Psyche
alle pijlers
Burnout! Het vervolg
woensdag 9 februari 2011 om 17:27
vrijdag 18 maart 2011 om 11:19
Probeer het los van elkaar te zien. Jij voelt je zo, je ouders denken daar op een bepaalde manier over. Hun gedachte en jouw gevoel daarover, verandert niets aan de situatie (jouw overspannenheid) snap je? Het kost je alleen maar enorm veel energie dat je je zo druk maakt over hun reactie. En je hebt al zo weinig energie! Het zijn je ouders, die houden als het goed is onvoorwaardelijk van je...ze zullen je niet laten vallen omdat jij nu niet goed in je vel zit, denk je wel? Jullie kijken op twee verschillende manieren naar jouw gezondheid... En er zullen nog wel vaker situaties voorkomen waarover jij en je ouders verschillen van visie. Alleen, doordat je bij ze in woont, en ze letterlijk enorm dicht bij je staan, trek je je hun oordeel meer aan dan goed voor je is. Jij kan alleen aan ze vertellen hoe je je voelt, en je bent oud en wijs genoeg om daar conclusies uit te trekken, en stappen te ondernemen. En dat doe je hartstikke goed, je hebt hulp gezocht, en neemt een stap terug, door je ziek te melden. Dat je ouders denken dat je de situatie anders aan moet pakken is jammer, maar dat is niet anders. Bewaar je energie nou voor belangrijke dingen, en verspil het niet aan inzitten over hun oordeel.
Begrijp me goed, ik snap dat het lastig is! Het is ook heel herkenbaar voor mij, maar gelukkig ben ik nu iets verder en kan ik wat beter relativeren dan een paar maanden geleden. En ik denk dat ik je meer help door je in te laten zien dat dit irreele angsten zijn, dan dat ik met je mee ga huilen. En ik besef me dat ik wat bot overkom, maar zo bedoel ik het niet. Ik begrijp je, heb in hetzelfde schuitje gezeten, herken je gedachten, en weet dat het niet makkelijk is
Begrijp me goed, ik snap dat het lastig is! Het is ook heel herkenbaar voor mij, maar gelukkig ben ik nu iets verder en kan ik wat beter relativeren dan een paar maanden geleden. En ik denk dat ik je meer help door je in te laten zien dat dit irreele angsten zijn, dan dat ik met je mee ga huilen. En ik besef me dat ik wat bot overkom, maar zo bedoel ik het niet. Ik begrijp je, heb in hetzelfde schuitje gezeten, herken je gedachten, en weet dat het niet makkelijk is
vrijdag 18 maart 2011 om 11:33
Chocolate, ik heb niks toe te voegen aan wat Maris zegt. Je moet je zowiezo niet schuldig voelen naar je werk toe, je geeft je grenzen aan en voor jou is het nu genoeg. Gebruik je energie vandaag voor je zelf en niet om je rot en schuldig te voelen naar anderen.
De jongste was het laatste uur niet echt te genieten, later dacht ik dat ie wel moe zou zijn dus ik wilde de tijd rekken naar half 12 met filmpjes op youtube kijken zodat we daarna een boterham konden eten (normaal doen we dat tussen 12 en half 1) Hij zat bij mij op schoot en ineens hoor ik niks meer, was ie in slaap gevallen, even na 11 uur. Heb 'm wakker gemaakt en gevraagd of hij al wat wilde eten, nee dus. Hij ligt nu dus al op bed, ben benieuwd voor hoe lang. Ik geniet maar even van de stilte in huis nu.
De jongste was het laatste uur niet echt te genieten, later dacht ik dat ie wel moe zou zijn dus ik wilde de tijd rekken naar half 12 met filmpjes op youtube kijken zodat we daarna een boterham konden eten (normaal doen we dat tussen 12 en half 1) Hij zat bij mij op schoot en ineens hoor ik niks meer, was ie in slaap gevallen, even na 11 uur. Heb 'm wakker gemaakt en gevraagd of hij al wat wilde eten, nee dus. Hij ligt nu dus al op bed, ben benieuwd voor hoe lang. Ik geniet maar even van de stilte in huis nu.
vrijdag 18 maart 2011 om 11:56
Maris, ik vind niet dat je bot overkomt. Je schept juist helderheid, en dat heb ik nodig. Veel meer dan medelijden.
Nu proberen te ontspannen. Al gaat dat lastig; mijn moeder is al de hele ochtend gigantisch aan het poetsen én enorm gestresst. Ik loop in de weg en als ik vraag of ik iets kan doen, dan zucht ze dat ik daar eerder mee had moeten komen. Maar ik blaas het weg, het is meer haar probleem dan de mijne.
Ik denk dat ik vanmiddag/vanavond toch al naar vriend ga. Ik kom daar ook gewoon meer tot rust en dat heb ik nodig nu. Ik verspil alleen een lepel met de reis. (ruim een uur autorijden) Zal hem zo even bellen en even overleggen wat zijn plannen verder zijn voor dit weekend.
5x5, lekker even rust in huis, hoe oud zijn je kinderen?
Nu proberen te ontspannen. Al gaat dat lastig; mijn moeder is al de hele ochtend gigantisch aan het poetsen én enorm gestresst. Ik loop in de weg en als ik vraag of ik iets kan doen, dan zucht ze dat ik daar eerder mee had moeten komen. Maar ik blaas het weg, het is meer haar probleem dan de mijne.
Ik denk dat ik vanmiddag/vanavond toch al naar vriend ga. Ik kom daar ook gewoon meer tot rust en dat heb ik nodig nu. Ik verspil alleen een lepel met de reis. (ruim een uur autorijden) Zal hem zo even bellen en even overleggen wat zijn plannen verder zijn voor dit weekend.
5x5, lekker even rust in huis, hoe oud zijn je kinderen?
vrijdag 18 maart 2011 om 12:11
Goed dat je even lekker probeert te ontspannen! Je moet doen wat goed voelt, als jij denkt dat je het nodig hebt om naar je vriend te gaan, doen! Zeker als je daar wat meer rust hebt dan thuis.
Mijn kinderen zijn 4,5 (meisje) en 2,5 (jongen). De oudste zit nu op school en laat ik overblijven zolang ik me nog niet goed genoeg voel om tig keer heen en weer te fietsen. Normaal kwam ze altijd 2 dagen in de week thuis een boterham eten, de overige dagen overblijf/bso en de jongste naar het kdv (ik werk zelf normaal gesproken 3 dagen per week).
Mijn kinderen zijn 4,5 (meisje) en 2,5 (jongen). De oudste zit nu op school en laat ik overblijven zolang ik me nog niet goed genoeg voel om tig keer heen en weer te fietsen. Normaal kwam ze altijd 2 dagen in de week thuis een boterham eten, de overige dagen overblijf/bso en de jongste naar het kdv (ik werk zelf normaal gesproken 3 dagen per week).
vrijdag 18 maart 2011 om 14:26
Dat heb je goed geregeld! Weten/snappen ze ook wat er met je aan de hand is? Of zijn ze daar nog wat te jong voor?
Ik heb net met vriend gebeld. Heb verteld dat ik me echt erg moe voel vandaag en dus waarschijnlijk morgenochtend kom. Hij vond het jammer want wilde me graag zien, maar hij snapte het en vond het prima. Ik had niet zo'n lieve reactie verwacht! Zei ik ook tegen hem, en hij vond het gewoon logisch zei 'ie. Nu had hij meer tijd om z'n huis op te ruimen voor ik zou komen
Ik heb net met vriend gebeld. Heb verteld dat ik me echt erg moe voel vandaag en dus waarschijnlijk morgenochtend kom. Hij vond het jammer want wilde me graag zien, maar hij snapte het en vond het prima. Ik had niet zo'n lieve reactie verwacht! Zei ik ook tegen hem, en hij vond het gewoon logisch zei 'ie. Nu had hij meer tijd om z'n huis op te ruimen voor ik zou komen
vrijdag 18 maart 2011 om 14:39
Maris, succes.
Chocolate, goeie beslissing van je en fijn dat je vriend het zo opnam! De jongste snapt het nog helemaal niet maar de oudste wel een beetje. Maar echt rekening ergens mee houden kunnen ze natuurlijk nog niet zo goed. Wel een klein beetje helpen (de oudste dan). Dat vindt ze ook wel leuk.
Chocolate, goeie beslissing van je en fijn dat je vriend het zo opnam! De jongste snapt het nog helemaal niet maar de oudste wel een beetje. Maar echt rekening ergens mee houden kunnen ze natuurlijk nog niet zo goed. Wel een klein beetje helpen (de oudste dan). Dat vindt ze ook wel leuk.
vrijdag 18 maart 2011 om 14:45
Zo hehe de werk week zit er weer op...
ik ben gesloopt!!
nou heb baas geprobeerd te bellen maar hij neemt niet op, dus zal hem mailen om de afspraak af te zeggen..anders weet ik het ook ff niet.
volgende week hoef ik niet te werken..heb alleen op een avond een vergadering en een ochtend ook een vergadering. verder heb ik maandag al 3 afspraken staan, eigenlijk te veel aar kon even neit anders en de rest van de week hoef ik niets geloof ik
maris...hoe was het met je collega? kwam die gewoon voor de gezellig langs of was dat de collega waar je iets mee uit te praten had ( of ben ik nu heel erg in de war hahah). wist jij nou al wanneer je weer ging beginnen op je werk? zie je er tegen op om weer naar werk te gaan? jij bent er toch helemaal neit meer geweest ook of wel?
acb, gaat het weer een beetje? moest je nou werken vandaag? hoe is dat gegaan?
Lief, wat fijn dat je gister een top dag had zeg. ik zal zo even kort en bondig op hyves proberen uit te leggen wat er bij mij aan de hand was.
5x5 lekker rustig met je zoon vandaag. lekker he..
geniet van de rust.
Choco kan me voorstellen dat je er tegen op ziet om het met je ouders en vriend te bespreken. Ik heb dat zelf ook hoor, vooral omdat ik voordat ik dit meemaakte heel makkelijk dacht over dit soort dingen en er eigenlijlk van uit ga dat iedereen die het niet mee maakt er ook zo overdenkt. ik dacht namelijk altijd, als ik hoorde dat iemand burn out hadof overspannen was, sjonge jonge zeg aanstellen, schouders er onder en ff doorgaan, slapen doen we snachts en als dat niet genoeg is neem je maar paar dagen vrij. maar nu ik het zelf mee maak weet ik dat het niet zo werkt, ,maar ik heb wel het idee dat veel mensen (nog) wel zo denken en dat is heel erg. en wat ik nog erger vind is dat mensen dat ook gewoon zo zeggen. ik heb dat namelijk wel altijd gedacht maar NOOIT gezegt. en nu merk ik dat mensen dat wel gewoon zeggen.
ik ben moe...ga beetje bank hangen en secter story aan zetten ( oehh erg he haha ik volg secret story haha jullie ook?)
ik ben gesloopt!!
nou heb baas geprobeerd te bellen maar hij neemt niet op, dus zal hem mailen om de afspraak af te zeggen..anders weet ik het ook ff niet.
volgende week hoef ik niet te werken..heb alleen op een avond een vergadering en een ochtend ook een vergadering. verder heb ik maandag al 3 afspraken staan, eigenlijk te veel aar kon even neit anders en de rest van de week hoef ik niets geloof ik
maris...hoe was het met je collega? kwam die gewoon voor de gezellig langs of was dat de collega waar je iets mee uit te praten had ( of ben ik nu heel erg in de war hahah). wist jij nou al wanneer je weer ging beginnen op je werk? zie je er tegen op om weer naar werk te gaan? jij bent er toch helemaal neit meer geweest ook of wel?
acb, gaat het weer een beetje? moest je nou werken vandaag? hoe is dat gegaan?
Lief, wat fijn dat je gister een top dag had zeg. ik zal zo even kort en bondig op hyves proberen uit te leggen wat er bij mij aan de hand was.
5x5 lekker rustig met je zoon vandaag. lekker he..
geniet van de rust.
Choco kan me voorstellen dat je er tegen op ziet om het met je ouders en vriend te bespreken. Ik heb dat zelf ook hoor, vooral omdat ik voordat ik dit meemaakte heel makkelijk dacht over dit soort dingen en er eigenlijlk van uit ga dat iedereen die het niet mee maakt er ook zo overdenkt. ik dacht namelijk altijd, als ik hoorde dat iemand burn out hadof overspannen was, sjonge jonge zeg aanstellen, schouders er onder en ff doorgaan, slapen doen we snachts en als dat niet genoeg is neem je maar paar dagen vrij. maar nu ik het zelf mee maak weet ik dat het niet zo werkt, ,maar ik heb wel het idee dat veel mensen (nog) wel zo denken en dat is heel erg. en wat ik nog erger vind is dat mensen dat ook gewoon zo zeggen. ik heb dat namelijk wel altijd gedacht maar NOOIT gezegt. en nu merk ik dat mensen dat wel gewoon zeggen.
ik ben moe...ga beetje bank hangen en secter story aan zetten ( oehh erg he haha ik volg secret story haha jullie ook?)
vrijdag 18 maart 2011 om 16:00
Choco,
Maris heeft je heel goed geholpen vandaag. Wat mij opvalt, en wat ik dus heel heel erg herken, is dat jij eigenlijk al probeert te voorspellen wat anderen gaan doen. De reactie van zowel je ouders als je vriend had jij in je hoofd al voorspeld, omdat je er bang voor was/bent.
Dat invullen wat anderen denken, kunnen wij hier allemaal erg goed hebben wij hier ook allemaal gedaan. Het is een enorme energieslurper. En daar heb je nu niks aan, maar probeer er achteraf even bij stil te staan. Als je dat maar vaak genoeg doet (echt!) dan komt er een dag dat je het al herkent als je begint met invullen. En dan komt er ook (echt!) een dag dat je tegen jezelf kunt zeggen: Hoe weet ik dat? Klopt het wat ik denk? En dus? Zou het erg zijn als het klopte? Wat is het ergste dat er dan kan gebeuren?
Hier wederom een prima dag (hoewel van mij de zon terug mag komen). Heb het de volle vier uur volgehouden. Had een leuke enerverende lunch. Ik heb weinig produktief werk gedaan, maar wel veel met mensen gesproken en overlegd en ik voel me wel tevreden. Vroegah, toen ik nog zo overspannen als de pest rond rende op mijn werk, had ik na een dag als vandaag het gevoel gehad dat ik weer eens niks had gedaan. Vandaag voelt dat niet zo.
Ik ben wel een beetje moe, maar voel ook vermoeide spieren van gisteren en ja, dat kost energie en dus heb ik er vrede mee. Het kleine beetje hoofdpijn wijt ik aan het feit dat ik me vaochtend wel een beetje had verslapen en dus snelsnelsnel wakker schrok. Ik ben daar gewoon niet goed in, kan beter rustig opstaan.
Ik geloof dat ik nu echt hardop mag zeggen dat het de goede kant op gaat met mij.
Ik ga lekker thee drinken en bedenken wat we vanavond eten. Heb nog restjes gerookte kipfilet en spekjes, daar moet toch iets lekkers van gemaakt kunnen worden? Iemand suggesties?
Maris heeft je heel goed geholpen vandaag. Wat mij opvalt, en wat ik dus heel heel erg herken, is dat jij eigenlijk al probeert te voorspellen wat anderen gaan doen. De reactie van zowel je ouders als je vriend had jij in je hoofd al voorspeld, omdat je er bang voor was/bent.
Dat invullen wat anderen denken, kunnen wij hier allemaal erg goed hebben wij hier ook allemaal gedaan. Het is een enorme energieslurper. En daar heb je nu niks aan, maar probeer er achteraf even bij stil te staan. Als je dat maar vaak genoeg doet (echt!) dan komt er een dag dat je het al herkent als je begint met invullen. En dan komt er ook (echt!) een dag dat je tegen jezelf kunt zeggen: Hoe weet ik dat? Klopt het wat ik denk? En dus? Zou het erg zijn als het klopte? Wat is het ergste dat er dan kan gebeuren?
Hier wederom een prima dag (hoewel van mij de zon terug mag komen). Heb het de volle vier uur volgehouden. Had een leuke enerverende lunch. Ik heb weinig produktief werk gedaan, maar wel veel met mensen gesproken en overlegd en ik voel me wel tevreden. Vroegah, toen ik nog zo overspannen als de pest rond rende op mijn werk, had ik na een dag als vandaag het gevoel gehad dat ik weer eens niks had gedaan. Vandaag voelt dat niet zo.
Ik ben wel een beetje moe, maar voel ook vermoeide spieren van gisteren en ja, dat kost energie en dus heb ik er vrede mee. Het kleine beetje hoofdpijn wijt ik aan het feit dat ik me vaochtend wel een beetje had verslapen en dus snelsnelsnel wakker schrok. Ik ben daar gewoon niet goed in, kan beter rustig opstaan.
Ik geloof dat ik nu echt hardop mag zeggen dat het de goede kant op gaat met mij.
Ik ga lekker thee drinken en bedenken wat we vanavond eten. Heb nog restjes gerookte kipfilet en spekjes, daar moet toch iets lekkers van gemaakt kunnen worden? Iemand suggesties?
vrijdag 18 maart 2011 om 17:07
Annemie gecondoleerd. Snel gegaan zeg.
Gelukkig ben je zo sterk nu. Vind het echt fijn om te horen dat je zoveel aan kunt terwijl het niet allemaal aan komt waaien.
Ik mis je best wel hier hoor, met je wijze woorden. Maar het is alleen maar een goed teken dat je er niet zo vaak meer bent want dat betekent dat je het leven weer aan kunt!
Durf je nu ook hardop te zeggen dat je een bo HAD? Of gaat dat nog te ver?
Gelukkig ben je zo sterk nu. Vind het echt fijn om te horen dat je zoveel aan kunt terwijl het niet allemaal aan komt waaien.
Ik mis je best wel hier hoor, met je wijze woorden. Maar het is alleen maar een goed teken dat je er niet zo vaak meer bent want dat betekent dat je het leven weer aan kunt!
Durf je nu ook hardop te zeggen dat je een bo HAD? Of gaat dat nog te ver?
vrijdag 18 maart 2011 om 18:04
Nou viel wel mee met collega, was wel gezellig. Natuurlijk wel veel over het werk gepraat, ook nog weer een potje zitten janken... (terwijl ik dacht dat ik nu wel zonder emoties erover kon praten, niet dus) Toffe dit is een collega die tijdelijk bij mij op de afdeling heeft gewerkt als mijn assistent maar dat klikte wel goed, konden het leuk vinden, zij is 2 jaar ouder dan ik, de rest is allemaal minstens 12 jaar ouder... we spraken ook wel buiten het werk af, samen eten of samen sporten. Dus met haar niets te bespreken, wij werken al 2 jaar niet meer samen namelijk. De collega's met wie ik wél het één en ander moet bespreken komen over 2 weken.
vrijdag 18 maart 2011 om 19:54
Annemie, nog gecondoleerd met je opa.
Sorry meiden, ben de rest alweer vergeten. Ben het eventjes helemaal zat. Heb gisteren een gesprek gehad met ba. Hij vond het jammer, dat er geen vertrouwensband tussen ons is en dat ik zeer negatief ben naar hem toe. Hij dacht dat ik alles als negatief beschouw en dat ik nergens van kon genieten. Hij vond ook dat ik niet in staat zal zijn om meer dan 20 uur te werken. Puur omdat ik al een jaar ziek gemeld ben en hij geen stijgende lijn heeft gezien de afgelopen tijd. (Ondanks dat ik vorig jaar zo'n 24 weken achter mekaar meer dan 20 uur per week gewerkt heb.)
Het voelde echt alsof ik weer volledig onderuit geschopt werd.
Zie die man 1x in de 6 á 7 weken en spreek hem dan hoogstens 10 minuten. Knap als je me dan zo kan analyseren.
Heb ook tegen hem gezegd, dat hij een volledig verkeerd beeld van me heeft en dat mijn omgeving precies het tegenovergestelde zegt. Van hun krijg ik nou net de reactie, dat ze blij zijn om me weer zo vrolijk te zien. Dat ik weer sta te stralen op het podium.
Tenslotte zei hij ook nog, dat hij een voorstander is van uren rustig opbouwen. Mijn broek zakte er bijna vanaf. Waarom wilde hij mij dan de vorige keren meteen mijn volledige uren laten werken? Terwijl mijn lg het maar raar vond dat ik er was in die emotionele periode. Iedereen zat te wachten totdat ik zou instorten.
Had ook totaal geen zin in het gesprek met ba. Was ontzettend moe van het 2 keer op en neer rijden naar het werk. (Tussen het werken die morgen en de afspraak met ba zat 2 1/2 uur.)
Heb me daarom ook wat onverschillig opgesteld. Tja, dat zal hij wel uitgelegd hebben als negativiteit. Dat mag maar dan niet gelijk algehele conclusies trekken over mijn situatie.
Het ging gisteren en vandaag ook al niet lekker met die ene collega. Dat ligt dan weer grotendeels bij mij. Trek me de dingen veel te veel aan en merk dat ik bang ben om iets verkeerds te doen. Waardoor ik weer verkeerd reageer.
Heb vandaag weer staan te huilen op mijn werk. Kan hier totaal niet mee overweg. Heb vandaag maar weer afstand van iedereen genomen, dan kan ik ook niks fout doen.
Sorry meiden, ben de rest alweer vergeten. Ben het eventjes helemaal zat. Heb gisteren een gesprek gehad met ba. Hij vond het jammer, dat er geen vertrouwensband tussen ons is en dat ik zeer negatief ben naar hem toe. Hij dacht dat ik alles als negatief beschouw en dat ik nergens van kon genieten. Hij vond ook dat ik niet in staat zal zijn om meer dan 20 uur te werken. Puur omdat ik al een jaar ziek gemeld ben en hij geen stijgende lijn heeft gezien de afgelopen tijd. (Ondanks dat ik vorig jaar zo'n 24 weken achter mekaar meer dan 20 uur per week gewerkt heb.)
Het voelde echt alsof ik weer volledig onderuit geschopt werd.
Zie die man 1x in de 6 á 7 weken en spreek hem dan hoogstens 10 minuten. Knap als je me dan zo kan analyseren.
Heb ook tegen hem gezegd, dat hij een volledig verkeerd beeld van me heeft en dat mijn omgeving precies het tegenovergestelde zegt. Van hun krijg ik nou net de reactie, dat ze blij zijn om me weer zo vrolijk te zien. Dat ik weer sta te stralen op het podium.
Tenslotte zei hij ook nog, dat hij een voorstander is van uren rustig opbouwen. Mijn broek zakte er bijna vanaf. Waarom wilde hij mij dan de vorige keren meteen mijn volledige uren laten werken? Terwijl mijn lg het maar raar vond dat ik er was in die emotionele periode. Iedereen zat te wachten totdat ik zou instorten.
Had ook totaal geen zin in het gesprek met ba. Was ontzettend moe van het 2 keer op en neer rijden naar het werk. (Tussen het werken die morgen en de afspraak met ba zat 2 1/2 uur.)
Heb me daarom ook wat onverschillig opgesteld. Tja, dat zal hij wel uitgelegd hebben als negativiteit. Dat mag maar dan niet gelijk algehele conclusies trekken over mijn situatie.
Het ging gisteren en vandaag ook al niet lekker met die ene collega. Dat ligt dan weer grotendeels bij mij. Trek me de dingen veel te veel aan en merk dat ik bang ben om iets verkeerds te doen. Waardoor ik weer verkeerd reageer.
Heb vandaag weer staan te huilen op mijn werk. Kan hier totaal niet mee overweg. Heb vandaag maar weer afstand van iedereen genomen, dan kan ik ook niks fout doen.
vrijdag 18 maart 2011 om 20:03
Annemie, gecondoleerd. Heel veel sterkte de komende moeilijke tijd, ook voor je man, dochter en oma natuurlijk.
Ik heb alles bij gelezen hier, maar het is zoveel ik kan het niet allemaal onthouden.
In ieder geval een hoera voor de perfecte dag van Lief gister en een knuffel voor de zware dag van Toffe .
Vandaag een lange maar uiteindelijk goede dag op mijn werk gehad. Ik ben er van half negen tot iets na vier uur geweest en het was goed. Ik heb inhoudelijk goed werk gedaan en een heel goed gesprek gehad met een paar collega's. Ondanks dat ik gister heel boos en vooral heel verdrietig was is het uiteindelijk wel goed geweest. De details staan op hyves (heel lang verhaal weer ).
Bij de ba was goed, verhaal van gister uiteraard gedaan en over de effecten van CSR gesproken. Hij was heel tevreden en zag ook echt veranderingen bij me zei hij. De theorie over hoe ik ergens mee om moest gaan die paste ik nu ook echt toe zei hij. Ik ga vanaf volgende week vier dagen werken, 3x 6 en 1x 4 als uitbreiding.
Dat betekent wel dat ik nog minder tijd heb voor jullie . Ik vind het best lullig dat ik nu ik zelf een stuk beter ben en dus veel andere dingen doe (en daar mijn aandacht ook echt bij heb) ik er niet zoveel voor jullie kan zijn als jullie er voor mij waren. Maar volgende week is mijn vriend drie avonden weg, dus dan heb ik in ieder geval tijd voor mezelf en voor de laptop.
Ik merk dat ik weer aandacht voor andere dingen begin te krijgen. Als ik nu tv kijk bijvoorbeeld, dan kijk ik echt en zie ik het ook echt. Als ik muziek hoor, hoor ik het echt. Een gesprek kan ik ook weer echt volgen en ik voel de emoties die daar bij horen (positief en negatief). Ik durf nu echt te zeggen dat het de goede kant op gaat en dat ik het leven weer leuk begin te vinden. De kloten dagen zullen weer komen en zullen blijven komen, maar ik voel me nu sterk genoeg om die door te komen zonder daar volledig van van de kaart te zijn. En dat heb ik ook aan jullie te danken. Bedankt daarvoor.
Ik heb alles bij gelezen hier, maar het is zoveel ik kan het niet allemaal onthouden.
In ieder geval een hoera voor de perfecte dag van Lief gister en een knuffel voor de zware dag van Toffe .
Vandaag een lange maar uiteindelijk goede dag op mijn werk gehad. Ik ben er van half negen tot iets na vier uur geweest en het was goed. Ik heb inhoudelijk goed werk gedaan en een heel goed gesprek gehad met een paar collega's. Ondanks dat ik gister heel boos en vooral heel verdrietig was is het uiteindelijk wel goed geweest. De details staan op hyves (heel lang verhaal weer ).
Bij de ba was goed, verhaal van gister uiteraard gedaan en over de effecten van CSR gesproken. Hij was heel tevreden en zag ook echt veranderingen bij me zei hij. De theorie over hoe ik ergens mee om moest gaan die paste ik nu ook echt toe zei hij. Ik ga vanaf volgende week vier dagen werken, 3x 6 en 1x 4 als uitbreiding.
Dat betekent wel dat ik nog minder tijd heb voor jullie . Ik vind het best lullig dat ik nu ik zelf een stuk beter ben en dus veel andere dingen doe (en daar mijn aandacht ook echt bij heb) ik er niet zoveel voor jullie kan zijn als jullie er voor mij waren. Maar volgende week is mijn vriend drie avonden weg, dus dan heb ik in ieder geval tijd voor mezelf en voor de laptop.
Ik merk dat ik weer aandacht voor andere dingen begin te krijgen. Als ik nu tv kijk bijvoorbeeld, dan kijk ik echt en zie ik het ook echt. Als ik muziek hoor, hoor ik het echt. Een gesprek kan ik ook weer echt volgen en ik voel de emoties die daar bij horen (positief en negatief). Ik durf nu echt te zeggen dat het de goede kant op gaat en dat ik het leven weer leuk begin te vinden. De kloten dagen zullen weer komen en zullen blijven komen, maar ik voel me nu sterk genoeg om die door te komen zonder daar volledig van van de kaart te zijn. En dat heb ik ook aan jullie te danken. Bedankt daarvoor.
vrijdag 18 maart 2011 om 21:06
Heb niet echt bijgelezen de laatste stukken, maar heb even een kort vraagje...is het herkenbaar voor jullie dat het concentratievermogen en geheugen zo slecht is? Als ik een lang stuk tekst lees (hier op het forum of elders) dan moet ik het vaak wel 3 x lezen om het een beetje tot me door te laten dringen en dan nog vergeet ik vaak tijdens het reageren de helft van wat ik gelezen heb (en moet ik weer teruglezen). Iets lezen en naar iemand luisteren tegelijk of tv kijken en naar iemand luisteren ging voorheen wel, nu absoluut niet meer. En ik ben nog steeds heel vergeetachtig, kan vaak ook niet op woorden komen. Vind dat wel beangstigend soms, komt dat wel goed??
vrijdag 18 maart 2011 om 21:40
Ik merkte dat ik er vorig jaar al last van had, maar in de loop van het jaar werd het alleen maar erger. Tot nu toe merk ik ook geen verbetering. Maar fijn dat het uiteindelijk wel goed komt.
Arme jongste, denk dat hij erg last van z'n oren heeft, hij slaapt alweer een aantal dagen erg slecht en huilt veel. Net weer even een zetpilletje gegeven, morgen weer nieuwe neusspray halen voor hem. Echt sneu. Nog een kleine 2 weken, dan heeft hij weer nieuwe buisjes.
Arme jongste, denk dat hij erg last van z'n oren heeft, hij slaapt alweer een aantal dagen erg slecht en huilt veel. Net weer even een zetpilletje gegeven, morgen weer nieuwe neusspray halen voor hem. Echt sneu. Nog een kleine 2 weken, dan heeft hij weer nieuwe buisjes.
vrijdag 18 maart 2011 om 21:45
Lief en abc, wat fijn dat jullie weer goede dagen hebben. Ben wel een beetje jaloers hoor! abc, wat is CSR precies?
Zonnestraaltje, wat een rot ba heb jij! Vervelend dat dat niet klikt, zal veel energie kosten!
5x5, ik herken het hoor. Moet voor dat kleine beetje wat ik nu heb getypt wel 10x omhoog scrollen om te kijken wat ik ook al weer wilde zeggen. Nu ben ik ook erg moe vandaag en heb er dan nog meer moeite mee. Heb vanavond een potje Scrabble gedaan, maar ik kon amper hoofdrekenen! Had er echt moeite mee.
Toffe, vindt je Secret Story écht leuk? Ik heb het de eerste week proberen te volgen maar vond het vooral erg saai...
Heb een rustige dag gehad vandaag. Hoofdpijn is nu wel terug, en ben erg moe maar niet zo onrustig als gisteravond. Ben blij dat ik niet naar vriend ben gegaan vandaag. Heb er nu veel meer zin in om morgen te gaan. Terwijl als ik vanmiddag was gegaan ik er alleen maar tegen op zou zien. Ga nu nog even tv kijken in m'n pyama en dan lekker op tijd naar bed! Tot morgen!
Zonnestraaltje, wat een rot ba heb jij! Vervelend dat dat niet klikt, zal veel energie kosten!
5x5, ik herken het hoor. Moet voor dat kleine beetje wat ik nu heb getypt wel 10x omhoog scrollen om te kijken wat ik ook al weer wilde zeggen. Nu ben ik ook erg moe vandaag en heb er dan nog meer moeite mee. Heb vanavond een potje Scrabble gedaan, maar ik kon amper hoofdrekenen! Had er echt moeite mee.
Toffe, vindt je Secret Story écht leuk? Ik heb het de eerste week proberen te volgen maar vond het vooral erg saai...
Heb een rustige dag gehad vandaag. Hoofdpijn is nu wel terug, en ben erg moe maar niet zo onrustig als gisteravond. Ben blij dat ik niet naar vriend ben gegaan vandaag. Heb er nu veel meer zin in om morgen te gaan. Terwijl als ik vanmiddag was gegaan ik er alleen maar tegen op zou zien. Ga nu nog even tv kijken in m'n pyama en dan lekker op tijd naar bed! Tot morgen!
vrijdag 18 maart 2011 om 23:08
zaterdag 19 maart 2011 om 00:50
Hoi allemaal,
Na heel veel van jullie berichten te hebben gelezen (tjee, is het al zo laat!) me dan toch maar aangemeld om zelf iets te schrijven.
Ik ben op dit moment herstellende van een burn-out en begonnen met reïntegreren.
Dit valt nogal tegen. Het lastige is dat ik me op dit moment bijzonder goed of slecht voel bij hoe het nu gaat. Maar daardoor wordt ik juist weer onzeker over of dit de goede weg is.
Nu probeer ik erg te letten op het moment en naar mezelf te luisteren, maar ik weet haast niet meer waar ik op moet letten.
Het voelt wel goed om iets te doen (3x2 uur op het werk zijn), het maakt de tijd dat ik thuis ben wat gemakkelijker omdat ik dan het gevoel heb dat ik echt rustig aan "mag' doen.
Het is prettig om collega's weer te zien.
Aan de andere kant is het heel confronterend om te zien dat mijn werk wordt overgenomen en lijkt de tijd dat ik het zelf weer kan heel ver weg. Dat kost veel energie en tranen.
En het moeilijkste, de nare gedachten waarvan ik weet dat ze niet realistisch zijn en ook niet opbouwend, zijn er nog steeds.
Mensen kunnen me dingen nog zo vaak zeggen, in mijn hoofd blijft er een stemmetje zeggen dat iedereen ongelijk heeft en gewoon nog niet doorheeft dat ik het echt niet kan.
Ik wil graag positieve ervaringen op doen om het tegendeel te ervaren, maar ben ook zo bang ik nu weer mijn grenzen over ga en straks weer terug bij af ben.
Is dit nou iets waar je "doorheen" moet of is het nog te vroeg?
Heeft iemand ervaring met reïntegreren en deze gevoelens?
Na heel veel van jullie berichten te hebben gelezen (tjee, is het al zo laat!) me dan toch maar aangemeld om zelf iets te schrijven.
Ik ben op dit moment herstellende van een burn-out en begonnen met reïntegreren.
Dit valt nogal tegen. Het lastige is dat ik me op dit moment bijzonder goed of slecht voel bij hoe het nu gaat. Maar daardoor wordt ik juist weer onzeker over of dit de goede weg is.
Nu probeer ik erg te letten op het moment en naar mezelf te luisteren, maar ik weet haast niet meer waar ik op moet letten.
Het voelt wel goed om iets te doen (3x2 uur op het werk zijn), het maakt de tijd dat ik thuis ben wat gemakkelijker omdat ik dan het gevoel heb dat ik echt rustig aan "mag' doen.
Het is prettig om collega's weer te zien.
Aan de andere kant is het heel confronterend om te zien dat mijn werk wordt overgenomen en lijkt de tijd dat ik het zelf weer kan heel ver weg. Dat kost veel energie en tranen.
En het moeilijkste, de nare gedachten waarvan ik weet dat ze niet realistisch zijn en ook niet opbouwend, zijn er nog steeds.
Mensen kunnen me dingen nog zo vaak zeggen, in mijn hoofd blijft er een stemmetje zeggen dat iedereen ongelijk heeft en gewoon nog niet doorheeft dat ik het echt niet kan.
Ik wil graag positieve ervaringen op doen om het tegendeel te ervaren, maar ben ook zo bang ik nu weer mijn grenzen over ga en straks weer terug bij af ben.
Is dit nou iets waar je "doorheen" moet of is het nog te vroeg?
Heeft iemand ervaring met reïntegreren en deze gevoelens?
zaterdag 19 maart 2011 om 01:08
