Relaties
alle pijlers
en bedankt, mam
vrijdag 25 maart 2011 om 15:25
Speciaal hiervoor heb ik een nieuwe n.n. aangemaakt..
Onlangs publiceerde de gevierde Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen haar nieuwste boek, over de manier waarop moeders en dochters met elkaar praten: Doe je dat écht aan?
Een studente van de Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen had haar moeder op visite en maakte een salade voor haar. "Ga je die tomaat in vieren snijden?", vroeg de moeder. "Ik zou het in plakjes doen."
Op slag was de gemoedelijke sfeer uit de keuken verdwenen. Kan ik nou niks doen zonder dat ze kritiek heeft?, dacht de dochter, terwijl ze geïrriteerd de tomaat in plakjes begon te hakken. Ook haar moeder ergerde zich: het was toch maar een vraag geweest?
Met dit als inleiding, wil ik beginnen.
Ik draag mijn moeder op handen, dat wil ik eerst gezegd hebben. Ze is fantastisch en kan alles op de een of andere manier.
Ik ben de jongste thuis, en nu we allemaal wat ouder zijn (broers en zussen, tussen de 28 en de 40), merk ik dat we nog steeds met z’n allen in onze ‘rol’ blijven hangen. Ik dus als jongste. Dat betekent dat ik altijd de verwende, beetje onhandige, goedgebekte ben geweest.
In het dagelijks leven (waar mijn familie niet bij is), ben ik gewoon normaal, net als jullie allemaal, relatie, samenwonen, afgestudeerd (tijdelijk geen werk), leuke vrienden, compleet plaatje.
Maar op het moment dat ik thuis kom, ben ik weer dat onhandige geitje.
En mijn moeder is er een kei in, dat te onderstrepen. Afgelopen weekend een paar dagen bij mijn ouders geweest, en ik kan het op mijn vingers natellen: na zo’n paar dagen volgt een telefoontje van mijn moeder, met wat ik allemaal ‘fout’ heb gedaan: Ik heb dan luid gepraat. Ik ben te direct geweest. Waarom moest ik 2 stukken taart eten? ‘’Vind je het gek dat ze je in die winkel niet wilden hebben, je praat ook zo hard’’. ‘’Je hebt weer zo lomp gedaan.’’
Als ik iets laat vallen, of tegen een stoel aanloop: ''wat ben je toch ook weer lomp! (of onhandig).
Op de een of andere manier weet ze me altijd te raken op de punten die me het meeste pijn doen, en ik word daar dan zo verdrietig van. Mijn vriend moet dan dagen praten om mijn zelfvertrouwen weer een beetje op te vijzelen.
Ook zo favoriet: mij vergelijken met anderen. ‘’Goh, ik kwam Yvette tegen (oude klasgenoot): zij is 30 kilo afgevallen!’’ (in de ondertoon: zou jij dat niet ook eens doen?)
Diepe zucht: ‘’ja, die Sabine heeft het goed voor elkaar, getrouwd, 2 kinderen, een goede baan’’... (in de ondertoon: waarom heb jij nog geen 6 kinderen en een carrière?).
Tegen mijn vader, waar ik naast zit: ‘’Ja dat Dr Frank dieet, dat werkt zoooo goed! Dat zij dat nou toch niet doet!’’ (ik dus).
Ik heb het gevoel dat ik tekortschiet. Soms zeg ik er wat van, en dan probeert ze het weer overdreven goed te maken: ‘’ja maar jij bent zo goed op de pc / kan zo mooi zingen’’ etc, maar dat gaat er dan dus echt niet meer in.
Ik voel me er elke keer weer zo verdrietig onder. Ik wil niet elke keer horen wat ik fout doe. Hoe goed ze het ook bedoeld!
Onlangs publiceerde de gevierde Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen haar nieuwste boek, over de manier waarop moeders en dochters met elkaar praten: Doe je dat écht aan?
Een studente van de Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen had haar moeder op visite en maakte een salade voor haar. "Ga je die tomaat in vieren snijden?", vroeg de moeder. "Ik zou het in plakjes doen."
Op slag was de gemoedelijke sfeer uit de keuken verdwenen. Kan ik nou niks doen zonder dat ze kritiek heeft?, dacht de dochter, terwijl ze geïrriteerd de tomaat in plakjes begon te hakken. Ook haar moeder ergerde zich: het was toch maar een vraag geweest?
Met dit als inleiding, wil ik beginnen.
Ik draag mijn moeder op handen, dat wil ik eerst gezegd hebben. Ze is fantastisch en kan alles op de een of andere manier.
Ik ben de jongste thuis, en nu we allemaal wat ouder zijn (broers en zussen, tussen de 28 en de 40), merk ik dat we nog steeds met z’n allen in onze ‘rol’ blijven hangen. Ik dus als jongste. Dat betekent dat ik altijd de verwende, beetje onhandige, goedgebekte ben geweest.
In het dagelijks leven (waar mijn familie niet bij is), ben ik gewoon normaal, net als jullie allemaal, relatie, samenwonen, afgestudeerd (tijdelijk geen werk), leuke vrienden, compleet plaatje.
Maar op het moment dat ik thuis kom, ben ik weer dat onhandige geitje.
En mijn moeder is er een kei in, dat te onderstrepen. Afgelopen weekend een paar dagen bij mijn ouders geweest, en ik kan het op mijn vingers natellen: na zo’n paar dagen volgt een telefoontje van mijn moeder, met wat ik allemaal ‘fout’ heb gedaan: Ik heb dan luid gepraat. Ik ben te direct geweest. Waarom moest ik 2 stukken taart eten? ‘’Vind je het gek dat ze je in die winkel niet wilden hebben, je praat ook zo hard’’. ‘’Je hebt weer zo lomp gedaan.’’
Als ik iets laat vallen, of tegen een stoel aanloop: ''wat ben je toch ook weer lomp! (of onhandig).
Op de een of andere manier weet ze me altijd te raken op de punten die me het meeste pijn doen, en ik word daar dan zo verdrietig van. Mijn vriend moet dan dagen praten om mijn zelfvertrouwen weer een beetje op te vijzelen.
Ook zo favoriet: mij vergelijken met anderen. ‘’Goh, ik kwam Yvette tegen (oude klasgenoot): zij is 30 kilo afgevallen!’’ (in de ondertoon: zou jij dat niet ook eens doen?)
Diepe zucht: ‘’ja, die Sabine heeft het goed voor elkaar, getrouwd, 2 kinderen, een goede baan’’... (in de ondertoon: waarom heb jij nog geen 6 kinderen en een carrière?).
Tegen mijn vader, waar ik naast zit: ‘’Ja dat Dr Frank dieet, dat werkt zoooo goed! Dat zij dat nou toch niet doet!’’ (ik dus).
Ik heb het gevoel dat ik tekortschiet. Soms zeg ik er wat van, en dan probeert ze het weer overdreven goed te maken: ‘’ja maar jij bent zo goed op de pc / kan zo mooi zingen’’ etc, maar dat gaat er dan dus echt niet meer in.
Ik voel me er elke keer weer zo verdrietig onder. Ik wil niet elke keer horen wat ik fout doe. Hoe goed ze het ook bedoeld!
vrijdag 25 maart 2011 om 15:30
Waarom neem je twee regels tussen elke alinea?
En hoor je die ondertoon niet gewoon zelf, onzekerheid? Laat haar lekker kletsen, of spreek het uit.... zal even botsen, maar dan ben je er wel vanaf.
Ze zal niet uit zichzelf veranderen, dus zal je haar een handje moeten helpen... of het gewoon accepteren zoals het is.
En hoor je die ondertoon niet gewoon zelf, onzekerheid? Laat haar lekker kletsen, of spreek het uit.... zal even botsen, maar dan ben je er wel vanaf.
Ze zal niet uit zichzelf veranderen, dus zal je haar een handje moeten helpen... of het gewoon accepteren zoals het is.
vrijdag 25 maart 2011 om 15:30
Ik vind de opmerkingen van je moeder niet echt overkomen als goedbedoeld, het komt op mij meer over als een soort van machtsstrijd?
Heb je weleens aan haar verteld dat dit jou pijn doet op een contructieve en niet aanvallende manier?
Ik kan me voorstellen dat het er inderdaad ingesleten is en als jij niets zegt zal het ook niet veranderen.
Heb je weleens aan haar verteld dat dit jou pijn doet op een contructieve en niet aanvallende manier?
Ik kan me voorstellen dat het er inderdaad ingesleten is en als jij niets zegt zal het ook niet veranderen.
vrijdag 25 maart 2011 om 15:30
Misschien hoor je dingen die ze helemaal niet zegt?
als zij zegt dat Truus 30 kilo kwijt is betekent dat toch niet dat jij te dik bent? Maak je dat er niet zelf van?
Mijn moeder zegt ook wel eens dat die en die zo afgevallen is, maar dat is dan gewoon iets wat opvalt. Betekent niet dat ik dat ook moet doen.
als zij zegt dat Truus 30 kilo kwijt is betekent dat toch niet dat jij te dik bent? Maak je dat er niet zelf van?
Mijn moeder zegt ook wel eens dat die en die zo afgevallen is, maar dat is dan gewoon iets wat opvalt. Betekent niet dat ik dat ook moet doen.
vrijdag 25 maart 2011 om 15:32
En nu ben je een grote meid en kun je haar dit vertellen. Humor/een kwinkslag wil wel eens wat beter werken dan de confrontatie aangaan, dus probeer voor de meest voorkomende zaken snedige opmerkingen te verzinnen die haar zorgen, die jij totaal niet deelt, pareren.
Makkelijker gezegd dan gedaan hoor. Ook ik schiet direct terug in mijn kindrol als ik mijn moeder zie of hoor. Helemaaal niet leuk. Maar zij zal het zeker niet veranderen, dan moet jij het doen.
Mijn moeder blijft haar eigengereide zelf, maar is best bereid om zich even te bezinnen als ik haar zeg dat ze op enig moment te ver is gegaan. Leuk is dat, als je een moeder hebt die hiertoe in staat is ben je met een beetje inzet hard op weg naar een volwassen relatie te hebben met haar.
Makkelijker gezegd dan gedaan hoor. Ook ik schiet direct terug in mijn kindrol als ik mijn moeder zie of hoor. Helemaaal niet leuk. Maar zij zal het zeker niet veranderen, dan moet jij het doen.
Mijn moeder blijft haar eigengereide zelf, maar is best bereid om zich even te bezinnen als ik haar zeg dat ze op enig moment te ver is gegaan. Leuk is dat, als je een moeder hebt die hiertoe in staat is ben je met een beetje inzet hard op weg naar een volwassen relatie te hebben met haar.
vrijdag 25 maart 2011 om 15:32
vrijdag 25 maart 2011 om 15:33
quote:Moonlight82 schreef op 25 maart 2011 @ 15:30:
Misschien hoor je dingen die ze helemaal niet zegt?
als zij zegt dat Truus 30 kilo kwijt is betekent dat toch niet dat jij te dik bent? Maak je dat er niet zelf van?
Mijn moeder zegt ook wel eens dat die en die zo afgevallen is, maar dat is dan gewoon iets wat opvalt. Betekent niet dat ik dat ook moet doen.Maar dat is nou ook juist zo f*cked up. Ik hoor dat dus wel. Omdat het vroeger altijd zo is gegaan (een heel stuk minder subtiel, ze is het steeds subtieler gaan doen). Broers&zussen horen het ook.
(oh en ik ben wel te dik hoor.... ) helaas....
Misschien hoor je dingen die ze helemaal niet zegt?
als zij zegt dat Truus 30 kilo kwijt is betekent dat toch niet dat jij te dik bent? Maak je dat er niet zelf van?
Mijn moeder zegt ook wel eens dat die en die zo afgevallen is, maar dat is dan gewoon iets wat opvalt. Betekent niet dat ik dat ook moet doen.Maar dat is nou ook juist zo f*cked up. Ik hoor dat dus wel. Omdat het vroeger altijd zo is gegaan (een heel stuk minder subtiel, ze is het steeds subtieler gaan doen). Broers&zussen horen het ook.
(oh en ik ben wel te dik hoor.... ) helaas....
vrijdag 25 maart 2011 om 15:38
vrijdag 25 maart 2011 om 15:39
Ik kan me er ook over verbazen, dat je in een gezin altijd de rol blijft houden die je altijd hebt gehad. Zoals jij nu zegt: als je thuis bent, ben je weer die onhandige, beetje verwende jongste van het stel. Raar he?
Op een of andere manier hebben we allemaal die rol gekregen en het valt niet mee om ermee om te gaan. Nog sterker: ik gedraag me dan soms ook zo, omdat het van me verwacht wordt ofzo. Nu ik me ervan bewust ben wat mijn rol in het gezin was, merk ik het als ik weer in die rol schiet - en dan kan ik het laten varen.
Ik ga mijn moeder maar eens even bellen, denk ik...
Op een of andere manier hebben we allemaal die rol gekregen en het valt niet mee om ermee om te gaan. Nog sterker: ik gedraag me dan soms ook zo, omdat het van me verwacht wordt ofzo. Nu ik me ervan bewust ben wat mijn rol in het gezin was, merk ik het als ik weer in die rol schiet - en dan kan ik het laten varen.
Ik ga mijn moeder maar eens even bellen, denk ik...
Wat eten we vanavond?
vrijdag 25 maart 2011 om 15:40
quote:Erwt schreef op 25 maart 2011 @ 15:38:
De vraag is volgens mij ook vooral waarom jij je er zo door laat raken. Mijn moeder doet dat ook wel eens, een vraag als: 'oh, doe jij dat zóóó?' (met andere woord: ik zou het anders doen). Ik zeg gewoon: 'ja, dat doe ik zó' en daar moeten we dan allebei om lachen. Klaar.Ik denk dat iedereen dat wel heeft met haar moeder, maar opbellen en vertellen dat het geen wonder is dat je baan niet gekregen hebt omdat je zo hard praat, vind ik niet om over te lachen.
De vraag is volgens mij ook vooral waarom jij je er zo door laat raken. Mijn moeder doet dat ook wel eens, een vraag als: 'oh, doe jij dat zóóó?' (met andere woord: ik zou het anders doen). Ik zeg gewoon: 'ja, dat doe ik zó' en daar moeten we dan allebei om lachen. Klaar.Ik denk dat iedereen dat wel heeft met haar moeder, maar opbellen en vertellen dat het geen wonder is dat je baan niet gekregen hebt omdat je zo hard praat, vind ik niet om over te lachen.
vrijdag 25 maart 2011 om 15:42
Klinkt net als mijn moeder. Bij mij is het nooit meer over gegaan. En ik ben ondertussen 42, heb er honderdduizend keer wat van gezegd (ma, je mag me best whatever vinden maar ik wil geen ongevraagde kritiek meer horen. Als ik vraag wat vind je van mijn jas/broek/rok/haar/nieuwe bril etc en je vind het niet mooi mag je dat best vinden. Maar niet ongevraagd je altijd negatieve mening geven)
Het helpt niet. Mijn moeder is nog één opmerking van een definitieve breuk af. En volgens mij heeft ze het door, ze houdt al twee bezoeken haar mond over mijn uiterlijk.
En ja hoor, ze heeft best haar goede kanten. Maar ik zie het niet meer. Het weegt niet meer op tegen 26 jaar negatieve uitlatingen over mijn verschijning.
Ik wens je heel veel succes. Je moet je óf het je niet meer zo aantrekken óf je moeder op niet mis te verstane manier vertellen dat je er niet meer van gediend bent.
Het helpt niet. Mijn moeder is nog één opmerking van een definitieve breuk af. En volgens mij heeft ze het door, ze houdt al twee bezoeken haar mond over mijn uiterlijk.
En ja hoor, ze heeft best haar goede kanten. Maar ik zie het niet meer. Het weegt niet meer op tegen 26 jaar negatieve uitlatingen over mijn verschijning.
Ik wens je heel veel succes. Je moet je óf het je niet meer zo aantrekken óf je moeder op niet mis te verstane manier vertellen dat je er niet meer van gediend bent.
vrijdag 25 maart 2011 om 15:42
quote:giraffe07 schreef op 25 maart 2011 @ 15:33:
[...]
Maar dat is nou ook juist zo f*cked up. Ik hoor dat dus wel. Omdat het vroeger altijd zo is gegaan (een heel stuk minder subtiel, ze is het steeds subtieler gaan doen). Broers&zussen horen het ook.
(oh en ik ben wel te dik hoor.... ) helaas....
Ja, okee, het kan inderdaad zo zijn dat ze het wél zo bedoelt. Dat kunnen wij niet zijn hier vandaan.
De laatste keer dat mijn moeder iets zei over mijn gewicht was ik 15 ongeveer, en heb ik haar een yes gegeven met een artikel over anorexia. Ze heeft nooit meer opmerkingen gemaakt (ik was echt niet dik hoor, met 15, waar het op sloeg weet ik ook niet)
[...]
Maar dat is nou ook juist zo f*cked up. Ik hoor dat dus wel. Omdat het vroeger altijd zo is gegaan (een heel stuk minder subtiel, ze is het steeds subtieler gaan doen). Broers&zussen horen het ook.
(oh en ik ben wel te dik hoor.... ) helaas....
Ja, okee, het kan inderdaad zo zijn dat ze het wél zo bedoelt. Dat kunnen wij niet zijn hier vandaan.
De laatste keer dat mijn moeder iets zei over mijn gewicht was ik 15 ongeveer, en heb ik haar een yes gegeven met een artikel over anorexia. Ze heeft nooit meer opmerkingen gemaakt (ik was echt niet dik hoor, met 15, waar het op sloeg weet ik ook niet)
vrijdag 25 maart 2011 om 15:44
Waarom ik me zo geraakt voel door die opmerkingen? Tsja, ik denk omdat ik dat ook allemaal wel zo willen.
Ik zou zo morgen 30 kilo kwijt willen. En een flitsende carrière willen hebben. En 3 kids. En minder lomp / direct / voorkomend willen zijn.
Het probleem is, die dingen gebeuren niet overnight. Ik ben hard aan het solliciteren, al 2 kilo afgevallen. Kinderen wil ik ook, nog voor mijn 30e.
Ik denk wel eens: praise the lord dat ik een leuke vriend heb waarmee ik samenwoon, anders zou ik dat ook nog eens te horen krijgen....
Ik zou zo morgen 30 kilo kwijt willen. En een flitsende carrière willen hebben. En 3 kids. En minder lomp / direct / voorkomend willen zijn.
Het probleem is, die dingen gebeuren niet overnight. Ik ben hard aan het solliciteren, al 2 kilo afgevallen. Kinderen wil ik ook, nog voor mijn 30e.
Ik denk wel eens: praise the lord dat ik een leuke vriend heb waarmee ik samenwoon, anders zou ik dat ook nog eens te horen krijgen....
vrijdag 25 maart 2011 om 15:45
quote:giraffe07 schreef op 25 maart 2011 @ 15:33:
[...]
(oh en ik ben wel te dik hoor.... ) helaas....
Dus? Mag je moeder daarom kwetsende opmerkingen maken? Volgens mij is een moeder juist dé persoon die hoe dan ook van je houdt, voor je door het vuur gaat en geen dingen zegt waar jij verdrietig van wordt... Of je nu te dik, te dun, mooi, lelijk, wel of niet (klein) kinderen hebt geproduceerd, wel of niet een baan hebt, etc.
Zoals je het opschrijft, klinkt je moeder erg onaardig en ik zou als ik jou was wel proberen hier met haar over te praten, want anders hou je hier je leven lang last van. Echter, ga wel goed na of zij echt zegt en bedoelt wat jij hoort!
Ik bedoel zegt ze het echt of vul jij dit in? Ik kan me van mezelf herinneren dat ik een periode heb gehad dat ikzelf geen relatie en kinderen had en bij elk verhaal van mijn moeder over een bekende die afviel, ging trouwen of een kind kreeg me rot voelde, omdat het voelde alsof ik gefaald had omdat ik dat nog niet had... Maar dat lag puur aan mezelf, niet aan mijn moeder...
[...]
(oh en ik ben wel te dik hoor.... ) helaas....
Dus? Mag je moeder daarom kwetsende opmerkingen maken? Volgens mij is een moeder juist dé persoon die hoe dan ook van je houdt, voor je door het vuur gaat en geen dingen zegt waar jij verdrietig van wordt... Of je nu te dik, te dun, mooi, lelijk, wel of niet (klein) kinderen hebt geproduceerd, wel of niet een baan hebt, etc.
Zoals je het opschrijft, klinkt je moeder erg onaardig en ik zou als ik jou was wel proberen hier met haar over te praten, want anders hou je hier je leven lang last van. Echter, ga wel goed na of zij echt zegt en bedoelt wat jij hoort!
Ik bedoel zegt ze het echt of vul jij dit in? Ik kan me van mezelf herinneren dat ik een periode heb gehad dat ikzelf geen relatie en kinderen had en bij elk verhaal van mijn moeder over een bekende die afviel, ging trouwen of een kind kreeg me rot voelde, omdat het voelde alsof ik gefaald had omdat ik dat nog niet had... Maar dat lag puur aan mezelf, niet aan mijn moeder...
vrijdag 25 maart 2011 om 15:46
Mijn ouders komen volgende week drie weken bij ons in de VS logeren. Eerlijk gezegd kijk ik er met gemengde gevoelens naar uit. Mijn moeder laat aan de telefoon geen kans voorbij gaan om de hoop uit te spreken dat het hier niet net zo'n rommel is als in mijn Nederlandse huis. Want dat is toch ook geen leven en voor de kinderen erg vervelend. Het stomme is dat ik dus altijd al heel erg loop op te ruimen voor ze komt en met een logeerpartij zal ik er nog eens een schepje bovenop doen. Ben echt in staat om het hier zó verschrikelijk ongezellig opgeruimd te maken dat de kinderen erover gaan klagen
vrijdag 25 maart 2011 om 15:46
Die moeder van je verandert waarschijnlijk niet meer.
Wat je kunt doen is het naast je neerleggen en er niet zo'n big deal meer van maken, je weet immers wie het zegt.
Jij bent volwassen en jij hebt je eigen leven. Punt.
Ik ben ondertussen moederresistent, maar herken het gevoel waarover jij schrijft
Wat je kunt doen is het naast je neerleggen en er niet zo'n big deal meer van maken, je weet immers wie het zegt.
Jij bent volwassen en jij hebt je eigen leven. Punt.
Ik ben ondertussen moederresistent, maar herken het gevoel waarover jij schrijft
vrijdag 25 maart 2011 om 15:46
quote:makreel schreef op 25 maart 2011 @ 15:39:
Ik kan me er ook over verbazen, dat je in een gezin altijd de rol blijft houden die je altijd hebt gehad. Zoals jij nu zegt: als je thuis bent, ben je weer die onhandige, beetje verwende jongste van het stel. Raar he?
Op een of andere manier hebben we allemaal die rol gekregen en het valt niet mee om ermee om te gaan. Nog sterker: ik gedraag me dan soms ook zo, omdat het van me verwacht wordt ofzo. Nu ik me ervan bewust ben wat mijn rol in het gezin was, merk ik het als ik weer in die rol schiet - en dan kan ik het laten varen.
Ik ga mijn moeder maar eens even bellen, denk ik...
Aan de ene kant herken ik het, aan de andere kant zie ik bij ons ook veranderingen.
Mijn jongste broertje is in mijn ogen de meest wijze van allemaal. Hij kan met heel eenvoudige oplossingen komen voor dingen die moeilijk leken, ik kan ook echt advies van m krijgen. (Hij is net 18)
Maar andere patronen blijven weer erg hangen.
Ik kan me er ook over verbazen, dat je in een gezin altijd de rol blijft houden die je altijd hebt gehad. Zoals jij nu zegt: als je thuis bent, ben je weer die onhandige, beetje verwende jongste van het stel. Raar he?
Op een of andere manier hebben we allemaal die rol gekregen en het valt niet mee om ermee om te gaan. Nog sterker: ik gedraag me dan soms ook zo, omdat het van me verwacht wordt ofzo. Nu ik me ervan bewust ben wat mijn rol in het gezin was, merk ik het als ik weer in die rol schiet - en dan kan ik het laten varen.
Ik ga mijn moeder maar eens even bellen, denk ik...
Aan de ene kant herken ik het, aan de andere kant zie ik bij ons ook veranderingen.
Mijn jongste broertje is in mijn ogen de meest wijze van allemaal. Hij kan met heel eenvoudige oplossingen komen voor dingen die moeilijk leken, ik kan ook echt advies van m krijgen. (Hij is net 18)
Maar andere patronen blijven weer erg hangen.
vrijdag 25 maart 2011 om 15:47
quote:makreel schreef op 25 maart 2011 @ 15:39:
Ik kan me er ook over verbazen, dat je in een gezin altijd de rol blijft houden die je altijd hebt gehad. Zoals jij nu zegt: als je thuis bent, ben je weer die onhandige, beetje verwende jongste van het stel. Raar he?
Op een of andere manier hebben we allemaal die rol gekregen en het valt niet mee om ermee om te gaan. Nog sterker: ik gedraag me dan soms ook zo, omdat het van me verwacht wordt ofzo. Nu ik me ervan bewust ben wat mijn rol in het gezin was, merk ik het als ik weer in die rol schiet - en dan kan ik het laten varen.
Ik ga mijn moeder maar eens even bellen, denk ik...
Gek is dat he, met die rollen.
Ik denk ook dat ik onderbewust altijd op zoek ben naar goedkeuring van mijn moeder.
Ratteke, jij hebt het over kleding, ook heel herkenbaar. Ik had laatst een nieuw jurkje gekocht, ze vond het 3 keer niks, maar ik blijf het nu toch dapper aantrekken. Maar in het verleden, was zoiets direct naar de bodem van mijn kledingkast verdwenen....
Ik kan me er ook over verbazen, dat je in een gezin altijd de rol blijft houden die je altijd hebt gehad. Zoals jij nu zegt: als je thuis bent, ben je weer die onhandige, beetje verwende jongste van het stel. Raar he?
Op een of andere manier hebben we allemaal die rol gekregen en het valt niet mee om ermee om te gaan. Nog sterker: ik gedraag me dan soms ook zo, omdat het van me verwacht wordt ofzo. Nu ik me ervan bewust ben wat mijn rol in het gezin was, merk ik het als ik weer in die rol schiet - en dan kan ik het laten varen.
Ik ga mijn moeder maar eens even bellen, denk ik...
Gek is dat he, met die rollen.
Ik denk ook dat ik onderbewust altijd op zoek ben naar goedkeuring van mijn moeder.
Ratteke, jij hebt het over kleding, ook heel herkenbaar. Ik had laatst een nieuw jurkje gekocht, ze vond het 3 keer niks, maar ik blijf het nu toch dapper aantrekken. Maar in het verleden, was zoiets direct naar de bodem van mijn kledingkast verdwenen....
vrijdag 25 maart 2011 om 15:48
quote:Bagheera schreef op 25 maart 2011 @ 15:40:
[...]
Ik denk dat iedereen dat wel heeft met haar moeder, maar opbellen en vertellen dat het geen wonder is dat je baan niet gekregen hebt omdat je zo hard praat, vind ik niet om over te lachen.
Ik kan me in de verste verte niet voorstellen dat mijn moeder zo tegen mij zou doen. En ook niet tegen mijn jongere zus.
Blijkbaar mag ik van geluk spreken, want ik zie het inderdaad wel bij mijn schoonmoeder.
[...]
Ik denk dat iedereen dat wel heeft met haar moeder, maar opbellen en vertellen dat het geen wonder is dat je baan niet gekregen hebt omdat je zo hard praat, vind ik niet om over te lachen.
Ik kan me in de verste verte niet voorstellen dat mijn moeder zo tegen mij zou doen. En ook niet tegen mijn jongere zus.
Blijkbaar mag ik van geluk spreken, want ik zie het inderdaad wel bij mijn schoonmoeder.
vrijdag 25 maart 2011 om 15:54
quote:Moonlight82 schreef op 25 maart 2011 @ 15:48:
Giraffe, de dingen die jij wilt, in hoeverre wil je dat voor jezelf en in hoeverre omdat het in het plaatje van je moeder past?
dat moet je je wel realiseren
Gezonder (en daarmee slanker) zijn, een fijne job, fijne contacten met mensen om mij heen (die ik volgens mijn moeder 'wegjaag' omdat ik zo hard praat. Het valt reuze mee, echt!! Ik heb een heel leven opgebouwd waarin zij niet voorkomt, qua vrienden etc), dat zijn dingen die ik ook wil ja.
Maar ik voel me elke keer zo'n reusachtige freak. Terwijl mensen echt wel met mij om willen gaan hoor! Ik praat niet altijd hard. Ik ben niet altijd lomp. Ik kleed me echt niet altijd zo slonzig. Alleen valt het haar zo op. En dan kan ze zich haast niet voorstellen dat ik een 'leuk / goed' persoon ben. Ik moet anders, en beter (mama 2.0 zeg maar )
Giraffe, de dingen die jij wilt, in hoeverre wil je dat voor jezelf en in hoeverre omdat het in het plaatje van je moeder past?
dat moet je je wel realiseren
Gezonder (en daarmee slanker) zijn, een fijne job, fijne contacten met mensen om mij heen (die ik volgens mijn moeder 'wegjaag' omdat ik zo hard praat. Het valt reuze mee, echt!! Ik heb een heel leven opgebouwd waarin zij niet voorkomt, qua vrienden etc), dat zijn dingen die ik ook wil ja.
Maar ik voel me elke keer zo'n reusachtige freak. Terwijl mensen echt wel met mij om willen gaan hoor! Ik praat niet altijd hard. Ik ben niet altijd lomp. Ik kleed me echt niet altijd zo slonzig. Alleen valt het haar zo op. En dan kan ze zich haast niet voorstellen dat ik een 'leuk / goed' persoon ben. Ik moet anders, en beter (mama 2.0 zeg maar )
vrijdag 25 maart 2011 om 15:55
wanneer ik vind dat mijn moeder zeurt zeg ik dat tegen haar.
moeders zijn ook maar mensen met mindere dagen.
een vriend van mij (39) is nu eindelijk bezig met zich losmaken van zijn moeder. tenminste, dat hoop ik maar, hij is nu al een dikke maand bezig elke verkeerde opmerking van haar op een goudschaaltje te wegen.
maar ja, hij heeft geen wasmachine en doet bij haar de was.
daarnaast heeft ze een sleutel van zijn huis, hij heeft een oogprobleem. vroeg hij of ik die sleutel wilde, voor noodgevallen.
ja daaaag, ik ben zelf moeder, alleenstaand, in noodgevallen bel je maar een dokter.
dus ik denk dat veel van die problemen te maken hebben met losmaken en zelfstandigheid.
op de grove en beledigende opmerkingen na dan.
moeders zijn ook maar mensen met mindere dagen.
een vriend van mij (39) is nu eindelijk bezig met zich losmaken van zijn moeder. tenminste, dat hoop ik maar, hij is nu al een dikke maand bezig elke verkeerde opmerking van haar op een goudschaaltje te wegen.
maar ja, hij heeft geen wasmachine en doet bij haar de was.
daarnaast heeft ze een sleutel van zijn huis, hij heeft een oogprobleem. vroeg hij of ik die sleutel wilde, voor noodgevallen.
ja daaaag, ik ben zelf moeder, alleenstaand, in noodgevallen bel je maar een dokter.
dus ik denk dat veel van die problemen te maken hebben met losmaken en zelfstandigheid.
op de grove en beledigende opmerkingen na dan.
wij slapen nooit.
