Relaties
alle pijlers
en bedankt, mam
vrijdag 25 maart 2011 om 15:25
Speciaal hiervoor heb ik een nieuwe n.n. aangemaakt..
Onlangs publiceerde de gevierde Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen haar nieuwste boek, over de manier waarop moeders en dochters met elkaar praten: Doe je dat écht aan?
Een studente van de Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen had haar moeder op visite en maakte een salade voor haar. "Ga je die tomaat in vieren snijden?", vroeg de moeder. "Ik zou het in plakjes doen."
Op slag was de gemoedelijke sfeer uit de keuken verdwenen. Kan ik nou niks doen zonder dat ze kritiek heeft?, dacht de dochter, terwijl ze geïrriteerd de tomaat in plakjes begon te hakken. Ook haar moeder ergerde zich: het was toch maar een vraag geweest?
Met dit als inleiding, wil ik beginnen.
Ik draag mijn moeder op handen, dat wil ik eerst gezegd hebben. Ze is fantastisch en kan alles op de een of andere manier.
Ik ben de jongste thuis, en nu we allemaal wat ouder zijn (broers en zussen, tussen de 28 en de 40), merk ik dat we nog steeds met z’n allen in onze ‘rol’ blijven hangen. Ik dus als jongste. Dat betekent dat ik altijd de verwende, beetje onhandige, goedgebekte ben geweest.
In het dagelijks leven (waar mijn familie niet bij is), ben ik gewoon normaal, net als jullie allemaal, relatie, samenwonen, afgestudeerd (tijdelijk geen werk), leuke vrienden, compleet plaatje.
Maar op het moment dat ik thuis kom, ben ik weer dat onhandige geitje.
En mijn moeder is er een kei in, dat te onderstrepen. Afgelopen weekend een paar dagen bij mijn ouders geweest, en ik kan het op mijn vingers natellen: na zo’n paar dagen volgt een telefoontje van mijn moeder, met wat ik allemaal ‘fout’ heb gedaan: Ik heb dan luid gepraat. Ik ben te direct geweest. Waarom moest ik 2 stukken taart eten? ‘’Vind je het gek dat ze je in die winkel niet wilden hebben, je praat ook zo hard’’. ‘’Je hebt weer zo lomp gedaan.’’
Als ik iets laat vallen, of tegen een stoel aanloop: ''wat ben je toch ook weer lomp! (of onhandig).
Op de een of andere manier weet ze me altijd te raken op de punten die me het meeste pijn doen, en ik word daar dan zo verdrietig van. Mijn vriend moet dan dagen praten om mijn zelfvertrouwen weer een beetje op te vijzelen.
Ook zo favoriet: mij vergelijken met anderen. ‘’Goh, ik kwam Yvette tegen (oude klasgenoot): zij is 30 kilo afgevallen!’’ (in de ondertoon: zou jij dat niet ook eens doen?)
Diepe zucht: ‘’ja, die Sabine heeft het goed voor elkaar, getrouwd, 2 kinderen, een goede baan’’... (in de ondertoon: waarom heb jij nog geen 6 kinderen en een carrière?).
Tegen mijn vader, waar ik naast zit: ‘’Ja dat Dr Frank dieet, dat werkt zoooo goed! Dat zij dat nou toch niet doet!’’ (ik dus).
Ik heb het gevoel dat ik tekortschiet. Soms zeg ik er wat van, en dan probeert ze het weer overdreven goed te maken: ‘’ja maar jij bent zo goed op de pc / kan zo mooi zingen’’ etc, maar dat gaat er dan dus echt niet meer in.
Ik voel me er elke keer weer zo verdrietig onder. Ik wil niet elke keer horen wat ik fout doe. Hoe goed ze het ook bedoeld!
Onlangs publiceerde de gevierde Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen haar nieuwste boek, over de manier waarop moeders en dochters met elkaar praten: Doe je dat écht aan?
Een studente van de Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen had haar moeder op visite en maakte een salade voor haar. "Ga je die tomaat in vieren snijden?", vroeg de moeder. "Ik zou het in plakjes doen."
Op slag was de gemoedelijke sfeer uit de keuken verdwenen. Kan ik nou niks doen zonder dat ze kritiek heeft?, dacht de dochter, terwijl ze geïrriteerd de tomaat in plakjes begon te hakken. Ook haar moeder ergerde zich: het was toch maar een vraag geweest?
Met dit als inleiding, wil ik beginnen.
Ik draag mijn moeder op handen, dat wil ik eerst gezegd hebben. Ze is fantastisch en kan alles op de een of andere manier.
Ik ben de jongste thuis, en nu we allemaal wat ouder zijn (broers en zussen, tussen de 28 en de 40), merk ik dat we nog steeds met z’n allen in onze ‘rol’ blijven hangen. Ik dus als jongste. Dat betekent dat ik altijd de verwende, beetje onhandige, goedgebekte ben geweest.
In het dagelijks leven (waar mijn familie niet bij is), ben ik gewoon normaal, net als jullie allemaal, relatie, samenwonen, afgestudeerd (tijdelijk geen werk), leuke vrienden, compleet plaatje.
Maar op het moment dat ik thuis kom, ben ik weer dat onhandige geitje.
En mijn moeder is er een kei in, dat te onderstrepen. Afgelopen weekend een paar dagen bij mijn ouders geweest, en ik kan het op mijn vingers natellen: na zo’n paar dagen volgt een telefoontje van mijn moeder, met wat ik allemaal ‘fout’ heb gedaan: Ik heb dan luid gepraat. Ik ben te direct geweest. Waarom moest ik 2 stukken taart eten? ‘’Vind je het gek dat ze je in die winkel niet wilden hebben, je praat ook zo hard’’. ‘’Je hebt weer zo lomp gedaan.’’
Als ik iets laat vallen, of tegen een stoel aanloop: ''wat ben je toch ook weer lomp! (of onhandig).
Op de een of andere manier weet ze me altijd te raken op de punten die me het meeste pijn doen, en ik word daar dan zo verdrietig van. Mijn vriend moet dan dagen praten om mijn zelfvertrouwen weer een beetje op te vijzelen.
Ook zo favoriet: mij vergelijken met anderen. ‘’Goh, ik kwam Yvette tegen (oude klasgenoot): zij is 30 kilo afgevallen!’’ (in de ondertoon: zou jij dat niet ook eens doen?)
Diepe zucht: ‘’ja, die Sabine heeft het goed voor elkaar, getrouwd, 2 kinderen, een goede baan’’... (in de ondertoon: waarom heb jij nog geen 6 kinderen en een carrière?).
Tegen mijn vader, waar ik naast zit: ‘’Ja dat Dr Frank dieet, dat werkt zoooo goed! Dat zij dat nou toch niet doet!’’ (ik dus).
Ik heb het gevoel dat ik tekortschiet. Soms zeg ik er wat van, en dan probeert ze het weer overdreven goed te maken: ‘’ja maar jij bent zo goed op de pc / kan zo mooi zingen’’ etc, maar dat gaat er dan dus echt niet meer in.
Ik voel me er elke keer weer zo verdrietig onder. Ik wil niet elke keer horen wat ik fout doe. Hoe goed ze het ook bedoeld!
vrijdag 25 maart 2011 om 15:59
quote:giraffe07 schreef op 25 maart 2011 @ 15:44:
Waarom ik me zo geraakt voel door die opmerkingen? Tsja, ik denk omdat ik dat ook allemaal wel zo willen. quote:Moonlight82 schreef op 25 maart 2011 @ 15:48:
Giraffe, de dingen die jij wilt, in hoeverre wil je dat voor jezelf en in hoeverre omdat het in het plaatje van je moeder past?
dat moet je je wel realiseren
Eens met Moonlight...
Je moet die dingen wel vooral willen omdat je ze zelf wilt en niet omdat je dan beter in het perfecte plaatje van je moeder past... Als ik zo de opmerkingen van je moeder lees, zal ze altijd wel iets vinden om over te zeuren... Dat ligt nu eenmaal in haar aard... Afvallen, kinderen krijgen, een goeie baan... allemaal leuke dingen om aan te werken, maar wel in jouw tempo en omdat jij dat ook belangrijk vindt...
Kijk ook eens naar de dingen die voor jou écht belangrijk zijn! En waar je nu blij mee bent in je leven, ongeacht of je moeder dat belangrijk of goed vindt. Geniet daarvan en haal daar je eigenwaarde uit.
Goed van je dat je een jurkje blijft dragen wat zij niet mooi vindt. Daarmee toon je haar al dat je je eigen mening hebt en dat haar mening ondergeschikt is! Vooral dit soort dingen blijven doen, zou ik zeggen!
Waarom ik me zo geraakt voel door die opmerkingen? Tsja, ik denk omdat ik dat ook allemaal wel zo willen. quote:Moonlight82 schreef op 25 maart 2011 @ 15:48:
Giraffe, de dingen die jij wilt, in hoeverre wil je dat voor jezelf en in hoeverre omdat het in het plaatje van je moeder past?
dat moet je je wel realiseren
Eens met Moonlight...
Je moet die dingen wel vooral willen omdat je ze zelf wilt en niet omdat je dan beter in het perfecte plaatje van je moeder past... Als ik zo de opmerkingen van je moeder lees, zal ze altijd wel iets vinden om over te zeuren... Dat ligt nu eenmaal in haar aard... Afvallen, kinderen krijgen, een goeie baan... allemaal leuke dingen om aan te werken, maar wel in jouw tempo en omdat jij dat ook belangrijk vindt...
Kijk ook eens naar de dingen die voor jou écht belangrijk zijn! En waar je nu blij mee bent in je leven, ongeacht of je moeder dat belangrijk of goed vindt. Geniet daarvan en haal daar je eigenwaarde uit.
Goed van je dat je een jurkje blijft dragen wat zij niet mooi vindt. Daarmee toon je haar al dat je je eigen mening hebt en dat haar mening ondergeschikt is! Vooral dit soort dingen blijven doen, zou ik zeggen!
vrijdag 25 maart 2011 om 15:59
quote:valentinamaria schreef op 25 maart 2011 @ 15:55:
moeders zijn ook maar mensen met mindere dagen.
Maar juist moeders zouden moeten weten dat alles wat zij zeggen tegen hun kinderen, 10x zo hard aankomt. Een compliment of goedkeuring van je moeder weegt zoveel meer zwaarder dan die van je buurman / baas / collega. Maar een negatieve opmerking komt ook 80 keer zo hard binnen. Bij mij in ieder geval.
moeders zijn ook maar mensen met mindere dagen.
Maar juist moeders zouden moeten weten dat alles wat zij zeggen tegen hun kinderen, 10x zo hard aankomt. Een compliment of goedkeuring van je moeder weegt zoveel meer zwaarder dan die van je buurman / baas / collega. Maar een negatieve opmerking komt ook 80 keer zo hard binnen. Bij mij in ieder geval.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:04
Ik denk dat het ook het effect van die rollen is: als je als imago in de huiselijke kring hebt dat je lomp bent, dan vallen alleen je onhandige acties op. En waarschijnlijk word je zo nerveus dat je juist iets omstoot of stuk laat vallen of half naast je stoel gaat zitten. En dat gedrag wordt dan opgemerkt en benoemd, en zo voort.
Wat eten we vanavond?
vrijdag 25 maart 2011 om 16:05
quote:giraffe07 schreef op 25 maart 2011 @ 15:47:
[...]
Gek is dat he, met die rollen.
Ik denk ook dat ik onderbewust altijd op zoek ben naar goedkeuring van mijn moeder.
Ratteke, jij hebt het over kleding, ook heel herkenbaar. Ik had laatst een nieuw jurkje gekocht, ze vond het 3 keer niks, maar ik blijf het nu toch dapper aantrekken. Maar in het verleden, was zoiets direct naar de bodem van mijn kledingkast verdwenen....Dat is het ook, jij bent op zoek naar die goedkeuring. Ik ben ook de jongste thuis (ik scheel 13-14 jaar met mijn broer en zus dus ik ben echt een nakomertje..). Die drang naar goedkeuring herken ik wel van een aantal jaar terug. Ik was het, net als jij nu, zo zat, al dat commentaar. Maar misschien dat je het onbewust ook wel uitnodigt. Sta je ervoor open. Als je moeder zegt: ga je die tomaat in 4ren snijden? Dan zeg je ja, en ga je verder waar je mee bezig was. Dan ga je dus niet die tomaat in plakjes snijden. Als jij vindt dat je er prima uitziet, je niet te hard praat etc etc. Als jij blij bent met jezelf, dan is dat goed genoeg. Als ze weer iets zegt, denk daar dan bij na, want dan kan ze nog zoveel roepen, maar dan maakt het niet uit. Het is even een gewenningsproces, maar als jij écht zeker van jezelf bent dan gaat het echt eerlijk waar niet meer uitmaken wat zij zegt. En als zij dat merkt dan gaat zij vanzelf ophouden met opmerkingen over hoe je een tomaat snijdt (dan denkt ze namelijk: ze doet toch wel wat ze zelf wil).
[...]
Gek is dat he, met die rollen.
Ik denk ook dat ik onderbewust altijd op zoek ben naar goedkeuring van mijn moeder.
Ratteke, jij hebt het over kleding, ook heel herkenbaar. Ik had laatst een nieuw jurkje gekocht, ze vond het 3 keer niks, maar ik blijf het nu toch dapper aantrekken. Maar in het verleden, was zoiets direct naar de bodem van mijn kledingkast verdwenen....Dat is het ook, jij bent op zoek naar die goedkeuring. Ik ben ook de jongste thuis (ik scheel 13-14 jaar met mijn broer en zus dus ik ben echt een nakomertje..). Die drang naar goedkeuring herken ik wel van een aantal jaar terug. Ik was het, net als jij nu, zo zat, al dat commentaar. Maar misschien dat je het onbewust ook wel uitnodigt. Sta je ervoor open. Als je moeder zegt: ga je die tomaat in 4ren snijden? Dan zeg je ja, en ga je verder waar je mee bezig was. Dan ga je dus niet die tomaat in plakjes snijden. Als jij vindt dat je er prima uitziet, je niet te hard praat etc etc. Als jij blij bent met jezelf, dan is dat goed genoeg. Als ze weer iets zegt, denk daar dan bij na, want dan kan ze nog zoveel roepen, maar dan maakt het niet uit. Het is even een gewenningsproces, maar als jij écht zeker van jezelf bent dan gaat het echt eerlijk waar niet meer uitmaken wat zij zegt. En als zij dat merkt dan gaat zij vanzelf ophouden met opmerkingen over hoe je een tomaat snijdt (dan denkt ze namelijk: ze doet toch wel wat ze zelf wil).
vrijdag 25 maart 2011 om 16:06
quote:makreel schreef op 25 maart 2011 @ 16:04:
Ik denk dat het ook het effect van die rollen is: als je als imago in de huiselijke kring hebt dat je lomp bent, dan vallen alleen je onhandige acties op. En waarschijnlijk word je zo nerveus dat je juist iets omstoot of stuk laat vallen of half naast je stoel gaat zitten. En dat gedrag wordt dan opgemerkt en benoemd, en zo voort.Ja, precies! Zo hard praat ik bijvoorbeeld niet (meer) in het dagelijkse leven, maar thuis, met de hele familie, en dan ben ik enthousiast en daar gaat mijn stemvolume weer... en dan roept mijn moeder wel weer: zozo, giraffe, het mag wel weer wat minder he'' (of ze staat te gebaren / seinen). Dan voel ik me echt weer een kleuter van 3.
Ik denk dat het ook het effect van die rollen is: als je als imago in de huiselijke kring hebt dat je lomp bent, dan vallen alleen je onhandige acties op. En waarschijnlijk word je zo nerveus dat je juist iets omstoot of stuk laat vallen of half naast je stoel gaat zitten. En dat gedrag wordt dan opgemerkt en benoemd, en zo voort.Ja, precies! Zo hard praat ik bijvoorbeeld niet (meer) in het dagelijkse leven, maar thuis, met de hele familie, en dan ben ik enthousiast en daar gaat mijn stemvolume weer... en dan roept mijn moeder wel weer: zozo, giraffe, het mag wel weer wat minder he'' (of ze staat te gebaren / seinen). Dan voel ik me echt weer een kleuter van 3.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:06
mijn moeder heeft eigenlijk nooit negatieve opmerkingen tegen mij.
af en toe wat van die belerende, maar ik doe dingen toch op mijn eigen manier, en dat weet ze echt wel.
strooien met complimenten doet ze ook niet, alleen tegen anderen over mij, maar zo is ze gewoon.
en sinds we elkaar accepteren zoals we zijn is onze relatie veel leuker geworden.
af en toe wat van die belerende, maar ik doe dingen toch op mijn eigen manier, en dat weet ze echt wel.
strooien met complimenten doet ze ook niet, alleen tegen anderen over mij, maar zo is ze gewoon.
en sinds we elkaar accepteren zoals we zijn is onze relatie veel leuker geworden.
wij slapen nooit.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:07
quote:giraffe07 schreef op 25 maart 2011 @ 15:54:
[...]
Gezonder (en daarmee slanker) zijn, een fijne job, fijne contacten met mensen om mij heen (die ik volgens mijn moeder 'wegjaag' omdat ik zo hard praat. Het valt reuze mee, echt!! Ik heb een heel leven opgebouwd waarin zij niet voorkomt, qua vrienden etc), dat zijn dingen die ik ook wil ja.
Maar ik voel me elke keer zo'n reusachtige freak. Terwijl mensen echt wel met mij om willen gaan hoor! Ik praat niet altijd hard. Ik ben niet altijd lomp. Ik kleed me echt niet altijd zo slonzig. Alleen valt het haar zo op. En dan kan ze zich haast niet voorstellen dat ik een 'leuk / goed' persoon ben. Ik moet anders, en beter (mama 2.0 zeg maar )Ik vind het echt stuitend. Je kunt het best eens niet eens zijn met de beslissingen die je kinderen maken, dat zal ik vast ook niet zijn als de mijne ouder worden. Maar om dat op deze manier te ventileren? Ik vind dat doelbewust onderschoffelen en dat zou ik nooit en te nimmer mijn kinderen aan doen. Krijgen ze later problemen mee, zoals jij duidelijk laat zien.
[...]
Gezonder (en daarmee slanker) zijn, een fijne job, fijne contacten met mensen om mij heen (die ik volgens mijn moeder 'wegjaag' omdat ik zo hard praat. Het valt reuze mee, echt!! Ik heb een heel leven opgebouwd waarin zij niet voorkomt, qua vrienden etc), dat zijn dingen die ik ook wil ja.
Maar ik voel me elke keer zo'n reusachtige freak. Terwijl mensen echt wel met mij om willen gaan hoor! Ik praat niet altijd hard. Ik ben niet altijd lomp. Ik kleed me echt niet altijd zo slonzig. Alleen valt het haar zo op. En dan kan ze zich haast niet voorstellen dat ik een 'leuk / goed' persoon ben. Ik moet anders, en beter (mama 2.0 zeg maar )Ik vind het echt stuitend. Je kunt het best eens niet eens zijn met de beslissingen die je kinderen maken, dat zal ik vast ook niet zijn als de mijne ouder worden. Maar om dat op deze manier te ventileren? Ik vind dat doelbewust onderschoffelen en dat zou ik nooit en te nimmer mijn kinderen aan doen. Krijgen ze later problemen mee, zoals jij duidelijk laat zien.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:10
vrijdag 25 maart 2011 om 16:11
Mijn moeder deed dat ook. Tegenwoordig maak ik grapjes over haar opmerkingen zodat ze zelf inziet hoe belachelijk het is. Ik kreeg bijvoorbeeld altijd commentaar over de staat van ons houden, dat leek nergens naar, en die badkamer, en hoe ik met de schoonmaakster omga. Een tijdje terug was het weer zover. Nu roep ik luidkeels, vooral op verjaardag ofzo, gna, dat ik echt wel wat beters te doen heb dan elke dag de badkamer een grote beurt geven, zoals zij doet.
En over de staat van mijn kleding, die vind ze slordig, ja wat wil je, een kwijlend kind dat het liefste haar chocopastamond aan mijn schone blousje afveegt.
Sinds ik me realiseer dat het eigenlijk een soort van bezorgdheid is, ga ik er maar lachend mee om. En omdat zij weet dat het mij niet raakt, doet ze het niet meer.
Mijn zus trekt zich dat gedrag nog steeds allemaal erg aan, en gaat ook iedere keer in de contramine, en daar vaart mijn moeder wel bij.
Mijn advies: maak luchtige grapjes, of pareer het. Op de vraag waarom je 2 stukken taart eet kun je toch gewoon zeggen dat je zo'n voloptueus lichaam in stand moet houden? En als ze meldt dat Yvette zo'n goede baan heeft en 3 schattige kinderen kun je toch zeggen dat ze pas naast je stond bij de apotheek en zo 3 dozen valium ophaalde?
Op een gegeven moment moet je er gewoon boven staan. Wat zij van je vind is toch helemaal niet zo belangrijk? Ze is zowat bejaard zeg! Nog even en ze krijgt haar AOW. "Hup ma, terug in je hok, kssst." Denk ik dan bij mezelf.
En over de staat van mijn kleding, die vind ze slordig, ja wat wil je, een kwijlend kind dat het liefste haar chocopastamond aan mijn schone blousje afveegt.
Sinds ik me realiseer dat het eigenlijk een soort van bezorgdheid is, ga ik er maar lachend mee om. En omdat zij weet dat het mij niet raakt, doet ze het niet meer.
Mijn zus trekt zich dat gedrag nog steeds allemaal erg aan, en gaat ook iedere keer in de contramine, en daar vaart mijn moeder wel bij.
Mijn advies: maak luchtige grapjes, of pareer het. Op de vraag waarom je 2 stukken taart eet kun je toch gewoon zeggen dat je zo'n voloptueus lichaam in stand moet houden? En als ze meldt dat Yvette zo'n goede baan heeft en 3 schattige kinderen kun je toch zeggen dat ze pas naast je stond bij de apotheek en zo 3 dozen valium ophaalde?
Op een gegeven moment moet je er gewoon boven staan. Wat zij van je vind is toch helemaal niet zo belangrijk? Ze is zowat bejaard zeg! Nog even en ze krijgt haar AOW. "Hup ma, terug in je hok, kssst." Denk ik dan bij mezelf.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:13
quote:valentinamaria schreef op 25 maart 2011 @ 16:08:
wij zijn met 6 kids en genieten er juist van onze stereotype rollen te benadrukken in t gezelschap van onze ouders.Oja, dat doen wij ook. Mijn broer gedraagt zich nergens lomper dan bij mijn ouders thuis, mijn zus hangt nog steeds met 2 benen over de armleuning van de bank, en ik maak nog steeds flauwe grapjes met mijn vader, die ma dan niet begrijpt.
wij zijn met 6 kids en genieten er juist van onze stereotype rollen te benadrukken in t gezelschap van onze ouders.Oja, dat doen wij ook. Mijn broer gedraagt zich nergens lomper dan bij mijn ouders thuis, mijn zus hangt nog steeds met 2 benen over de armleuning van de bank, en ik maak nog steeds flauwe grapjes met mijn vader, die ma dan niet begrijpt.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:16
misschien is een RET-traing misschien iets voor jou.
Het gaat erom dat NIET wat je moeder zegt het probleem is, maar wat JIJ over die uitspraken denkt of voelt.
Voorbeeld uitleg:
http://idrijnmond.nl/nl/particulier/vra ... -eigenlijk
ik heb ook een traing gedaan en heb heb een heleboel minder frustratie in mn kop... heerlijk!!
Het gaat erom dat NIET wat je moeder zegt het probleem is, maar wat JIJ over die uitspraken denkt of voelt.
Voorbeeld uitleg:
http://idrijnmond.nl/nl/particulier/vra ... -eigenlijk
ik heb ook een traing gedaan en heb heb een heleboel minder frustratie in mn kop... heerlijk!!
vrijdag 25 maart 2011 om 16:17
quote:Katherina schreef op 25 maart 2011 @ 16:11:
Mijn advies: maak luchtige grapjes, of pareer het. Op de vraag waarom je 2 stukken taart eet kun je toch gewoon zeggen dat je zo'n voloptueus lichaam in stand moet houden? En als ze meldt dat Yvette zo'n goede baan heeft en 3 schattige kinderen kun je toch zeggen dat ze pas naast je stond bij de apotheek en zo 3 dozen valium ophaalde?
Op een gegeven moment moet je er gewoon boven staan. Wat zij van je vind is toch helemaal niet zo belangrijk? Ze is zowat bejaard zeg! Nog even en ze krijgt haar AOW. "Hup ma, terug in je hok, kssst." Denk ik dan bij mezelf.
Mijn advies: maak luchtige grapjes, of pareer het. Op de vraag waarom je 2 stukken taart eet kun je toch gewoon zeggen dat je zo'n voloptueus lichaam in stand moet houden? En als ze meldt dat Yvette zo'n goede baan heeft en 3 schattige kinderen kun je toch zeggen dat ze pas naast je stond bij de apotheek en zo 3 dozen valium ophaalde?
Op een gegeven moment moet je er gewoon boven staan. Wat zij van je vind is toch helemaal niet zo belangrijk? Ze is zowat bejaard zeg! Nog even en ze krijgt haar AOW. "Hup ma, terug in je hok, kssst." Denk ik dan bij mezelf.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:18
he Katherina, ik moet huilen (maar dat doe ik al vanaf de 1e post) en lachen om je verhaal (valium, haha. Overigens was Yvette's 1e niet gepland, maar uiteindelijk wel gewenst. Dan heeft mama ineens een selectief geheugen).
Het is denk ik ook bezorgdheid, maar sjee, laat me mijn eigen fouten maar maken.....
Het is denk ik ook bezorgdheid, maar sjee, laat me mijn eigen fouten maar maken.....
vrijdag 25 maart 2011 om 16:21
quote:koekie1980 schreef op 25 maart 2011 @ 16:16:
misschien is een RET-traing misschien iets voor jou.
Het gaat erom dat NIET wat je moeder zegt het probleem is, maar wat JIJ over die uitspraken denkt of voelt.
Voorbeeld uitleg:
http://idrijnmond.nl/nl/particulier/vra ... -eigenlijk
ik heb ook een traing gedaan en heb heb een heleboel minder frustratie in mn kop... heerlijk!!He, dat klinkt goed, en interessant, daar ga ik me zeker in verdiepen, bedankt!
misschien is een RET-traing misschien iets voor jou.
Het gaat erom dat NIET wat je moeder zegt het probleem is, maar wat JIJ over die uitspraken denkt of voelt.
Voorbeeld uitleg:
http://idrijnmond.nl/nl/particulier/vra ... -eigenlijk
ik heb ook een traing gedaan en heb heb een heleboel minder frustratie in mn kop... heerlijk!!He, dat klinkt goed, en interessant, daar ga ik me zeker in verdiepen, bedankt!
vrijdag 25 maart 2011 om 16:22
Giraffe, wat me niet helemaal duidelijk wordt in je posts; hoe gelukkig ben jij met je eigen leven? Als je objectief kijkt naar je relatie, je sociale kring, je huis, je werk, alles, hoe voél je je dan daarover? Ik krijg het gevoel dat je eigenlijk vindt dat dat misschien ook wel beter/anders moet of kan, en dat je je daardoor misschien ook wel makkelijker laat raken door de opmerkingen van je moeder.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:23
Ik herken het ook, mijn moeder maakt vaak opmerkingen die helemaal niet kwaad bedoeld zijn, vaak hebben ze een wat grappende, min of meer vertederde ondertoon over dingen waar ik niet zo handig in ben of die beter zouden kunnen, maar ze maken toch dat ik er heel onzeker van word en dat ik het gevoel heb dat ze me niet voor vol aanziet. Ik heb alleen geen idee hoe ik dat duidelijk moet maken aangezien ze niet echt iets rots zegt. Zij vindt dan dat ik te lange tenen heb, maar het voelt vaak echt vervelend, vooral omdat ik al niet zo zelfverzekerd ben.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:24
quote:Kastanjez schreef op 25 maart 2011 @ 16:22:
Giraffe, wat me niet helemaal duidelijk wordt in je posts; hoe gelukkig ben jij met je eigen leven? Als je objectief kijkt naar je relatie, je sociale kring, je huis, je werk, alles, hoe voél je je dan daarover? Ik krijg het gevoel dat je eigenlijk vindt dat dat misschien ook wel beter/anders moet of kan, en dat je je daardoor misschien ook wel makkelijker laat raken door de opmerkingen van je moeder.
Ja, dat zou zo maar eens kunnen. Ik ben er verdrietig over dat ik geen werk kan vinden (voel me nutteloos) en dat het zo lastig voor me is om wat af te vallen. Dus ja, dat zou zeker beter en anders kunnen.
Ik ben zielsgelukkig met met mijn vriend, en met mijn vrienden.
Giraffe, wat me niet helemaal duidelijk wordt in je posts; hoe gelukkig ben jij met je eigen leven? Als je objectief kijkt naar je relatie, je sociale kring, je huis, je werk, alles, hoe voél je je dan daarover? Ik krijg het gevoel dat je eigenlijk vindt dat dat misschien ook wel beter/anders moet of kan, en dat je je daardoor misschien ook wel makkelijker laat raken door de opmerkingen van je moeder.
Ja, dat zou zo maar eens kunnen. Ik ben er verdrietig over dat ik geen werk kan vinden (voel me nutteloos) en dat het zo lastig voor me is om wat af te vallen. Dus ja, dat zou zeker beter en anders kunnen.
Ik ben zielsgelukkig met met mijn vriend, en met mijn vrienden.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:31
Volgens mij zou je dan twee dingen kunnen doen. Je kunt met je moeder gaan praten en haar uitleggen hoe het je raakt. Dus niet sarcastisch terugbijten of wat dan ook (lijkt me ook niet jouw stijl) maar zeggen dat je het zelf heel vervelend vindt dat je geen werk kan vinden maar je uiterste best doet en haar opmerkingen je niet het gevoel geven dat je gesteund wordt of gemotiveerd.
Daarnaast zou je misschien concrete hulp voor jezelf kunnen gaan zoeken, om je te helpen af te vallen en/of om aan je eigenwaarde te gaan werken. Als je moeder al je hele leven zo tegen je doet, terwijl jij haar op handen draagt, lijkt mij dat dé voedingsbodem om op sommige gebieden niet al te zeker te zijn over jezelf.
Daarnaast zou je misschien concrete hulp voor jezelf kunnen gaan zoeken, om je te helpen af te vallen en/of om aan je eigenwaarde te gaan werken. Als je moeder al je hele leven zo tegen je doet, terwijl jij haar op handen draagt, lijkt mij dat dé voedingsbodem om op sommige gebieden niet al te zeker te zijn over jezelf.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:32
quote:giraffe07 schreef op 25 maart 2011 @ 16:21:
[...]
He, dat klinkt goed, en interessant, daar ga ik me zeker in verdiepen, bedankt!ik had hetzelfde probleem maar dan met mn schoonmoeder.... die ook nog es in dezelfde straat woont. Ze komt binnen en roept meteen: Zo je mag de ramen wel eens lappen..... ik kwaad dus de volgende dag de ramen maar lappen om van t gezeik af te zijn. maar uiteindelijk lost t geen zak op want dan komt er wel weer een nieuwe opmerking! Mijn vriend durft gewoon te zeggen; ja mam daar is de kast liigen de poetsdoeken, in de berging staat emmers. als het niet goed genoeg is dan doeje t toch lekker zelf!! Geweldig antwoord maarja tis niet mijn moeder dus ik zou t niet durven zeggen
[...]
He, dat klinkt goed, en interessant, daar ga ik me zeker in verdiepen, bedankt!ik had hetzelfde probleem maar dan met mn schoonmoeder.... die ook nog es in dezelfde straat woont. Ze komt binnen en roept meteen: Zo je mag de ramen wel eens lappen..... ik kwaad dus de volgende dag de ramen maar lappen om van t gezeik af te zijn. maar uiteindelijk lost t geen zak op want dan komt er wel weer een nieuwe opmerking! Mijn vriend durft gewoon te zeggen; ja mam daar is de kast liigen de poetsdoeken, in de berging staat emmers. als het niet goed genoeg is dan doeje t toch lekker zelf!! Geweldig antwoord maarja tis niet mijn moeder dus ik zou t niet durven zeggen
