Kinderen
alle pijlers
Peuterpuberteit?
zondag 12 december 2010 om 21:47
Hallo,
Ik vraag me af hoe jullie met sommige situaties omgaan.
Onze dochter is net 20 maanden en begint nu wat eigenzinniger te worden.
Brood eten gaat niet goed. Ze gooit vaak haar bordje weg en wil alleen hapjes van een ander mee-eten.
Tijdens het aankleden ineens in de overstrekking omdat ze niet wil dat ik de broek aandoe.
Bij het naar buiten gaan over de rooie omdat ze niet in de wagen/op de fiets/ in de auto wil.
Hoe gaan jullie met dit soort dingen om?
Tot nu toe forceer ik gewoon wat ik wil. Dus wel in de wagen zetten en gewoon die broek aansjorren. Eten forceer ik nooit, dat laat ik dan maar even zo.
Maar ik ben nu vooral benieuwd hoe andere ouders dit soort kleine dingen oplossen.
Ik vraag me af hoe jullie met sommige situaties omgaan.
Onze dochter is net 20 maanden en begint nu wat eigenzinniger te worden.
Brood eten gaat niet goed. Ze gooit vaak haar bordje weg en wil alleen hapjes van een ander mee-eten.
Tijdens het aankleden ineens in de overstrekking omdat ze niet wil dat ik de broek aandoe.
Bij het naar buiten gaan over de rooie omdat ze niet in de wagen/op de fiets/ in de auto wil.
Hoe gaan jullie met dit soort dingen om?
Tot nu toe forceer ik gewoon wat ik wil. Dus wel in de wagen zetten en gewoon die broek aansjorren. Eten forceer ik nooit, dat laat ik dan maar even zo.
Maar ik ben nu vooral benieuwd hoe andere ouders dit soort kleine dingen oplossen.
donderdag 24 februari 2011 om 16:29
quote:sophia_K schreef op 16 februari 2011 @ 16:35
Daarbij ben ik wel voor enige mate van discipline. Ze kunnen niet altijd hun zin doordrijven. Als ik vind dat ze iets moet doen, dan moet dat toch ook! Ik ben tenslotte heel wat ouder dan zij...!
Ik denk dat je voorbeeld de belangrijkste vormende invloed is die je als ouder op je kinderen hebt. Daarom vind ik het inconsequent om zelf wel je zin door te drijven (als ik vind dat iets moet, dan moet dat) terwijl je van je kind verwacht dat ze dat niet doet.... Ik denk dat dat een heel tegenstrijdige boodschap afgeeft.
Hoe kijken jullie daar tegen aan?
Daarbij ben ik wel voor enige mate van discipline. Ze kunnen niet altijd hun zin doordrijven. Als ik vind dat ze iets moet doen, dan moet dat toch ook! Ik ben tenslotte heel wat ouder dan zij...!
Ik denk dat je voorbeeld de belangrijkste vormende invloed is die je als ouder op je kinderen hebt. Daarom vind ik het inconsequent om zelf wel je zin door te drijven (als ik vind dat iets moet, dan moet dat) terwijl je van je kind verwacht dat ze dat niet doet.... Ik denk dat dat een heel tegenstrijdige boodschap afgeeft.
Hoe kijken jullie daar tegen aan?
maandag 28 februari 2011 om 11:25
Tja ik vind het heel simpel: ik ben de mama dus ze moet gewoon luisteren! Natuurlijk ben ik geen tiran en gaat er genoeg in overleg, ook negeer ik haar gevoelens niet. Maar ik vind wel dat hoe eerder ze leert dat de wereld niet om haar draait, hoe beter het uiteindelijk voor haar is. Volgens mij is het 'grenzen verkennen'op deze leeftijd al volop begonnen, dus als je niet duidelijk bent in het aangeven wat wel en niet mag, denk ik dat het niet goed gaat.
En je kan nu eenmaal niet altijd alles uitleggen. Sommige dingen snapt zij gewoon niet. Ik vind sowieso dat kinderen tegenwoordig veel te veel overal in betrokken worden, daar worden ze alleen maar vervelend van. Al die verwende kids die denken dat zij de dienst uitmaken, en die ouders die alleen voor de kinderen leven!
Dus misschien vinden jullie mij streng, dat kan! Overigens wil ik graag even melden dat dochterlief weer een klein engeltje is op het moment. Erg fijn!!
En je kan nu eenmaal niet altijd alles uitleggen. Sommige dingen snapt zij gewoon niet. Ik vind sowieso dat kinderen tegenwoordig veel te veel overal in betrokken worden, daar worden ze alleen maar vervelend van. Al die verwende kids die denken dat zij de dienst uitmaken, en die ouders die alleen voor de kinderen leven!
Dus misschien vinden jullie mij streng, dat kan! Overigens wil ik graag even melden dat dochterlief weer een klein engeltje is op het moment. Erg fijn!!
maandag 28 februari 2011 om 12:00
Fijn dat het goed gaat!
Overigens denk ik dat we een misverstand hebben. Ook hier draait de wereld niet om mijn dochter, we maken haar als het nodig is heel duidelijk wat onze persoonlijke grenzen zijn en wijzen haar op de grenzen van andere mensen. Die grenzen verkent ze, uiteraard, maar dat mag ook als je 2 bent Het is aan ons om duidelijk te zijn over hoe je op een fijne manier met elkaar omgaat. Maar voor haar is dat een leerproces.
Wij leggen wel alles uit (met uitzondering van nare dingen uiteraard), en eerlijk gezegd verbaast het me hoeveel ze begrijpt (eigenlijk ook wel alles). Op haar eigen manier, maar ze weet het toch in haar eigen wereld in te passen. Dat vind ik wel belangrijk, dan heeft ze het gevoel dat ze de wereld om zich heen kan begrijpen. Er is al zoveel onbegrijpelijk aan de wereld als je 2 bent, ik vind dat wij het voor haar begrijpelijker moeten maken.
Je kind betrekken bij de beslissingen die haar aangaan, staat niet gelijk aan de dienst uitmaken of als ouder voor je kind leven. Hier is dat in ieder geval zeker niet zo.
Wel jammer dat je er de conclusie aan verbindt dat het vervelende / verwende kinderen worden als je ze overal bij betrekt en dat die ouders (ik neem aan, ouders zoals ik) voor hun kind leven, dat is toch niet nodig?
Overigens denk ik dat we een misverstand hebben. Ook hier draait de wereld niet om mijn dochter, we maken haar als het nodig is heel duidelijk wat onze persoonlijke grenzen zijn en wijzen haar op de grenzen van andere mensen. Die grenzen verkent ze, uiteraard, maar dat mag ook als je 2 bent Het is aan ons om duidelijk te zijn over hoe je op een fijne manier met elkaar omgaat. Maar voor haar is dat een leerproces.
Wij leggen wel alles uit (met uitzondering van nare dingen uiteraard), en eerlijk gezegd verbaast het me hoeveel ze begrijpt (eigenlijk ook wel alles). Op haar eigen manier, maar ze weet het toch in haar eigen wereld in te passen. Dat vind ik wel belangrijk, dan heeft ze het gevoel dat ze de wereld om zich heen kan begrijpen. Er is al zoveel onbegrijpelijk aan de wereld als je 2 bent, ik vind dat wij het voor haar begrijpelijker moeten maken.
Je kind betrekken bij de beslissingen die haar aangaan, staat niet gelijk aan de dienst uitmaken of als ouder voor je kind leven. Hier is dat in ieder geval zeker niet zo.
Wel jammer dat je er de conclusie aan verbindt dat het vervelende / verwende kinderen worden als je ze overal bij betrekt en dat die ouders (ik neem aan, ouders zoals ik) voor hun kind leven, dat is toch niet nodig?
dinsdag 1 maart 2011 om 20:53
@wen: ik zou niet weten of jij alleen voor je kind leeft, dat kan ik vanaf hier uiteraard niet beoordelen. Je hoeft je dan ook zeker niet aangesproken te voelen!
Volgens mij is het ook per kind verschillend hoe je op dergelijke situaties reageert, alles heeft ook met karakter te maken. Dus wat voor jou goed werkt, hoeft niet voor iedereen de oplossing te zijn!
Volgens mij is het ook per kind verschillend hoe je op dergelijke situaties reageert, alles heeft ook met karakter te maken. Dus wat voor jou goed werkt, hoeft niet voor iedereen de oplossing te zijn!
woensdag 2 maart 2011 om 09:02
Interessant om te lezen hoe verschillend iedereen het doet.
Mijn dochter is eind januari 2 geworden en zit dus in dezelfde leeftijdscategorie. Veel gedragingen zijn dan ook wel herkenbaar.
Maar ik doe niet aan in de hoek/op de gang staan/op een matje zitten. Ik ben geloof ik meer van de uitleg. Ik vertel dat iets niet mag of kan en waarom en vaak is dat voldoende. Vaak vertelt ze later dan zelf nog een keer, dus blijkbaar heeft ze het dan echt wel begrepen.
Als ze zit te piepen als ik aan het koken ben, wil ze over het algemeen gewoon aandacht en ik vind het dan zielig om haar daarvoor te straffen. Ik pak dan de kinderstoel en zet haar naast me neer, dan mag ze me 'helpen' met koken, op haar manier. Meestal komt het er op neer dat ze de bestekla 'herorganiseert', maar ja
Nu met een kleintje van 7 weken erbij, koken we met z'n 3en. Baby in de wipper op het aanrecht en peuter in d'r stoel.
In de supermarkt vindt ze het altijd prima om in het stoeltje te zitten en ik ga ook geen halszaak maken van een plakje worst. Soms staat er niemand of krijgt ze het niet, en dan vertel ik dan ook.
Ik geef haar altijd een boodschappentas op schoot en daar doet ze dan de boodschappen in die zij leuk/lekker vindt (en die we ook nodig hadden). Zij geeft die dan ook zelf aan de cassiere. Vindt ze prachtig.
Bij haar 'buien' probeer ik altijd haar humeur om te draaien. Soms is ze boos omdat ze iets niet mag en dan zeg ik iets als 'o jee, ben je nou boos, zal ik jou eens kietelen dan' en dan moet ze stiekem toch wel lachen en doet ze weer normaal.
Nou ja, dat is een beetje hoe ik/wij het aanpak(ken)
Mijn dochter is eind januari 2 geworden en zit dus in dezelfde leeftijdscategorie. Veel gedragingen zijn dan ook wel herkenbaar.
Maar ik doe niet aan in de hoek/op de gang staan/op een matje zitten. Ik ben geloof ik meer van de uitleg. Ik vertel dat iets niet mag of kan en waarom en vaak is dat voldoende. Vaak vertelt ze later dan zelf nog een keer, dus blijkbaar heeft ze het dan echt wel begrepen.
Als ze zit te piepen als ik aan het koken ben, wil ze over het algemeen gewoon aandacht en ik vind het dan zielig om haar daarvoor te straffen. Ik pak dan de kinderstoel en zet haar naast me neer, dan mag ze me 'helpen' met koken, op haar manier. Meestal komt het er op neer dat ze de bestekla 'herorganiseert', maar ja
Nu met een kleintje van 7 weken erbij, koken we met z'n 3en. Baby in de wipper op het aanrecht en peuter in d'r stoel.
In de supermarkt vindt ze het altijd prima om in het stoeltje te zitten en ik ga ook geen halszaak maken van een plakje worst. Soms staat er niemand of krijgt ze het niet, en dan vertel ik dan ook.
Ik geef haar altijd een boodschappentas op schoot en daar doet ze dan de boodschappen in die zij leuk/lekker vindt (en die we ook nodig hadden). Zij geeft die dan ook zelf aan de cassiere. Vindt ze prachtig.
Bij haar 'buien' probeer ik altijd haar humeur om te draaien. Soms is ze boos omdat ze iets niet mag en dan zeg ik iets als 'o jee, ben je nou boos, zal ik jou eens kietelen dan' en dan moet ze stiekem toch wel lachen en doet ze weer normaal.
Nou ja, dat is een beetje hoe ik/wij het aanpak(ken)
