Heimwee naar vroeger ...

13-03-2011 18:59 56 berichten
Alle reacties Link kopieren
Mijn oom, wat vond ik hem vaak een zeur ... hij bleef maar hangen in 'vroeger toen ik klein was, in de jaren '50' ... Ik begreep hem niet.



Nu ben ik 35 en betrap ik mijzelf op dezelfde gevoelens, naar mijn jeugd in de jaren '80 en '90.

Die emotie overvalt me nu zo enorm. Ik had vandaag een brakke dag en ben via via op de site terecht gekomen met films van toen: Some kind of wonderful, adventures in babysitting, pretty in pink.

Series van toen: Alf, Growing Pains. En uiteraad de muziek van toen...



Zelf had ik ook wel een bijzonder leventje, haalde veel kattekwaad uit als kind, was een rebel tijdens mijn tienerjaren.

Hoe triest vind ik soms, als ik mijn mbo leerlingen zie, uren achter hyves, msn, wat maken die nu mee??

In hun belevingswereld ben ik bejaard en even suf zoals ik destijds mijn oom zag ...



Maar goed, wat zou ik graag nog eens terug willen naar die tijd. Al was het maar een uurtje.

Zijn er meer die dit herkennen?



P.s. zie dat ik in een verkeerde pijler heb gepost... ach zie het maar als mijn relatie met vroeger ;)
Alle reacties Link kopieren
Nee ik herken het niet. Mijn eerste jaren ruzieden mijn ouders alleen maar. Toen een paar jaar wel lekker kind geweest en toen hield dat weer op. Net als ninjo vond ik het op school verschrikkelijk. Ik vond mijn mede scholieren niet leuk en heb ook ontzettend in de knoop gezeten met mezelf. Dat veranderde toen ik ging studeren. Toen bloeide ik helemaal op en ik weet wel zeker dat ik hier straks met weemoed aan terug ga denken. Ik heb nieteens een echt studentenleven(ga bijvoorbeeld nooit stappen) maar ik ben dol op mijn studie en de leuke mensen die ik nu om me heen heb. Ik vind het nu al jammer dat dit over 1.5 jaar voorbij is.



De angst om mijn ouders te verliezen herken ik wel. Mijn vader heeft een(heel goed behandelbare en in principe niet gevaarlijke) vorm van huidkanker en toen we nog niet wisten wat voor vorm het precies was...dat slaat echt wel even in. Ook heeft mijn moeder een tijd geleden een gevaarlijke malaria gehad en heeft even op het randje gezweefd. Dan bedenk je je dat ik nu ook zomaar zonder moeder had kunnen zijn. Laatst droomde ik ook dat mijn moeder was overleden en werd toen hysterisch huilend wakker en kon ook voor een half uur gewoon niet stoppen met huilen.
Alle reacties Link kopieren
Ik herken het ook niet. Ik heb mijn jeugd nooit fijn gevonden, ik moest van mijn moeder presteren op school, was altijd bang dat mijn rapport niet goed genoeg zou zijn (mocht hoogstens 1 negen hebben, de rest moesten tienen zijn) en ik was eigenlijk bijna voortdurend bang voor mijn moeder. (Hoewel ik nooit fysiek mishandeld ben, ik kreeg wel wat klappen maar die deden geen pijn.)

Als kind was ik ook nogal verlegen en absoluut niet assertief.



Het voordeel van een niet zo fijne jeugd is dat je er geen heimwee naar hebt en heel erg blij bent met wat je nu hebt
Alle reacties Link kopieren
O ja....lekker uit school naar huis, mam die dan thee zetten....lekker pantoffels aan.....mam ging lekker koken.

Zusen kwamen thuis.....Samen eten...Samen tv kijken....bij de kachel zitten....Jammer dat ik dat pas gaan waarderen toen ik ouder was....

Wat had ik het fijn en goed thuis........gewoon met ze alle naar 1 programma kijken op tv. Zaterdag de toastjes avond.....en lekkere hapjes..........
Alle reacties Link kopieren
In een liedje van Blof (ben er geen fan van, maar ach):



"Als je denken wilt aan vroeger, dat is oké maar niet te vaak. Denk liever aan vandaag".



Deze zin is altijd als een schop onder mijn kont.

Het liedje gaat niet over jeugdherinneringen, maar helpt toch wel!
Ruza, ik twijfelde of het in dit topic paste, maar heimwee naar mijn studententijd heb ik ook.

De herinnering aan de kindertijd is meer weemoed bij mij, maar bij de studententijd is het meer het gevoel dat ik zo weer terug zou willen in de tijd. Voor een maandje of wat



Leef meestal in het nu hoor. Maar in dit topic mag ik best even sentimenteel doen
Alle reacties Link kopieren
Breek me de bek niet open over de studententijd. Zo jammer dat ik me dat in het moment niet zo besefte. Ondanks dat ik heel veel plezier heb gehad was ik vooral gericht om zo snel mogelijk mijn diploma te halen ... en daarna direct aan het werk. Achteraf had ik er best een jaartje langer over willen doen, een jaar een uitwisseling misschien. Ach jaaa....



Maar ... ik woonde destijds, nu alweer 16 jaar geleden, 3 jaar op een studentenflat. Destijds woonde daar ook, laten we hem Frank noemen. Frank woonde al 2 jaar in de flat.

Ik kwam hem afgelopen zaterdag tegen, 13 jaar niet gezien. Bleek hij nog steeds in de studentenflat te wonen. Mijn mond viel open .... Dan denk ik maar goed dat ik weggegaan ben toen ik het nog leuk vond. Hij zag er namelijk allesbehalve happy uit.



Vandaag weer gewoon aan het werk, beide beentjes op de grond, dus bui van gisteren is weer over... voor eventjes. Ik heb namelijk vaak van die momenten.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven