Kinderen
alle pijlers
Mislukte borstvoeding
dinsdag 15 maart 2011 om 15:57
Na een paar dagen twijfelen, maar na weer een posting gelezen van iemand die verdriet heeft omdat de bv niet is gelukt toch maar een topic.
Alweer 2,5 jaar geleden is mijn zoon via een spoedkeizersnede ter wereld gekomen.
Van te voren wist ik al dat ik bv wilde gaan geven. Over fv dacht ik niet eens na.
Ik heb ook een bv-cursus gedaan en al.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Vier dagen in het ziekenhuis gelegen en vier dagen lang ook geprobeerd, maar het lukte niet.
Mijn zoon deed heel vreemd met zijn tongetje en kon gewoon niet aanhappen.
Volgens de verpleegsters had ik ook 'te blanke tepels' (???) en kon hij het daarom ook niet vinden.
Ook het kolven ging niet. De omgeving was te druk, artsenrondes die langs kwamen terwijl ik lag te kolven.
De reactie van een oudere verpleegster toen ik al een half uur lag te pompen was Goh, heb je nog maar zó weinig? deed mij breken.
Ik heb veel verdriet en een gevoel van falen gehad over het feit dat het niet gelukt is en ik merk de afgelopen dagen nav diverse topics dat ik het nog geen plaatsje heb gegeven.
Wie herkent zich (een beetje?) in mijn verhaal?
Alweer 2,5 jaar geleden is mijn zoon via een spoedkeizersnede ter wereld gekomen.
Van te voren wist ik al dat ik bv wilde gaan geven. Over fv dacht ik niet eens na.
Ik heb ook een bv-cursus gedaan en al.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Vier dagen in het ziekenhuis gelegen en vier dagen lang ook geprobeerd, maar het lukte niet.
Mijn zoon deed heel vreemd met zijn tongetje en kon gewoon niet aanhappen.
Volgens de verpleegsters had ik ook 'te blanke tepels' (???) en kon hij het daarom ook niet vinden.
Ook het kolven ging niet. De omgeving was te druk, artsenrondes die langs kwamen terwijl ik lag te kolven.
De reactie van een oudere verpleegster toen ik al een half uur lag te pompen was Goh, heb je nog maar zó weinig? deed mij breken.
Ik heb veel verdriet en een gevoel van falen gehad over het feit dat het niet gelukt is en ik merk de afgelopen dagen nav diverse topics dat ik het nog geen plaatsje heb gegeven.
Wie herkent zich (een beetje?) in mijn verhaal?
Frankly my dear, I don"t give a damn
woensdag 16 maart 2011 om 16:57
Wat een herkenbare verhalen allemaal. Ook hier een zeer grote teleurstelling moeten verwerken en behoorlijk last gehad van de baby-blues! Meeen, wat was ik verdrietig en nog voel ik een steek als ik eraan terugdenk of andere moeders "doodgewoon" zie voeden. Al helemaal als ik van die verhalen hoor van moeders die bijvoorbeeld een borstvergroting of -verkleining hebben gehad, waarbij het dus gewoon vanaf dag 1 goed loopt.
Pure jaloezie is dat dan van mijn kant, ik had het mezelf en mijn baby ook zo gegund.
Wat ik me wel heb voorgenomen is om de volgende keer (als die er mag komen) langer door te gaan... Ergens heb ik nu nog steeds spijt dat ik te snel heb opgegeven. Hoewel het wel een opluchting was, deed het gewoon echt pijn!! En mijn man is zooo lief geweest voor me, echt fijn dat ik zoveel steun aan hem heb gehad in die tijd. En ja die bv-topics doen best wel zeer, nu nog...
Pure jaloezie is dat dan van mijn kant, ik had het mezelf en mijn baby ook zo gegund.
Wat ik me wel heb voorgenomen is om de volgende keer (als die er mag komen) langer door te gaan... Ergens heb ik nu nog steeds spijt dat ik te snel heb opgegeven. Hoewel het wel een opluchting was, deed het gewoon echt pijn!! En mijn man is zooo lief geweest voor me, echt fijn dat ik zoveel steun aan hem heb gehad in die tijd. En ja die bv-topics doen best wel zeer, nu nog...
woensdag 16 maart 2011 om 17:34
Goed dat je een topic heb geopend Calvijn. Het leeft nogal aan de vele reacties te zien.
En wat een verhalen lees ik hier. Zoveel vrouwen die schofterig behandeld zijn. Dat vind ik echt heel erg. Je bent namelijk ook nog eens net bevallen en zo kwetsbaar. Zeker als het om je kindje gaat.
Ik had het geluk dat de borstvoeding bij mij goed op gang kwam en dochter goed pakte. Van tevoren had ik ook bedacht dat ik BV wilde geven. Maar ook met mezelf afgesproken dat ik niet een maand hevige pijnen en toestanden zou laten gebeuren om het maar te laten werken. Maar toen ik eenmaal bevallen was en bezig was met de borstvoeding was ik zo blij dat het allemaal goed ging (en nog was ik de eerste week heel onzeker). Want oh, wat had ik het moeilijk gevonden als het niet gelukt was.
Heb ik altijd onzin gevonden. Is ook onzin. Ik vind het wel jammer dat sommigen bij voorbaat al besluiten niet aan BV te beginnen. Dat begrijp ik ook niet zo goed eerlijk gezegd. Maar jullie hebben het toch allemaal geprobeerd? Jullie hebben nog 10 keer meer jullie best gedaan dan ik. Ik had mazzel, en jullie niet. Meer is het echt niet hoor!
Een goede vriendin van mij wilde ook zo graag, maar wat ze ook deed (zalf, lactatiekundige etc) de enorme kloven bleven komen. Ze zat gewoon huilend te voeden. En dat 3 weken lang. Dat vond ik zo erg en zo zielig. Ze wilde zo graag en bleef maar proberen. Toen ze tegen me zei; ik voel me een falende moeder heb ik echt tegen haar gezegd. Dat ik haar juist een topmoeder vond. Zij heeft pijnen geleden voor haar kind (ik ook hoor, daar niet van. Laten we de bevalling niet vergeten:-)), ze heeft haar stinkende best gedaan ten koste van zichzelf. Ze heeft oprechte en intense moederliefde getoond. Net als jullie allemaal! En te snel zijn gestopt? Zo onzeker worden en zo lijden , da ris niemand bij gebaat. Zeker je kindje niet.
Het is toch geen falen? Soms lukt het het kindje niet om goed te happen, soms komt de melk niet op gang...Niks aan te doen.
Nogmaals bij mij ging het goed; maar ik vond het in het begin ook wel echt een toestand. Laat staan als het dus niet goed gaat. Tegen mij oma zei ik toen; jeetje; hoe ging dat dan vroeger? Of stonden mensen dan dichter bij de natuur ofzo, dat het makkelijker ging. Welnee, zei oma. Was ook een toestand. Mijn oma was een echte borstvoeding mamma (met bijbehorend figuur:-)) en heeft vroeger heel wat baby's uit de buurt ook aan de borst gehad. Die vrouwen moesten dan dus heel veel keren per dag naar iemand toe om hun kindje te laten voeden. Die vrouwen zullen ook wel alles geprobeerd hebben, maar als het niet lukt lukt het niet.
Lieve vrouwen, lieve moeders jullie hebben jullie stinkende best gedaan en meer kun je gewoonweg niet doen.
En wat een verhalen lees ik hier. Zoveel vrouwen die schofterig behandeld zijn. Dat vind ik echt heel erg. Je bent namelijk ook nog eens net bevallen en zo kwetsbaar. Zeker als het om je kindje gaat.
Ik had het geluk dat de borstvoeding bij mij goed op gang kwam en dochter goed pakte. Van tevoren had ik ook bedacht dat ik BV wilde geven. Maar ook met mezelf afgesproken dat ik niet een maand hevige pijnen en toestanden zou laten gebeuren om het maar te laten werken. Maar toen ik eenmaal bevallen was en bezig was met de borstvoeding was ik zo blij dat het allemaal goed ging (en nog was ik de eerste week heel onzeker). Want oh, wat had ik het moeilijk gevonden als het niet gelukt was.
Heb ik altijd onzin gevonden. Is ook onzin. Ik vind het wel jammer dat sommigen bij voorbaat al besluiten niet aan BV te beginnen. Dat begrijp ik ook niet zo goed eerlijk gezegd. Maar jullie hebben het toch allemaal geprobeerd? Jullie hebben nog 10 keer meer jullie best gedaan dan ik. Ik had mazzel, en jullie niet. Meer is het echt niet hoor!
Een goede vriendin van mij wilde ook zo graag, maar wat ze ook deed (zalf, lactatiekundige etc) de enorme kloven bleven komen. Ze zat gewoon huilend te voeden. En dat 3 weken lang. Dat vond ik zo erg en zo zielig. Ze wilde zo graag en bleef maar proberen. Toen ze tegen me zei; ik voel me een falende moeder heb ik echt tegen haar gezegd. Dat ik haar juist een topmoeder vond. Zij heeft pijnen geleden voor haar kind (ik ook hoor, daar niet van. Laten we de bevalling niet vergeten:-)), ze heeft haar stinkende best gedaan ten koste van zichzelf. Ze heeft oprechte en intense moederliefde getoond. Net als jullie allemaal! En te snel zijn gestopt? Zo onzeker worden en zo lijden , da ris niemand bij gebaat. Zeker je kindje niet.
Het is toch geen falen? Soms lukt het het kindje niet om goed te happen, soms komt de melk niet op gang...Niks aan te doen.
Nogmaals bij mij ging het goed; maar ik vond het in het begin ook wel echt een toestand. Laat staan als het dus niet goed gaat. Tegen mij oma zei ik toen; jeetje; hoe ging dat dan vroeger? Of stonden mensen dan dichter bij de natuur ofzo, dat het makkelijker ging. Welnee, zei oma. Was ook een toestand. Mijn oma was een echte borstvoeding mamma (met bijbehorend figuur:-)) en heeft vroeger heel wat baby's uit de buurt ook aan de borst gehad. Die vrouwen moesten dan dus heel veel keren per dag naar iemand toe om hun kindje te laten voeden. Die vrouwen zullen ook wel alles geprobeerd hebben, maar als het niet lukt lukt het niet.
Lieve vrouwen, lieve moeders jullie hebben jullie stinkende best gedaan en meer kun je gewoonweg niet doen.
woensdag 16 maart 2011 om 17:43
quote:kaetje schreef op 15 maart 2011 @ 16:23:
De enige fout die bij mij volgens mij gemaakt is was in het ziekenhuis, de nacht na de bevalling. Kootje huilde niet en daarom had hij volgens de verpleegsters geen honger. Hij zette zich toen ook al zo af. Er lagen twee vrouwen bij mij op zaal die hun tweede kindje hadden. Zij werden de hele tijd geholpen met aanleggen. En ik niet. Omdat hij niet huilde en dus geen honger had. Ik heb er wel een keertje wat van gezegd maar toch heb ik het gevoel dat ik niet genoeg gedaan heb en daar voel ik me schuldig over.
Daar hoef en kan je je toch helemaal niet schuldig over voelen? Je was net bevallen en weet jij veel? Je leunt toch een beetje op ervarenheid van verplegend personeel/kraamhulpen/VK/lactatiekundigen. Je had toch niet anders kunnen doen? Nu denk je zo, maar toen dacht je misschien; ze zullen wel gelijk hebben. Dat kind is natuurlijk ook helemaal bekaf van die bevalling. Is ook beter om hem te laten slapen. En dat is dan ook wel weer zo.
Je hebt het naar je beste eer en geweten gedaan. Weg met dat schuldgevoel!
De enige fout die bij mij volgens mij gemaakt is was in het ziekenhuis, de nacht na de bevalling. Kootje huilde niet en daarom had hij volgens de verpleegsters geen honger. Hij zette zich toen ook al zo af. Er lagen twee vrouwen bij mij op zaal die hun tweede kindje hadden. Zij werden de hele tijd geholpen met aanleggen. En ik niet. Omdat hij niet huilde en dus geen honger had. Ik heb er wel een keertje wat van gezegd maar toch heb ik het gevoel dat ik niet genoeg gedaan heb en daar voel ik me schuldig over.
Daar hoef en kan je je toch helemaal niet schuldig over voelen? Je was net bevallen en weet jij veel? Je leunt toch een beetje op ervarenheid van verplegend personeel/kraamhulpen/VK/lactatiekundigen. Je had toch niet anders kunnen doen? Nu denk je zo, maar toen dacht je misschien; ze zullen wel gelijk hebben. Dat kind is natuurlijk ook helemaal bekaf van die bevalling. Is ook beter om hem te laten slapen. En dat is dan ook wel weer zo.
Je hebt het naar je beste eer en geweten gedaan. Weg met dat schuldgevoel!
woensdag 16 maart 2011 om 18:28
Noerie, ik ben ontroerd door jouw posting. Erg lief
@Kaetje; misschien een te persoonlijke vraag, maar ik heb jaren meegelezen met jouw strijd om überhaupt zwanger te worden.
Kun je dat een plekje geven?
Kan me voorstellen dat nu Kootje er is je blijdschap overheerst, maar er is natuurlijk een hoop aan vooraf gegaan en dat zal ook een diepe inpact hebben gehad.
Het stukje waarin je de gezellige nachtelijke uurtjes beschrijft vind ik echt prachtig. Spreekt een hoop liefde uit
@Kaetje; misschien een te persoonlijke vraag, maar ik heb jaren meegelezen met jouw strijd om überhaupt zwanger te worden.
Kun je dat een plekje geven?
Kan me voorstellen dat nu Kootje er is je blijdschap overheerst, maar er is natuurlijk een hoop aan vooraf gegaan en dat zal ook een diepe inpact hebben gehad.
Het stukje waarin je de gezellige nachtelijke uurtjes beschrijft vind ik echt prachtig. Spreekt een hoop liefde uit
Frankly my dear, I don"t give a damn
woensdag 16 maart 2011 om 18:50
Wat lees ik hier een boel verhalen over nare ervaringen in het ziekenhuis! Hoe herkenbaar, helaas. Bij mij is de borstvoeding uiteindelijk wel op gang gekomen, maar dat was meer geluk dan wijsheid.
Ik ben in het ziekenhuis bevallen, en na de bevalling hadden zoon en ik allebei koorts. Zoon werd in (achteraf volledig onnodige) grote paniek meegenomen naar de kinderafdeling. Daar werd hij een aantal keren geprikt, waarna hij een spuitje suikerwater kreeg om hem te 'troosten'. Toen hij eindelijk bij mij werd gebracht was hij uitgeput. De verpleegkundige gaf hem zonder enige uitleg aan mij, met de mededeling dat hij MOEST drinken, anders zouden ze hem bij gaan voeden. Toen ging ze weg, viel zoon in slaap en voelde ik me afgrijselijk. Zoon werd meegenomen, opnieuw geprikt, opnieuw suikerwater, en een cupje nutrilon...
De volgende dag een andere verpleegkundige, die een blik op mijn tepels wierp, er een tepelhoedje op kwakte, het hoofdje van zoon tegen mijn borst duwde en weer weg ging. En zo ging dat dus twee dagen lang. Officieel voedde ik op verzoek, maar de andere baby's op mijn kamer verzochten blijkbaar precies op hetzelfde tijdstip om eten als zoon. Elke keer een ander vpk die geen tijd had. Allemaal zeiden ze iets anders. Geen van hen nam de moeite zelfs maar naar mijn naam te vragen. De lactatiekundige was niet beschikbaar om mij te helpen. Zoon kreeg antibiotica waar hij enorme darmkrampen van kreeg, waardoor hij heel hard moest huilen om uiteindelijk uitgeput in slaap te vallen. Uiteindelijk zat ik met zoon slapend op schoot na wéér een mislukte voeding onbedaarlijk te huilen, toen er eindelijk iemand de tijd nam om met mij te praten en mij wat uitleg te geven. De laatste dag zkh ging het voeden redelijk, maar tegen die tijd had ik enorme stuwing: mijn tieten waren groot als meloenen, en de klieren onder mijn oksel waren opgezwollen tot formaat kippenei.
Toen ik die middag thuiskwam probeerde ik zoon te voeden, die niet wilde, en uiteindelijk zaten we samen te huilen op de bank. Mijn poging tot borstvoeding had heel makkelijk daar kunnen eindigen. Gelukkig voor ons beiden kwam toen de kraamhulp binnen, die heeft met veel geduld en eindeloos aanleggen zoon aan het drinken gekregen, de stuwing weg laten drinken en masseren, en uiteindelijk zelfs ons aangeleerd te voeden zonder tepelhoedje. Toen ze wegging gaf ze mij het telefoonnummer van een goede lk. Die heb ik vorige week (zoon was toen drie weken) gebeld omdat zoon sinds een paar dagen erg slordig dronk en zich vaak verslikte. Ook kwam hij om het uur voor voeding, maar als ik hem dan aanlegde vocht hij aan de borst en huilde onbedaarlijk. Omdat we geen ritme hadden in het voeden mocht ik de lk 's ochtends bellen wanneer ik dacht te gaan voeden, dan zou zij komen. Zij heeft ons geleerd beter aan te leggen, en mij geadviseerd te gaan kolven. Ik kolf nu 's ochtends zo'n 100 tot 150 ml af ná de voeding, en dan pas is de spanning echt van de borsten af. Ik had zelf het gevoel dat zoon vaak kwam terwijl hij eigenlijk geen honger had, maar gewoon omdat hij wilde zuigen. Dat dacht zij ook, en zij adviseerde mij naar een chiropractor te gaan. Dat heb ik gedaan. De cp heeft zoons nekje heel zachtjes gemasseerd, en nu, na vier weken, heb ik een kind wat heel goed en rustig eet, een goede kolfopbrengst, en rust in de tent. Meer geluk dan wijsheid dus, want na het zkh dacht ik echt dat het gedaan was met de borstvoeding, en met een andere kraamhulp of lk was dat ook zo geweest.
Ik ben in het ziekenhuis bevallen, en na de bevalling hadden zoon en ik allebei koorts. Zoon werd in (achteraf volledig onnodige) grote paniek meegenomen naar de kinderafdeling. Daar werd hij een aantal keren geprikt, waarna hij een spuitje suikerwater kreeg om hem te 'troosten'. Toen hij eindelijk bij mij werd gebracht was hij uitgeput. De verpleegkundige gaf hem zonder enige uitleg aan mij, met de mededeling dat hij MOEST drinken, anders zouden ze hem bij gaan voeden. Toen ging ze weg, viel zoon in slaap en voelde ik me afgrijselijk. Zoon werd meegenomen, opnieuw geprikt, opnieuw suikerwater, en een cupje nutrilon...
De volgende dag een andere verpleegkundige, die een blik op mijn tepels wierp, er een tepelhoedje op kwakte, het hoofdje van zoon tegen mijn borst duwde en weer weg ging. En zo ging dat dus twee dagen lang. Officieel voedde ik op verzoek, maar de andere baby's op mijn kamer verzochten blijkbaar precies op hetzelfde tijdstip om eten als zoon. Elke keer een ander vpk die geen tijd had. Allemaal zeiden ze iets anders. Geen van hen nam de moeite zelfs maar naar mijn naam te vragen. De lactatiekundige was niet beschikbaar om mij te helpen. Zoon kreeg antibiotica waar hij enorme darmkrampen van kreeg, waardoor hij heel hard moest huilen om uiteindelijk uitgeput in slaap te vallen. Uiteindelijk zat ik met zoon slapend op schoot na wéér een mislukte voeding onbedaarlijk te huilen, toen er eindelijk iemand de tijd nam om met mij te praten en mij wat uitleg te geven. De laatste dag zkh ging het voeden redelijk, maar tegen die tijd had ik enorme stuwing: mijn tieten waren groot als meloenen, en de klieren onder mijn oksel waren opgezwollen tot formaat kippenei.
Toen ik die middag thuiskwam probeerde ik zoon te voeden, die niet wilde, en uiteindelijk zaten we samen te huilen op de bank. Mijn poging tot borstvoeding had heel makkelijk daar kunnen eindigen. Gelukkig voor ons beiden kwam toen de kraamhulp binnen, die heeft met veel geduld en eindeloos aanleggen zoon aan het drinken gekregen, de stuwing weg laten drinken en masseren, en uiteindelijk zelfs ons aangeleerd te voeden zonder tepelhoedje. Toen ze wegging gaf ze mij het telefoonnummer van een goede lk. Die heb ik vorige week (zoon was toen drie weken) gebeld omdat zoon sinds een paar dagen erg slordig dronk en zich vaak verslikte. Ook kwam hij om het uur voor voeding, maar als ik hem dan aanlegde vocht hij aan de borst en huilde onbedaarlijk. Omdat we geen ritme hadden in het voeden mocht ik de lk 's ochtends bellen wanneer ik dacht te gaan voeden, dan zou zij komen. Zij heeft ons geleerd beter aan te leggen, en mij geadviseerd te gaan kolven. Ik kolf nu 's ochtends zo'n 100 tot 150 ml af ná de voeding, en dan pas is de spanning echt van de borsten af. Ik had zelf het gevoel dat zoon vaak kwam terwijl hij eigenlijk geen honger had, maar gewoon omdat hij wilde zuigen. Dat dacht zij ook, en zij adviseerde mij naar een chiropractor te gaan. Dat heb ik gedaan. De cp heeft zoons nekje heel zachtjes gemasseerd, en nu, na vier weken, heb ik een kind wat heel goed en rustig eet, een goede kolfopbrengst, en rust in de tent. Meer geluk dan wijsheid dus, want na het zkh dacht ik echt dat het gedaan was met de borstvoeding, en met een andere kraamhulp of lk was dat ook zo geweest.
woensdag 16 maart 2011 om 19:14
Tja het ziekenhuis, nou daar had idd ook mijn borstvoeding kunnen eindigen. Omdat ik een heftige bloeding had gehad, kreeg ik zware medicatie, waardoor ik niet mocht voeden. Ik moest kolven, maar dat mocht niet de eerste dag want ik was te verzwakt (ja echt een wonder dat het op gang is gekomen). Op dag 2 heb ik 3x om een kolf moeten vragen en uitleg, pas s avonds ben ik begonnen. En die lullige druppels die eruit kwamen moest ik dan weggooien, want daar zat medicatie in. Al die tijd kreeg mijn zoon cupjes, en s nachts (stiekem zonder overleg) de fles. Pas op dag 3 aan het einde mocht ik hem voor t eerst aanleggen. Gelukkig was er toen een goede verpleegkundige die hem goed aanlegde, maar toen gingen we de nacht in en lukte het me niet om zelf aan te leggen, gevolg zusters die geen tijd hadden, snel aanlegden en snel weer weggingen. Zoon liet los, snapte er niets meer van, want tja in 3 dagen, cupjes, fles en de borst das wel veel voor zo'n kleintje. Gevolg hij overstuur, en ik overstuur, en dan gaf ik (of nou ja de vpk) toch maar weer een flesje (weliswaar afgekolfd maar toch). Pas thuis met de kraamverzorgster is het helemaal goed gekomen. Met mijn productie was niets mis, alleen zoon moest even goed gestimuleerd worden om te happen (wat hij overigens heel goed kon). Maar ik kan me voorstellen dat als je kindje dan niet goed hapt of je enorme kloven krijgt of te weinig melk hebt, dat het dan wel heel veel vraagt om door te zetten. Niet te vergeten je bent hartstikke labiel door de bevalling.
Oja ik had ook nog een lompe vpk, die zei "je kunt de bv wel op je buik schrijven nu die een fles heeft gehad" , nou toen heb ik wel even een potje zitten janken hoor. Net of ik daar wat aan kon doen, ik mocht gvd (sorry) niet eens zelf voeden.
Oja ik had ook nog een lompe vpk, die zei "je kunt de bv wel op je buik schrijven nu die een fles heeft gehad" , nou toen heb ik wel even een potje zitten janken hoor. Net of ik daar wat aan kon doen, ik mocht gvd (sorry) niet eens zelf voeden.
woensdag 16 maart 2011 om 20:41
Oh my god, wat een rotverhalen over ziekenhuizen lees ik hier toch! Echt precies zoals het bij mij ging. Dan hangt daar trots een "borstvoedingscertificaat" aan de muur maar is de begeleiding echt k.u.t.
Mijn dochter hapte niet goed, de melk kwam langzaam op gang (na ks) en ik mocht niet eens een kolf! Want "de baby moest het stimuleren". Nou, de baby stimuleerde niks, die huilde zodra ze 2 keer aan een droge tepel had gezogen, en de 3e keer huilde ze al zodra ze de tepel zag..
Grrr.. kan me er nog kwaad over maken.
Mijn dochter hapte niet goed, de melk kwam langzaam op gang (na ks) en ik mocht niet eens een kolf! Want "de baby moest het stimuleren". Nou, de baby stimuleerde niks, die huilde zodra ze 2 keer aan een droge tepel had gezogen, en de 3e keer huilde ze al zodra ze de tepel zag..
Grrr.. kan me er nog kwaad over maken.
woensdag 16 maart 2011 om 20:45
quote:calvijn1 schreef op 16 maart 2011 @ 18:28:
Noerie, ik ben ontroerd door jouw posting. Erg lief
@Kaetje; misschien een te persoonlijke vraag, maar ik heb jaren meegelezen met jouw strijd om überhaupt zwanger te worden.
Kun je dat een plekje geven?
Kan me voorstellen dat nu Kootje er is je blijdschap overheerst, maar er is natuurlijk een hoop aan vooraf gegaan en dat zal ook een diepe inpact hebben gehad.
Het stukje waarin je de gezellige nachtelijke uurtjes beschrijft vind ik echt prachtig. Spreekt een hoop liefde uit De strijd voor Ko heb ik wel een plek gegeven. Eigenlijk heb ik het snel aanvaard dat we niet zomaar zwanger zouden raken. Bij mijn ouders duurde het ook heel lang voor mijn broer (en later ik) zich aandiende en ik heb het krijgen van kinderen nooit als vanzelfsprekend gezien. En toen ik zwanger was voelde het niet alsof we vier jaar op hem gewacht hadden. Ook nu hij er is heb ik dat idee niet. Hij is precies op tijd gekomen. We waren er klaar voor. Nu hij er is vind ik het ouderschap geweldig! Heel anders dan ik me had voorgesteld. De zwangerschap was niet echt leuk maar de bevalling vond ik heel fijn en ook mijn kraamtijd was zo mooi! En nu heb ik soms de angst dat er nooit een tweede zal komen. Ik heb er altijd rekening mee gehouden dat er nooit kinderen zouden komen maar eigenlijk nooit gedacht dat er misschien maar eentje zou komen. Dat vind ik soms wel heel moeilijk, dat ik niet zeker weet of ik het wiegje nog een keer zal gebruiken, of ik zijn kleine rompertjes nog een keer aan zal kunnen trekken bij een broertje of zusje, of ik de kinderwagenbak nog zal gebruiken als hij er straks niet meer in past. Bang om weer ICSI te ondergaan ben ik totaal niet! Als mijn man en de gyn het goed vonden zou ik morgen de eerste spuit zo weer zetten. Maar ik ben wel bang dat het niet lukt en dat Ko enigst kind blijft. En dat voelt dan ergens weer ondankbaar. Hoewel ik altijd al zei dat de wens voor een tweede net zo sterk kan zijn als voor een eerste voelt het ergens ondankbaar dat ik niet gewoon alleen heel blij kan zijn met Kootje terwijl anderen het geschenk van een kind helemaal niet gegeven is. Onterecht, dat weet ik want wij hebben het als mensen zelf niet in de hand (en dat is maar goed ook!).
Noerie, ik ben ontroerd door jouw posting. Erg lief
@Kaetje; misschien een te persoonlijke vraag, maar ik heb jaren meegelezen met jouw strijd om überhaupt zwanger te worden.
Kun je dat een plekje geven?
Kan me voorstellen dat nu Kootje er is je blijdschap overheerst, maar er is natuurlijk een hoop aan vooraf gegaan en dat zal ook een diepe inpact hebben gehad.
Het stukje waarin je de gezellige nachtelijke uurtjes beschrijft vind ik echt prachtig. Spreekt een hoop liefde uit De strijd voor Ko heb ik wel een plek gegeven. Eigenlijk heb ik het snel aanvaard dat we niet zomaar zwanger zouden raken. Bij mijn ouders duurde het ook heel lang voor mijn broer (en later ik) zich aandiende en ik heb het krijgen van kinderen nooit als vanzelfsprekend gezien. En toen ik zwanger was voelde het niet alsof we vier jaar op hem gewacht hadden. Ook nu hij er is heb ik dat idee niet. Hij is precies op tijd gekomen. We waren er klaar voor. Nu hij er is vind ik het ouderschap geweldig! Heel anders dan ik me had voorgesteld. De zwangerschap was niet echt leuk maar de bevalling vond ik heel fijn en ook mijn kraamtijd was zo mooi! En nu heb ik soms de angst dat er nooit een tweede zal komen. Ik heb er altijd rekening mee gehouden dat er nooit kinderen zouden komen maar eigenlijk nooit gedacht dat er misschien maar eentje zou komen. Dat vind ik soms wel heel moeilijk, dat ik niet zeker weet of ik het wiegje nog een keer zal gebruiken, of ik zijn kleine rompertjes nog een keer aan zal kunnen trekken bij een broertje of zusje, of ik de kinderwagenbak nog zal gebruiken als hij er straks niet meer in past. Bang om weer ICSI te ondergaan ben ik totaal niet! Als mijn man en de gyn het goed vonden zou ik morgen de eerste spuit zo weer zetten. Maar ik ben wel bang dat het niet lukt en dat Ko enigst kind blijft. En dat voelt dan ergens weer ondankbaar. Hoewel ik altijd al zei dat de wens voor een tweede net zo sterk kan zijn als voor een eerste voelt het ergens ondankbaar dat ik niet gewoon alleen heel blij kan zijn met Kootje terwijl anderen het geschenk van een kind helemaal niet gegeven is. Onterecht, dat weet ik want wij hebben het als mensen zelf niet in de hand (en dat is maar goed ook!).
woensdag 16 maart 2011 om 22:57
quote:kaetje schreef op 16 maart 2011 @ 20:51:
Noerie, je hebt gelijk hoor! Ik wist ook niet beter en kon ook niet beter. Dank je wel voor je lieve posting!
En Calvijn ook bedankt voor het openen van dit topic. Allemaal sterke vrouwen bij elkaar!
En goede moeders!
voor ons zelf!!
Als ik sommige verhalen lees (met tranen in mijn ogen) heb ik wat het ziekenhuis betreft het nog getroffen
Noerie, je hebt gelijk hoor! Ik wist ook niet beter en kon ook niet beter. Dank je wel voor je lieve posting!
En Calvijn ook bedankt voor het openen van dit topic. Allemaal sterke vrouwen bij elkaar!
En goede moeders!
voor ons zelf!!
Als ik sommige verhalen lees (met tranen in mijn ogen) heb ik wat het ziekenhuis betreft het nog getroffen
Frankly my dear, I don"t give a damn
donderdag 17 maart 2011 om 00:26
Noerie, wat een ontzettend lief bericht van je! Dankjewel.
Door het lezen van deze verhalen komt er wel weer een hoop boven zeg... Inderdaad - het ziekenhuis. Ik hoop zo ontzettend dat ik een volgende keer gewoon thuis kan bevallen, en nu ik dit lees alleen nog maar meer. Eigenlijk zou iedere vrouw die borstvoeding wil geven standaard een lactatiekundige langs moeten krijgen in de eerste dagen.
Door het lezen van deze verhalen komt er wel weer een hoop boven zeg... Inderdaad - het ziekenhuis. Ik hoop zo ontzettend dat ik een volgende keer gewoon thuis kan bevallen, en nu ik dit lees alleen nog maar meer. Eigenlijk zou iedere vrouw die borstvoeding wil geven standaard een lactatiekundige langs moeten krijgen in de eerste dagen.
donderdag 17 maart 2011 om 14:32
[quote]MissMD schreef op 16 maart 2011 @ 11:02:
* Dit keer was mijn prioriteit om vooral van mijn baby te genieten en veel te knuffelen. Dat schoot er bij Dochter echt bij in omdat ik alleen maar bezig was met voeden en kolven *
Oh, dit is zo herkenbaar TessTan, dat gevoel heeft mijn hele kraamtijd verpest. Ik kwam er na 2 weken achter dat ik door al die voedingsstress niet echt bewust met mijn kind geknuffeld had, dat voeden overschaduwde alles.
Ik wil het ook bij een eventuele tweede (moet er nog even niet aan denken!) wel weer gaan proberen, gewoon omdat het kan! Alhoewel ik wel heel veel voordelen van de FV ben gaan zien. Maar ik ben wel een beetje bang naar een soort van schuldgevoel naar zoon toe, omdat een eventueel broertje of zusje wel het 'beste' krijgt ofzo.[/quote]
Dit herken ik wel, zeker nu het met de tweede zo goed gaat. De vragen; wat als... en had ik maar...hebben regelmatig door mijn hoofd gespookt terwijl ik de tweede zat te voeden.
Voor mezelf ben ik heel blij dat ik het toch mee heb mogen maken, verhalen over succesverhalen van borstvoeding steken mij niet meer. Verdriet over het falen bij zoon 1 blijft.
* Dit keer was mijn prioriteit om vooral van mijn baby te genieten en veel te knuffelen. Dat schoot er bij Dochter echt bij in omdat ik alleen maar bezig was met voeden en kolven *
Oh, dit is zo herkenbaar TessTan, dat gevoel heeft mijn hele kraamtijd verpest. Ik kwam er na 2 weken achter dat ik door al die voedingsstress niet echt bewust met mijn kind geknuffeld had, dat voeden overschaduwde alles.
Ik wil het ook bij een eventuele tweede (moet er nog even niet aan denken!) wel weer gaan proberen, gewoon omdat het kan! Alhoewel ik wel heel veel voordelen van de FV ben gaan zien. Maar ik ben wel een beetje bang naar een soort van schuldgevoel naar zoon toe, omdat een eventueel broertje of zusje wel het 'beste' krijgt ofzo.[/quote]
Dit herken ik wel, zeker nu het met de tweede zo goed gaat. De vragen; wat als... en had ik maar...hebben regelmatig door mijn hoofd gespookt terwijl ik de tweede zat te voeden.
Voor mezelf ben ik heel blij dat ik het toch mee heb mogen maken, verhalen over succesverhalen van borstvoeding steken mij niet meer. Verdriet over het falen bij zoon 1 blijft.
donderdag 17 maart 2011 om 14:43
quote:Noerie schreef op 16 maart 2011 @ 17:34:
Het is toch geen falen? Soms lukt het het kindje niet om goed te happen, soms komt de melk niet op gang...Niks aan te doen.
.
Ik ben het hier zo mee eens. Ook ik heb de mazzel gehad dat ik beide zonen makkelijk heb kunnen voeden, ook wel eens hier en daar een probleem gehad, maar over het algemeen liep het lekker.
Falen is dat je te kort bent geschoten, maar dat ben je toch niet als je het wel hebt geprobeerd maar het wil niet lukken?
En ook zijn er ouders die andere keuzes maken, gelukkig hebben wij die luxe....
Wat ik echter wel raar heb gevonden is dat er altijd gezegd wordt dat borstvoeden geen pijn doet...Nou, me dunkt dat het de eerste dagen wel pijn doet. En dat maakte me nou juist heel onzeker, ik dacht dat ik iets verkeerds deed. Maar na een aantal dagen is die pijn wel weg....
Het is toch geen falen? Soms lukt het het kindje niet om goed te happen, soms komt de melk niet op gang...Niks aan te doen.
.
Ik ben het hier zo mee eens. Ook ik heb de mazzel gehad dat ik beide zonen makkelijk heb kunnen voeden, ook wel eens hier en daar een probleem gehad, maar over het algemeen liep het lekker.
Falen is dat je te kort bent geschoten, maar dat ben je toch niet als je het wel hebt geprobeerd maar het wil niet lukken?
En ook zijn er ouders die andere keuzes maken, gelukkig hebben wij die luxe....
Wat ik echter wel raar heb gevonden is dat er altijd gezegd wordt dat borstvoeden geen pijn doet...Nou, me dunkt dat het de eerste dagen wel pijn doet. En dat maakte me nou juist heel onzeker, ik dacht dat ik iets verkeerds deed. Maar na een aantal dagen is die pijn wel weg....
donderdag 17 maart 2011 om 15:10
Oooh wat fijn dit topic, echt iets voor mij. En wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.....
MissMd ik herken mezelf in jouw post. Bij mij overschaduwde het voeden ook alles.
Ik ben er lichamelijk en geestelijk bijna aan kapot gegaan.
Ik associeerde mijn baby op den duur alleen nog maar met pijn, elke keer als ze begon te huilen van de honger kromp ik ineen, schoot in de stress en begon ik ook te huilen.
Het aanleggen was een ramp. Ik had melk genoeg maar mijn dochter wilde het niet, en ik diep vanbinnen ook niet. Ik vond het vreselijk zo'n kind aan je tepel. Maar ja. het was zo goed he, borstvoeding. ik moest gewoon even doorbijten zeiden ze.
Ook kreeg ik tijdens het voeden en kolven rare depressieve gedachten. Ik weet nog steeds niet hoe dat kwam maar ik was mezelf niet. Elke keer als ik aan het voeden of kolven was stroomden de tranen over mijn wangen en voelde in me intens verdrietig. Heel heftig.
Na 2 weken aanmodderen kon ik niet meer. Ik had een vreselijk zware bevalling gehad, baby moest een paar dagen na de bevalling plotseling weer naar het ziekenhuis, ik kreeg borstontsteking aan beide kanten, hoge koorts en mijn tepels bloedden en waren helemaal kapot.
Daar kwam bij dat mijn dochter letterlijk kotste van mijn melk.
Einde verhaal dus. Bij een volgende probeer ik het weer, maar als het niet meteen lukt kap ik ermee want dit nooit meer!
MissMd ik herken mezelf in jouw post. Bij mij overschaduwde het voeden ook alles.
Ik ben er lichamelijk en geestelijk bijna aan kapot gegaan.
Ik associeerde mijn baby op den duur alleen nog maar met pijn, elke keer als ze begon te huilen van de honger kromp ik ineen, schoot in de stress en begon ik ook te huilen.
Het aanleggen was een ramp. Ik had melk genoeg maar mijn dochter wilde het niet, en ik diep vanbinnen ook niet. Ik vond het vreselijk zo'n kind aan je tepel. Maar ja. het was zo goed he, borstvoeding. ik moest gewoon even doorbijten zeiden ze.
Ook kreeg ik tijdens het voeden en kolven rare depressieve gedachten. Ik weet nog steeds niet hoe dat kwam maar ik was mezelf niet. Elke keer als ik aan het voeden of kolven was stroomden de tranen over mijn wangen en voelde in me intens verdrietig. Heel heftig.
Na 2 weken aanmodderen kon ik niet meer. Ik had een vreselijk zware bevalling gehad, baby moest een paar dagen na de bevalling plotseling weer naar het ziekenhuis, ik kreeg borstontsteking aan beide kanten, hoge koorts en mijn tepels bloedden en waren helemaal kapot.
Daar kwam bij dat mijn dochter letterlijk kotste van mijn melk.
Einde verhaal dus. Bij een volgende probeer ik het weer, maar als het niet meteen lukt kap ik ermee want dit nooit meer!
vrijdag 18 maart 2011 om 13:35
quote:Suy schreef op 17 maart 2011 @ 15:10:
Ook kreeg ik tijdens het voeden en kolven rare depressieve gedachten. Ik weet nog steeds niet hoe dat kwam maar ik was mezelf niet. Elke keer als ik aan het voeden of kolven was stroomden de tranen over mijn wangen en voelde in me intens verdrietig. Heel heftig.
Suy, hier heb ik een keer iets over gelezen, het schijnt vrij zeldzaam te zijn maar het heeft iets met een reactie op de hormonen te maken. Er is een bepaalde naam voor, maar dat weet ik dus niet meer. (waarom werkt mijn geheugen bijna 11 maanden na de bevalling nog steeds niet normaal?).
het klinkt echt heel naar. En als je het eigenlijk echt niet wilt, dan hoeft het toch ook niet bij een tweede? Mijn moeder is heel erg bv-maffia maar zelfs zij zegt altijd dat als het je echt tegenstaat om borstvoeding te geven dat je het dan ook niet moet doen, ook al loopt het verder goed.
Ook kreeg ik tijdens het voeden en kolven rare depressieve gedachten. Ik weet nog steeds niet hoe dat kwam maar ik was mezelf niet. Elke keer als ik aan het voeden of kolven was stroomden de tranen over mijn wangen en voelde in me intens verdrietig. Heel heftig.
Suy, hier heb ik een keer iets over gelezen, het schijnt vrij zeldzaam te zijn maar het heeft iets met een reactie op de hormonen te maken. Er is een bepaalde naam voor, maar dat weet ik dus niet meer. (waarom werkt mijn geheugen bijna 11 maanden na de bevalling nog steeds niet normaal?).
het klinkt echt heel naar. En als je het eigenlijk echt niet wilt, dan hoeft het toch ook niet bij een tweede? Mijn moeder is heel erg bv-maffia maar zelfs zij zegt altijd dat als het je echt tegenstaat om borstvoeding te geven dat je het dan ook niet moet doen, ook al loopt het verder goed.
vrijdag 18 maart 2011 om 13:35
Wat een mooi topic zeg. Erg fijn om te lezen en veel herkenning wederom. Ook veel schuldgevoel gehad en veel tranen gelaten, maar zoontje wordt in april 2 en schuldgevoel is weg. Slijt toch wel uiteindelijk.
Ik had juist heel veel voeding, maar begeleiding was ook niet best. Zeker ziekenhuis niet. Zoon werd geboren in de nacht van woensdag op donderdag om 3 uur 's nachts. Zoon werd op mijn buik gelegd en zou mijn tepel vanzelf gaan zoeken??? Werd mij gezegd en verder kregen we beschuit met muisjes en dat was het.
Nou, niet echt. Heb zoon zelf wat in de richting van mijn tepel geduwd waar hij af en toe wat op sabbelde. Ik ging ervan uit dat hij wel moe zou zijn en vond het wel logisch dat hij nog niet echt dronk. Na een uurtje werd ik gedoucht en lagen we rond vijf uur op de zaal. Om acht uur gingen de andere moeders op de zaal voeden, dus ik vroeg of ik dat ook niet moest gaan doen??
Antwoord: Ja, kijk maar.
Hmm.. tja, zoon sliep alleen maar en deed niks en ze zeiden dat dat later ook wel kon. Kindjes kunnen namelijk de eerste 48 uur heus zonder voeding. Ik hoefde me geen zorgen te maken.
Die donderdag naar huis. 's Middags kwam de kraamzorg en die maakte snel wat schoon want niet veel tijd en gaf wat bv tips voor de nacht en ook zij maakte die opmerking dat ik me de eerste 48 uur echt nog geen zorgen hoefde te maken. Nacht van donderdag op vrijdag zelf wat aangeklooid. Lukte niet echt, maar vond dat niet zo erg.
Volgende dag 'les' gehad van kraamzorg. Vond het maar wat heftig. Moest eerst de goede houding vinden, dan wachten tot zoon de longen uit zijn lijfje gilde zodat zijn mondje goed open was en dan wham, heel hard tegen de borst aandrukken.
Vond dat zelf wel wat hardhandig, maar zo moest het. Gelukkig had zoon er niet zoveel problemen mee, maar vond er dus niks aan. Na 4 dagen mega kloven. Elke voeding deed zo zeer en tussendoor begon de hele boel ook veel meer pijn te doen. Op advies van kraamzorg kolf gekocht en fulltime gekolfd en tussendoor fingerfeeding. Vond het erg zwaar, maar zoon groeide er supergoed op. Maar tepels genazen niet, had zelfs het idee dat het steeds erger werd. Had constant steken in mijn tepels.
Nadat kraamzorg was weggegaan nog 3 dagen kolven volgehouden totdat ik opeens alleen maar bloed kolfde. Ben toen na veel huilen gestopt. Nog wel naar kraamzorg gemaild hoe het gegaan was en zij heeft ook nog advies gevraagd aan die organisatie borstvoeding natuurlijk. Conclusie: waarschijnlijk toch spruw.
Tja. Ben nu zwanger van de tweede en heb altijd gezegd dat ik het weer wil proberen. Maar nu zie ik er als een berg tegenop. Zie totaal niet op tegen de bevalling, maar krijg de rillingen als ik weer aan de bv periode denk. Nu heb ik een hele lieve vriendin (vriendin van mijn overleden moeder) en zij is een beetje mijn 'hulpmoeder' geworden. Bij haar ging de bv heel makkelijk en had geen centje pijn. Zoals het bij iedereen zou moeten gaan en de manier die zij beschrijft, klinkt mij zo goed in de oren, dat ik me door haar wil laten begeleiden. Liever een ervaringskundige dan weer zo'n kraamzorg of lactatiekundige die me mijn kind tegen de borst wil laten duwen.
En als het niet gaat, dan stop ik echt eerder. Vond mijn kraamtijd echt ruk en echt een bv hel en wil dat niet weer. Zeker niet nu we al een peuter hebben rondhobbelen. En ik vond fv echt zo'n opluchting. Vanaf toen pas echt genoten.
Ik had juist heel veel voeding, maar begeleiding was ook niet best. Zeker ziekenhuis niet. Zoon werd geboren in de nacht van woensdag op donderdag om 3 uur 's nachts. Zoon werd op mijn buik gelegd en zou mijn tepel vanzelf gaan zoeken??? Werd mij gezegd en verder kregen we beschuit met muisjes en dat was het.
Nou, niet echt. Heb zoon zelf wat in de richting van mijn tepel geduwd waar hij af en toe wat op sabbelde. Ik ging ervan uit dat hij wel moe zou zijn en vond het wel logisch dat hij nog niet echt dronk. Na een uurtje werd ik gedoucht en lagen we rond vijf uur op de zaal. Om acht uur gingen de andere moeders op de zaal voeden, dus ik vroeg of ik dat ook niet moest gaan doen??
Antwoord: Ja, kijk maar.
Hmm.. tja, zoon sliep alleen maar en deed niks en ze zeiden dat dat later ook wel kon. Kindjes kunnen namelijk de eerste 48 uur heus zonder voeding. Ik hoefde me geen zorgen te maken.
Die donderdag naar huis. 's Middags kwam de kraamzorg en die maakte snel wat schoon want niet veel tijd en gaf wat bv tips voor de nacht en ook zij maakte die opmerking dat ik me de eerste 48 uur echt nog geen zorgen hoefde te maken. Nacht van donderdag op vrijdag zelf wat aangeklooid. Lukte niet echt, maar vond dat niet zo erg.
Volgende dag 'les' gehad van kraamzorg. Vond het maar wat heftig. Moest eerst de goede houding vinden, dan wachten tot zoon de longen uit zijn lijfje gilde zodat zijn mondje goed open was en dan wham, heel hard tegen de borst aandrukken.
Vond dat zelf wel wat hardhandig, maar zo moest het. Gelukkig had zoon er niet zoveel problemen mee, maar vond er dus niks aan. Na 4 dagen mega kloven. Elke voeding deed zo zeer en tussendoor begon de hele boel ook veel meer pijn te doen. Op advies van kraamzorg kolf gekocht en fulltime gekolfd en tussendoor fingerfeeding. Vond het erg zwaar, maar zoon groeide er supergoed op. Maar tepels genazen niet, had zelfs het idee dat het steeds erger werd. Had constant steken in mijn tepels.
Nadat kraamzorg was weggegaan nog 3 dagen kolven volgehouden totdat ik opeens alleen maar bloed kolfde. Ben toen na veel huilen gestopt. Nog wel naar kraamzorg gemaild hoe het gegaan was en zij heeft ook nog advies gevraagd aan die organisatie borstvoeding natuurlijk. Conclusie: waarschijnlijk toch spruw.
Tja. Ben nu zwanger van de tweede en heb altijd gezegd dat ik het weer wil proberen. Maar nu zie ik er als een berg tegenop. Zie totaal niet op tegen de bevalling, maar krijg de rillingen als ik weer aan de bv periode denk. Nu heb ik een hele lieve vriendin (vriendin van mijn overleden moeder) en zij is een beetje mijn 'hulpmoeder' geworden. Bij haar ging de bv heel makkelijk en had geen centje pijn. Zoals het bij iedereen zou moeten gaan en de manier die zij beschrijft, klinkt mij zo goed in de oren, dat ik me door haar wil laten begeleiden. Liever een ervaringskundige dan weer zo'n kraamzorg of lactatiekundige die me mijn kind tegen de borst wil laten duwen.
En als het niet gaat, dan stop ik echt eerder. Vond mijn kraamtijd echt ruk en echt een bv hel en wil dat niet weer. Zeker niet nu we al een peuter hebben rondhobbelen. En ik vond fv echt zo'n opluchting. Vanaf toen pas echt genoten.
vrijdag 18 maart 2011 om 13:52
Chi Caatje ook weer een vreselijk verhaal. Ik heb ook spruw gehad, dat doet zo veel pijn!! En de huisarts twijfelde ook nog of behandeling wel nodig was!
Maar dat huilende baby tegen de borst drukken, zo moet het dus juist echt niet! Met zo'n kraamhulp kun je inderdaad niets. Begeleiding door een moeder met ervaring klinkt als een goed idee. Lijkt me fijn als iemand die je kent meekijkt. Maar als je toch problemen tegenkomt die ze niet kent kun je misschien wel iets met het bv-topic hier? Ook allemaal ervaringsdeskundigen.
Maar dat huilende baby tegen de borst drukken, zo moet het dus juist echt niet! Met zo'n kraamhulp kun je inderdaad niets. Begeleiding door een moeder met ervaring klinkt als een goed idee. Lijkt me fijn als iemand die je kent meekijkt. Maar als je toch problemen tegenkomt die ze niet kent kun je misschien wel iets met het bv-topic hier? Ook allemaal ervaringsdeskundigen.
vrijdag 18 maart 2011 om 14:02
Bedankt voor de . Lief.
Ben er gelukkig aardig overheen, maar ook nog lang schuldgevoel gehad. En heb dus geen behandeling gehad tegen die spruw.
Ben na het 100 cc bloedkolf incident gaan afbouwen, maar heb echt nog weken pijnlijke steken in mijn tepels gehad. Dacht toen dat dat kwam vanwege de helende kloven of zo.
Kloven genazen dus ook voor geen meter en die kraamzorg elke dag maar weer: Nou, ze zullen nu wel goed helen he?
Was niet zo en ik maar de halve dag topless lopen want na het kolven moest wel de melk goed opdrogen voor ik me weer mocht aankleden.
Dat dus ook nooit weer. Voelde me een partij ongemakkelijk. Voelde af en toe of ik meer met die borsten bezig was dan met zoontje. Haha...
Helaas kwam de kraamzorg er ook pas na een aantal dagen achter dat de rugbyhouding die kloven had veroorzaakt. Had nog geen andere houding geleerd namelijk.
Heb nu ook meer vertrouwen in een ervaringskundige en haar adviezen klinken me zo logisch en natuurlijk in de oren.
Maar ook zij zal niet alles weten, dus hou het bv-topic zeker in de gaten tegen die tijd.
Ben er gelukkig aardig overheen, maar ook nog lang schuldgevoel gehad. En heb dus geen behandeling gehad tegen die spruw.
Ben na het 100 cc bloedkolf incident gaan afbouwen, maar heb echt nog weken pijnlijke steken in mijn tepels gehad. Dacht toen dat dat kwam vanwege de helende kloven of zo.
Kloven genazen dus ook voor geen meter en die kraamzorg elke dag maar weer: Nou, ze zullen nu wel goed helen he?
Was niet zo en ik maar de halve dag topless lopen want na het kolven moest wel de melk goed opdrogen voor ik me weer mocht aankleden.
Dat dus ook nooit weer. Voelde me een partij ongemakkelijk. Voelde af en toe of ik meer met die borsten bezig was dan met zoontje. Haha...
Helaas kwam de kraamzorg er ook pas na een aantal dagen achter dat de rugbyhouding die kloven had veroorzaakt. Had nog geen andere houding geleerd namelijk.
Heb nu ook meer vertrouwen in een ervaringskundige en haar adviezen klinken me zo logisch en natuurlijk in de oren.
Maar ook zij zal niet alles weten, dus hou het bv-topic zeker in de gaten tegen die tijd.
vrijdag 18 maart 2011 om 14:09
vrijdag 18 maart 2011 om 14:15
quote:Peanutje schreef op 18 maart 2011 @ 14:09:
Lieve Caat, zag je naam hier voorbij komen en kwam even spieken. meis voor al het gedoe van toen.
Gelukkig heb je nu ook een groepje ervaringsdeskundigen om je heen. Dat had je de eerste keer natuurlijk ook niet. Komt goed met alle hulp. Dat weet ik zeker!
Bedankt Pien. Het gaat wel goed met me hoor. Heb me heel lang gevoeld zoals de meesten hier van dit topic. Veel verdriet, maar dat is nu echt wel over.
Maar zie de laatste tijd dus als een berg op tegen de bv straks. Als ik dus heel eerlijk ben. En dat lijkt me ook niet echt bevorderlijk voor een goed verloop. Maar ik heb wel meer vertrouwen gekregen door vriendin (ik noem haar meestal NL oma).
Ze heeft zelfs al aangeboden twee weken vrij te nemen om me volledig te beleiden. Echt een schat.
Lieve Caat, zag je naam hier voorbij komen en kwam even spieken. meis voor al het gedoe van toen.
Gelukkig heb je nu ook een groepje ervaringsdeskundigen om je heen. Dat had je de eerste keer natuurlijk ook niet. Komt goed met alle hulp. Dat weet ik zeker!
Bedankt Pien. Het gaat wel goed met me hoor. Heb me heel lang gevoeld zoals de meesten hier van dit topic. Veel verdriet, maar dat is nu echt wel over.
Maar zie de laatste tijd dus als een berg op tegen de bv straks. Als ik dus heel eerlijk ben. En dat lijkt me ook niet echt bevorderlijk voor een goed verloop. Maar ik heb wel meer vertrouwen gekregen door vriendin (ik noem haar meestal NL oma).
Ze heeft zelfs al aangeboden twee weken vrij te nemen om me volledig te beleiden. Echt een schat.
vrijdag 18 maart 2011 om 14:33
Gekkie ik weet ook wel dat het goed met je gaat. En dat je er tegenop ziet dat snap ik ook. Neem het gewoon zoals het komt joh. Je weet nu ook van die lactatiekundigen, dat wist je de eerste keer misschien ook niet.
En als het nou weer niet gaat om wat voor reden dan ook, dan nog moet je je niet voor je kop slaan want het is nog altijd jouw keuze. Jouw geluk en welzijn staat ook ergens voor.
En als het nou weer niet gaat om wat voor reden dan ook, dan nog moet je je niet voor je kop slaan want het is nog altijd jouw keuze. Jouw geluk en welzijn staat ook ergens voor.
vrijdag 18 maart 2011 om 14:36
Klopt helemaal. Maar de eerste keer zei ik ook: Ik zie wel hoe het loopt en zodra het niet gaat, dan stop ik.
En toen kregen de hormonen toch de overhand en was het niet zo makkelijk. Haha...
Dus hoe nuchter ik er nu ook tegenover sta, ik weet gewoon niet hoe ik straks reageer als ik misschien weer wordt geregeerd door mijn hormonen.
En toen kregen de hormonen toch de overhand en was het niet zo makkelijk. Haha...
Dus hoe nuchter ik er nu ook tegenover sta, ik weet gewoon niet hoe ik straks reageer als ik misschien weer wordt geregeerd door mijn hormonen.
vrijdag 18 maart 2011 om 14:36
Wat een mooi topic, en wat een herkenning.
Ik wilde ook kosten wat het kost bv geven. Heb 10 jaar geleden een borstverkleining gehad en toen is mij gegarandeerd dat de melkklieren in tact zouden blijven.
Eerlijk gezegd was ik daar toen helemaal niet mee bezig, dus heb me er ook niet zo in verdiept.
Bij het eerste kindje kwam er in eerste instantie niets uit, geen druppel. Na dagen aan het kolfapparaat te hebben gehangen en constant mijn kindje aan de borst te hebben aangelegd had ik per keer ongeveer 10 cc uit iedere borst. Dit mengde ik trots met fv en zag het als een soort vitamineshot (woord van mijn lactatiedeskundige). Maar het deed zóveel pijn en ik was zo uitgeput dat ik onmogelijk kon genieten van de eerste dagen met mijn kindje. Ik had een nogal fanatieke deskundige en kraamhulp dat ik mij soort van verplicht voelde om door te gaan. Na dit 8 weken vol te hebben gehouden (10x per dag kolven en nooit meer dan 10cc per borst) trof mijn man mij weer huilend in de logeerkamer (was aan het kolven) en heeft ingegrepen. Ik was het er in eerste insatie niet mee eens want voelde dat ik het verplicht was aan mijn kindje, maar wat was ik blij dat die ellende over was, en dat iemand voor mij het besluit heeft genomen; ik was er niet toe in staat, was inmiddels behoorlijk labiel geworden en voelde me een ontzettend slechte moeder. Bij mijn tweede kindje heb ik het weer geprobeerd maar toen ik doorhad dat er echt niet meer uitkwam ben ik gestopt. Ik heb zo genoten van de kraamtijd en het doet nog steeds heel veel pijn dat ik niet heb genoten van de eerste weken met mijn eerste kindje.. Bij een eventuele derde doe ik het op dezelfde manier als ij de tweede, dit voelde zo veel beter..
Ik wilde ook kosten wat het kost bv geven. Heb 10 jaar geleden een borstverkleining gehad en toen is mij gegarandeerd dat de melkklieren in tact zouden blijven.
Eerlijk gezegd was ik daar toen helemaal niet mee bezig, dus heb me er ook niet zo in verdiept.
Bij het eerste kindje kwam er in eerste instantie niets uit, geen druppel. Na dagen aan het kolfapparaat te hebben gehangen en constant mijn kindje aan de borst te hebben aangelegd had ik per keer ongeveer 10 cc uit iedere borst. Dit mengde ik trots met fv en zag het als een soort vitamineshot (woord van mijn lactatiedeskundige). Maar het deed zóveel pijn en ik was zo uitgeput dat ik onmogelijk kon genieten van de eerste dagen met mijn kindje. Ik had een nogal fanatieke deskundige en kraamhulp dat ik mij soort van verplicht voelde om door te gaan. Na dit 8 weken vol te hebben gehouden (10x per dag kolven en nooit meer dan 10cc per borst) trof mijn man mij weer huilend in de logeerkamer (was aan het kolven) en heeft ingegrepen. Ik was het er in eerste insatie niet mee eens want voelde dat ik het verplicht was aan mijn kindje, maar wat was ik blij dat die ellende over was, en dat iemand voor mij het besluit heeft genomen; ik was er niet toe in staat, was inmiddels behoorlijk labiel geworden en voelde me een ontzettend slechte moeder. Bij mijn tweede kindje heb ik het weer geprobeerd maar toen ik doorhad dat er echt niet meer uitkwam ben ik gestopt. Ik heb zo genoten van de kraamtijd en het doet nog steeds heel veel pijn dat ik niet heb genoten van de eerste weken met mijn eerste kindje.. Bij een eventuele derde doe ik het op dezelfde manier als ij de tweede, dit voelde zo veel beter..
vrijdag 18 maart 2011 om 14:43
Wat fijn dat je de tweede keer wel hebt kunnen genieten van de kraamtijd Merell. Dat had ik bij de eerst dus ook niet. En dan hoorde ik ook van mensen dat die kraamweek zo heerlijk is en dat ze zo genoten hadden.
Nou, hier dus niet. Vond het gewoon keihard werken met heel veel pijn. Herken dat dus ook en heb me echt voorgenomen deze keer wel te genieten. Wat ik dus niet meer ga doen:
- een heel fort aan kussens stapelen voor de goede bv houding. Ga gewoon in het begin liggend voeden. Klinkt ook veel logischer, maar was volgens de kraamzorg erg slecht. Kreeg je kloven van.
- halve dag topless lopen om melk goed te laten drogen. hielp toch niet namelijk.
- fingerfeeding. 's nachts in elk geval niet. Vond dat zo vreselijk. Moest gaan zitten met opgetrokken knieën en daar mijn zoon tegenaan leggen zodat ik recht tegenover hem zat en dan zo fingerfeeden. Intimiteit was ver te zoeken. Doe ik ook niet meer.
Al met al; als het niet gaat, dan niet. Hoop zo dat bovenstaande straks niet wordt ondergesneeuwd door de horormonen.
Nou, hier dus niet. Vond het gewoon keihard werken met heel veel pijn. Herken dat dus ook en heb me echt voorgenomen deze keer wel te genieten. Wat ik dus niet meer ga doen:
- een heel fort aan kussens stapelen voor de goede bv houding. Ga gewoon in het begin liggend voeden. Klinkt ook veel logischer, maar was volgens de kraamzorg erg slecht. Kreeg je kloven van.
- halve dag topless lopen om melk goed te laten drogen. hielp toch niet namelijk.
- fingerfeeding. 's nachts in elk geval niet. Vond dat zo vreselijk. Moest gaan zitten met opgetrokken knieën en daar mijn zoon tegenaan leggen zodat ik recht tegenover hem zat en dan zo fingerfeeden. Intimiteit was ver te zoeken. Doe ik ook niet meer.
Al met al; als het niet gaat, dan niet. Hoop zo dat bovenstaande straks niet wordt ondergesneeuwd door de horormonen.
