Relaties
alle pijlers
en bedankt, mam
vrijdag 25 maart 2011 om 15:25
Speciaal hiervoor heb ik een nieuwe n.n. aangemaakt..
Onlangs publiceerde de gevierde Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen haar nieuwste boek, over de manier waarop moeders en dochters met elkaar praten: Doe je dat écht aan?
Een studente van de Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen had haar moeder op visite en maakte een salade voor haar. "Ga je die tomaat in vieren snijden?", vroeg de moeder. "Ik zou het in plakjes doen."
Op slag was de gemoedelijke sfeer uit de keuken verdwenen. Kan ik nou niks doen zonder dat ze kritiek heeft?, dacht de dochter, terwijl ze geïrriteerd de tomaat in plakjes begon te hakken. Ook haar moeder ergerde zich: het was toch maar een vraag geweest?
Met dit als inleiding, wil ik beginnen.
Ik draag mijn moeder op handen, dat wil ik eerst gezegd hebben. Ze is fantastisch en kan alles op de een of andere manier.
Ik ben de jongste thuis, en nu we allemaal wat ouder zijn (broers en zussen, tussen de 28 en de 40), merk ik dat we nog steeds met z’n allen in onze ‘rol’ blijven hangen. Ik dus als jongste. Dat betekent dat ik altijd de verwende, beetje onhandige, goedgebekte ben geweest.
In het dagelijks leven (waar mijn familie niet bij is), ben ik gewoon normaal, net als jullie allemaal, relatie, samenwonen, afgestudeerd (tijdelijk geen werk), leuke vrienden, compleet plaatje.
Maar op het moment dat ik thuis kom, ben ik weer dat onhandige geitje.
En mijn moeder is er een kei in, dat te onderstrepen. Afgelopen weekend een paar dagen bij mijn ouders geweest, en ik kan het op mijn vingers natellen: na zo’n paar dagen volgt een telefoontje van mijn moeder, met wat ik allemaal ‘fout’ heb gedaan: Ik heb dan luid gepraat. Ik ben te direct geweest. Waarom moest ik 2 stukken taart eten? ‘’Vind je het gek dat ze je in die winkel niet wilden hebben, je praat ook zo hard’’. ‘’Je hebt weer zo lomp gedaan.’’
Als ik iets laat vallen, of tegen een stoel aanloop: ''wat ben je toch ook weer lomp! (of onhandig).
Op de een of andere manier weet ze me altijd te raken op de punten die me het meeste pijn doen, en ik word daar dan zo verdrietig van. Mijn vriend moet dan dagen praten om mijn zelfvertrouwen weer een beetje op te vijzelen.
Ook zo favoriet: mij vergelijken met anderen. ‘’Goh, ik kwam Yvette tegen (oude klasgenoot): zij is 30 kilo afgevallen!’’ (in de ondertoon: zou jij dat niet ook eens doen?)
Diepe zucht: ‘’ja, die Sabine heeft het goed voor elkaar, getrouwd, 2 kinderen, een goede baan’’... (in de ondertoon: waarom heb jij nog geen 6 kinderen en een carrière?).
Tegen mijn vader, waar ik naast zit: ‘’Ja dat Dr Frank dieet, dat werkt zoooo goed! Dat zij dat nou toch niet doet!’’ (ik dus).
Ik heb het gevoel dat ik tekortschiet. Soms zeg ik er wat van, en dan probeert ze het weer overdreven goed te maken: ‘’ja maar jij bent zo goed op de pc / kan zo mooi zingen’’ etc, maar dat gaat er dan dus echt niet meer in.
Ik voel me er elke keer weer zo verdrietig onder. Ik wil niet elke keer horen wat ik fout doe. Hoe goed ze het ook bedoeld!
Onlangs publiceerde de gevierde Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen haar nieuwste boek, over de manier waarop moeders en dochters met elkaar praten: Doe je dat écht aan?
Een studente van de Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen had haar moeder op visite en maakte een salade voor haar. "Ga je die tomaat in vieren snijden?", vroeg de moeder. "Ik zou het in plakjes doen."
Op slag was de gemoedelijke sfeer uit de keuken verdwenen. Kan ik nou niks doen zonder dat ze kritiek heeft?, dacht de dochter, terwijl ze geïrriteerd de tomaat in plakjes begon te hakken. Ook haar moeder ergerde zich: het was toch maar een vraag geweest?
Met dit als inleiding, wil ik beginnen.
Ik draag mijn moeder op handen, dat wil ik eerst gezegd hebben. Ze is fantastisch en kan alles op de een of andere manier.
Ik ben de jongste thuis, en nu we allemaal wat ouder zijn (broers en zussen, tussen de 28 en de 40), merk ik dat we nog steeds met z’n allen in onze ‘rol’ blijven hangen. Ik dus als jongste. Dat betekent dat ik altijd de verwende, beetje onhandige, goedgebekte ben geweest.
In het dagelijks leven (waar mijn familie niet bij is), ben ik gewoon normaal, net als jullie allemaal, relatie, samenwonen, afgestudeerd (tijdelijk geen werk), leuke vrienden, compleet plaatje.
Maar op het moment dat ik thuis kom, ben ik weer dat onhandige geitje.
En mijn moeder is er een kei in, dat te onderstrepen. Afgelopen weekend een paar dagen bij mijn ouders geweest, en ik kan het op mijn vingers natellen: na zo’n paar dagen volgt een telefoontje van mijn moeder, met wat ik allemaal ‘fout’ heb gedaan: Ik heb dan luid gepraat. Ik ben te direct geweest. Waarom moest ik 2 stukken taart eten? ‘’Vind je het gek dat ze je in die winkel niet wilden hebben, je praat ook zo hard’’. ‘’Je hebt weer zo lomp gedaan.’’
Als ik iets laat vallen, of tegen een stoel aanloop: ''wat ben je toch ook weer lomp! (of onhandig).
Op de een of andere manier weet ze me altijd te raken op de punten die me het meeste pijn doen, en ik word daar dan zo verdrietig van. Mijn vriend moet dan dagen praten om mijn zelfvertrouwen weer een beetje op te vijzelen.
Ook zo favoriet: mij vergelijken met anderen. ‘’Goh, ik kwam Yvette tegen (oude klasgenoot): zij is 30 kilo afgevallen!’’ (in de ondertoon: zou jij dat niet ook eens doen?)
Diepe zucht: ‘’ja, die Sabine heeft het goed voor elkaar, getrouwd, 2 kinderen, een goede baan’’... (in de ondertoon: waarom heb jij nog geen 6 kinderen en een carrière?).
Tegen mijn vader, waar ik naast zit: ‘’Ja dat Dr Frank dieet, dat werkt zoooo goed! Dat zij dat nou toch niet doet!’’ (ik dus).
Ik heb het gevoel dat ik tekortschiet. Soms zeg ik er wat van, en dan probeert ze het weer overdreven goed te maken: ‘’ja maar jij bent zo goed op de pc / kan zo mooi zingen’’ etc, maar dat gaat er dan dus echt niet meer in.
Ik voel me er elke keer weer zo verdrietig onder. Ik wil niet elke keer horen wat ik fout doe. Hoe goed ze het ook bedoeld!
vrijdag 25 maart 2011 om 17:55
quote:Avaeyebrow schreef op 25 maart 2011 @ 17:53:
Nou ja mijn moeder zegt regelmatig stop toch eens met die gore vieze peuken van je. En tja leuk is het niet om te horen, maar ik begrijp het wel.
Ik bedoel ook niet dat een moeder een kind mag afwijzen, maar ik vind wel dat moeders best iets mogen zeggen over gedrag van hun kinderen.
Dat vind ik ook erg dat je moeder dat zegt.
Als ze had gezegd 'Ik maak me zorgen, is er een mogelijkheid om te stoppen met roken, ik wil wel helpen, hoe dan ook', klinkt al heel anders.
Nou ja mijn moeder zegt regelmatig stop toch eens met die gore vieze peuken van je. En tja leuk is het niet om te horen, maar ik begrijp het wel.
Ik bedoel ook niet dat een moeder een kind mag afwijzen, maar ik vind wel dat moeders best iets mogen zeggen over gedrag van hun kinderen.
Dat vind ik ook erg dat je moeder dat zegt.
Als ze had gezegd 'Ik maak me zorgen, is er een mogelijkheid om te stoppen met roken, ik wil wel helpen, hoe dan ook', klinkt al heel anders.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:55
quote:Sorcha_ schreef op 25 maart 2011 @ 17:51:
Mijn moeder is ook een beetje zo. Wat de mijne vooral heel moeilijk lijkt te vinden is dat ik volwassen word en, surprise surprise, een eigen mening heb en dingen anders doet dan zij. Dat ziet ze dan weer als een aanval.
Jammer is dat! Mijn moeder zegt juist al járen: Tis zo geweldig als je van je kinderen dingen kunt leren, dat ze dingen weten die jij niet weet en je ook van advies kunnen dienen (op ons vakgebied bijvoorbeeld). Mijn moeder laat voortdurend merken dat ze trots is op ons en op hoe we dingen aanpakken. En ze is het ook wel eens niet met ons eens, en het kan goed botsen (mijn moeder en ik kunnen echt ruzie maken) maar het gaat nooit zónder respect voor elkaar of met afzeikerige opmerkingen.
Mijn moeder is ook een beetje zo. Wat de mijne vooral heel moeilijk lijkt te vinden is dat ik volwassen word en, surprise surprise, een eigen mening heb en dingen anders doet dan zij. Dat ziet ze dan weer als een aanval.
Jammer is dat! Mijn moeder zegt juist al járen: Tis zo geweldig als je van je kinderen dingen kunt leren, dat ze dingen weten die jij niet weet en je ook van advies kunnen dienen (op ons vakgebied bijvoorbeeld). Mijn moeder laat voortdurend merken dat ze trots is op ons en op hoe we dingen aanpakken. En ze is het ook wel eens niet met ons eens, en het kan goed botsen (mijn moeder en ik kunnen echt ruzie maken) maar het gaat nooit zónder respect voor elkaar of met afzeikerige opmerkingen.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:59
quote:Kastanjez schreef op 25 maart 2011 @ 17:55:
[...]
Jammer is dat! Mijn moeder zegt juist al járen: Tis zo geweldig als je van je kinderen dingen kunt leren, dat ze dingen weten die jij niet weet en je ook van advies kunnen dienen (op ons vakgebied bijvoorbeeld). Mijn moeder laat voortdurend merken dat ze trots is op ons en op hoe we dingen aanpakken. En ze is het ook wel eens niet met ons eens, en het kan goed botsen (mijn moeder en ik kunnen echt ruzie maken) maar het gaat nooit zónder respect voor elkaar of met afzeikerige opmerkingen.Bij ons gaat het ook zo gelukkig
[...]
Jammer is dat! Mijn moeder zegt juist al járen: Tis zo geweldig als je van je kinderen dingen kunt leren, dat ze dingen weten die jij niet weet en je ook van advies kunnen dienen (op ons vakgebied bijvoorbeeld). Mijn moeder laat voortdurend merken dat ze trots is op ons en op hoe we dingen aanpakken. En ze is het ook wel eens niet met ons eens, en het kan goed botsen (mijn moeder en ik kunnen echt ruzie maken) maar het gaat nooit zónder respect voor elkaar of met afzeikerige opmerkingen.Bij ons gaat het ook zo gelukkig
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
vrijdag 25 maart 2011 om 18:00
quote:Zanne schreef op 25 maart 2011 @ 17:55:
[...]
Dat vind ik ook erg dat je moeder dat zegt.
Als ze had gezegd 'Ik maak me zorgen, is er een mogelijkheid om te stoppen met roken, ik wil wel helpen, hoe dan ook', klinkt al heel anders.Kijk daar zijn we dan heel verschillend in. Ik stoor me op zo'n moment wel maar denk ook ja het zijn vieze peuken. En ik weet dat als ik haar hulp ergens bij nodig heb dat ze er is. Altijd alles zeggen op een voorzichtige manier is niet onze manier, maar dat is mijn perspectief. Dat zal bij anderen weer anders zijn.
[...]
Dat vind ik ook erg dat je moeder dat zegt.
Als ze had gezegd 'Ik maak me zorgen, is er een mogelijkheid om te stoppen met roken, ik wil wel helpen, hoe dan ook', klinkt al heel anders.Kijk daar zijn we dan heel verschillend in. Ik stoor me op zo'n moment wel maar denk ook ja het zijn vieze peuken. En ik weet dat als ik haar hulp ergens bij nodig heb dat ze er is. Altijd alles zeggen op een voorzichtige manier is niet onze manier, maar dat is mijn perspectief. Dat zal bij anderen weer anders zijn.
vrijdag 25 maart 2011 om 18:03
quote:Avaeyebrow schreef op 25 maart 2011 @ 18:00:
[...]
Kijk daar zijn we dan heel verschillend in. Ik stoor me op zo'n moment wel maar denk ook ja het zijn vieze peuken. En ik weet dat als ik haar hulp ergens bij nodig heeft dat ze er is. Altijd alles zeggen op een voorzichtige manier is niet onze manier, maar dat is mijn perspectief. Dat zal bij anderen weer anders zijn.
Ja daar zijn we dan inderdaad verschillend in.
Ik vind dat je best wat mag zeggen over iemand anders als je je zorgen maakt.Dus als iemand aan de drugs is vind ik dat je daar best wat van kan zeggen en als iemand rookt of een gokverslaving heeft ofzo.
Maar het ligt er aan hóe je iets zegt. Ik vind 'stop toch eens met die vieze sigaretten' kwetsend en onnodig.
Je kunt het zo anders zeggen en toch je punt duidelijk maken.
Maar commentaar op iemands haardracht/kleding/make-up bijvoorbeeld? Waarom? Of als iemand (nog) geen kinderen heeft zoals TO? Waarom moet je daar opmerkingen opver maken?
[...]
Kijk daar zijn we dan heel verschillend in. Ik stoor me op zo'n moment wel maar denk ook ja het zijn vieze peuken. En ik weet dat als ik haar hulp ergens bij nodig heeft dat ze er is. Altijd alles zeggen op een voorzichtige manier is niet onze manier, maar dat is mijn perspectief. Dat zal bij anderen weer anders zijn.
Ja daar zijn we dan inderdaad verschillend in.
Ik vind dat je best wat mag zeggen over iemand anders als je je zorgen maakt.Dus als iemand aan de drugs is vind ik dat je daar best wat van kan zeggen en als iemand rookt of een gokverslaving heeft ofzo.
Maar het ligt er aan hóe je iets zegt. Ik vind 'stop toch eens met die vieze sigaretten' kwetsend en onnodig.
Je kunt het zo anders zeggen en toch je punt duidelijk maken.
Maar commentaar op iemands haardracht/kleding/make-up bijvoorbeeld? Waarom? Of als iemand (nog) geen kinderen heeft zoals TO? Waarom moet je daar opmerkingen opver maken?
vrijdag 25 maart 2011 om 18:05
quote:chocokat schreef op 25 maart 2011 @ 17:47:
Veel vrouwen herkennen dus wel wat in jouw verhaal. Ik herken ook wel een beetje in die opmerkingen zoals: "Anita is zo'n gewéldige meid... ze heeft drie kinderen en zorgt voor haar moeder / doet alles voor haar moeder etc."
Soms trek ik me dat aan, maar ik vraag me af of dat meer bij míj ligt (dat ik mezelf tekort voel schieten) dan dat zij er iets mee bedoeld (dat ik idd tekort schiet).
Maar dit zijn dan ook milde, meer onschuldige opmerkingen.
Ik krijg zo de indruk dat de opmerkingen van jouw moeder toch wel een stapje verder gaan. Zij maakt niet alleen opmerkingen over het huishouden of over jouw leven (partner/kinderen/carriere) (en waarom doe je dit zus of zo), maar jouw moeder wijst jouw gehele persoon af (je uiterlijk, je sociale vaardigheden, je stem). Ze lijkt er echt op uit om je onderuit te halen. Dit kun je niet meer 'bezorgdheid' noemen naar mijn idee. Heb je al eens met haar hierover gesproken? Dat je vraagt waarom ze zulke opmerkingen maakt. Of dat je uitlegt dat je je beledigd/gekwetst voelt als ze zo'n opmerking maakt.
Maar goed, ws zal ze wel niet meer gaan veranderen... Als het om andere mensen gaat die wat verder van je af staan, zou je nog kunnen denken: ach, wat kan mij het schelen wat hij/zij zegt. Diegene heeft zelf een probleem.
Maar omdat 't om je moeder gaat die jou ws al je hele leven zo behandeld heeft, ligt t ingewikkelder ben ik bang. Altijd zo'n afwijzende houding van haar tov jou zal jouw zelfbeeld geen goed gedaan hebben, lijkt me. Ik hoop dat ik er volledig naast zit trouwens. Mss heb je ook wel een geweldige vader/oom/tante/oma/broer/zus die veel goed maken.
Ik krijg de indruk dat je er wel luchtig over doet aan één kant... komt mss ook door sommige reacties van anderen (die het (een beetje dus) herkennen) maar het lijkt mij niet bepaald makkelijk.
Vooral niet omdat je het ergens ook nog eens bent met haar. En mss heeft ze ook wel gelijk, maar zij hoeft je niet steeds te wijzen op je 'zwakke plekken'. Ik denk dat t niet verkeerd is om wat psychologische hulp in te schakelen. Niet om jou te laten doen inzien dat je het verkeerd opvat... Maar zodat je je los kunt maken van haar (oordeel). Als je dagen van slag bent, omdat zij je zo raar behandeld, doet 't toch wel wat met je.
Maar mss maak ik het ook wel zwaarder dan het is, dat hoop ik.Goede posting, Chocokat.
Veel vrouwen herkennen dus wel wat in jouw verhaal. Ik herken ook wel een beetje in die opmerkingen zoals: "Anita is zo'n gewéldige meid... ze heeft drie kinderen en zorgt voor haar moeder / doet alles voor haar moeder etc."
Soms trek ik me dat aan, maar ik vraag me af of dat meer bij míj ligt (dat ik mezelf tekort voel schieten) dan dat zij er iets mee bedoeld (dat ik idd tekort schiet).
Maar dit zijn dan ook milde, meer onschuldige opmerkingen.
Ik krijg zo de indruk dat de opmerkingen van jouw moeder toch wel een stapje verder gaan. Zij maakt niet alleen opmerkingen over het huishouden of over jouw leven (partner/kinderen/carriere) (en waarom doe je dit zus of zo), maar jouw moeder wijst jouw gehele persoon af (je uiterlijk, je sociale vaardigheden, je stem). Ze lijkt er echt op uit om je onderuit te halen. Dit kun je niet meer 'bezorgdheid' noemen naar mijn idee. Heb je al eens met haar hierover gesproken? Dat je vraagt waarom ze zulke opmerkingen maakt. Of dat je uitlegt dat je je beledigd/gekwetst voelt als ze zo'n opmerking maakt.
Maar goed, ws zal ze wel niet meer gaan veranderen... Als het om andere mensen gaat die wat verder van je af staan, zou je nog kunnen denken: ach, wat kan mij het schelen wat hij/zij zegt. Diegene heeft zelf een probleem.
Maar omdat 't om je moeder gaat die jou ws al je hele leven zo behandeld heeft, ligt t ingewikkelder ben ik bang. Altijd zo'n afwijzende houding van haar tov jou zal jouw zelfbeeld geen goed gedaan hebben, lijkt me. Ik hoop dat ik er volledig naast zit trouwens. Mss heb je ook wel een geweldige vader/oom/tante/oma/broer/zus die veel goed maken.
Ik krijg de indruk dat je er wel luchtig over doet aan één kant... komt mss ook door sommige reacties van anderen (die het (een beetje dus) herkennen) maar het lijkt mij niet bepaald makkelijk.
Vooral niet omdat je het ergens ook nog eens bent met haar. En mss heeft ze ook wel gelijk, maar zij hoeft je niet steeds te wijzen op je 'zwakke plekken'. Ik denk dat t niet verkeerd is om wat psychologische hulp in te schakelen. Niet om jou te laten doen inzien dat je het verkeerd opvat... Maar zodat je je los kunt maken van haar (oordeel). Als je dagen van slag bent, omdat zij je zo raar behandeld, doet 't toch wel wat met je.
Maar mss maak ik het ook wel zwaarder dan het is, dat hoop ik.Goede posting, Chocokat.
vrijdag 25 maart 2011 om 18:08
quote:koekie1980 schreef op 25 maart 2011 @ 16:32:
[...]
ik had hetzelfde probleem maar dan met mn schoonmoeder.... die ook nog es in dezelfde straat woont. Ze komt binnen en roept meteen: Zo je mag de ramen wel eens lappen..... ik kwaad dus de volgende dag de ramen maar lappen om van t gezeik af te zijn.
op zo'n opmerking past maar een reactie
de emmer staat in het aanrechtkastje Echt NIEMAND die je tegenhoud.....
[...]
ik had hetzelfde probleem maar dan met mn schoonmoeder.... die ook nog es in dezelfde straat woont. Ze komt binnen en roept meteen: Zo je mag de ramen wel eens lappen..... ik kwaad dus de volgende dag de ramen maar lappen om van t gezeik af te zijn.
op zo'n opmerking past maar een reactie
de emmer staat in het aanrechtkastje Echt NIEMAND die je tegenhoud.....
vrijdag 25 maart 2011 om 18:09
quote:Avaeyebrow schreef op 25 maart 2011 @ 18:00:
[...]
Kijk daar zijn we dan heel verschillend in. Ik stoor me op zo'n moment wel maar denk ook ja het zijn vieze peuken. En ik weet dat als ik haar hulp ergens bij nodig heb dat ze er is. Altijd alles zeggen op een voorzichtige manier is niet onze manier, maar dat is mijn perspectief. Dat zal bij anderen weer anders zijn.
Ik vind deze opmerking nu juist níet zo erg. Meer een uiting van bezorgdheid lijkt me en jouw moeder praat mss op een wat directe manier.
De opmerkingen die de moeder van TO maakt, vind ik toch een graadje erger... dat gaat niet alleen meer om eens een keer een uiting van bezorgdheid, maar constante afwijzing van haar totale persoon. Zij maakt opmerkingen over ál haar zwakke plekken zo te lezen.
[...]
Kijk daar zijn we dan heel verschillend in. Ik stoor me op zo'n moment wel maar denk ook ja het zijn vieze peuken. En ik weet dat als ik haar hulp ergens bij nodig heb dat ze er is. Altijd alles zeggen op een voorzichtige manier is niet onze manier, maar dat is mijn perspectief. Dat zal bij anderen weer anders zijn.
Ik vind deze opmerking nu juist níet zo erg. Meer een uiting van bezorgdheid lijkt me en jouw moeder praat mss op een wat directe manier.
De opmerkingen die de moeder van TO maakt, vind ik toch een graadje erger... dat gaat niet alleen meer om eens een keer een uiting van bezorgdheid, maar constante afwijzing van haar totale persoon. Zij maakt opmerkingen over ál haar zwakke plekken zo te lezen.
wat je water geeft, groeit
vrijdag 25 maart 2011 om 18:11
quote:Kastanjez schreef op 25 maart 2011 @ 17:44:
[...]
Goeie opmerking Arnan. Mijn zus en ik bespreken heel erg vaak de dingen die mijn moeder gezegd of gedaan heeft, en in de regel merk ik dat mijn zus zich de dingen meer aantrekt dan dat ik dat doe. Hoewel we sowieso elkaar helpen om wat moeders gezegd heeft te relativeren of soms in een ander daglicht te zetten. Overigens gaat het bij onze moeder zo goed als nooit om bemoeidingen, maar meer om dingen die ze doet of laat naar ons toe (heel ander verhaal).Maar wel heel herkenbaar Ik dacht zelf ook aan heel verschillende situaties waarbij mijn zussen en ik allerlei gesprekken en situaties heel verschillend opvatten. Helpt altijd wel voor een ander perspectief. Maar ik geloof dat ik me er bewuster van ben dat ik dingen niet hoor, dan zij zijn dat ze dingen wel horen. Is dat wel duidelijk eigenlijk? Ik bedoel, het besef dat het ook om de ontvanger gaat, is misschien makkelijker te bevatten voor ontvanger die er toch al geen last vast heeft..
[...]
Goeie opmerking Arnan. Mijn zus en ik bespreken heel erg vaak de dingen die mijn moeder gezegd of gedaan heeft, en in de regel merk ik dat mijn zus zich de dingen meer aantrekt dan dat ik dat doe. Hoewel we sowieso elkaar helpen om wat moeders gezegd heeft te relativeren of soms in een ander daglicht te zetten. Overigens gaat het bij onze moeder zo goed als nooit om bemoeidingen, maar meer om dingen die ze doet of laat naar ons toe (heel ander verhaal).Maar wel heel herkenbaar Ik dacht zelf ook aan heel verschillende situaties waarbij mijn zussen en ik allerlei gesprekken en situaties heel verschillend opvatten. Helpt altijd wel voor een ander perspectief. Maar ik geloof dat ik me er bewuster van ben dat ik dingen niet hoor, dan zij zijn dat ze dingen wel horen. Is dat wel duidelijk eigenlijk? Ik bedoel, het besef dat het ook om de ontvanger gaat, is misschien makkelijker te bevatten voor ontvanger die er toch al geen last vast heeft..
vrijdag 25 maart 2011 om 18:15
Waar, mijn moeder zou nooit iets negatiefs zeggen over mijn kleding etc. Wel zal ze zeggen oh dat staat je zo leuk of dat zou je vaker moeten dragen het staat je zo leuk. Wat ik al schreef je kind afwijzen is een no go. Uiteindelijk is het aan de persoon die zich ergert aan het gedrag aan de ander om het aan te snijden. Zolang iemand niet een halt word toegeroepen zal de persoon gewoon doorgaan. Wat ik alleen wou duidelijk maken is dat een kind ook niet altijd de waarheid in pacht heeft en dat het geven en nemen is.
Ik ben nu 35 en mijn relatie met mijn moeder is erg veranderd. Vroeger had ik het gevoel dat ik haar goedkeuring nodig had over beslissingen etc. En liet ik haar oordeel zwaar wegen. Nu doe ik mijn eigen ding en als ze iets zegt over een beslissing wat ik als negatief ervaar spreek ik haar daar op aan en vraag ik door. We zijn alle twee volwassenen en op die manier gaan we ook met elkaar om, ondanks de peuken opmerking
Ik ben nu 35 en mijn relatie met mijn moeder is erg veranderd. Vroeger had ik het gevoel dat ik haar goedkeuring nodig had over beslissingen etc. En liet ik haar oordeel zwaar wegen. Nu doe ik mijn eigen ding en als ze iets zegt over een beslissing wat ik als negatief ervaar spreek ik haar daar op aan en vraag ik door. We zijn alle twee volwassenen en op die manier gaan we ook met elkaar om, ondanks de peuken opmerking
vrijdag 25 maart 2011 om 18:17
Kom op zeg, ik maak zelf wel uit hoe ik mijn huishouden run.
Ik heb ook jaren het zelfde type antwoord gehad op de vragen:
Krijg ik nog klein kinderen? , Als je eerste eens ¤ 100.000 euro overmaakt om dat te betalen....(terwijl ze dondersgoed wisten dat ik geen kinderen wilde)
Wanneer trouwen jullie? Op het moment dat jij/iemand die geweldige bruiloft met Valentino jurk en band en luxe eten voor me betaald.
Die vragen hielden heeeeeel snel op.
*Mennnn wat ben ik blij dat die bruiloft en kinderen er nooit gekomen zijn scheelde een hoop gedoe toen we uit elkaar gingen*
Ik heb ook jaren het zelfde type antwoord gehad op de vragen:
Krijg ik nog klein kinderen? , Als je eerste eens ¤ 100.000 euro overmaakt om dat te betalen....(terwijl ze dondersgoed wisten dat ik geen kinderen wilde)
Wanneer trouwen jullie? Op het moment dat jij/iemand die geweldige bruiloft met Valentino jurk en band en luxe eten voor me betaald.
Die vragen hielden heeeeeel snel op.
*Mennnn wat ben ik blij dat die bruiloft en kinderen er nooit gekomen zijn scheelde een hoop gedoe toen we uit elkaar gingen*
vrijdag 25 maart 2011 om 18:18
Wat is er in vredesnaam kwetsend aan 'die vieze stinksigaretten'? Dat valt voor mij onder de noemer 'zit niet zo op je nagels te bijten' of 'wat goor dat je in je neus peutert'.
Als iemand nou zegt 'ga s iets aan dat lelijke gezicht van je doen' of 'wat heb je toch altijd een irritante toon in je stem' vind ik het wél kwetsend, omdat dat veel meer gaat over wíe je bent en om dingen waar je niet zo maar wat aan kunt doen.
Als iemand nou zegt 'ga s iets aan dat lelijke gezicht van je doen' of 'wat heb je toch altijd een irritante toon in je stem' vind ik het wél kwetsend, omdat dat veel meer gaat over wíe je bent en om dingen waar je niet zo maar wat aan kunt doen.
vrijdag 25 maart 2011 om 18:41
quote:Kastanjez schreef op 25 maart 2011 @ 17:55:
[...]
Jammer is dat! Mijn moeder zegt juist al járen: Tis zo geweldig als je van je kinderen dingen kunt leren, dat ze dingen weten die jij niet weet en je ook van advies kunnen dienen (op ons vakgebied bijvoorbeeld). Mijn moeder laat voortdurend merken dat ze trots is op ons en op hoe we dingen aanpakken. En ze is het ook wel eens niet met ons eens, en het kan goed botsen (mijn moeder en ik kunnen echt ruzie maken) maar het gaat nooit zónder respect voor elkaar of met afzeikerige opmerkingen.
Oh mijn moeder is voor de rest best een leuk mens hoor, maar dingen kunnen gewoon botsen. Ik heb hele andere meningen dan mijn ouders. Stem op andere politieke partij, ben meer een wetenschapper, rationeler etc. Wat mijn moeder vooral erg vindt is dat ik niet meer mee naar de kerk wil. Zogenaamd omdat ze niet wil dat ik de binding met het geloof verlies (welke binding? die is er nooit geweest maar ze was doof voor mijn argumenten...) maar stiekem omdat ze met haar kinderen wilt 'pronken'. Daar heb ik dus geen zin in. Helemaal omdat ze niets over mijn standpunten in mijn leven wilt weten omdat dat haar zogenaamd kwetst in haar geloof.
En wat Yette zegt is erg herkenbaar. Mijn huis is best schoon en toch krijg ik opmerkingen als: 'je mag de wc wel even vaker schoonmaken'. En dan denk ik, that's a bit rich coming from you. Bij haar in huis is het een veel ergere troep! Waarom doen moeders dat?
[...]
Jammer is dat! Mijn moeder zegt juist al járen: Tis zo geweldig als je van je kinderen dingen kunt leren, dat ze dingen weten die jij niet weet en je ook van advies kunnen dienen (op ons vakgebied bijvoorbeeld). Mijn moeder laat voortdurend merken dat ze trots is op ons en op hoe we dingen aanpakken. En ze is het ook wel eens niet met ons eens, en het kan goed botsen (mijn moeder en ik kunnen echt ruzie maken) maar het gaat nooit zónder respect voor elkaar of met afzeikerige opmerkingen.
Oh mijn moeder is voor de rest best een leuk mens hoor, maar dingen kunnen gewoon botsen. Ik heb hele andere meningen dan mijn ouders. Stem op andere politieke partij, ben meer een wetenschapper, rationeler etc. Wat mijn moeder vooral erg vindt is dat ik niet meer mee naar de kerk wil. Zogenaamd omdat ze niet wil dat ik de binding met het geloof verlies (welke binding? die is er nooit geweest maar ze was doof voor mijn argumenten...) maar stiekem omdat ze met haar kinderen wilt 'pronken'. Daar heb ik dus geen zin in. Helemaal omdat ze niets over mijn standpunten in mijn leven wilt weten omdat dat haar zogenaamd kwetst in haar geloof.
En wat Yette zegt is erg herkenbaar. Mijn huis is best schoon en toch krijg ik opmerkingen als: 'je mag de wc wel even vaker schoonmaken'. En dan denk ik, that's a bit rich coming from you. Bij haar in huis is het een veel ergere troep! Waarom doen moeders dat?
vrijdag 25 maart 2011 om 19:27
Mijn moeder bemoeit zich niet met mijn huishouden maar wel met mijn manier van leven. Ze heeft een bepaald plaatje in haar hoofd en projecteert dat op mij, bv. ze vindt het raar dat ik parttime werk, ik zou toch wel fulltime kunnen werken vindt ze, want ik heb geen gezin. Ik word daar opstandig van én heb het idee dat ik me moet verdedigen. Ik heb jarenlang strijd gevoerd met haar om een rem te zetten op die ongevraagde adviezen en bemoeienis, ik wil ruimte om zelf keuzes te maken zonder daar een mening over te horen. Het gaat wel wat beter vergeleken met vroeger maar soms...
Gelukkig heb ik geen enkel probleem met mijn schoonfamilie. Mijn schoonmoeder is pas opgenomen in een verzorgingshuis en de hele familie is druk met haar. Ze bemoeien zich niet met vriend en mij.
Gelukkig heb ik geen enkel probleem met mijn schoonfamilie. Mijn schoonmoeder is pas opgenomen in een verzorgingshuis en de hele familie is druk met haar. Ze bemoeien zich niet met vriend en mij.
vrijdag 25 maart 2011 om 21:19
quote:Kastanjez schreef op 25 maart 2011 @ 18:18:
Wat is er in vredesnaam kwetsend aan 'die vieze stinksigaretten'? Dat valt voor mij onder de noemer 'zit niet zo op je nagels te bijten' of 'wat goor dat je in je neus peutert'.
Als iemand nou zegt 'ga s iets aan dat lelijke gezicht van je doen' of 'wat heb je toch altijd een irritante toon in je stem' vind ik het wél kwetsend, omdat dat veel meer gaat over wíe je bent en om dingen waar je niet zo maar wat aan kunt doen.
Omdat je iemand veroordeelt als je zegt dat iemand 'met die vieze stinksigaretten moet stoppen'.
Een ander heeft zioch daar niet mee te bemoeien. Je bezorgdheid uiten is wat anders en gaat ook op een andere manier.
Wat is er in vredesnaam kwetsend aan 'die vieze stinksigaretten'? Dat valt voor mij onder de noemer 'zit niet zo op je nagels te bijten' of 'wat goor dat je in je neus peutert'.
Als iemand nou zegt 'ga s iets aan dat lelijke gezicht van je doen' of 'wat heb je toch altijd een irritante toon in je stem' vind ik het wél kwetsend, omdat dat veel meer gaat over wíe je bent en om dingen waar je niet zo maar wat aan kunt doen.
Omdat je iemand veroordeelt als je zegt dat iemand 'met die vieze stinksigaretten moet stoppen'.
Een ander heeft zioch daar niet mee te bemoeien. Je bezorgdheid uiten is wat anders en gaat ook op een andere manier.
vrijdag 25 maart 2011 om 21:43
Uit ervaring weet ik hoe moeilijk het is om bestaande gezinspatronen los te laten. Dat vereist gewoon heel veel zelfinzicht, inzicht in de familierelaties, omgaan met familieleden die niet meer veranderen. Wat is acceptabel en wat niet? Ik heb een broer met borderline waar ik op dit moment geen contact meer mee heb. Jarenlang heeft hij de sfeer binnen ons gezin sterk bepaald. Nu is hij al een jaar of 5 min of meer uit beeld en nog steeds ben ik er niet helemaal aan gewend. Ik moest daarna binnen ons gezin een nieuwe rol vinden, maar ook stond ik opeens in de aandacht waar dat eerst altijd mijn broer was. Maar ik ben er wel door gegroeid. Ook in de relatie met mijn ouders. Opeens was er ruimte voor hele andere gesprekken die we eerst nooit hadden.
Tussentijds heb ik het nog een aantal maal opnieuw geprobeerd met mijn broer, maar elke keer vielen we meteen terug in onze oude patronen die we blijkbaar niet kunnen doorbreken. En dan ging het dus weer opnieuw fout. Dat laat ik dus nu maar even rusten.
TO, ik zie hoe moeilijk het is. Blijf niet wachten tot de ander verandert, maar begin met het krijgen van inzicht in je eigen gedrag, jouw rol in het gezin en je patronen, en probeer dáár verandering in te brengen. Dit soort patronen zijn altijd een actie-reactie. Als jij anders reageert, reageert jouw moeder daar weer op. Zo kun je dat doorbreken. Vereist zeker lef en je zult vast nog een aantal keer flink op je bek gaan. Maar uiteindelijk levert het ook veel op om je hieraan te ontdoen.
Tussentijds heb ik het nog een aantal maal opnieuw geprobeerd met mijn broer, maar elke keer vielen we meteen terug in onze oude patronen die we blijkbaar niet kunnen doorbreken. En dan ging het dus weer opnieuw fout. Dat laat ik dus nu maar even rusten.
TO, ik zie hoe moeilijk het is. Blijf niet wachten tot de ander verandert, maar begin met het krijgen van inzicht in je eigen gedrag, jouw rol in het gezin en je patronen, en probeer dáár verandering in te brengen. Dit soort patronen zijn altijd een actie-reactie. Als jij anders reageert, reageert jouw moeder daar weer op. Zo kun je dat doorbreken. Vereist zeker lef en je zult vast nog een aantal keer flink op je bek gaan. Maar uiteindelijk levert het ook veel op om je hieraan te ontdoen.
vrijdag 25 maart 2011 om 21:47
quote:AlettaJacobs schreef op 25 maart 2011 @ 17:06:
Als ik zoiets tegen mijn moeder zou zeg zou ze laaiend worden. Iets met respect en dat soort dingen zeg je maar tegen je vriendinnetjes - ongeacht haar eigen opmerking. Niet iedere ouder pikt dat soort dingen Maar waar is dan het respect naar jou toe? Je bent toch allebei volwassen én zelfstandig? Ik respecteer mijn moeder, maar als ze me op zo'n manier af zou kraken, zeg ik daar wat van.
Als ik zoiets tegen mijn moeder zou zeg zou ze laaiend worden. Iets met respect en dat soort dingen zeg je maar tegen je vriendinnetjes - ongeacht haar eigen opmerking. Niet iedere ouder pikt dat soort dingen Maar waar is dan het respect naar jou toe? Je bent toch allebei volwassen én zelfstandig? Ik respecteer mijn moeder, maar als ze me op zo'n manier af zou kraken, zeg ik daar wat van.
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
maandag 28 maart 2011 om 09:12
maandag 28 maart 2011 om 10:06
Dat vind ik ook, maar mijn ouders vinden dat niet. Ik mag niet boos zijn op mijn ouders of het met ze oneens zijn, want dat is onrespectvol. Hoewel ik inmiddels 30 ben, ben ik in de ogen van mijn ouders niet volwassen. In ieder geval geen gelijkwaardige gesprekspartner. Je post over hoe je ouders van jou leren, Kastanjez, dat zou in mijn relatie met mijn ouders nooit kunnen. Ze zouden zich nooit zo vernederen (ja, ik denk echt dat ze dat zo zouden zien).
Nouja, het maakt ook niet echt uit. We hebben inmiddels geen contact meer, dus dat scheelt een hoop frustratie .
Nouja, het maakt ook niet echt uit. We hebben inmiddels geen contact meer, dus dat scheelt een hoop frustratie .
maandag 28 maart 2011 om 11:29
quote:AlettaJacobs schreef op 28 maart 2011 @ 10:06:
Dat vind ik ook, maar mijn ouders vinden dat niet. Ik mag niet boos zijn op mijn ouders of het met ze oneens zijn, want dat is onrespectvol. Hoewel ik inmiddels 30 ben, ben ik in de ogen van mijn ouders niet volwassen. In ieder geval geen gelijkwaardige gesprekspartner. Je post over hoe je ouders van jou leren, Kastanjez, dat zou in mijn relatie met mijn ouders nooit kunnen. Ze zouden zich nooit zo vernederen (ja, ik denk echt dat ze dat zo zouden zien).
Nouja, het maakt ook niet echt uit. We hebben inmiddels geen contact meer, dus dat scheelt een hoop frustratie .Wat vreselijk jammer! Wel goed dat je precies weet waardoor je (onder andere) geen contact meer hebt, en het hopelijk bij je eigen kinderen anders kunt aanpakken.
Dat vind ik ook, maar mijn ouders vinden dat niet. Ik mag niet boos zijn op mijn ouders of het met ze oneens zijn, want dat is onrespectvol. Hoewel ik inmiddels 30 ben, ben ik in de ogen van mijn ouders niet volwassen. In ieder geval geen gelijkwaardige gesprekspartner. Je post over hoe je ouders van jou leren, Kastanjez, dat zou in mijn relatie met mijn ouders nooit kunnen. Ze zouden zich nooit zo vernederen (ja, ik denk echt dat ze dat zo zouden zien).
Nouja, het maakt ook niet echt uit. We hebben inmiddels geen contact meer, dus dat scheelt een hoop frustratie .Wat vreselijk jammer! Wel goed dat je precies weet waardoor je (onder andere) geen contact meer hebt, en het hopelijk bij je eigen kinderen anders kunt aanpakken.
woensdag 30 maart 2011 om 09:25
quote:Sgaaaaaaaaaapie_returns schreef op 25 maart 2011 @ 18:17:
Krijg ik nog klein kinderen? , Als je eerste eens ¤ 100.000 euro overmaakt om dat te betalen....(terwijl ze dondersgoed wisten dat ik geen kinderen wilde)
Wanneer trouwen jullie? Op het moment dat jij/iemand die geweldige bruiloft met Valentino jurk en band en luxe eten voor me betaald.
oow die vragen krijg ik ook constant geweldige antwoorden!
Die ga ik ook es gebruiken!!
Krijg ik nog klein kinderen? , Als je eerste eens ¤ 100.000 euro overmaakt om dat te betalen....(terwijl ze dondersgoed wisten dat ik geen kinderen wilde)
Wanneer trouwen jullie? Op het moment dat jij/iemand die geweldige bruiloft met Valentino jurk en band en luxe eten voor me betaald.
oow die vragen krijg ik ook constant geweldige antwoorden!
Die ga ik ook es gebruiken!!
donderdag 31 maart 2011 om 01:43
quote:duup schreef op 25 maart 2011 @ 15:45:
[...]
Dus? Mag je moeder daarom kwetsende opmerkingen maken? Volgens mij is een moeder juist dé persoon die hoe dan ook van je houdt, voor je door het vuur gaat en geen dingen zegt waar jij verdrietig van wordt... Of je nu te dik, te dun, mooi, lelijk, wel of niet (klein) kinderen hebt geproduceerd, wel of niet een baan hebt, etc.
Kijk, hier ben ik het nou helemaal mee eens. Zo zou een moeder moeten zijn.
Giraffe, ik snap niet waarom je je moeder zo op handen draagt. Met zo'n moeder heb je geen vijanden meer nodig, lijkt me.....
[...]
Dus? Mag je moeder daarom kwetsende opmerkingen maken? Volgens mij is een moeder juist dé persoon die hoe dan ook van je houdt, voor je door het vuur gaat en geen dingen zegt waar jij verdrietig van wordt... Of je nu te dik, te dun, mooi, lelijk, wel of niet (klein) kinderen hebt geproduceerd, wel of niet een baan hebt, etc.
Kijk, hier ben ik het nou helemaal mee eens. Zo zou een moeder moeten zijn.
Giraffe, ik snap niet waarom je je moeder zo op handen draagt. Met zo'n moeder heb je geen vijanden meer nodig, lijkt me.....
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
donderdag 31 maart 2011 om 02:04
quote:Zanne schreef op 25 maart 2011 @ 17:47:
[...]
Zoals wat dan?
Ik kan me zo niks bedenken wat voor negatiefs mijn moeder tegen mij zou zeggen.
Meid, ik kan drie boeken schrijven over alle negatieve en lelijke dingen die mijn moeder tegen mij gezegd heeft. Ze moest eerst een beroerte krijgen op haar 78e voordat ze lief tegen me begon te doen. Helaas duurde dat maar drie maanden. Toen ging ze dood.
Niet alle moeders zijn lief en warm.
[...]
Zoals wat dan?
Ik kan me zo niks bedenken wat voor negatiefs mijn moeder tegen mij zou zeggen.
Meid, ik kan drie boeken schrijven over alle negatieve en lelijke dingen die mijn moeder tegen mij gezegd heeft. Ze moest eerst een beroerte krijgen op haar 78e voordat ze lief tegen me begon te doen. Helaas duurde dat maar drie maanden. Toen ging ze dood.
Niet alle moeders zijn lief en warm.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
