Psyche
alle pijlers
Goede dag, slechte dag.. Deel 2
maandag 21 februari 2011 om 11:58
Hier het vervolg op deel 1 (en ik zou graag nu het linkje hier geplakt hebben maar dat gaat niet want ik forum mobiel en ik weet helemaal niet hoe dat werkt dus google is je beste vriend )
Heb je goede maar ook slechte dagen?
Lijkt het je wat om alles van je af te schrijven?
Wil je ervaringen/adviezen van anderen lezen?
Schrijf dan lekker mee
Egoposten zijn toegestaan maar vermeld wel dat het een egopost is! Scheelt anderen energie
Heb je goede maar ook slechte dagen?
Lijkt het je wat om alles van je af te schrijven?
Wil je ervaringen/adviezen van anderen lezen?
Schrijf dan lekker mee
Egoposten zijn toegestaan maar vermeld wel dat het een egopost is! Scheelt anderen energie
donderdag 31 maart 2011 om 20:18
Niet precies. Ik vind het vooral belangrijk dat ik in een leuk bedrijf met leuke mensen werk denk ik. Wat ik dan zelf precies moet doen maakt me minder uit.
Maar ik vind het heel moeilijk. Ook omdat ik betere en slechtere periodes heb. Soms wil ik veel uitdaging, soms wil ik het liefst zo simpel mogelijk werk. Misschien heb ik toch wat advies nodig waar ik dan voor moet kiezen.
Heb jij enig idee?
Maar ik vind het heel moeilijk. Ook omdat ik betere en slechtere periodes heb. Soms wil ik veel uitdaging, soms wil ik het liefst zo simpel mogelijk werk. Misschien heb ik toch wat advies nodig waar ik dan voor moet kiezen.
Heb jij enig idee?
donderdag 31 maart 2011 om 20:31
donderdag 31 maart 2011 om 20:36
Okee bedankt voor de tip.
Ik was al even aan het kijken op de site van UWV, maar mijn hoofd wil niet meer voor vandaag. Moe van alle emoties.
Wat wel positief is: overal waar ik in het verleden gewerkt heb, waren ze tevreden/ blij met me en wilden ze me houden. Ben altijd zelf weggegaan.
Alleen een callcenter heeft me na één dag werken nooit meer gevraagd, realiseer ik me nu
Ik was al even aan het kijken op de site van UWV, maar mijn hoofd wil niet meer voor vandaag. Moe van alle emoties.
Wat wel positief is: overal waar ik in het verleden gewerkt heb, waren ze tevreden/ blij met me en wilden ze me houden. Ben altijd zelf weggegaan.
Alleen een callcenter heeft me na één dag werken nooit meer gevraagd, realiseer ik me nu
donderdag 31 maart 2011 om 20:41
Dag dappere dames,
Ik ben gewoonlijk een meelezer, van allerlei topics en soms ook hier. Vanmiddag las ik jullie posts over studie en werk-perikelen en ik blijf er steeds maar aan denken. Dat komt omdat ik wel dingen herken van hoe ik er zelf voorstond een paar jaar geleden. Ik heb toen nog wel een HBO-opleiding kunnen doen... (het was alleen niet de goeie, omdat ik het bijbehorende werk niet bleek aan te kunnen). Ik heb nu, toch dankzij het diploma, een hele leuke andere baan en het gaat veel beter met me. Dat gun ik jullie ook zo! Ik duim mee dat het kabinet valt.
Tot die tijd misschien een tip: bij de open universiteit kun je een aantal cursussen gratis doen. Je kunt ook certificaten krijgen, eigenlijk heb je dan een vak/module afgesloten van een universitaire studie. Misschien helpt het om aan toekomstige werkgevers je niveau te kunnen laten zien.
Succes allebei
Ik ben gewoonlijk een meelezer, van allerlei topics en soms ook hier. Vanmiddag las ik jullie posts over studie en werk-perikelen en ik blijf er steeds maar aan denken. Dat komt omdat ik wel dingen herken van hoe ik er zelf voorstond een paar jaar geleden. Ik heb toen nog wel een HBO-opleiding kunnen doen... (het was alleen niet de goeie, omdat ik het bijbehorende werk niet bleek aan te kunnen). Ik heb nu, toch dankzij het diploma, een hele leuke andere baan en het gaat veel beter met me. Dat gun ik jullie ook zo! Ik duim mee dat het kabinet valt.
Tot die tijd misschien een tip: bij de open universiteit kun je een aantal cursussen gratis doen. Je kunt ook certificaten krijgen, eigenlijk heb je dan een vak/module afgesloten van een universitaire studie. Misschien helpt het om aan toekomstige werkgevers je niveau te kunnen laten zien.
Succes allebei
donderdag 31 maart 2011 om 20:45
Ergens in juni of juli schijnt er een of andere spannende vergadering te zijn. Maar niemand weet het echt geloof ik. Ik ook niet vrees ik. Misschien handig om pijler werk en studie ook goed in de gaten te houden. Daar worden nog wel eens updates over de situatie gegeven.
Ik ben nu aan het kijken zelf voor een duale opleiding (verpleegkunde GGZ (aangezien ik weet wat een hel het kan zijn om er te zitten)) maar dan betaalt het ziekenhuis je studiekosten. Niemand weet of zij dan ook die 3000 euro boete moeten, en gaan betalen per jaar. Heel irritant.
Ik ben nu aan het kijken zelf voor een duale opleiding (verpleegkunde GGZ (aangezien ik weet wat een hel het kan zijn om er te zitten)) maar dan betaalt het ziekenhuis je studiekosten. Niemand weet of zij dan ook die 3000 euro boete moeten, en gaan betalen per jaar. Heel irritant.
donderdag 31 maart 2011 om 21:49
1001 nacht, bedankt voor je post.
Ik las wel dat de open universiteit nu nog even buiten schot blijft maar daarna ook duurder wordt. Maar beginnen bij één module kan altijd.
Ik heb me gedoucht, haar gewassen, schone kleren aan getrokken en nu ben ik er even klaar mee. Morgen weer over tot de orde van de dag.
Ik las wel dat de open universiteit nu nog even buiten schot blijft maar daarna ook duurder wordt. Maar beginnen bij één module kan altijd.
Ik heb me gedoucht, haar gewassen, schone kleren aan getrokken en nu ben ik er even klaar mee. Morgen weer over tot de orde van de dag.
donderdag 31 maart 2011 om 21:53
Yellowlove wat dapper dat je juist die opleiding wilt kiezen! Ja een beetje meer begrip bij verpleegkundigen daar zou fijn zijn. Sommigen doen echt alsof je een klein kind bent.
Ik had gelukkig een persoonlijk begeleidster die ik wél cool vond. Zij is heel nuchter en ik vermoed dat zij ook wel eens hoofdschuddend naar haar collega's heeft gekeken.
Okee, dan weet jij hetzelfde als ik rondom die data. Als ik dus ga werken kom ik weer met een "misschien-planning".
Tja, overmacht.
En zit ook te dubben of het goed is om me helemaal te laten informeren voor die studie. Denk het wel eigenlijk. Of het nu wel of niet kan doorgaan.
(Shit ik zei dat ik er klaar mee was voor vandaag)
Ik had gelukkig een persoonlijk begeleidster die ik wél cool vond. Zij is heel nuchter en ik vermoed dat zij ook wel eens hoofdschuddend naar haar collega's heeft gekeken.
Okee, dan weet jij hetzelfde als ik rondom die data. Als ik dus ga werken kom ik weer met een "misschien-planning".
Tja, overmacht.
En zit ook te dubben of het goed is om me helemaal te laten informeren voor die studie. Denk het wel eigenlijk. Of het nu wel of niet kan doorgaan.
(Shit ik zei dat ik er klaar mee was voor vandaag)
donderdag 31 maart 2011 om 22:21
donderdag 31 maart 2011 om 22:40
Ja goed idee, dat laatste. Heb t nu al een beetje uit mijn hoofd gezet, zoek niks meer op. (Was me al aan t verdiepen in de constructie met de eerste kamer maar denk niet dat dat zo veel zin heeft)
Goed als je morgen naar maatschappelijk werk gaat, succes!
Ik kon eigenlijk niet zo goed huilen, sinds ik geen klein kind meer ben. Maar vandaag is het toch gelukt Dat is dan toch ook wel weer fijn. Weet opeens weer hoe het is. Dan is het net gestopt en denk je weer iets en ja hoor... begint het weer.
Niet om zielig te doen hoor. Ik ben juist blij dat ik wat beter met mijn emoties overweg kan. Opkroppen is ook niet goed.
Goed als je morgen naar maatschappelijk werk gaat, succes!
Ik kon eigenlijk niet zo goed huilen, sinds ik geen klein kind meer ben. Maar vandaag is het toch gelukt Dat is dan toch ook wel weer fijn. Weet opeens weer hoe het is. Dan is het net gestopt en denk je weer iets en ja hoor... begint het weer.
Niet om zielig te doen hoor. Ik ben juist blij dat ik wat beter met mijn emoties overweg kan. Opkroppen is ook niet goed.
donderdag 31 maart 2011 om 22:51
Ik weet nog een keer vlak nadat Patrick de hersenoperatie achter de rug had. Hij was er slecht aan toe en was veel vergeten. Hij lag op bed en keek me aan. Ineens begon hij te huilen en zei tegen me: "IBI, ik heb kanker en ze zeggen dat het ook in mijn hersenen zit volgens mij is het erg." En in kon niet anders dan hem aankijken en te knikken en bevestigen dat wat hij gehoort en onthouden heeft waar is.
Het was 1 van de weinige keren dat hij echt de term kanker gebruikte en het was zo heftig. Ik denk er nog vaak en terug en ik weet dat ik dacht dat ik me niet ellendiger kon voelen dan toen. Jeetje wat zat ik ernaast...
Ik voel me zo slecht. Zelfs gewoon forummen valt me zwaar. Elke posting is een strijd hoe klein ook. In het verleden kon ik plezier halen uit suffe spelletjes en plaatjes plakken nu is het een opgave.
Ik moet morgen weer werken moet er niet aan denken. Ik kon me mijn laatste goede dag niet meer herrineren en ik ga er aan onder door.
Het was 1 van de weinige keren dat hij echt de term kanker gebruikte en het was zo heftig. Ik denk er nog vaak en terug en ik weet dat ik dacht dat ik me niet ellendiger kon voelen dan toen. Jeetje wat zat ik ernaast...
Ik voel me zo slecht. Zelfs gewoon forummen valt me zwaar. Elke posting is een strijd hoe klein ook. In het verleden kon ik plezier halen uit suffe spelletjes en plaatjes plakken nu is het een opgave.
Ik moet morgen weer werken moet er niet aan denken. Ik kon me mijn laatste goede dag niet meer herrineren en ik ga er aan onder door.
donderdag 31 maart 2011 om 23:21
Ibi
Er is wel hulp, dat denk ik echt, om dit verlies een plaats te geven.
Ik vind het ook een walgelijke term, en kon mensen wel schieten die dat tegen mij zeiden (ik ben mijn broertje van 17 verloren toen ik 19 was), maar ook ik weet het nu niet beter te verwoorden dan dat. En ik ben jou niet, en een broertje en een partner, dat zijn hele andere verhoudingen, dus ik kan me niet in jou verplaatsen. Maar ik weet zeker dat er wel hulp is, lotgenotengroepen e.d. En soms overvalt het verdriet je, en dan 'moet je er doorheen'. Die momenten blijven komen, de rest van je leven waarschijnlijk (sorry, ik probeer eerlijk te zijn, voor zover dit voor mij gold, nogmaals ik ben jou niet en onze situaties zijn anders). Maar ik had wel dat het op een gegeven moment niet meer zoveel pijn deed dat ik dacht dat ik ter plekke zelf dood neer zou vallen van de pijn.... En dat duurde lang, dat was niet binnen een paar maanden, maar het moment kwam wel
Er is wel hulp, dat denk ik echt, om dit verlies een plaats te geven.
Ik vind het ook een walgelijke term, en kon mensen wel schieten die dat tegen mij zeiden (ik ben mijn broertje van 17 verloren toen ik 19 was), maar ook ik weet het nu niet beter te verwoorden dan dat. En ik ben jou niet, en een broertje en een partner, dat zijn hele andere verhoudingen, dus ik kan me niet in jou verplaatsen. Maar ik weet zeker dat er wel hulp is, lotgenotengroepen e.d. En soms overvalt het verdriet je, en dan 'moet je er doorheen'. Die momenten blijven komen, de rest van je leven waarschijnlijk (sorry, ik probeer eerlijk te zijn, voor zover dit voor mij gold, nogmaals ik ben jou niet en onze situaties zijn anders). Maar ik had wel dat het op een gegeven moment niet meer zoveel pijn deed dat ik dacht dat ik ter plekke zelf dood neer zou vallen van de pijn.... En dat duurde lang, dat was niet binnen een paar maanden, maar het moment kwam wel
donderdag 31 maart 2011 om 23:24
quote:yellowlove schreef op 31 maart 2011 @ 23:21:
Ibi
Maar ik had wel dat het op een gegeven moment niet meer zoveel pijn deed dat ik dacht dat ik ter plekke zelf dood neer zou vallen van de pijn.... En dat duurde lang, dat was niet binnen een paar maanden, maar het moment kwam wel
Maar het probleem is dat ik dat niet alleen denk maar heel hard hoop.
Dank je wel voor je reactie en sorry dat ik niet zo positief reageer
Yellow, wat vreselijk van je broertje!
Ibi
Maar ik had wel dat het op een gegeven moment niet meer zoveel pijn deed dat ik dacht dat ik ter plekke zelf dood neer zou vallen van de pijn.... En dat duurde lang, dat was niet binnen een paar maanden, maar het moment kwam wel
Maar het probleem is dat ik dat niet alleen denk maar heel hard hoop.
Dank je wel voor je reactie en sorry dat ik niet zo positief reageer
Yellow, wat vreselijk van je broertje!
donderdag 31 maart 2011 om 23:34
Je hoeft helemaal niet positief te reageren, en ik herken heel erg de gedachte dat je denkt: Het is voor mij nu ook genoeg geweest.
En dan krijg je de gewetensvragen, want er is net al iemand overleden , kun je het je omgeving wel aandoen dat ze nog een keer door die hel heen moeten? Maar waarom moet je zelf dan wel door die hel? Je kunt niet meer, en je bent op.
Iig, dat soort dingen had/heb ik dan.
En dit is ook zo'n stomme dooddoener, en ik heb jammergenoeg je man niet gekend, maar ik denk toch dat ik durf te zeggen dat hij vast had gewild dat je niet ook meteen dood zou gaan als hij ging. Omdat hij van jou hield, en van het leven.
En daar heb je helemaal niks aan nu, dat snap ik wel, maar misschien is het iets om te proberen om toch verder te gaan..
Ik weet het ook niet zo goed.
Het is ook nog zo kort geleden IBI, daarom is de pijn nog overweldigend. Maar ik zweer je, op alles wat ik heb, dat de pijn echt minder heftig wordt, dat die scherpe randjes waardoor je gewoon door je knieeen zakt van ellende en op de grond ligt te huilen er wel afgaan. Maar je kunt het ook niet forceren. Pas alsjeblieft goed op jezelf, je hoeft deze strijd ook niet alleen aan te gaan nu. Kun je niet iemand bellen? Of msnen? Mag ook met mij , of met je familie?
En dan krijg je de gewetensvragen, want er is net al iemand overleden , kun je het je omgeving wel aandoen dat ze nog een keer door die hel heen moeten? Maar waarom moet je zelf dan wel door die hel? Je kunt niet meer, en je bent op.
Iig, dat soort dingen had/heb ik dan.
En dit is ook zo'n stomme dooddoener, en ik heb jammergenoeg je man niet gekend, maar ik denk toch dat ik durf te zeggen dat hij vast had gewild dat je niet ook meteen dood zou gaan als hij ging. Omdat hij van jou hield, en van het leven.
En daar heb je helemaal niks aan nu, dat snap ik wel, maar misschien is het iets om te proberen om toch verder te gaan..
Ik weet het ook niet zo goed.
Het is ook nog zo kort geleden IBI, daarom is de pijn nog overweldigend. Maar ik zweer je, op alles wat ik heb, dat de pijn echt minder heftig wordt, dat die scherpe randjes waardoor je gewoon door je knieeen zakt van ellende en op de grond ligt te huilen er wel afgaan. Maar je kunt het ook niet forceren. Pas alsjeblieft goed op jezelf, je hoeft deze strijd ook niet alleen aan te gaan nu. Kun je niet iemand bellen? Of msnen? Mag ook met mij , of met je familie?
donderdag 31 maart 2011 om 23:54
Ik zou liegen als ik zei dat ik me geen zorgen maakte, dat doe ik wel, want je zit er doorheen.
Meer dan je een luisterend oor bieden kan ik niet, maar het mag altijd.
Ik hoop dat je een beetje kunt slapen straks, en als je het echt, echt niet trekt, kun je ook de crisisdienst bellen in je woonplaats voor echte psychologische hulp (aangezien ik niet een echte hulpverlener ben, en slechts vanuit mezelf kan redeneren)
Meer dan je een luisterend oor bieden kan ik niet, maar het mag altijd.
Ik hoop dat je een beetje kunt slapen straks, en als je het echt, echt niet trekt, kun je ook de crisisdienst bellen in je woonplaats voor echte psychologische hulp (aangezien ik niet een echte hulpverlener ben, en slechts vanuit mezelf kan redeneren)
vrijdag 1 april 2011 om 01:43
