Relaties
alle pijlers
Relatie redden, hoe?
donderdag 11 november 2010 om 11:22
Mijn vriend en ik zijn abrupt uit elkaar gegaan (zijn keuze) door een gebrek aan communicatie. Die communicatie kwam pas na de breuk weer op gang..Er zijn nogal wat irritaties aan elkaar en het gevoel is daardoor (?) ook bij beiden wel een beetje minder/weg. We woonden samen en zijn nu dus weer volledig op onszelf en alleen.
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
zondag 20 maart 2011 om 08:44
wel vreemd, als ik me rot voel of angstig,moet ik me zo bedwingen niet hem te gaan bellen. nu ik weet dat hij het ook moeilijk heeft, hoor je hem niet..mannen accepteren sneller wat er is. verbroken vriendschap met beste vrienden: als zij niet meer willen, houdt het op. easy as that.. ik zou nog vanalles proberen om het weer te herstellen...
zondag 20 maart 2011 om 10:49
quote:PoIIy schreef op 19 maart 2011 @ 22:05:
Als ik voor mezelf spreek.
Ik vind het heel moeilijk om me echt voor iemand open te stellen. Vind ik eigenlijk toch wel eng. Heb denk ik ook wel portie bindingsangst. Dus doe dat alleen als ik er echt in geloof, wat niet zo vaak gebeurd. En hier geloofde ik dus in...
En moeilijk om te geloven dat dat geloof dus niet klopte.
Dat is een beetje het gevoel waar ik ook meezit. Dat is bij ons ook gebeurd. Ik ben geen makkelijke met wat betreft gevoelens uitten naar mensen die mij dierbaar zijn. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik dat nu wel een beetje beter kan.
Lag vanochtend te piekeren in bed over de liefde. En stel dat ik weer iemand vind. Ik wil gewoon iemand voor het leven. Ik zie zoveel huwelijken en relaties om mij heen stranden, dat ik zoiets heb van kan het nog wel? Er moet toch zoiets als eeuwige liefde bestaan. Ik zou het heel moeilijk vinden om me weer in een relatie te storten en dat blijkt dat het na een aantal jaar toch weer niet werkt, of dat je niet goed genoeg bij elkaar past. Misschien is het een beetje te voorbarig om daar nu al aan te denken, maar het beangstigd me wel.
Uiteindelijk als puntje bij paaltje komt wil ik gewoon hem terug. We kennen elkaar door en door, je hoeft je niet meer te bewijzen voor iemand, je weet wat je aan elkaar hebt (in dit geval niks, maar dat terzijde). Het is gewoon zo vertrouwd. Het voelt nu alsof ik dat nooit meer met iemand zo intens kan beleven. Ik zal in een nieuwe relatie volgens mij altijd op mijn hoede zijn en me niet meer zo gauw emotioneel aan iemand binden tenzij ik voel en weet dat het goed is. Stom he?
Als ik voor mezelf spreek.
Ik vind het heel moeilijk om me echt voor iemand open te stellen. Vind ik eigenlijk toch wel eng. Heb denk ik ook wel portie bindingsangst. Dus doe dat alleen als ik er echt in geloof, wat niet zo vaak gebeurd. En hier geloofde ik dus in...
En moeilijk om te geloven dat dat geloof dus niet klopte.
Dat is een beetje het gevoel waar ik ook meezit. Dat is bij ons ook gebeurd. Ik ben geen makkelijke met wat betreft gevoelens uitten naar mensen die mij dierbaar zijn. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik dat nu wel een beetje beter kan.
Lag vanochtend te piekeren in bed over de liefde. En stel dat ik weer iemand vind. Ik wil gewoon iemand voor het leven. Ik zie zoveel huwelijken en relaties om mij heen stranden, dat ik zoiets heb van kan het nog wel? Er moet toch zoiets als eeuwige liefde bestaan. Ik zou het heel moeilijk vinden om me weer in een relatie te storten en dat blijkt dat het na een aantal jaar toch weer niet werkt, of dat je niet goed genoeg bij elkaar past. Misschien is het een beetje te voorbarig om daar nu al aan te denken, maar het beangstigd me wel.
Uiteindelijk als puntje bij paaltje komt wil ik gewoon hem terug. We kennen elkaar door en door, je hoeft je niet meer te bewijzen voor iemand, je weet wat je aan elkaar hebt (in dit geval niks, maar dat terzijde). Het is gewoon zo vertrouwd. Het voelt nu alsof ik dat nooit meer met iemand zo intens kan beleven. Ik zal in een nieuwe relatie volgens mij altijd op mijn hoede zijn en me niet meer zo gauw emotioneel aan iemand binden tenzij ik voel en weet dat het goed is. Stom he?
zondag 20 maart 2011 om 10:57
quote:pixie_2 schreef op 20 maart 2011 @ 10:49:
Lag vanochtend te piekeren in bed over de liefde. En stel dat ik weer iemand vind. Ik wil gewoon iemand voor het leven. Ik zie zoveel huwelijken en relaties om mij heen stranden, dat ik zoiets heb van kan het nog wel? Er moet toch zoiets als eeuwige liefde bestaan. Ik zou het heel moeilijk vinden om me weer in een relatie te storten en dat blijkt dat het na een aantal jaar toch weer niet werkt, of dat je niet goed genoeg bij elkaar past. Misschien is het een beetje te voorbarig om daar nu al aan te denken, maar het beangstigd me wel.
Ik heb het idee dat ons idee van liefde en geluk helemaal niet meer klopt. In films zien we zulke mooie verhalen, dus ons leven moet ook zo zijn. Je mag alleen in tragedie bij elkaar komen, als je later in moeilijke tijden is dan is de liefde dus niet sterk genoeg en ga je weer op zoek naar de volgende liefde...
En dat wil ik dus niet. Ik geloof in ware liefde. En ik geloof erin dat na slechtere tijden weer betere tijden komen. En dat je er dus in goede en slechte tijden voor elkaar moet zijn.
Lag vanochtend te piekeren in bed over de liefde. En stel dat ik weer iemand vind. Ik wil gewoon iemand voor het leven. Ik zie zoveel huwelijken en relaties om mij heen stranden, dat ik zoiets heb van kan het nog wel? Er moet toch zoiets als eeuwige liefde bestaan. Ik zou het heel moeilijk vinden om me weer in een relatie te storten en dat blijkt dat het na een aantal jaar toch weer niet werkt, of dat je niet goed genoeg bij elkaar past. Misschien is het een beetje te voorbarig om daar nu al aan te denken, maar het beangstigd me wel.
Ik heb het idee dat ons idee van liefde en geluk helemaal niet meer klopt. In films zien we zulke mooie verhalen, dus ons leven moet ook zo zijn. Je mag alleen in tragedie bij elkaar komen, als je later in moeilijke tijden is dan is de liefde dus niet sterk genoeg en ga je weer op zoek naar de volgende liefde...
En dat wil ik dus niet. Ik geloof in ware liefde. En ik geloof erin dat na slechtere tijden weer betere tijden komen. En dat je er dus in goede en slechte tijden voor elkaar moet zijn.
zondag 20 maart 2011 om 11:06
Dat geloof ik ook. En nog steeds.
Ik denk ook dat hij zich straks bedenkt wat ie mist en dan bij me terug komt, want zo gaat het in films ook altijd. Zo stom en zo naief om zo te denken want dat is geen realiteit.
We zeiden ook altijd tegen elkaar dat wat wij samen hadden voor altijd was. En dat er nooit iemand zo zijn van wie ik meer zou houden dan van hem. En dat wij samen heel oud zouden worden.
Het is zo onwerkelijk te weten dat dat niet meer gaat gebeuren.
Ik denk ook dat hij zich straks bedenkt wat ie mist en dan bij me terug komt, want zo gaat het in films ook altijd. Zo stom en zo naief om zo te denken want dat is geen realiteit.
We zeiden ook altijd tegen elkaar dat wat wij samen hadden voor altijd was. En dat er nooit iemand zo zijn van wie ik meer zou houden dan van hem. En dat wij samen heel oud zouden worden.
Het is zo onwerkelijk te weten dat dat niet meer gaat gebeuren.
zondag 20 maart 2011 om 18:14
Dat weet ik ook wel. Maar het is inderdaad wat jij zegt: het is zijn keus geweest, dus hij staat er toch iets anders in dan ik denk ik. Hij is misschien al meer overtuigd van het feit dat het beter is zonder elkaar dan ik.
Ik heb het vandaag zo moeilijk gehad. Bij alles wat ik doe denk ik aan hem. Alles hier in huis herinnert me ook aan hem, hij was er vanaf het begin dat ik dit huisje heb bij. Het slijt uiteindelijk wel, maar ik wil ook niet steeds weg hoeven vluchten hier omdat de muren op me afkomen en ik steeds bij alles aan hem moet denken.
Ik heb het vandaag zo moeilijk gehad. Bij alles wat ik doe denk ik aan hem. Alles hier in huis herinnert me ook aan hem, hij was er vanaf het begin dat ik dit huisje heb bij. Het slijt uiteindelijk wel, maar ik wil ook niet steeds weg hoeven vluchten hier omdat de muren op me afkomen en ik steeds bij alles aan hem moet denken.
maandag 21 maart 2011 om 06:05
en alweer zwetend wakker geworden... in bed hou ik het niet meer uit... hoe lang duurt dit nog..
vanaf moment dat ik wakker ben, is ie in mijn hoofd... ik mis hem zo,
vergeten alle momenten dat ik me rot en eenzaam voelde in de relatie, alleen nog zo sterk missen... hoe gaat dit ooit weg..
kan ik er zelf iets aan doen? ik weet het echt niet meer.
als ik me zo voel, flitsen en allemaal beelden van hem door mijn hoofd.. wil ik hem zo graag bellen en laten weten dat ik hem nodig heb.. maar datis niet verstandig dus dat doe ik niet... maar het is alsof er een steen op mijn borst ligt...
vanaf moment dat ik wakker ben, is ie in mijn hoofd... ik mis hem zo,
vergeten alle momenten dat ik me rot en eenzaam voelde in de relatie, alleen nog zo sterk missen... hoe gaat dit ooit weg..
kan ik er zelf iets aan doen? ik weet het echt niet meer.
als ik me zo voel, flitsen en allemaal beelden van hem door mijn hoofd.. wil ik hem zo graag bellen en laten weten dat ik hem nodig heb.. maar datis niet verstandig dus dat doe ik niet... maar het is alsof er een steen op mijn borst ligt...
maandag 21 maart 2011 om 17:23
Hello!
Moeilijk he, allemaal.. Heb even bijgelezen en zag ergens voorbij komen om dit topic weg te laten zakken.. Mij maakt het helemaal niks uit eigenlijk, dus wat jullie willen! Ik lees gewoon mee en post wat minder..maakt verder niet uit onder welke titel .
Zelf heb ik trouwens na die slechte contactvrijdag de draad weer opgepakt. Gewoon zonder hem en zonder contact dus. Dat gaat ook steeds makkelijker lijkt wel...Ik ga er dus maar vanuit dat vrijdag gewoon even een kleine terugval was, maar er zit duidelijk een stijgende lijn in! Joehoe!
Misschien geeft het jullie moed? Zelfs IK voel me al heel anders dan een paar maanden terug en kan er steeds meer los van leven. Wat absoluut niet wil zeggen dat ik niet aan ex denk. Denk misschien wel 24/7 aan hem, maar het verdwijnt op momenten en in gesprekken met anderen over andere dingen toch steeds meer op de achtergrond. Echt fijn! Gaat bij jullie ook gebeuren, dat weten jullie natuurlijk en iedereen zegt dat en je hebt er misschien niks aan. Maar toch: het blijft een kwestie van tijd. En die verstrijkt gelukkig vanzelf....
Moeilijk he, allemaal.. Heb even bijgelezen en zag ergens voorbij komen om dit topic weg te laten zakken.. Mij maakt het helemaal niks uit eigenlijk, dus wat jullie willen! Ik lees gewoon mee en post wat minder..maakt verder niet uit onder welke titel .Zelf heb ik trouwens na die slechte contactvrijdag de draad weer opgepakt. Gewoon zonder hem en zonder contact dus. Dat gaat ook steeds makkelijker lijkt wel...Ik ga er dus maar vanuit dat vrijdag gewoon even een kleine terugval was, maar er zit duidelijk een stijgende lijn in! Joehoe!
Misschien geeft het jullie moed? Zelfs IK voel me al heel anders dan een paar maanden terug en kan er steeds meer los van leven. Wat absoluut niet wil zeggen dat ik niet aan ex denk. Denk misschien wel 24/7 aan hem, maar het verdwijnt op momenten en in gesprekken met anderen over andere dingen toch steeds meer op de achtergrond. Echt fijn! Gaat bij jullie ook gebeuren, dat weten jullie natuurlijk en iedereen zegt dat en je hebt er misschien niks aan. Maar toch: het blijft een kwestie van tijd. En die verstrijkt gelukkig vanzelf....
dinsdag 22 maart 2011 om 07:08
wat zijn de ochtenden vreselijk.... en de middagen... de avonden gaan best goed...
i zit trillend van angst en ellende op de bank, elke morgen.
ik kan hem niet terug nemen al zouhij dat willen, en toch kan ik me er niet bij neerleggen, wil hem ws niet loslaten. omdat ik nog van hem hou en hem zo verschrikkelijk mis...
de angst hem nooit meer te zien, snijdt... maar niet alleen ooit meer zien want ik denk dat als ik dat wil, dat wel gebeurd. maar dat ik geen partner meer van hem wordt... in de toekomst, als we beiden sterker zijn geworden... hoe moet ik verder?
i zit trillend van angst en ellende op de bank, elke morgen.
ik kan hem niet terug nemen al zouhij dat willen, en toch kan ik me er niet bij neerleggen, wil hem ws niet loslaten. omdat ik nog van hem hou en hem zo verschrikkelijk mis...
de angst hem nooit meer te zien, snijdt... maar niet alleen ooit meer zien want ik denk dat als ik dat wil, dat wel gebeurd. maar dat ik geen partner meer van hem wordt... in de toekomst, als we beiden sterker zijn geworden... hoe moet ik verder?
dinsdag 22 maart 2011 om 12:46
Sproet, het wordt lente! Ik weet zeker dat ook jij je hier beter van gaat voelen. Kop in de zon op het terras of het strand, lekker toch? Beetje mannen spotten...
Zet je ex uit je kop! Echt! Je kunt niks, maar dan ook niks aan de situatie veranderen. Het is uit. Hartstikke pijnlijk, de tijd moet die pijn doen slijten. Ga leuke dingen doen en vind een manier om je gedachten te verzetten. Je hebt al professionele hulp he? Misschien kun je daar in overleg mee kijken wat je zou kunnen doen om die ochtenden te verbeteren? Als ik jou zo lees dan hou je volgens mij HEEL erg vast aan de pijn. Misschien omdat je bang bent om meer kwijt te raken als je dat ook nog los laat? Dat kan niet. Je bent hem al kwijt, hoe hard ook. Je leeft maar 1 keer, dus LAAT LOS!!!!!!!
Oke, ik weet dat het zo niet altijd werkt en dat ik ook enorm erin blijf hangen. Hou in gedachten: het komt echt goed met jou!!!! En in de tussentijd kun je ipv daarop te gaan zitten wachten beter zoveel mogelijk afleiding proberen te zoeken denk je niet? Het klinkt wat simpel, maar ik bedoel: je hebt wel echt een keuze. Niet over je verdriet, dat is er gewoon, maar wel over of je je ex los laat of niet....Doe het gewoon, je hebt niks aan hem.
Zet je ex uit je kop! Echt! Je kunt niks, maar dan ook niks aan de situatie veranderen. Het is uit. Hartstikke pijnlijk, de tijd moet die pijn doen slijten. Ga leuke dingen doen en vind een manier om je gedachten te verzetten. Je hebt al professionele hulp he? Misschien kun je daar in overleg mee kijken wat je zou kunnen doen om die ochtenden te verbeteren? Als ik jou zo lees dan hou je volgens mij HEEL erg vast aan de pijn. Misschien omdat je bang bent om meer kwijt te raken als je dat ook nog los laat? Dat kan niet. Je bent hem al kwijt, hoe hard ook. Je leeft maar 1 keer, dus LAAT LOS!!!!!!!
Oke, ik weet dat het zo niet altijd werkt en dat ik ook enorm erin blijf hangen. Hou in gedachten: het komt echt goed met jou!!!! En in de tussentijd kun je ipv daarop te gaan zitten wachten beter zoveel mogelijk afleiding proberen te zoeken denk je niet? Het klinkt wat simpel, maar ik bedoel: je hebt wel echt een keuze. Niet over je verdriet, dat is er gewoon, maar wel over of je je ex los laat of niet....Doe het gewoon, je hebt niks aan hem.
dinsdag 22 maart 2011 om 19:52
ik probeer echt van alles om afleiding te zoeken, wil hem ook graag loslaten... alleen sinds hij gezegd heeft me te gaan bellen als hij zich sterker voelt, is het toch weer slechter met me...
maar vanmiddag voelde ik me even vrij van hem... en dat is wennen, echt! en ik vechten tegen het gevoel dat na een uurtje toch weer op kwam... zo ben je niks voor hem of voor wie dan ook! loslaten en sterker worden... leuke dingen plannen... zonder hem... je weet niet wat de toekomst brengt. ga niet op hem zitten wachten...
ik hoop dat dat zo blijft. ga vannacht niet thuis slapen. zielig voor de poesjes maar ik wil weten of ik me ook zo rot voel als ik niet thuis slaap...
ik wil echt loskomen v hem! dat moet!
maar vanmiddag voelde ik me even vrij van hem... en dat is wennen, echt! en ik vechten tegen het gevoel dat na een uurtje toch weer op kwam... zo ben je niks voor hem of voor wie dan ook! loslaten en sterker worden... leuke dingen plannen... zonder hem... je weet niet wat de toekomst brengt. ga niet op hem zitten wachten...
ik hoop dat dat zo blijft. ga vannacht niet thuis slapen. zielig voor de poesjes maar ik wil weten of ik me ook zo rot voel als ik niet thuis slaap...
ik wil echt loskomen v hem! dat moet!
dinsdag 22 maart 2011 om 20:03
Goedzo Sproet!
Ik weet als geen ander dat het makkelijker gezegd dan gedaan is. Maar je zult merken; je gevoel gaat verschuiven...Van alleen maar daarmee bezig zijn in je hoofd tot opeens over andere dingen te kunnen praten. Soms is dat eng (vind ik), omdat je het dan dus echt los aan het laten bent, maar het is juist goed!!!! Echt, het komt vanzelf. Ik begin het nu langzaam te merken en vind het doodeng om los te laten. Dat punt komt bij jou ook, echt!!!!!!!!!!!!
Geef het tijd. En schrik niet van een terugval, gewoon over je heen laten komen. Doe dat zelf ook maar, mezelf niet teveel kwalijk nemen als ik domme dingen doe, maar herpakken. Het werkt!
Ik weet als geen ander dat het makkelijker gezegd dan gedaan is. Maar je zult merken; je gevoel gaat verschuiven...Van alleen maar daarmee bezig zijn in je hoofd tot opeens over andere dingen te kunnen praten. Soms is dat eng (vind ik), omdat je het dan dus echt los aan het laten bent, maar het is juist goed!!!! Echt, het komt vanzelf. Ik begin het nu langzaam te merken en vind het doodeng om los te laten. Dat punt komt bij jou ook, echt!!!!!!!!!!!!
Geef het tijd. En schrik niet van een terugval, gewoon over je heen laten komen. Doe dat zelf ook maar, mezelf niet teveel kwalijk nemen als ik domme dingen doe, maar herpakken. Het werkt!
woensdag 23 maart 2011 om 00:17
Lastig Polly. Veel sterkte!
Wilde jullie nog even op de hoogte houden van mijn ontwikkelingen ook. Toen ik ex mailde om iets wat hij nog moet regelen (erg belangrijk, dus moest wel) en hem daarbij ook nog iets zei wat hij laatst deed wat ik niet leuk vond (beetje vaag, maar goed, herkenbaarheid anders) zei hij; oh niet de bedoeling en sorry.
Toen ben ik volledig uitgevallen in een mailtje terug. Jullie zullen wel denken, is toch aardig bedoeld van je ex? Klopt, maar als iemand dat voortdurend doet: sorry zeggen en dat het niet de bedoeling is, maar wel door blijft gaan met pijnigen komt het je op een gegeven moment wel de neus uit. Dus ik heb alle dingen die hij me heeft "aangedaan": liegen, aan het lijntje houden, vreemdgaan, mij vanalles verwijten, vaag blijven maar wel steeds aanhalen etc. op een rijtje gezet en gezegd dat hij nu maar eens goed naar zijn eigen aandeel moet gaan kijken ipv steeds mijn excuses te accepteren en alles aan mij te wijten.
Super overbodig, maar het lucht op!!!!!!!! Kreeg ik nog een boos mailtje terug, dat hij hoopte dat ik 'm met rust zou laten. Heb ik maar gezegd dat hij me best wat woede mocht gunnen en een reactie op de mail niet nodig was. Dat is namelijk ook contact en ik vroeg 'm niks. EN: dat hij bij mij nooit meer aan hoeft te komen met welke vraag dan ook.
Heerlijk. Ik kan dus duidelijk niet zonder ruzie uit elkaar, te moeilijk. Nu is er tenminste ruzie. En terecht. Ben veel te lief geweest vind ik (meteen nadat het uit ging dan) en daarmee heb ik mezelf ontzettend verlaagd, waardoor ik daarna bijna smeekte om aandacht (heel erg).
Verder heb ik een date! Met iemand anders welteverstaan. Een scharrel van heel lang terug .
Wilde jullie nog even op de hoogte houden van mijn ontwikkelingen ook. Toen ik ex mailde om iets wat hij nog moet regelen (erg belangrijk, dus moest wel) en hem daarbij ook nog iets zei wat hij laatst deed wat ik niet leuk vond (beetje vaag, maar goed, herkenbaarheid anders) zei hij; oh niet de bedoeling en sorry.
Toen ben ik volledig uitgevallen in een mailtje terug. Jullie zullen wel denken, is toch aardig bedoeld van je ex? Klopt, maar als iemand dat voortdurend doet: sorry zeggen en dat het niet de bedoeling is, maar wel door blijft gaan met pijnigen komt het je op een gegeven moment wel de neus uit. Dus ik heb alle dingen die hij me heeft "aangedaan": liegen, aan het lijntje houden, vreemdgaan, mij vanalles verwijten, vaag blijven maar wel steeds aanhalen etc. op een rijtje gezet en gezegd dat hij nu maar eens goed naar zijn eigen aandeel moet gaan kijken ipv steeds mijn excuses te accepteren en alles aan mij te wijten.
Super overbodig, maar het lucht op!!!!!!!! Kreeg ik nog een boos mailtje terug, dat hij hoopte dat ik 'm met rust zou laten. Heb ik maar gezegd dat hij me best wat woede mocht gunnen en een reactie op de mail niet nodig was. Dat is namelijk ook contact en ik vroeg 'm niks. EN: dat hij bij mij nooit meer aan hoeft te komen met welke vraag dan ook.
Heerlijk. Ik kan dus duidelijk niet zonder ruzie uit elkaar, te moeilijk. Nu is er tenminste ruzie. En terecht. Ben veel te lief geweest vind ik (meteen nadat het uit ging dan) en daarmee heb ik mezelf ontzettend verlaagd, waardoor ik daarna bijna smeekte om aandacht (heel erg).
Verder heb ik een date! Met iemand anders welteverstaan. Een scharrel van heel lang terug .