Relaties
alle pijlers
Even mopperen
vrijdag 11 maart 2011 om 10:35
Mijn man zit in het buitenland voor zijn werk (regelmatig).. nu dus ook weer.. En die ukkel belt gewoon weg niet even (of stuurt een SMS-je) of wat dan ook.. Dus heb ik hem al 2 dagen niet gesproken..
Bah ! Ik kan daar niet zo goed tegen.. En een echt excuus heeft ie niet.. hij denkt er gewoon niet aan.. Hij is niet zo van de gevoelens (zegt hij zelf vaak zat).. en wacht 9 van de 10 keer totdat ik hem bel.. en dit keer heb ik dat dus niet gedaan.. Ik zit niet in het buitenland.. hij ..
Ik verwacht geen uitgebreide verhalen maar gewoon even kort 's avonds een babbeltje.. via skype zodat het ook nog eens niets kost..
Ik weet hoe zijn dagen eruit zien, zijn globale planning que eten etc. en snap dus werkelijk niet dat hij niet even 5 minuten pakt om een berichtje te sturen.. als is het maar hoi hoe gaat het ?
Aan de ene kant weet ik dat hij gewoon geen gevoelsman is maar toch..
Nu ben ik dus verdrietig en chagrijnig .. en ben ik staat om een giftig sms-je te sturen.. maar weet ook wel dat het niets op zal lossen..
Door het opschrijven alleen al voel ik al wat opluchting..
Iemand nog tips hoe ik dit nu aan kaarten ZONDER direct in allerlei verwijten te storten ?
Bah ! Ik kan daar niet zo goed tegen.. En een echt excuus heeft ie niet.. hij denkt er gewoon niet aan.. Hij is niet zo van de gevoelens (zegt hij zelf vaak zat).. en wacht 9 van de 10 keer totdat ik hem bel.. en dit keer heb ik dat dus niet gedaan.. Ik zit niet in het buitenland.. hij ..
Ik verwacht geen uitgebreide verhalen maar gewoon even kort 's avonds een babbeltje.. via skype zodat het ook nog eens niets kost..
Ik weet hoe zijn dagen eruit zien, zijn globale planning que eten etc. en snap dus werkelijk niet dat hij niet even 5 minuten pakt om een berichtje te sturen.. als is het maar hoi hoe gaat het ?
Aan de ene kant weet ik dat hij gewoon geen gevoelsman is maar toch..
Nu ben ik dus verdrietig en chagrijnig .. en ben ik staat om een giftig sms-je te sturen.. maar weet ook wel dat het niets op zal lossen..
Door het opschrijven alleen al voel ik al wat opluchting..
Iemand nog tips hoe ik dit nu aan kaarten ZONDER direct in allerlei verwijten te storten ?
vrijdag 11 maart 2011 om 11:57
quote:Summerdance schreef op 11 maart 2011 @ 11:52:
[...]
Maar das juist het leuke van een forum
De verschillende insteken in een relatie.
Want mijn emotionele betrokkenheid valt of staat niet met een sms
Maar misschien zou ik ook wel anders reageren met kinderen en trubbels thuis
Ik heb verder een prima relatie, alleen op dit punt loopt het nu niet zo super..
En idd.. je relatie verandert als je kinderen krijgt, zeker als ze niet doorsnee zijn.. en dan is het fijn als je er dan SAMEN voor kan zorgen dat je kind weer op de rit komt.. En dat is waar het omgaat.
[...]
Maar das juist het leuke van een forum
De verschillende insteken in een relatie.
Want mijn emotionele betrokkenheid valt of staat niet met een sms
Maar misschien zou ik ook wel anders reageren met kinderen en trubbels thuis
Ik heb verder een prima relatie, alleen op dit punt loopt het nu niet zo super..
En idd.. je relatie verandert als je kinderen krijgt, zeker als ze niet doorsnee zijn.. en dan is het fijn als je er dan SAMEN voor kan zorgen dat je kind weer op de rit komt.. En dat is waar het omgaat.
vrijdag 11 maart 2011 om 11:57
Doordat hij op afstand zit, kan hij ook afstand nemen. Kan het zo zijn dat hij even op adem komt en even niet wil weten wat er allemaal gebeurt. Zich even geen nieuwe zorgen wil maken. En dat hij die paar dagen even neemt in het vertrouwen dat jij het regelt.
Dan blijft jouw vraag natuurlijk terecht, maar als het zo is dat hij deze dagen even gebruikt om te ontspannen en hij er straks als hij thuis is weer volop is voor jou en jullie gezin, kan je dan op die manier wat begrip voor hem hebben en hem die ruimte gunnen?
Niet dat je per se en en al begrip hoeft te zijn, maar als je tips vraagt hoe je dit kunt aankaarten zonder in verwijten te vervallen dan helpt het om te onderzoeken waarom hij doet wat hij doet, en hierbij van t positieve uit te gaan.
Dan blijft jouw vraag natuurlijk terecht, maar als het zo is dat hij deze dagen even gebruikt om te ontspannen en hij er straks als hij thuis is weer volop is voor jou en jullie gezin, kan je dan op die manier wat begrip voor hem hebben en hem die ruimte gunnen?
Niet dat je per se en en al begrip hoeft te zijn, maar als je tips vraagt hoe je dit kunt aankaarten zonder in verwijten te vervallen dan helpt het om te onderzoeken waarom hij doet wat hij doet, en hierbij van t positieve uit te gaan.
vrijdag 11 maart 2011 om 11:58
vrijdag 11 maart 2011 om 11:59
quote:HansHier schreef op 11 maart 2011 @ 11:49:
[...]
Ik krijg hier al de kriebels van. Twee dagen geen telefoontje en hij wordt op het matje geroepen? Aan tafel gezet met een schijnwerper op z'n gezicht?
De goede man is in het buitenland voor z'n werk. Ik herhaal: De goede man is daar om geld te verdienen zodat de huur en andere rekeningen betaald kunnen worden.
Moet hij ook als een puber zich melden en zeggen met wie hij gepraat heeft, waarover en hoelang?
Aj aj, ieder zijn meug uiteraard, ik zelf zou bewust niet bellen en heerlijk van de stilte genieten.Als je bewust je partner niet belt omdat je niet wilt weten wat er thuis speelt en of het goed gaat met je kinderen ben je een waardeloze partner/vader op dat moment. Het klinkt erg egoistisch, van mij zou je in het buitenland mogen blijven rondrijden. Heel lang.
[...]
Ik krijg hier al de kriebels van. Twee dagen geen telefoontje en hij wordt op het matje geroepen? Aan tafel gezet met een schijnwerper op z'n gezicht?
De goede man is in het buitenland voor z'n werk. Ik herhaal: De goede man is daar om geld te verdienen zodat de huur en andere rekeningen betaald kunnen worden.
Moet hij ook als een puber zich melden en zeggen met wie hij gepraat heeft, waarover en hoelang?
Aj aj, ieder zijn meug uiteraard, ik zelf zou bewust niet bellen en heerlijk van de stilte genieten.Als je bewust je partner niet belt omdat je niet wilt weten wat er thuis speelt en of het goed gaat met je kinderen ben je een waardeloze partner/vader op dat moment. Het klinkt erg egoistisch, van mij zou je in het buitenland mogen blijven rondrijden. Heel lang.
vrijdag 11 maart 2011 om 12:00
quote:poldervrouw schreef op 11 maart 2011 @ 11:51:
[...]
Nee.. dat zie je niet helemaal juist.. Hij wil/hoeft geen problemen oplossen.. juist niet.. hij laat dat liever aan mij over.. Ik bel hem sowieso nooit met een vraag om iets op te lossen.. daar ben ik "mans" genoeg voor..
Het gaat mij erom dat ik het normaal vindt dat hij belt en vraag hoe het ermee staat, dat hij interesse toont in zijn gezin en dat ik dan hem kan vertellen waar we staan, wat er geregeld is en niet geheel onbelangrijk, hoe het met het kind in kwestie nu is..
Toen hij wegging was het probleem in volle gang zeg maar.. een aantal dingen liepen er .. dan is het toch normaal dat hij dan even vraagt naar de afloop ? Het is belangrijk voor zijn kind.. maar blijkbaar mag ik niet vinden dat kinderen belangrijk zijn.. ik moet me er bij neerleggen dat hij nu eenmaal man is..
Je begrijpt mijn reactie denk ik niet helemaal goed. Ik heb ook al eerder gepost dat ik je volledig begrijp en dat ik snap dat je hier van baalt. Je schreef zelf iets over dat hij dacht dat hij vanuit het buitenland toch niks kon doen. Vandaar mijn opmerking over man/vrouw verschil.
Dat verschil is echter zeker geen excuus om geen interesse te tonen, daar ben ik het volledig mee eens. Jullie hebben samen kinderen. Jullie zijn een gezin waar hij onderdeel van uit maakt. Het lijkt me een volstrekt terecht dat jij van hem verwacht dat hij daar betrokkenheid bij toont, ook als hij in het buitenland zit. Ik deed met name een poging om me in zijn gedachtegang te verplaatsen. Misschien ziet hij echt niet dat dit voor jou belangrijk is. Dat je gewoon even je ei kwijt kan. Dat je er graag met hem over wil praten. Misschien ziet hij het niet omdat hij zelf zo niet is. Dat maakt het niet goed, maar dat maakt het wel een onderwerp waar je waarschijnlijk nog eens goed mee met je man om de tafel moet. Zodat hij ook echt snapt waarom dit belangrijk voor je is. Want ik krijg de indruk dat hij het nu niet snapt.
[...]
Nee.. dat zie je niet helemaal juist.. Hij wil/hoeft geen problemen oplossen.. juist niet.. hij laat dat liever aan mij over.. Ik bel hem sowieso nooit met een vraag om iets op te lossen.. daar ben ik "mans" genoeg voor..
Het gaat mij erom dat ik het normaal vindt dat hij belt en vraag hoe het ermee staat, dat hij interesse toont in zijn gezin en dat ik dan hem kan vertellen waar we staan, wat er geregeld is en niet geheel onbelangrijk, hoe het met het kind in kwestie nu is..
Toen hij wegging was het probleem in volle gang zeg maar.. een aantal dingen liepen er .. dan is het toch normaal dat hij dan even vraagt naar de afloop ? Het is belangrijk voor zijn kind.. maar blijkbaar mag ik niet vinden dat kinderen belangrijk zijn.. ik moet me er bij neerleggen dat hij nu eenmaal man is..
Je begrijpt mijn reactie denk ik niet helemaal goed. Ik heb ook al eerder gepost dat ik je volledig begrijp en dat ik snap dat je hier van baalt. Je schreef zelf iets over dat hij dacht dat hij vanuit het buitenland toch niks kon doen. Vandaar mijn opmerking over man/vrouw verschil.
Dat verschil is echter zeker geen excuus om geen interesse te tonen, daar ben ik het volledig mee eens. Jullie hebben samen kinderen. Jullie zijn een gezin waar hij onderdeel van uit maakt. Het lijkt me een volstrekt terecht dat jij van hem verwacht dat hij daar betrokkenheid bij toont, ook als hij in het buitenland zit. Ik deed met name een poging om me in zijn gedachtegang te verplaatsen. Misschien ziet hij echt niet dat dit voor jou belangrijk is. Dat je gewoon even je ei kwijt kan. Dat je er graag met hem over wil praten. Misschien ziet hij het niet omdat hij zelf zo niet is. Dat maakt het niet goed, maar dat maakt het wel een onderwerp waar je waarschijnlijk nog eens goed mee met je man om de tafel moet. Zodat hij ook echt snapt waarom dit belangrijk voor je is. Want ik krijg de indruk dat hij het nu niet snapt.
vrijdag 11 maart 2011 om 12:01
quote:toffifee schreef op 11 maart 2011 @ 11:55:
[...]
Heb je ook gelijk in (vind ik). Maar zij zegt zelf 90% van de tijd voor de kinderen te zorgen. Nou, dan lijkt me dat hij in die 10% wel moet kunnen opbrengen om even te informeren naar zijn kids.
Zou daar niet gewoon het probleem zitten?
Ook in de tijd thuis neemt TO de grootste zorg van de kinderen voro haar rekening
Kan het niet zo zijn dat hij eigenlijk gewoon "verwacht" dat TO daar mee doorgaat?
TO heb je het hier al eens met hem over gehad?
Dat je graag zou willen dat hij meer betrokken raakt bij de kinderen?
Want als ik kinderen had gehad...no way dat hij er zich met een schamele 10% vanaf kon brengen
[...]
Heb je ook gelijk in (vind ik). Maar zij zegt zelf 90% van de tijd voor de kinderen te zorgen. Nou, dan lijkt me dat hij in die 10% wel moet kunnen opbrengen om even te informeren naar zijn kids.
Zou daar niet gewoon het probleem zitten?
Ook in de tijd thuis neemt TO de grootste zorg van de kinderen voro haar rekening
Kan het niet zo zijn dat hij eigenlijk gewoon "verwacht" dat TO daar mee doorgaat?
TO heb je het hier al eens met hem over gehad?
Dat je graag zou willen dat hij meer betrokken raakt bij de kinderen?
Want als ik kinderen had gehad...no way dat hij er zich met een schamele 10% vanaf kon brengen
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 11 maart 2011 om 12:01
quote:novina schreef op 11 maart 2011 @ 11:57:
Doordat hij op afstand zit, kan hij ook afstand nemen. Kan het zo zijn dat hij even op adem komt en even niet wil weten wat er allemaal gebeurt. Zich even geen nieuwe zorgen wil maken. En dat hij die paar dagen even neemt in het vertrouwen dat jij het regelt.
Dan blijft jouw vraag natuurlijk terecht, maar als het zo is dat hij deze dagen even gebruikt om te ontspannen en hij er straks als hij thuis is weer volop is voor jou en jullie gezin, kan je dan op die manier wat begrip voor hem hebben en hem die ruimte gunnen?
Niet dat je per se en en al begrip hoeft te zijn, maar als je tips vraagt hoe je dit kunt aankaarten zonder in verwijten te vervallen dan helpt het om te onderzoeken waarom hij doet wat hij doet, en hierbij van t positieve uit te gaan.Goede post. Ik kan me voorstellen dat bij een hectisch gezin het fijn kan zijn om even daarvan "los" te komen. Maar TO kan dat niet en dat moet hij ook begrijpen. Dat ze hem wel nodig heeft om even stoom af te blazen of iets te delen.
Doordat hij op afstand zit, kan hij ook afstand nemen. Kan het zo zijn dat hij even op adem komt en even niet wil weten wat er allemaal gebeurt. Zich even geen nieuwe zorgen wil maken. En dat hij die paar dagen even neemt in het vertrouwen dat jij het regelt.
Dan blijft jouw vraag natuurlijk terecht, maar als het zo is dat hij deze dagen even gebruikt om te ontspannen en hij er straks als hij thuis is weer volop is voor jou en jullie gezin, kan je dan op die manier wat begrip voor hem hebben en hem die ruimte gunnen?
Niet dat je per se en en al begrip hoeft te zijn, maar als je tips vraagt hoe je dit kunt aankaarten zonder in verwijten te vervallen dan helpt het om te onderzoeken waarom hij doet wat hij doet, en hierbij van t positieve uit te gaan.Goede post. Ik kan me voorstellen dat bij een hectisch gezin het fijn kan zijn om even daarvan "los" te komen. Maar TO kan dat niet en dat moet hij ook begrijpen. Dat ze hem wel nodig heeft om even stoom af te blazen of iets te delen.
vrijdag 11 maart 2011 om 12:02
quote:Summerdance schreef op 11 maart 2011 @ 11:46:
[...]
Dan verschillen we daarin van mening
Ik vind sociaal gedrag binnen een relatie elkaars zwakheden ook respecteren.
Maar ik snap dat niet iedereen zo denkt.
Ik heb een jaar of wat geleden opgehouden met te denken dat ik mannen mijn normen en waarden kan opleggen.
Mocht het dus voorkomen dat lief en ik recht tegenover elkaar staan met betrekking tot iets dan stel ik mezelf de vraag....
Kan ik daar mee leven?
(en tot op heden is het antwoord steeds ja geweest)
Net zo als dat mijn vent het ook niet altijd eens is met mijn aanpak van dingen...Jij klinkt heel erg verliefd, gefeliciteerd! Erg leuk om te lezen. Denk wel dat je een beetje een roze bril ophebt, dat je niet jouw relatie op die van een ander kan plakken. Zou je echt zo relaxed zijn als je thuis in de ellende zit, en je vriend laat niks van zich horen? Terwijl je hem al meerdere keren hebt gezegd dat dat voor jou belangrijk is? Je mag toch verwachtingen hebben van elkaar in een relatie?
[...]
Dan verschillen we daarin van mening
Ik vind sociaal gedrag binnen een relatie elkaars zwakheden ook respecteren.
Maar ik snap dat niet iedereen zo denkt.
Ik heb een jaar of wat geleden opgehouden met te denken dat ik mannen mijn normen en waarden kan opleggen.
Mocht het dus voorkomen dat lief en ik recht tegenover elkaar staan met betrekking tot iets dan stel ik mezelf de vraag....
Kan ik daar mee leven?
(en tot op heden is het antwoord steeds ja geweest)
Net zo als dat mijn vent het ook niet altijd eens is met mijn aanpak van dingen...Jij klinkt heel erg verliefd, gefeliciteerd! Erg leuk om te lezen. Denk wel dat je een beetje een roze bril ophebt, dat je niet jouw relatie op die van een ander kan plakken. Zou je echt zo relaxed zijn als je thuis in de ellende zit, en je vriend laat niks van zich horen? Terwijl je hem al meerdere keren hebt gezegd dat dat voor jou belangrijk is? Je mag toch verwachtingen hebben van elkaar in een relatie?
vrijdag 11 maart 2011 om 12:03
Afstand nemen ? Ontspannen ?
Als , als , dat al zo zou zijn dat hij om die reden geen contact met het thuisfront wil, dan mag ik mijzelf af gaan vragen of ik dan wel in deze relatie wil blijven..
Laat ik nou het domme ideaal beeld hebben dat je samen een gezin hebt, dus ook samen de problemen aanpakt..Dat 1 van de 2 toevallig elders is , mag niets uitmaken. Die ruimte, afstand en ontspanning pak je dan samen later wel..
Als , als , dat al zo zou zijn dat hij om die reden geen contact met het thuisfront wil, dan mag ik mijzelf af gaan vragen of ik dan wel in deze relatie wil blijven..
Laat ik nou het domme ideaal beeld hebben dat je samen een gezin hebt, dus ook samen de problemen aanpakt..Dat 1 van de 2 toevallig elders is , mag niets uitmaken. Die ruimte, afstand en ontspanning pak je dan samen later wel..
vrijdag 11 maart 2011 om 12:05
quote:poldervrouw schreef op 11 maart 2011 @ 11:57:
En idd.. je relatie verandert als je kinderen krijgt, zeker als ze niet doorsnee zijn.. en dan is het fijn als je er dan SAMEN voor kan zorgen dat je kind weer op de rit komt.. En dat is waar het omgaat.
Dat ben ik dan ook voor 100% met je eens hoor
Maar dan lijkt het me meer een probleem wat dieper zit toch?
Niet zozeer alleen het niet smssen met zakenreisjes.
Maar een essentieel verschil van menig in het verdelen van de taken
En idd.. je relatie verandert als je kinderen krijgt, zeker als ze niet doorsnee zijn.. en dan is het fijn als je er dan SAMEN voor kan zorgen dat je kind weer op de rit komt.. En dat is waar het omgaat.
Dat ben ik dan ook voor 100% met je eens hoor
Maar dan lijkt het me meer een probleem wat dieper zit toch?
Niet zozeer alleen het niet smssen met zakenreisjes.
Maar een essentieel verschil van menig in het verdelen van de taken
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 11 maart 2011 om 12:05
Poldervrouw, ik heb ook probleemkinderen ( nu minder want ze zijn ouder) en begrijp je helemaal. Hun vader zat ook veel in het buitenland en hij ging er ook vanuit dat ik het wel allemaal zou oplossen. Ik weet dat oog om oog, tand om tand niet de meest sympathieke oplossing is. Maar op een gegeven moment( na tig keer praten en weer uitleggen hoe ik erin stond) ben ik het wel gaan doen. Ik nam gewoon geen contact meer op, stond er toch alleen voor. Na een dag of drie begon hij het door te krijgen en was er veel regelmatiger contact tussen ons, ook van zijn kant.
Je vraagt echt niet te veel van hem, het is niet meer dan normaal dat hij belangstelling heeft voor jullie kinderen. En wat denk ik nog veel belangrijker is, is dat jij je gesteund voelt door hem. En een beetje waardering op zijn tijd is ook niet weg, want je knapt het toch maar mooi allemaal op in je uppie. Hij heeft gewoon een sterk thuisfront, waardoor het voor hem mogelijk is om naar het buitenland te gaan. Dat mag hij best beseffen.
Je vraagt echt niet te veel van hem, het is niet meer dan normaal dat hij belangstelling heeft voor jullie kinderen. En wat denk ik nog veel belangrijker is, is dat jij je gesteund voelt door hem. En een beetje waardering op zijn tijd is ook niet weg, want je knapt het toch maar mooi allemaal op in je uppie. Hij heeft gewoon een sterk thuisfront, waardoor het voor hem mogelijk is om naar het buitenland te gaan. Dat mag hij best beseffen.
vrijdag 11 maart 2011 om 12:07
quote:poldervrouw schreef op 11 maart 2011 @ 12:03:
Afstand nemen ? Ontspannen ?
Als , als , dat al zo zou zijn dat hij om die reden geen contact met het thuisfront wil, dan mag ik mijzelf af gaan vragen of ik dan wel in deze relatie wil blijven..
Laat ik nou het domme ideaal beeld hebben dat je samen een gezin hebt, dus ook samen de problemen aanpakt..Dat 1 van de 2 toevallig elders is , mag niets uitmaken. Die ruimte, afstand en ontspanning pak je dan samen later wel..Zo is dat, Poldervrouw
Afstand nemen ? Ontspannen ?
Als , als , dat al zo zou zijn dat hij om die reden geen contact met het thuisfront wil, dan mag ik mijzelf af gaan vragen of ik dan wel in deze relatie wil blijven..
Laat ik nou het domme ideaal beeld hebben dat je samen een gezin hebt, dus ook samen de problemen aanpakt..Dat 1 van de 2 toevallig elders is , mag niets uitmaken. Die ruimte, afstand en ontspanning pak je dan samen later wel..Zo is dat, Poldervrouw
vrijdag 11 maart 2011 om 12:07
quote:Mlle_j schreef op 11 maart 2011 @ 12:00:
Poldervrouw, is hij er wel voor jou/jullie wanneer hij thuis is?
Ja en nee.. hij is een man.. dus lastig in gevoelens en ik heb intussen wel geleerd om duidelijk aan te geven als ik ergens mee zit.. hij komt er niet vanzelf mee.. Dus aan de ene kant doet hij zijn best om mij te steunen als ik aangeef ergens mee te zitten, maar niet uit zichzelf.. dat is bekend en hebben we dus op die manier aangepakt.. Maar blijkbaar vergeet hij dat als hij weg is.. of denk hij misschien wel idd.. lekker rustig.. zonder dat gezeik ..
Ik ben helder en duidelijk naar hem in mijn communicatie.. Hier geen huishoud gezeik bijv.
Poldervrouw, is hij er wel voor jou/jullie wanneer hij thuis is?
Ja en nee.. hij is een man.. dus lastig in gevoelens en ik heb intussen wel geleerd om duidelijk aan te geven als ik ergens mee zit.. hij komt er niet vanzelf mee.. Dus aan de ene kant doet hij zijn best om mij te steunen als ik aangeef ergens mee te zitten, maar niet uit zichzelf.. dat is bekend en hebben we dus op die manier aangepakt.. Maar blijkbaar vergeet hij dat als hij weg is.. of denk hij misschien wel idd.. lekker rustig.. zonder dat gezeik ..
Ik ben helder en duidelijk naar hem in mijn communicatie.. Hier geen huishoud gezeik bijv.
vrijdag 11 maart 2011 om 12:08
quote:novina schreef op 11 maart 2011 @ 12:02:
Jij klinkt heel erg verliefd, gefeliciteerd! Erg leuk om te lezen. Denk wel dat je een beetje een roze bril ophebt, dat je niet jouw relatie op die van een ander kan plakken. Zou je echt zo relaxed zijn als je thuis in de ellende zit, en je vriend laat niks van zich horen? Terwijl je hem al meerdere keren hebt gezegd dat dat voor jou belangrijk is? Je mag toch verwachtingen hebben van elkaar in een relatie?
Verliefd ben ik zeker
Maar bij mijn vorige relatie (die 4 jaar duurde) dacht ik er eigenlijk net zo over
En dat was eigenlijk omdat ik merkte dat in mijn relatie daarvoor juist dat blijven hakken op de verschillen me zo ontzettend veel energie koste
Jij klinkt heel erg verliefd, gefeliciteerd! Erg leuk om te lezen. Denk wel dat je een beetje een roze bril ophebt, dat je niet jouw relatie op die van een ander kan plakken. Zou je echt zo relaxed zijn als je thuis in de ellende zit, en je vriend laat niks van zich horen? Terwijl je hem al meerdere keren hebt gezegd dat dat voor jou belangrijk is? Je mag toch verwachtingen hebben van elkaar in een relatie?
Verliefd ben ik zeker
Maar bij mijn vorige relatie (die 4 jaar duurde) dacht ik er eigenlijk net zo over
En dat was eigenlijk omdat ik merkte dat in mijn relatie daarvoor juist dat blijven hakken op de verschillen me zo ontzettend veel energie koste
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 11 maart 2011 om 12:09
quote:mezelfgevonden schreef op 11 maart 2011 @ 12:05:
Poldervrouw, ik heb ook probleemkinderen ( nu minder want ze zijn ouder) en begrijp je helemaal. Hun vader zat ook veel in het buitenland en hij ging er ook vanuit dat ik het wel allemaal zou oplossen. Ik weet dat oog om oog, tand om tand niet de meest sympathieke oplossing is. Maar op een gegeven moment( na tig keer praten en weer uitleggen hoe ik erin stond) ben ik het wel gaan doen. Ik nam gewoon geen contact meer op, stond er toch alleen voor. Na een dag of drie begon hij het door te krijgen en was er veel regelmatiger contact tussen ons, ook van zijn kant.
Je vraagt echt niet te veel van hem, het is niet meer dan normaal dat hij belangstelling heeft voor jullie kinderen. En wat denk ik nog veel belangrijker is, is dat jij je gesteund voelt door hem. En een beetje waardering op zijn tijd is ook niet weg, want je knapt het toch maar mooi allemaal op in je uppie. Hij heeft gewoon een sterk thuisfront, waardoor het voor hem mogelijk is om naar het buitenland te gaan. Dat mag hij best beseffen.Bedankt.. jij snapt het..
Poldervrouw, ik heb ook probleemkinderen ( nu minder want ze zijn ouder) en begrijp je helemaal. Hun vader zat ook veel in het buitenland en hij ging er ook vanuit dat ik het wel allemaal zou oplossen. Ik weet dat oog om oog, tand om tand niet de meest sympathieke oplossing is. Maar op een gegeven moment( na tig keer praten en weer uitleggen hoe ik erin stond) ben ik het wel gaan doen. Ik nam gewoon geen contact meer op, stond er toch alleen voor. Na een dag of drie begon hij het door te krijgen en was er veel regelmatiger contact tussen ons, ook van zijn kant.
Je vraagt echt niet te veel van hem, het is niet meer dan normaal dat hij belangstelling heeft voor jullie kinderen. En wat denk ik nog veel belangrijker is, is dat jij je gesteund voelt door hem. En een beetje waardering op zijn tijd is ook niet weg, want je knapt het toch maar mooi allemaal op in je uppie. Hij heeft gewoon een sterk thuisfront, waardoor het voor hem mogelijk is om naar het buitenland te gaan. Dat mag hij best beseffen.Bedankt.. jij snapt het..
vrijdag 11 maart 2011 om 12:10
Mijn vriend is ook zo'n onattenterik. Die zou gerust drie of vier dagen niet bellen. En daar dan ook heel laconiek over doen: "Je weet waar ik ben, je redt je altijd prima zonder mij, en als er een probleem is kan ik het toch niet op afstand oplossen. En je ziet me vanzelf weer."
En hij belt ook niet vanzelf terug als hij een telefoontje of smsje gemist heeft.
Ik heb dat heel erg persoonlijk opgevat, maar nu weet ik wel zo'n beetje dat hij gewoon zo is, tis geen kwestie van lulligheid ofzo. Hij weet daarentegen van mij dat ik wél hecht aan dat contact. Dus nu doen we het zo dat ík hém bel als hij er eens een paar dagen niet is. Hij is nu wel een heel stuk vaker bereikbaar (liet geregeld z'n tel in auto of jaszak slingeren, belde ik dus voor Jan Doedel) maar de telefoontjes/smsjes komen dus voornamelijk van míjn kant uit.
Misschien hebben (sommige) mannen gewoon minder behoefte aan een (bijna) dagelijks lijntje met het thuisfront? Omdat ze als insteek hebben: "Je kan van mij nu toch geen oplossing verwachten, daarmee moet je toch wachten tot ik thuis ben, dus ik zie de meerwaarde van bellen niet." ??
En hij belt ook niet vanzelf terug als hij een telefoontje of smsje gemist heeft.
Ik heb dat heel erg persoonlijk opgevat, maar nu weet ik wel zo'n beetje dat hij gewoon zo is, tis geen kwestie van lulligheid ofzo. Hij weet daarentegen van mij dat ik wél hecht aan dat contact. Dus nu doen we het zo dat ík hém bel als hij er eens een paar dagen niet is. Hij is nu wel een heel stuk vaker bereikbaar (liet geregeld z'n tel in auto of jaszak slingeren, belde ik dus voor Jan Doedel) maar de telefoontjes/smsjes komen dus voornamelijk van míjn kant uit.
Misschien hebben (sommige) mannen gewoon minder behoefte aan een (bijna) dagelijks lijntje met het thuisfront? Omdat ze als insteek hebben: "Je kan van mij nu toch geen oplossing verwachten, daarmee moet je toch wachten tot ik thuis ben, dus ik zie de meerwaarde van bellen niet." ??
vrijdag 11 maart 2011 om 12:13
ik kan me ook goed voorstellen dat je soms even letterlijk en figuurlijk afstand wil nemen van iets wat best wel zwaar aan je tilt. Maar wat is er mis mee om dat even aan te geven dan? Is ook iets wat mjin partner en ik doen. Gisteren maakte mijn vriend zich ernstig zorgen over iets in het huis. Ik zei tegen hem dat ik zijn zorgen begrijp en er samen met hem de volgende dag er naar zou kijken, want ik was nu heel druk bezig met school. Niks aan het handje dan. En je moet je ook maar afvragen of je jezelf even kan loskoppelen van je vaderrol. Ik heb zelf geen kinderen, maar volgens mij is het niet ok dat je zomaar even afstand kan nemen omdat je daar behoefte aan hebt (overigens begrijp ik die BEHOEFTE wel heel goed).
Ik kan me de frustratie van poldervrouw heel goed begrijpen. Eerder in het topic gelezen dat hij nu eenmaal zo is en dat ze dat moet accepteren. Maar dat zelfde advies kan je ook omdraaien en aan hem geven. "Ja ze wil nou eenmaal af en toe contact over de kinderen, dat kan je niet veranderen dus moet je dat maar minimaal doen". Ik denk dat het een utopie is om te denken dat je je in je relatie helemaal niet hoeft aan te passen.
Is er voor de volgende keer dat hij weggaat niet een soort common ground TO? Dat jullie op een vooraf afgesproken moment soms hebben om even bij te praten over hoe het op het thuisfront gaat? Niet zo weinig als dat hij zo willen, maar ook niet zo vaak als jij zou willen.
Ik kan me de frustratie van poldervrouw heel goed begrijpen. Eerder in het topic gelezen dat hij nu eenmaal zo is en dat ze dat moet accepteren. Maar dat zelfde advies kan je ook omdraaien en aan hem geven. "Ja ze wil nou eenmaal af en toe contact over de kinderen, dat kan je niet veranderen dus moet je dat maar minimaal doen". Ik denk dat het een utopie is om te denken dat je je in je relatie helemaal niet hoeft aan te passen.
Is er voor de volgende keer dat hij weggaat niet een soort common ground TO? Dat jullie op een vooraf afgesproken moment soms hebben om even bij te praten over hoe het op het thuisfront gaat? Niet zo weinig als dat hij zo willen, maar ook niet zo vaak als jij zou willen.
vrijdag 11 maart 2011 om 12:17
Ja en nee.. hij is een man.. dus lastig in gevoelens en ik heb intussen wel geleerd om duidelijk aan te geven als ik ergens mee zit.. hij komt er niet vanzelf mee.. Dus aan de ene kant doet hij zijn best om mij te steunen als ik aangeef ergens mee te zitten, maar niet uit zichzelf..
Dus eigenlijk maakt het niets uit of hij nu hier of in het buitenland zit? Want hij komt hier ook nergens zelf mee.
Klinkt niet echt goed TO. Is dus gewoon het aard van het beestje, en dat verander je niet.
Dus eigenlijk maakt het niets uit of hij nu hier of in het buitenland zit? Want hij komt hier ook nergens zelf mee.
Klinkt niet echt goed TO. Is dus gewoon het aard van het beestje, en dat verander je niet.
vrijdag 11 maart 2011 om 12:21
quote:Summerdance schreef op 11 maart 2011 @ 12:01:
[...]
Zou daar niet gewoon het probleem zitten?
Ook in de tijd thuis neemt TO de grootste zorg van de kinderen voro haar rekening
Kan het niet zo zijn dat hij eigenlijk gewoon "verwacht" dat TO daar mee doorgaat?
TO heb je het hier al eens met hem over gehad?
Dat je graag zou willen dat hij meer betrokken raakt bij de kinderen?
Want als ik kinderen had gehad...no way dat hij er zich met een schamele 10% vanaf kon brengen
daar is al vaak genoeg over gesproken.. hij stelt dat hij wel betrokken is maar vindt het wel heel makkelijk om alles aan mij over te laten.. En dat laat ik ook toe, deels omdat ik gewoonweg geen zin meer heb in die discussies of hij nou wel of niet mee gaat naar een gesprek en deels omdat ik het 9 van de 10 keer prima zelf op kan lossen.. Aan tafel bespreken we vaak ook de dag en dan komen dit soort dingen ter sprake.. Nu zit hij niet aan tafel , krijgt niets mee en vraagt er zelf ook niet naar. En dát stukje stoort me enorm..
En kan ik erop wachten dat als hij straks thuiskomt en ik dus niets meer heb gemeld hij dan volledig verbaasd en geïrriteerd kan reageren omdat hij iets niet weet.. En dit keer laat ik het er dus op aankomen.. misschien dat er dan een lampje gaat branden..
[...]
Zou daar niet gewoon het probleem zitten?
Ook in de tijd thuis neemt TO de grootste zorg van de kinderen voro haar rekening
Kan het niet zo zijn dat hij eigenlijk gewoon "verwacht" dat TO daar mee doorgaat?
TO heb je het hier al eens met hem over gehad?
Dat je graag zou willen dat hij meer betrokken raakt bij de kinderen?
Want als ik kinderen had gehad...no way dat hij er zich met een schamele 10% vanaf kon brengen
daar is al vaak genoeg over gesproken.. hij stelt dat hij wel betrokken is maar vindt het wel heel makkelijk om alles aan mij over te laten.. En dat laat ik ook toe, deels omdat ik gewoonweg geen zin meer heb in die discussies of hij nou wel of niet mee gaat naar een gesprek en deels omdat ik het 9 van de 10 keer prima zelf op kan lossen.. Aan tafel bespreken we vaak ook de dag en dan komen dit soort dingen ter sprake.. Nu zit hij niet aan tafel , krijgt niets mee en vraagt er zelf ook niet naar. En dát stukje stoort me enorm..
En kan ik erop wachten dat als hij straks thuiskomt en ik dus niets meer heb gemeld hij dan volledig verbaasd en geïrriteerd kan reageren omdat hij iets niet weet.. En dit keer laat ik het er dus op aankomen.. misschien dat er dan een lampje gaat branden..
vrijdag 11 maart 2011 om 12:28
quote:Aranea schreef op 11 maart 2011 @ 12:17:
Ja en nee.. hij is een man.. dus lastig in gevoelens en ik heb intussen wel geleerd om duidelijk aan te geven als ik ergens mee zit.. hij komt er niet vanzelf mee.. Dus aan de ene kant doet hij zijn best om mij te steunen als ik aangeef ergens mee te zitten, maar niet uit zichzelf..
Dus eigenlijk maakt het niets uit of hij nu hier of in het buitenland zit? Want hij komt hier ook nergens zelf mee.
Klinkt niet echt goed TO. Is dus gewoon het aard van het beestje, en dat verander je niet.
Klopt.. hij is heel erg op zichzelf.. ik heb niet voor niets 2 autistische kinderen.. maar intussen hebben we in de 17 jaar dat we samen zijn een soort van manier in gevonden en die werkt over het algemeen goed.. Ik heb wat dat betreft mijn verwachtingen al enorm bijsteld.. Hij zal bijv. nooit uit zich zelf zeggen dat ie van me houdt, dat ik er leuk uitzie, dat ik lekker gekookt heb of wat dan ook..Daar hebben we het over gehad, bepaalde afspraken over gemaakt etc.. en dat werkt goed. Ik geef duidelijk aan waar ik mee zit, waar ik behoefte aan heb etc.. en dat lijkt dan voorgekauwd maar hij wordt dan "gedwongen" om ergens over na te denken .. en dat werkt over het algemeen. Hij praat ook niet makkelijk en dat respecteer ik.. ik ga niet door lopen zuigen .. ik meld het heel duidelijk en concreet en spreek mijn verwachting uit, laat het even weken , en kom er dan weer op terug.. en dan praten we erover en snappen we elkaar weer prima..
Maar dit stukje lijkt steeds groter te worden.. het zich terugtrekken uit zijn gezin.. Het lijkt soms wel alsof dit buitenland gebeuren voor hem een excuus is om idd die afstand te pakken..
Ik begrijp dat het soms heel veel is en ik snap dat je liever hebt dat je een gemiddeld gezin hebt, maar dat is nou eenmaal niet zo.. en daar heb ik moeite mee.. Ik zou ook wel eens een normale week willen hebben, kinderen die zonder gedoe naar school gaan, kinderen die niet bij ieder wissewasje soms volledig uit hun plaat gaan.. maar het is nou eenmaal zo.. Het is voor ons alletwee niet makkelijk..
Ja en nee.. hij is een man.. dus lastig in gevoelens en ik heb intussen wel geleerd om duidelijk aan te geven als ik ergens mee zit.. hij komt er niet vanzelf mee.. Dus aan de ene kant doet hij zijn best om mij te steunen als ik aangeef ergens mee te zitten, maar niet uit zichzelf..
Dus eigenlijk maakt het niets uit of hij nu hier of in het buitenland zit? Want hij komt hier ook nergens zelf mee.
Klinkt niet echt goed TO. Is dus gewoon het aard van het beestje, en dat verander je niet.
Klopt.. hij is heel erg op zichzelf.. ik heb niet voor niets 2 autistische kinderen.. maar intussen hebben we in de 17 jaar dat we samen zijn een soort van manier in gevonden en die werkt over het algemeen goed.. Ik heb wat dat betreft mijn verwachtingen al enorm bijsteld.. Hij zal bijv. nooit uit zich zelf zeggen dat ie van me houdt, dat ik er leuk uitzie, dat ik lekker gekookt heb of wat dan ook..Daar hebben we het over gehad, bepaalde afspraken over gemaakt etc.. en dat werkt goed. Ik geef duidelijk aan waar ik mee zit, waar ik behoefte aan heb etc.. en dat lijkt dan voorgekauwd maar hij wordt dan "gedwongen" om ergens over na te denken .. en dat werkt over het algemeen. Hij praat ook niet makkelijk en dat respecteer ik.. ik ga niet door lopen zuigen .. ik meld het heel duidelijk en concreet en spreek mijn verwachting uit, laat het even weken , en kom er dan weer op terug.. en dan praten we erover en snappen we elkaar weer prima..
Maar dit stukje lijkt steeds groter te worden.. het zich terugtrekken uit zijn gezin.. Het lijkt soms wel alsof dit buitenland gebeuren voor hem een excuus is om idd die afstand te pakken..
Ik begrijp dat het soms heel veel is en ik snap dat je liever hebt dat je een gemiddeld gezin hebt, maar dat is nou eenmaal niet zo.. en daar heb ik moeite mee.. Ik zou ook wel eens een normale week willen hebben, kinderen die zonder gedoe naar school gaan, kinderen die niet bij ieder wissewasje soms volledig uit hun plaat gaan.. maar het is nou eenmaal zo.. Het is voor ons alletwee niet makkelijk..
vrijdag 11 maart 2011 om 12:28
quote:Summerdance schreef op 11 maart 2011 @ 12:08:
[...]
Verliefd ben ik zeker
Maar bij mijn vorige relatie (die 4 jaar duurde) dacht ik er eigenlijk net zo over
En dat was eigenlijk omdat ik merkte dat in mijn relatie daarvoor juist dat blijven hakken op de verschillen me zo ontzettend veel energie kosteNiet om lullig te doen, maar die was je in je vorige relatie niet verliefd dan? 4 jaar is natuurlijk niet zo erg lang. En zeker als je geen kinderen hebt is het niet te vergelijken met de situatie waarin TO verkeert.
[...]
Verliefd ben ik zeker
Maar bij mijn vorige relatie (die 4 jaar duurde) dacht ik er eigenlijk net zo over
En dat was eigenlijk omdat ik merkte dat in mijn relatie daarvoor juist dat blijven hakken op de verschillen me zo ontzettend veel energie kosteNiet om lullig te doen, maar die was je in je vorige relatie niet verliefd dan? 4 jaar is natuurlijk niet zo erg lang. En zeker als je geen kinderen hebt is het niet te vergelijken met de situatie waarin TO verkeert.
vrijdag 11 maart 2011 om 12:37
quote:poldervrouw schreef op 11 maart 2011 @ 12:28:
[...]
Hij zal bijv. nooit uit zich zelf zeggen dat ie van me houdt, dat ik er leuk uitzie, dat ik lekker gekookt heb of wat dan ook..Daar hebben we het over gehad, bepaalde afspraken over gemaakt etc.. en dat werkt goed. Ik geef duidelijk aan waar ik mee zit, waar ik behoefte aan heb etc.. en dat lijkt dan voorgekauwd maar hij wordt dan "gedwongen" om ergens over na te denken .. en dat werkt over het algemeen. Hij praat ook niet makkelijk en dat respecteer ik.. ik ga niet door lopen zuigen .. ik meld het heel duidelijk en concreet en spreek mijn verwachting uit, laat het even weken , en kom er dan weer op terug.. en dan praten we erover en snappen we elkaar weer prima..
Maar dit stukje lijkt steeds groter te worden.. het zich terugtrekken uit zijn gezin.. Het lijkt soms wel alsof dit buitenland gebeuren voor hem een excuus is om idd die afstand te pakken..
Mijn vriend zegt die dingen gelukkig wél, maar
ook niet superspontaan ofzo. Hij is het meer gaan doen sinds hij merkt dat ik dit soort dingen wel tegen hem zeg, ik ben zelf heel spontaan in m'n uitingen en kan 'm ook gerust gewoon tussendoor een smsje sturen dat ik van hem hou, dat dat shirt hem zo geweldig staat, dat ik gisteren zo genoten heb van onze strandwandeling etc. Misschien dat je man, als hij thuis is, ook meer zijn best doet om spontaan/betrokken te zijn, omdat hij aan je merkt hoe belangrijk het voor je is én omdat hij door jullie aanwezigheid een beetje 'bij de les gehouden' wordt (dit klinkt betuttelender dan dat ik bedoel... Wat ik bedoel te zeggen is, dan ziet/spreekt hij jullie veel vaker, en wordt er automatisch aan herinnerd: Oh ja, ik moet me niet teveel terugtrekken...) Als hij fysiek niet aanwezig is, vervalt hij waarschijnlijk eerder/verder in wat zijn eigen patroon is, de aard van het beestje.
Heb je weleens met hem gepraat over je gevoel dat hij het buitenlandgebeuren ziet als excuus om zich te kunnen terugtrekken? Zo ja, hoe reageert hij?
[...]
Hij zal bijv. nooit uit zich zelf zeggen dat ie van me houdt, dat ik er leuk uitzie, dat ik lekker gekookt heb of wat dan ook..Daar hebben we het over gehad, bepaalde afspraken over gemaakt etc.. en dat werkt goed. Ik geef duidelijk aan waar ik mee zit, waar ik behoefte aan heb etc.. en dat lijkt dan voorgekauwd maar hij wordt dan "gedwongen" om ergens over na te denken .. en dat werkt over het algemeen. Hij praat ook niet makkelijk en dat respecteer ik.. ik ga niet door lopen zuigen .. ik meld het heel duidelijk en concreet en spreek mijn verwachting uit, laat het even weken , en kom er dan weer op terug.. en dan praten we erover en snappen we elkaar weer prima..
Maar dit stukje lijkt steeds groter te worden.. het zich terugtrekken uit zijn gezin.. Het lijkt soms wel alsof dit buitenland gebeuren voor hem een excuus is om idd die afstand te pakken..
Mijn vriend zegt die dingen gelukkig wél, maar
ook niet superspontaan ofzo. Hij is het meer gaan doen sinds hij merkt dat ik dit soort dingen wel tegen hem zeg, ik ben zelf heel spontaan in m'n uitingen en kan 'm ook gerust gewoon tussendoor een smsje sturen dat ik van hem hou, dat dat shirt hem zo geweldig staat, dat ik gisteren zo genoten heb van onze strandwandeling etc. Misschien dat je man, als hij thuis is, ook meer zijn best doet om spontaan/betrokken te zijn, omdat hij aan je merkt hoe belangrijk het voor je is én omdat hij door jullie aanwezigheid een beetje 'bij de les gehouden' wordt (dit klinkt betuttelender dan dat ik bedoel... Wat ik bedoel te zeggen is, dan ziet/spreekt hij jullie veel vaker, en wordt er automatisch aan herinnerd: Oh ja, ik moet me niet teveel terugtrekken...) Als hij fysiek niet aanwezig is, vervalt hij waarschijnlijk eerder/verder in wat zijn eigen patroon is, de aard van het beestje.
Heb je weleens met hem gepraat over je gevoel dat hij het buitenlandgebeuren ziet als excuus om zich te kunnen terugtrekken? Zo ja, hoe reageert hij?
vrijdag 11 maart 2011 om 12:38
quote:Summerdance schreef op 11 maart 2011 @ 12:08:
[...]
Verliefd ben ik zeker
Maar bij mijn vorige relatie (die 4 jaar duurde) dacht ik er eigenlijk net zo over
En dat was eigenlijk omdat ik merkte dat in mijn relatie daarvoor juist dat blijven hakken op de verschillen me zo ontzettend veel energie kosteJe relatie verandert als je kinderen krijgt, dat is een feit.. En verschillen zullen er altijd blijven en dat geeft niet. Maar als je je contant moet aanpassen is het ook niet goed of dingen maar laat zoals ze zijn omdat het je ergert en je teveel energie kost. Bij sommige dingen moet je weten dat je het kunt laten rusten maar dit vind ik persoonlijk niet iets wat ik dan maar moet accepteren om wille van het feit dat het mij energie kost..
[...]
Verliefd ben ik zeker
Maar bij mijn vorige relatie (die 4 jaar duurde) dacht ik er eigenlijk net zo over
En dat was eigenlijk omdat ik merkte dat in mijn relatie daarvoor juist dat blijven hakken op de verschillen me zo ontzettend veel energie kosteJe relatie verandert als je kinderen krijgt, dat is een feit.. En verschillen zullen er altijd blijven en dat geeft niet. Maar als je je contant moet aanpassen is het ook niet goed of dingen maar laat zoals ze zijn omdat het je ergert en je teveel energie kost. Bij sommige dingen moet je weten dat je het kunt laten rusten maar dit vind ik persoonlijk niet iets wat ik dan maar moet accepteren om wille van het feit dat het mij energie kost..
