Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
dinsdag 1 januari 2008 om 01:21
quote:mimsey schreef op 31 december 2007 @ 11:37:
En als er dankzij die mooie stoere man van mij, die zo intens het leven heeft geleefd, er mensen zijn die hun eigen leven net iets meer zijn gaan waarderen, dan weet ik zeker dat er daar bij de sterren iemand met een hele brede grijns op zijn snuit zit.
Count me in, dear.
Zoenen, dikke dikke zoenen van mij én de Bloesjes voor jou en Mops.
En ook Romilda en alle anderen, die het kunnen gebruiken: veel kracht en wijsheid in het nieuwe jaar!
En als er dankzij die mooie stoere man van mij, die zo intens het leven heeft geleefd, er mensen zijn die hun eigen leven net iets meer zijn gaan waarderen, dan weet ik zeker dat er daar bij de sterren iemand met een hele brede grijns op zijn snuit zit.
Count me in, dear.
Zoenen, dikke dikke zoenen van mij én de Bloesjes voor jou en Mops.
En ook Romilda en alle anderen, die het kunnen gebruiken: veel kracht en wijsheid in het nieuwe jaar!
dinsdag 1 januari 2008 om 02:29
Lieve Mims, ik hoop dat het afscheid van 2007 goed voor je was. Eigenlijk heb ik geen idee wat ik moet zeggen. Je alle geluk van de wereld wensen, dat zou ik willen, Maar dat is zo onwerkelijk. Dus dan maar een gewoon: ik denk aan je. En jij en jouw hero hebben ook in mijn leven een steen verlegd.
-
dinsdag 1 januari 2008 om 15:20
dinsdag 1 januari 2008 om 19:44
dinsdag 1 januari 2008 om 22:32
Kijk, de planning was een vuurpijl heel gericht op Hero's ster af te sturen. Kwestie van goed mikken. Een vuurpijl die héél hoog kon. Zo hoog, dat hij zo tegen Hero's ster aan zou botsen, zodat mijn held zo naar benden zou vallen.
Dan zou ik daar staan, 1 januari om 00.10, om hem op te vangen.
En we leefden nog lang en gelukkig....
Dat was het plan.
Maar door die pokkemist kon ik niet mikken...
(en pokkemist was het. Pokkenmist. Want op 1 januari kwamen ze opzetten, de pokken. De waterpokken. Op het gladde velletje van mijn prachtige Mops.. Oh joy...)
Dan zou ik daar staan, 1 januari om 00.10, om hem op te vangen.
En we leefden nog lang en gelukkig....
Dat was het plan.
Maar door die pokkemist kon ik niet mikken...
(en pokkemist was het. Pokkenmist. Want op 1 januari kwamen ze opzetten, de pokken. De waterpokken. Op het gladde velletje van mijn prachtige Mops.. Oh joy...)
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 1 januari 2008 om 23:36
Hoi, ik ben hier al een tijdje niet meer geweest vanwege dat trage forum (kon het niet bijhouden), maar ik denk wel aan je en wil je het allerbeste wensen voor 2008. Wat jammer van de mist. Verder weet ik ook niets toe te voegen aan hetgeen hier al geschreven was. Ik was gisteren zo'n beetje op de plek van die songtekst, denk wel dat het overpeinzen wat makkelijker gaat zonder al dat vuurwerk . Wel mooi, 'wie is er weg, wie kwam er bij?'...
woensdag 2 januari 2008 om 02:45
hallo,
Ik zit hier nu al uren te lezen..en dus ook al uren te huilen. Wat een ontzettend ontroerend maar bovenal herkenbaar verhaal. Ik heb hier een paar dagen geleden ook al gereageerd maar toen had ik niet eens alles gelezen.. nu dus wel..ben in shock..het verhaal lijkt zoveel op die van mij..ook ik heb mijn man verloren aan kanker, 19 augustus 2007, 31 jaar, binnen enkele dagen na de onomkeerbare woorden van de dokter: Het komt niet meer goed! Dit tijdens een periode van verhuizen, hij heeft maar 2 dagen mogen leven in dit huis..hij heeft er 5 dagen in coma doorgebracht. Gevochten heeft ie, 2 operaties, chemo's en bestraling....de liefde van mijn leven. We mochten maar enkele jaren samen zijn..maar die jaren van moeite, ziekte en pijn zou ik nooit maar dan ook nooit willen ruilen voor een heel leven zonder hem! 31 dec stond ik bij zijn begraafplaats met inderdaad ook de gedachte; ik laat hem achter in 2007, mijn skat heeft 2008 niet meer mee mogen maken. Met die gedachte heb ik 3 dagen geleden dan ook zijn kleren opgeruimd..eindelijk uit onze gezamelijke kledingkast verwijderd. Ik kwam een blouse tegen met zijn geur! Ontzettend blij was ik, eindelijk een teken dat ie er echt is geweest..hij lijkt zo ver weg nu ik hem alleen nog maar op fotoos zie..hem niet meer kan aanraken, aankruipen, niet meer met hem kan praten. Door je verhalen weet ik weer even bewust dat ik verdrietig mag zijn, boos, teleurgesteld..dat ik hem mag missen, zo hard dat het pijn doet! Ik mis mijn soulmate!!
Daar wou ik je voor bedanken, mimsey.
Ik zit hier nu al uren te lezen..en dus ook al uren te huilen. Wat een ontzettend ontroerend maar bovenal herkenbaar verhaal. Ik heb hier een paar dagen geleden ook al gereageerd maar toen had ik niet eens alles gelezen.. nu dus wel..ben in shock..het verhaal lijkt zoveel op die van mij..ook ik heb mijn man verloren aan kanker, 19 augustus 2007, 31 jaar, binnen enkele dagen na de onomkeerbare woorden van de dokter: Het komt niet meer goed! Dit tijdens een periode van verhuizen, hij heeft maar 2 dagen mogen leven in dit huis..hij heeft er 5 dagen in coma doorgebracht. Gevochten heeft ie, 2 operaties, chemo's en bestraling....de liefde van mijn leven. We mochten maar enkele jaren samen zijn..maar die jaren van moeite, ziekte en pijn zou ik nooit maar dan ook nooit willen ruilen voor een heel leven zonder hem! 31 dec stond ik bij zijn begraafplaats met inderdaad ook de gedachte; ik laat hem achter in 2007, mijn skat heeft 2008 niet meer mee mogen maken. Met die gedachte heb ik 3 dagen geleden dan ook zijn kleren opgeruimd..eindelijk uit onze gezamelijke kledingkast verwijderd. Ik kwam een blouse tegen met zijn geur! Ontzettend blij was ik, eindelijk een teken dat ie er echt is geweest..hij lijkt zo ver weg nu ik hem alleen nog maar op fotoos zie..hem niet meer kan aanraken, aankruipen, niet meer met hem kan praten. Door je verhalen weet ik weer even bewust dat ik verdrietig mag zijn, boos, teleurgesteld..dat ik hem mag missen, zo hard dat het pijn doet! Ik mis mijn soulmate!!
Daar wou ik je voor bedanken, mimsey.
woensdag 2 januari 2008 om 09:46
Ik zit hier met natte ogen en een dikke keel. Mims, wat een mooie woorden, Fash, wat een mooie woorden (ik dacht er ook aan, toen we op 31 decemebr naar Amsterdam reden met Acda en De Munnik in de auto aan).
Mimsemeis, dank je wel, voor je openhartigheid, je prachtige teksten, een kijkje in jouw liefde, doordat ik Hero heb mogen leren kennen, al heb ik em nooit gezien.
Ik hoop dat Mops een beetje opknapt, dat haar pokken net zo snel weg zijn als die van MK, en ik wil je een dikke zoen geven. En Mops ook.
Mimsemeis, dank je wel, voor je openhartigheid, je prachtige teksten, een kijkje in jouw liefde, doordat ik Hero heb mogen leren kennen, al heb ik em nooit gezien.
Ik hoop dat Mops een beetje opknapt, dat haar pokken net zo snel weg zijn als die van MK, en ik wil je een dikke zoen geven. En Mops ook.
woensdag 2 januari 2008 om 23:21
Dank jullie wel voor de lieve knuffels..
Ik ben hier nog maar een paar dagen..ik ken niemand hier .. zijn er nog meer mensen overleden in augustus? Maar je hebt gelijk; augustus hoeft voor mij ook nooit meer te bestaan! Kijk nu al tegen augustus 2008 op, wat een rotmaand.
Zoals ik ook al ergens anders heb geschreven; ik wou dat ik hier eerder was geweest..mis echt een uitlaadklep in mijn leven de laatste maanden. Vind het echt fantastisch hoe de mensen hier worden opgevangen! Ben wel geschrokken van alle nare verhalen hier..wat is er toch veel ellende in de wereld
Ik ben hier nog maar een paar dagen..ik ken niemand hier .. zijn er nog meer mensen overleden in augustus? Maar je hebt gelijk; augustus hoeft voor mij ook nooit meer te bestaan! Kijk nu al tegen augustus 2008 op, wat een rotmaand.
Zoals ik ook al ergens anders heb geschreven; ik wou dat ik hier eerder was geweest..mis echt een uitlaadklep in mijn leven de laatste maanden. Vind het echt fantastisch hoe de mensen hier worden opgevangen! Ben wel geschrokken van alle nare verhalen hier..wat is er toch veel ellende in de wereld
vrijdag 4 januari 2008 om 12:08
Lieve Mims,
Ik heb me tijdens de feestdagen even ver van alles gehouden, ook van het forum. Gewoon omdat het inderdaad nu een nieuw jaar is en ik dus het laatste jaar waarin ik met Ray was moest afsluiten. Ik wist niet hoe ik het zou doen, ik wist niet wat ik moest doen. Dus heb ik de dagen op gevoel gedaan. Erg raar en onwezenlijk. Ik heb aan de goede momenten gedacht, ik heb aan het verdriet gedacht en het vechten. Maar wat me het meeste ontroert is de kracht van Ray, dat eeuwige optimisme, zelfs toen (vandaag precies een jaargeleden) het zwaard viel. We zijn gaan genieten voor zover dat in ons vermogen lag. En dat zag ik ook bij jou. Wat hebben we toch fantastische mannen gekend, ongelooflijk. Zo stoer, krachtig maar ook lief. Ja ik kan zeggen dat ik de liefde van mijn leven heb ontmoet en dat ik blij ben met de tijd die ik met hem heb mogen delen. En het doet verschrikkelijk, allesomvattende pijn dat ik hem heb moeten laten gaan, maar ik denk dat het nog erger was geweest als ik hem niet had gekend (alhoewel ik me daarvan dan weer niet bewust zou zijn geweest). Mims, ook jij staat voor dat jaar, het eerste jaar zonder Hero, maar met al die fantastische herinneringen die je kunt koesteren en waar je kracht uit put. Meid ik wens je een goed jaar toe waarin we allebei de ruimte hebben en vinden om alle herinneringen die we hebben een plaatsje te geven en te koesteren. Heel veel liefs,
Dikke knuffel en zoen,
Romy
Ik heb me tijdens de feestdagen even ver van alles gehouden, ook van het forum. Gewoon omdat het inderdaad nu een nieuw jaar is en ik dus het laatste jaar waarin ik met Ray was moest afsluiten. Ik wist niet hoe ik het zou doen, ik wist niet wat ik moest doen. Dus heb ik de dagen op gevoel gedaan. Erg raar en onwezenlijk. Ik heb aan de goede momenten gedacht, ik heb aan het verdriet gedacht en het vechten. Maar wat me het meeste ontroert is de kracht van Ray, dat eeuwige optimisme, zelfs toen (vandaag precies een jaargeleden) het zwaard viel. We zijn gaan genieten voor zover dat in ons vermogen lag. En dat zag ik ook bij jou. Wat hebben we toch fantastische mannen gekend, ongelooflijk. Zo stoer, krachtig maar ook lief. Ja ik kan zeggen dat ik de liefde van mijn leven heb ontmoet en dat ik blij ben met de tijd die ik met hem heb mogen delen. En het doet verschrikkelijk, allesomvattende pijn dat ik hem heb moeten laten gaan, maar ik denk dat het nog erger was geweest als ik hem niet had gekend (alhoewel ik me daarvan dan weer niet bewust zou zijn geweest). Mims, ook jij staat voor dat jaar, het eerste jaar zonder Hero, maar met al die fantastische herinneringen die je kunt koesteren en waar je kracht uit put. Meid ik wens je een goed jaar toe waarin we allebei de ruimte hebben en vinden om alle herinneringen die we hebben een plaatsje te geven en te koesteren. Heel veel liefs,
Dikke knuffel en zoen,
Romy
