Kinderen
alle pijlers
Afscheid vande borstvoeding
dinsdag 29 maart 2011 om 13:34
Helaas, het is voorbij. Met weemoed heb ik vanochtend mijn voedingsbeha's en kolf opgeruimd.
Ik heb bijna negen maanden mijn kind zelf gevoed. Ik heb hem groot zien worden op mijn melk. Met alle onzekerheden en frustraties van dien.
De 4 maanden dip die bij ons tot 6 maanden duurde. Het CB die zei dat ik mijn voedingen terug moest schroeven tot de norm, en ik vrolijk op het dubbele bleef.
De dagen dat ik zwaar gefrustreerd was omdat baby een permanente flesweigeraar bleek. Papa heeft een keer of 6 de fles kunnen geven, voor de rest wilde hij alleen de borst. Tot bijna 9 maanden. Gek werd ik af en toe van deze afhankelijkheid. Ik kon nooit ver weg bij mijn kind zijn, want hij dronk váák.
Tot opeens kereltje een sprongetje maakt, uit een rietjesbeker leerde drinken en zichzelf zo stoer vond, dat hij de borst ging weigeren. Hij ging met vast voedsel eten, van veel vaker dan de "norm" de borst, naar amper nog. Kon ik me dáár weer zorgen om maken.
Maar hij drinkt nu voldoende en groeit als kool. Wat wordt mijn mannetje al groot, en toch is hij nog zó klein!
En nu gaat hij richting de 10 maanden. De melkbron is opgedroogd, want ik ben nooit een ster geweest in kolven. Ik heb het nog wel geprobeerd, maar dit is niet gelukt.
Hij eet goed, hij drinkt nu opvolgmelk uit een rietjesbeker. Ik had graag lang willen voeden, maar het mocht niet zo zijn. Jochie heeft er zelf een einde aan gemaakt.
Het is goed zo, want hij heeft het zelf aangegeven. Maar toch voel ik me een beetje weemoedig. Nooit meer dat koppie aan de borst, met de grote oogjes drinkend en ondertussen naar mij kijkend. Nooit meer zal ik dit jochie via mijn lijf voeden.
En daar moet ik best even een traantje om weg pinken.
Ik hoop niet dat jullie me erg stom vinden, maar moest het even kwijt.
Ik heb bijna negen maanden mijn kind zelf gevoed. Ik heb hem groot zien worden op mijn melk. Met alle onzekerheden en frustraties van dien.
De 4 maanden dip die bij ons tot 6 maanden duurde. Het CB die zei dat ik mijn voedingen terug moest schroeven tot de norm, en ik vrolijk op het dubbele bleef.
De dagen dat ik zwaar gefrustreerd was omdat baby een permanente flesweigeraar bleek. Papa heeft een keer of 6 de fles kunnen geven, voor de rest wilde hij alleen de borst. Tot bijna 9 maanden. Gek werd ik af en toe van deze afhankelijkheid. Ik kon nooit ver weg bij mijn kind zijn, want hij dronk váák.
Tot opeens kereltje een sprongetje maakt, uit een rietjesbeker leerde drinken en zichzelf zo stoer vond, dat hij de borst ging weigeren. Hij ging met vast voedsel eten, van veel vaker dan de "norm" de borst, naar amper nog. Kon ik me dáár weer zorgen om maken.
Maar hij drinkt nu voldoende en groeit als kool. Wat wordt mijn mannetje al groot, en toch is hij nog zó klein!
En nu gaat hij richting de 10 maanden. De melkbron is opgedroogd, want ik ben nooit een ster geweest in kolven. Ik heb het nog wel geprobeerd, maar dit is niet gelukt.
Hij eet goed, hij drinkt nu opvolgmelk uit een rietjesbeker. Ik had graag lang willen voeden, maar het mocht niet zo zijn. Jochie heeft er zelf een einde aan gemaakt.
Het is goed zo, want hij heeft het zelf aangegeven. Maar toch voel ik me een beetje weemoedig. Nooit meer dat koppie aan de borst, met de grote oogjes drinkend en ondertussen naar mij kijkend. Nooit meer zal ik dit jochie via mijn lijf voeden.
En daar moet ik best even een traantje om weg pinken.
Ik hoop niet dat jullie me erg stom vinden, maar moest het even kwijt.
dinsdag 29 maart 2011 om 13:38
dinsdag 29 maart 2011 om 13:51
dinsdag 29 maart 2011 om 13:55
dinsdag 29 maart 2011 om 14:34
Bij mijn eerste heel hard gehuild toen ik na acht maanden was "opgedroogd". Het is eigenlijk het begin van het grote loslaten. (Want ineens is de kleine niet meer alleen van jou, maar kan iedereen de fles/beker geven.)
En nu, ben ruim drie maanden aan het voeden, doe ik mijn best om er steeds van te genieten, want het duurt maar zo kort. (Hoewel ik er ook echt wel eens van baal dat ik geen stap buiten de deur kan zetten en me ondertussen alsnog een ongeluk aan het kolven ben om genoeg te hebben voor de eerste crechedag straks)
Ik vind je dus helemaal niet stom, begrijp je heel goed! Het is echt een beetje afscheid nemen.
En nu, ben ruim drie maanden aan het voeden, doe ik mijn best om er steeds van te genieten, want het duurt maar zo kort. (Hoewel ik er ook echt wel eens van baal dat ik geen stap buiten de deur kan zetten en me ondertussen alsnog een ongeluk aan het kolven ben om genoeg te hebben voor de eerste crechedag straks)
Ik vind je dus helemaal niet stom, begrijp je heel goed! Het is echt een beetje afscheid nemen.
dinsdag 29 maart 2011 om 15:30
Ik moet het moment nog krijgen, maar geloof niet dat het erg leuk is Je geeft een bepaalde vorm van intimiteit met je kind op die je nooit meer terugkrijgt. Aan de andere kant heb je daarmee je kind ook weer veel gegeven, en aan alle moois (en soms minder moois ) komt een eind..
Ik vind het dus ook niet stom maar heel begrijpelijk.
Ik vind het dus ook niet stom maar heel begrijpelijk.
dinsdag 29 maart 2011 om 18:04
Dat zijn van die markeerpunten in een kinder- en moederleven en die stemmen altijd een beetje weemoedig, toch? Net zoals wanneer je definitief de maatjes 56 en 62 opruimt en je, bij wijze van na twee keer met je ogen knipperen, opeens je kind uitzwaait op zijn eerste schooldag...
Wat borstvoeding betreft vond ik het niet zo'n punt om te stoppen. Ik was al zwanger van de tweede toen mijn zoontje steeds harder aan de tepel ging trekken als hij 's morgens in bed nog een paar slokjes kreeg. Toen ik al aan stoppen dacht deed hij op zo'n ochtend in bed zijn handjes omhoog en zei: ah! (dat betekende 'op') Het was een simpele constatering. Ik heb daarna niet meer aangeboden en hij heeft er nooit meer naar getaald. (hij was toen 14 maanden)
Bij de tweede is het langzaam aan vanzelf afgebouwd, rond een jaar hield het op.
Ik vond kolven ook niet fijn, het ging ook niet zo goed en als ik geen oxytocinespray gebruikte kreeg ik geen toeschietreflex. Ik was best jaloers op vrouwen die de baby aan de ene borst hadden en dan gewoon een flesje tegen de andere borst konden houden, waarbij dat vanzelf volliep. Aan de andere kant lekte ik nooit en had ik geen enorme stuwing als ik eens niet kolfde. Ik kon gewoon vier dagen naar het buitenland zonder één keer kolven of lekken, haha.
Ach ja, die tijd... het had ook zeker z'n charme, zo'n hummeltje aan je borst. Snif!
xYella.
Wat borstvoeding betreft vond ik het niet zo'n punt om te stoppen. Ik was al zwanger van de tweede toen mijn zoontje steeds harder aan de tepel ging trekken als hij 's morgens in bed nog een paar slokjes kreeg. Toen ik al aan stoppen dacht deed hij op zo'n ochtend in bed zijn handjes omhoog en zei: ah! (dat betekende 'op') Het was een simpele constatering. Ik heb daarna niet meer aangeboden en hij heeft er nooit meer naar getaald. (hij was toen 14 maanden)
Bij de tweede is het langzaam aan vanzelf afgebouwd, rond een jaar hield het op.
Ik vond kolven ook niet fijn, het ging ook niet zo goed en als ik geen oxytocinespray gebruikte kreeg ik geen toeschietreflex. Ik was best jaloers op vrouwen die de baby aan de ene borst hadden en dan gewoon een flesje tegen de andere borst konden houden, waarbij dat vanzelf volliep. Aan de andere kant lekte ik nooit en had ik geen enorme stuwing als ik eens niet kolfde. Ik kon gewoon vier dagen naar het buitenland zonder één keer kolven of lekken, haha.
Ach ja, die tijd... het had ook zeker z'n charme, zo'n hummeltje aan je borst. Snif!
xYella.
dinsdag 29 maart 2011 om 20:58
Ik herken het helemaal niet.
Heb beide kinderen ook zo'n negen maanden zelf gevoed, met heel plezier en liefde, maar ben er ook fluitend weer mee gestopt. Hop, de voedings-bh's de deur uit, en... hoera!! weer een nieuwe fase.
Steeds een nieuwe fase is echt iets om te vieren vind ik en zo voelt dat ook echt!
Dat is tenslotte je 'doel', dat kindje groot brengen, heerlijk om dat te zien gebeuren.
Heb beide kinderen ook zo'n negen maanden zelf gevoed, met heel plezier en liefde, maar ben er ook fluitend weer mee gestopt. Hop, de voedings-bh's de deur uit, en... hoera!! weer een nieuwe fase.
Steeds een nieuwe fase is echt iets om te vieren vind ik en zo voelt dat ook echt!
Dat is tenslotte je 'doel', dat kindje groot brengen, heerlijk om dat te zien gebeuren.
dinsdag 29 maart 2011 om 22:52
Heeeeel herkenbaar!!! Hik hier echt aan tegen het ooit gaan stoppen, nooit meer knus een momentje samen na een lange dag werken. Ik heb altijd enorm genoten van de borstvoedingsmomenten. En kleintje geniet er ook nog steeds zo van! Ik geef nog een ochtend en avondvoeding en dat gaat geweldig. Ik denk dat ik ga stoppen als hij een jaar is, en weet nu al dat ik emmer na emmer ga vol huilen...
dinsdag 29 maart 2011 om 23:37
