Psyche
alle pijlers
Zelfmoord vriendin
woensdag 23 maart 2011 om 17:33
Een aantal dagen geleden heeft een hele goede vriendin van mij heel plotseling en onverwacht de keuze gemaakt om een einde te maken aan haar leven, op een nogal heftige manier.
Niemand heeft dit zien aankomen, en er is ook niets bekend waarom ze dit heeft gedaan, maar het heeft de hele wereld op z'n kop gezet. De begrafenis was gelukkig heel mooi, maar ik heb zo ontzettend veel moeite om 'door' te gaan met mijn leven. Het is zo onbegrijpelijk en onwerkelijk.
Ik merk ook dat ik erg veel moeite heb om met de buitenwereld om te gaan, die haar niet heeft gekend. Het voelt alsof mijn verdriet niet begrepen wordt en ik kan heel boos worden om triviale dingen. Ik heb wel veel steun aan de vrienden die haar ook hebben gekend, maar alles kost zo veel moeite. Na iets simpels boodschappen doen ben ik al uitgeput. Alles is nu moeilijk.
Ik vroeg me af of er mensen zijn die iets dergelijks hebben meegemaakt? Hoewel ik het niemand toewens zou het fijn zijn om verhalen van lotgenoten te horen, of misschien tips die helpen om hiermee om te gaan. Het is nu in ieder geval al prettig om dit van me af te schrijven...
Niemand heeft dit zien aankomen, en er is ook niets bekend waarom ze dit heeft gedaan, maar het heeft de hele wereld op z'n kop gezet. De begrafenis was gelukkig heel mooi, maar ik heb zo ontzettend veel moeite om 'door' te gaan met mijn leven. Het is zo onbegrijpelijk en onwerkelijk.
Ik merk ook dat ik erg veel moeite heb om met de buitenwereld om te gaan, die haar niet heeft gekend. Het voelt alsof mijn verdriet niet begrepen wordt en ik kan heel boos worden om triviale dingen. Ik heb wel veel steun aan de vrienden die haar ook hebben gekend, maar alles kost zo veel moeite. Na iets simpels boodschappen doen ben ik al uitgeput. Alles is nu moeilijk.
Ik vroeg me af of er mensen zijn die iets dergelijks hebben meegemaakt? Hoewel ik het niemand toewens zou het fijn zijn om verhalen van lotgenoten te horen, of misschien tips die helpen om hiermee om te gaan. Het is nu in ieder geval al prettig om dit van me af te schrijven...
woensdag 23 maart 2011 om 20:13
woensdag 23 maart 2011 om 20:17
Een buurman van mij heeft een jaar geleden zelfmoord gepleegd. Het heeft lang geduurd voordat ik de wereld weer een beetje normaal begon te vinden. Dingen die anderen ontzettend belangrijk vonden konden me echt niet boeien, het feit dat ik niks aan hem had gemerkt heeft me heel lang dwars gezeten en ik was ook ontzettend boos omdat hij dit zijn vriendin had aangedaan.
*merk nu ik dit schrijf dat ik dat eigenlijk nog ben, even slikken*
Sterkte
*merk nu ik dit schrijf dat ik dat eigenlijk nog ben, even slikken*
Sterkte
woensdag 23 maart 2011 om 20:27
woensdag 23 maart 2011 om 20:31
woensdag 23 maart 2011 om 20:36
woensdag 23 maart 2011 om 20:49
Twee jaar geleden heeft mijn hartsvriendin zelfmoord gepleegd, het was ontzettend verdietig. Maar ik ben geen moment boos geweest. Hoewel ik het me wel goed kan voorstellen. Stop je gevoelens niet weg maar praat erover met iemand bij wie je je veilig voelt. Huil, schreeuw en gedenk haar op je eigen manier.
Na 2 jaar kan ik zeggen dat ik het verwerkt heb, hoewel ik haar altijd zal blijven missen en zelfmoord een gevoelig onderwerp blijft.
Ik wens je veel sterkte en als je er behoefte aan hebt om erover te praten mag je me altijd een pb'tje sturen.
Na 2 jaar kan ik zeggen dat ik het verwerkt heb, hoewel ik haar altijd zal blijven missen en zelfmoord een gevoelig onderwerp blijft.
Ik wens je veel sterkte en als je er behoefte aan hebt om erover te praten mag je me altijd een pb'tje sturen.
woensdag 23 maart 2011 om 20:49
Ik heb het ((helaas) al drie keer meegemaakt; tweemaal met mensen die me zeer nabij waren, een keer met iemand in de familie die iets verder van me af staat.
Zelfdoding is zo oneindig veel moeilijker dan een 'gewone' dood. Bij zelfdoding blijf je als nabestaande altijd achter met de vraag: 'Waarom?' en 'Als ik dit of als ik dat ...... was het misschien niet gebeurd'. Schuldgevoel, je in de steek gelaten voelen, boosheid, al die verwarrende gevoelens komen bovenop je verdriet. En daar komt dan ook nog bij dat je meestal de dode niet meer kunt zien, omdat die er door de zelfdoding niet zo prettig meer uitziet. Dus je kunt ook geen afscheid nemen; de persoon is opeens weg en jij blijft letterlijk met lege handen achter.
Naira, neem de tijd om te rouwen! Wat er is gebeurd is niet niets. Eis niets van je zelf; dat je moe bent na het boodschappen doen, het hoort er allemaal bij. Grote emoties verwerken kost ongelooflijk veel energie, geef maar gewoon aan die moeheid toe. Praat zo vaak als je nodig hebt met de vrienden die je vriendin ook hebben gekend, zij hebben dezelfde gevoelens als jij. Daar samen over praten, en samen herinneringen ophalen aan je vriendin, het kan je alleen maar helpen om langzaam, stapje voor stapje dit verschrikkelijke te verwerken.
Zelfdoding is zo oneindig veel moeilijker dan een 'gewone' dood. Bij zelfdoding blijf je als nabestaande altijd achter met de vraag: 'Waarom?' en 'Als ik dit of als ik dat ...... was het misschien niet gebeurd'. Schuldgevoel, je in de steek gelaten voelen, boosheid, al die verwarrende gevoelens komen bovenop je verdriet. En daar komt dan ook nog bij dat je meestal de dode niet meer kunt zien, omdat die er door de zelfdoding niet zo prettig meer uitziet. Dus je kunt ook geen afscheid nemen; de persoon is opeens weg en jij blijft letterlijk met lege handen achter.
Naira, neem de tijd om te rouwen! Wat er is gebeurd is niet niets. Eis niets van je zelf; dat je moe bent na het boodschappen doen, het hoort er allemaal bij. Grote emoties verwerken kost ongelooflijk veel energie, geef maar gewoon aan die moeheid toe. Praat zo vaak als je nodig hebt met de vrienden die je vriendin ook hebben gekend, zij hebben dezelfde gevoelens als jij. Daar samen over praten, en samen herinneringen ophalen aan je vriendin, het kan je alleen maar helpen om langzaam, stapje voor stapje dit verschrikkelijke te verwerken.
woensdag 23 maart 2011 om 21:06
gelukkig kon ik mijn man thuis in de kist opbaren.
hij zag er immens vredig uit. toen ik hem thuis kreeg en ik zag hem weer was ik daar erg blij om.
later dacht ik;,,gvd, jij zit lekker in de hemel te relaxen en ik en de kids moeten het hier maar zien te rooien!,,
maar dat gevoel is weg.
de ingreep in je leven is zo groot, je hebt gewoon geen zin en energie voor allerlei praatjes. eerst maar overleven.
hij zag er immens vredig uit. toen ik hem thuis kreeg en ik zag hem weer was ik daar erg blij om.
later dacht ik;,,gvd, jij zit lekker in de hemel te relaxen en ik en de kids moeten het hier maar zien te rooien!,,
maar dat gevoel is weg.
de ingreep in je leven is zo groot, je hebt gewoon geen zin en energie voor allerlei praatjes. eerst maar overleven.
wij slapen nooit.
woensdag 23 maart 2011 om 21:16
quote:Nammma schreef op 23 maart 2011 @ 19:58:
Hoe andere mensen hun leven ervaren, kan niemand voelen. Niemand kan gedachten lezen. Dus meestal is een zelfmoord voor anderen onbegrijpelijk. En de antwoorden zullen er nooit zijn.
Jaren geleden maakte een vriendin van mij haar relatie uit (dat had ze al eerder willen doen, maar hij dreigde met zelfmoord).
Nadat zij het heeft uitgemaakt, is hij naar huis gegaan en heeft daad bij woord gevoegd....
Hoe die vriendin zich toen voelde, is met geen pen te beschrijven. En tóch had ze hem niet tegen kunnen houden. Hij was namelijk manisch-depressief.
TO, heel veel sterkte. Neem de tijd om te rouwen, dat kan niemand voor jou bepalen, hoe lang jij nodig hebt!Nou nou Namma; Niet alle manisch depressieven plegen zelfmoord hoor!. Vind het een hele kwetsende, kort door de bocht opmerking van jou. Maar ja, dat doe jij hier wel vaker..
Hoe andere mensen hun leven ervaren, kan niemand voelen. Niemand kan gedachten lezen. Dus meestal is een zelfmoord voor anderen onbegrijpelijk. En de antwoorden zullen er nooit zijn.
Jaren geleden maakte een vriendin van mij haar relatie uit (dat had ze al eerder willen doen, maar hij dreigde met zelfmoord).
Nadat zij het heeft uitgemaakt, is hij naar huis gegaan en heeft daad bij woord gevoegd....
Hoe die vriendin zich toen voelde, is met geen pen te beschrijven. En tóch had ze hem niet tegen kunnen houden. Hij was namelijk manisch-depressief.
TO, heel veel sterkte. Neem de tijd om te rouwen, dat kan niemand voor jou bepalen, hoe lang jij nodig hebt!Nou nou Namma; Niet alle manisch depressieven plegen zelfmoord hoor!. Vind het een hele kwetsende, kort door de bocht opmerking van jou. Maar ja, dat doe jij hier wel vaker..
woensdag 23 maart 2011 om 21:28
t was niet onverwacht en niet verwacht.
mijn man was ook manisch depressief nl. en hoewel je dat niet aan hem kon merken als buitenstaander merk je als partner toch wel bepaalde dingen op. al kon hij dat handig en afschuiven op bijv zijn werk.
ik heb het geaccepteerd, ik kan ermee leven.
mijn kids lijken het ook een plek gegeven te hebben, maar zijn nog klein.
hoe is het met jou daarin?
mijn man was ook manisch depressief nl. en hoewel je dat niet aan hem kon merken als buitenstaander merk je als partner toch wel bepaalde dingen op. al kon hij dat handig en afschuiven op bijv zijn werk.
ik heb het geaccepteerd, ik kan ermee leven.
mijn kids lijken het ook een plek gegeven te hebben, maar zijn nog klein.
hoe is het met jou daarin?
wij slapen nooit.
woensdag 23 maart 2011 om 21:36
Mijn moeder was ook manisch depressief, al was het manische niet echt aanwezig. Tijdens mijn jeugd heb ik vaak gezien hoe zwaar ze het had. Ik weet hoe hard ze haar best heeft gedaan het te overwinnen, maar het kwam steeds terug. Ze heeft gewacht tot mijn 21e verjaardag geweest was. Daar heb ik respect voor. Het feit dat het zelfmoord was heb ik snel een plek kunnen geven. Het gemis vind ik nog steeds moeilijk.
woensdag 23 maart 2011 om 21:48
ja, te moeten aanzien hoe iemand lijdt en niks kunnen doen is ook zoiets. dat mijn man het op deze manier gedaan heeft was ik ook niet kwaad om. meer dat hij het allang voorbereidt had.
dat hele proces gewoon in zijn eentje, zonder ook maar iets te vertellen.
en dan dat gemis, heel zwaar.
gelukkig dat je haar nog zolang hebt mogen meemaken.
dat hele proces gewoon in zijn eentje, zonder ook maar iets te vertellen.
en dan dat gemis, heel zwaar.
gelukkig dat je haar nog zolang hebt mogen meemaken.
wij slapen nooit.
donderdag 24 maart 2011 om 00:43
Bedankt voor de lieve en fijne reacties. Hoewel ik het heel naar vind dat meer van jullie ook zoiets hebben meegemaakt, is het fijn om zulke herkenbare dingen te lezen. Sommige dingen raken me erg.
Ik heb inderdaad wel een bepaalde boosheid, maar (op dit moment) meer naar de wereld, dan naar mijn vriendinnetje. Misschien komt dat nog, ik weet het niet.
Wat vooral lastig is om te bedenken zijn alle momenten die nog gaan komen waarbij er een enorm gat gaat vallen. Afstuderen; als ik ooit ga trouwen, etc. Het is nooit klaar.
Ook heb ik nu een bijna obsessieve angst dat er iets kan gebeuren met de andere mensen in mn leven. Ik weet wel dat je zo niet kan leven, maar ik ben doodsbang dat er met iemand anders ook opeens iets gebeurt ofzo. Alle zekerheden zijn ineens weggevallen.
Nou ja, nogmaals bedankt. Het is echt fijn om iets van me af te kunnen schrijven en verhalen van lotgenoten te horen, ook al is de situatie misschien niet precies hetzelfde.
Heel veel sterkte voor iedereen die in een dergelijke situatie zit. Ik kan me niet eens voorstellen hoe dat moet zijn als je zoiets meerdere malen op je bord krijgt, of het in je eigen gezin is.
Ik heb inderdaad wel een bepaalde boosheid, maar (op dit moment) meer naar de wereld, dan naar mijn vriendinnetje. Misschien komt dat nog, ik weet het niet.
Wat vooral lastig is om te bedenken zijn alle momenten die nog gaan komen waarbij er een enorm gat gaat vallen. Afstuderen; als ik ooit ga trouwen, etc. Het is nooit klaar.
Ook heb ik nu een bijna obsessieve angst dat er iets kan gebeuren met de andere mensen in mn leven. Ik weet wel dat je zo niet kan leven, maar ik ben doodsbang dat er met iemand anders ook opeens iets gebeurt ofzo. Alle zekerheden zijn ineens weggevallen.
Nou ja, nogmaals bedankt. Het is echt fijn om iets van me af te kunnen schrijven en verhalen van lotgenoten te horen, ook al is de situatie misschien niet precies hetzelfde.
Heel veel sterkte voor iedereen die in een dergelijke situatie zit. Ik kan me niet eens voorstellen hoe dat moet zijn als je zoiets meerdere malen op je bord krijgt, of het in je eigen gezin is.
donderdag 24 maart 2011 om 00:54
Naira, probeer nog niet te veel aan de toekomst te denken maar bv per uur... je hebt nu enorm veel emoties en ik vind het logisch dat je nu bang bent dat andere ook zullen wegvallen, echter geloof ik dat zolang jij dat gevoel laat komen maar ook weer laat gaan ( de gedachten er laten zijn, maar hier geen oordeel aan geven zoals "zo kan ik niet leven" of "het zal toch wel gebeuren" )dat het wel goed komt. Je kan het gevoel hebbenin een achtbaan te zitten die heel snel kan gaan maar soms ook even stilstaat omdat je je zo verdrietig voelt.
*hug*
*hug*
donderdag 24 maart 2011 om 00:55
