en nu...

Wat voor hulp wil je van ons? In de eerste plaats: Niet boos zijn op jezelf!

Waarschijnlijk heb je gewoon teveel van jezelf verlangd en nu geeft jouw lijf aan: Tot hier en niet verder...



Ik heb dit jaren geleden ook gehad en ik kan je zeggen: het is niet leuk als je er midden in zit, maar je kómt er sterker uit! Dus verzet je niet, luister naar je lijf en je huisarts...geef er dus aan toe.

Heel nobel, altijd anderen helpen en er voor anderen zijn. Nooit nee (durven) zeggen...



Zo begon het bij mij. Op het werk altijd JA zeggen, als er overgewerkt moest worden of extra werk was. Ik kon dat allemaal wel aan (dacht ik). Totdat ik in april al last kreeg van hyperventilatie...en toch maar doorgaan! Datzelfde jaar november knapte er iets....ik barste in huilen uit, heb mijn PC uitgedaan en ben naar huis gegaan...en vervolgens dus 1½ jaar thuis geweest! Laat het niet zover komen!



Ik heb (via de huisarts) gevraagd om hulp, een psychologe, die me door de gesprekken liet inzien, dat het geen nee durven zeggen alles te maken had met mijn opvoeding, jeugd etc.



De eerste keer weer op het werk na die 1½ jaar was best lastig. Iedereen kende me als de bereidwillige, altijd ja-zeggende namma...en de eerste keer dat ik dus nee zei kreeg ik het warm. Maar het werd gewoon geaccepteeerd....

En mensen vonden me nog steeds aardig. En zo niet: jammer dan. Je kan niet door iedereen aardig gevonden worden....



Toen ik nét ziek thuis was, maakte ik me zorgen of het wel goed ging op het werk. ja hoor, ik was/ben niet onmisbaar! Alles ging gewoon door en er kwam vervanging voor me.

[quote]miezemuis schreef op 15 april 2011 @ 12:51:

Altijd was/ben ik bezig met anderen, helpen, zorgen, het hun naar de zin maken. Alles goed doen. Van de ha moet ik nu aan mezelf gaan denken en van mezelf gaan houden, dat vind ik gewoon zo moeilijk.



Alles goed doen....maar ieder mens maakt fouten en dat mag ook!

Aan jezelf denken? Gewoon nu even alleen maar dingen doen die jij leuk vindt. Weet je niet wat? Dan ben je jezelf al zover vergeten, dat je dat weer moet gaan ontdekken...

Ik weet niet of het zal helpen wat ik neerpen, maar mij heeft het wel geraakt destijds.



Je doet veel voor anderen, wil van betekenis zijn. Dat is hartstike goed. Nu mijn vraag aan jou: vind je het erg als jouw naasten/collega´s fouten maken, of tekort schieten? Vind je dan dat ze straf verdienen, of zie je dat als iets menselijks wat je ze makkelijk vergeeft?



Als dat laatste het geval is, en je weigert dezelfde houding naar jezelf aan te nemen dan is dat een gevalletje hoogmoed.



De arrogantie om te denken dat jij meer zou kunnen dan een ander, dat voor jou andere normen gelden....



Jij bent ook gewoon maar een mens, net zo waardevol als ieder ander. Niet meer en niet minder.



Misschien helpt het je om die verwijtgedachten de kop in te drukken, tenslotte is het zonde (letterlijk) om zoveel van jezelf te eisen.

Wat ik niet bedoel is dat je je meer zou voelen dan een ander. Maar wel dat het niet eerlijk is om van anderen minder te eisen en meer te vergeven dan jezelf.

@Hanke321: Ik denk dat dit niet het moment is om te komen met dit soort bespiegelingen, hoe goed bedoeld ook .



@Miezemuis: Ik hoop dat je al deze symptomen heel serieus gaat nemen. Je maakt jezelf echt veel zieker als je nu niet stil gaat staan. Het is goed dat je volgende week naar de huisarts gaat en dat je je man meeneemt. De volgende stap is dat je naar de bedrijfsarts gaat, want die bepaalt of jij ziek bent en niet je leidinggevende. Heel veel sterkte en heb geduld met jezelf.

Hoi Miezemuis,

Tsja, daar zit je dan.

Altijd hard gewerkt, lief geweest, waarschijnlijk nooit "nee" kunnen zeggen en maar doorgaan.

Nu ben je op.

Oneerlijk he?



Lief dat je vriend meegaat naar de huisarts.

Klote, die reactie van je leidinggevende.



Ik kan je niet helpen.

Bij mij is het (waarschijnlijk) namelijk van burnout tot ernstige derpessie en meer doorgegaan, omdat ik niet aande bel heb getrokken. (toevallig heb ik net ergens gepost dat ik de dag nadat onze hond dood ging, MOEST komen werken en ik ging....kon geen nee zeggen, die ochtend auto-ongeluk gemaakt)



Jij doet dat nu, aan de bel trekken. Misschien wel net op tijd en zit je NU in een ellendige situatie. Maar zo te lezen neemt je HA je goed serieus en dat is goed.



Ik weet je niets zinnigs te zeggen helaas, ik wil je wel veel sterkte wensen.

Ja, misschien dit : NU tel alleen jij nog maar.

Doe wat JIJ vindt wat goed is. En als je vreselijk moe bent en wilt slapen : Ik zeg : Gewoon doen. Niet schuldig voelen. Ik bedoel niet dat je nu de hele dag in je bed moet kruipen hoor, dat nou ook weer niet.



ik vind zelf dat iemand met een burn-out rust moet nemen. En niet half aan het werk moet gaan. Want juist deze mensen, gaan dan "half" werken, maar omdat je dus 4 uur werkt, wil je nog meer doen dan je kunt doen en dan ben je nog dieper.

Maar dat is echt alleen mijn mening.



Nogmaals sterkte en laat je niet beinvloeden door de leidinggevende.



Groeten van Zjena

Zjena heeft gelijk. Helemaal afremmen en tot stilstand komen. Dan pas kun je weer een nieuw fundament leggen waarop je je leven kunt bouwen.



Vraag jezelf bij alles (álles!!!!) af: Van wie moet dat dan? Moet dat wel? Waarom moet het? Moet ik het doen? Moet het nu?

Dus ook bij wakker worden en blijven, werken, boodschappen, slapen, huishouden, afspraken met vriendinnen, aardig doen, gezellig zijn, ideale vrouw zijn, seks aan je man geven, niet de eerste zijn die naar huis wil, de plantjes van de buren verzorgen, auto wassen, vaatwasser in en uitruimen.



Als je het niet redt, probeer dan op elke dag de volgende drie zinnen in te vullen met elke keer één aktiviteit:

Ik moet (mijn haar wassen)

Ik wil (boodschappen doen)

Ik zou kunnen (eindelijk die broek kopen)

Dan is er maar één Moetje over en de rest is fijn als je het hebt gered, maar niet erg als dat niet zo is. Dan heb je nooit gefaald, ben je nooit tekortgeschoten. Want als je zoveel moet wil, dan heb je altijd het gevoel dat je het niet hebt gered.



Regel cognitieve therapie via je huisarts.



Ik ben opbouwende vanuit een burnout. En ik geloofde er ook geen z*k van dat het goed zou komen, en dat ik er sterker uit zou komen. Maar het is wel zo. Echt.

Nee maar ook dat moet je jezelf afvragen he. Tuurlijk verdienen je kids het beste, maar jij ook, en een gelukkige moeder.... Naja, je kent het wel.

Je kinderen krijgen er niets van als jij ze een keer eerlijk zegt dat je even niet zo lekker bent. Je hoeft ze niet af te bekken, maar je kunt ze wel vriendelijk vragen of je even een half uurtje voor jezelf mag. Omdat je je een beetje moe voelt.

Phoe...Muisje,

Ik had even niet nagedacht over eventuele kindertjes.

Maakt het inderdaad nog moeilijker voor je.

Moet je man zoveel werken omdat er anders niet genoeg geld is, of zou hij misschien af en toe wat eerder thuis kunnen komen?

Daar zullen jullie natuurlijk zelf al over gehad hebben.

Ik weet het niet voor je.



Zijn de kleinsten wel eens een ochtend of midddag of dagje op de opvang ofzo?

Zoja, probeer anders meteen zodra ze uit huis zijn te doen wat echt MOET en zak daarna "lekker" in.

Boodschappen is het allerbelangrijkste lijkt mij.

Bedden opmaken? Onbelangrijk.



Ik probeer ook maar wat hoor.

Ik hoop dat je wel blij wordt van je kinderen. Je zou energie moeten krijgen van de liefde voor je kinderen, maar ik kan me wel indenken dat het op dit moment soms echt teveel is. (Ben zelf geen moeder trouwens)

Heb je familie, vriendinnen die je eventueel kunt inschakelen om eens een middag/avond op te passen? Dan heb je echt qualitytijd voor jezelf en dan weet je dat de kinderen goed verzorgd worden. Ik zou dit ook aankaarten bij de huisarts en bij jouw man. Of het echt nodig is dat hij zoveel werkt. Dat je hem nu ook nodig hebt.

Hoi Miezemuis,



Wat lief van je oudsten, hoe ze reageren.

En super dat je man meteen een gesprek aangaat met zijn leidinggevende.

Neem maar de hulp die je kunt gebruiken en hoe moeilijk het ook is : probeer je heel even NIET schuldig te voelen, want weet je...anders is dat allemaal voor niks. Dat bv je man nu meer tijd voor jou en thuis maakt. En dat je misschien een tijd helemaal op de rem gaat staan.

Als je je schuldig voelt, knap je niet op.



Ahum....ervaringsdeskundige. Ik voel me NU pas niet schuldig en ik zal je niet laten shrikken hoe lang dat heeft geduurd, maar het werkt wel.



Sterkte met jullie gesprek.

Laat je het nog weten hoe het ging?



Groeten van Zjena

Muis,

Hier helemaal hetzelfde.

Zo moe!

Ik heb mezelf 2x in het jaar getracteerd op een hotel met een heerlijk bed en een bad, tv, boeken en snoep.

Telefoon uit.

daar 3 dagen zijn, of 3 nachten geloof ik. Ik kwam er als een dweil binnen. Ik zei tegen de bali : Mijn kamer hoeft NIET schoongemaakt te worden. Ik hangde het bordje niet storen op.

Ging lang douchen, of in bad. Gordijnen dicht, lezen, slapen, lezen, even naar buiten wandelen. Bekaf terug, lekker weer in de badkamer, slapen, slapen. Geen schaamte. Het was heerlijk en genoeg.



Dat heb ik nu 3x gedaan.

Ook spreek ik op het moment weinig af. Eerst met allemaal leugens, maar nu heb ik het eerlijk verteld. Toen kon ik ook niet meer praten vanellende toen ik het vertelde. Iedreen zei : Ok., doe maar wat je goed voelt. Kijk wel uit dat je niet in een depressie schiet. We bellen je op, maar JIJ zegt wanneer je af wilt spreken.



Dat was heel fijn.

Weg schuldgevoel en weg smoesjes te verzinnen.



Toch in depressie geraakt, maar door andere dingen.

Nu ga ik hetzelfde te werk.

Ik ben eigenlijk zelf tegen therapie, omdat je echt bijna verplicht wordt te vertellen, terwijl ik al over alle ellende heen was. Zij zorgden weer dat ik opnieuw in d ellende kwam.

Ik ben gestopt en ik draaide een knop op. Zo, klaar.

Nu nog wel vermoeide probleem, maar ik heb eindelijk voor elkaar dat ik af en toe een slaaptablet mag. dat is voor mij genoeg.



Hee, maar dit is mijn kijk op therapie he. Voor iedereen werkt het anders.



Maar ik heb gewoon de knop. Even een tijd in de ellende en daarna weer op naar iets nieuws. I ben 40 en het heeft altijd zo gewerkt.



Laat je maar voorlichten en laat daarna vooral JOUW intuitie volgen.

Da's meeestal goed.



Sterkte en ik hoor nog van je.



Zjena

Goh Miezemuis,

Da's niet niks. Staat er burnout EN depressief, is het het of of?



Schrok je van het bericht?

Trouwens, eigenlijk mag alleen de psyciater zo'n diagnose stellen. Misschien dat de huisarts zei dat hij het vermoedde?

Hij zal best gelijk hebben hoor, zo te lezen aan je verhaal, maar de officiele diagnose is voor de psych. Burnout en dpressie zijn toch 2 verschillende dingen. Kan wel in elkaar overgaan.

Kun je snel terecht voor een gesprek? En wil je dat ook graag?



Wat een ongelooflijke leidinggevende. Is die altijd zo hard geweest?

Ik hoop dat de bedrijfsarts meewerkt, maar anders staat de psycholoog en de huisarts achter JOU!



Maar dan is het nog erg vervelend. Kom dan maar weer eens lekker terug naar je werk, wanneer je beter bent.



Had de huisarts nog adviezen?

En hoe ging het met je man?



Ik weet nog dat de bedrijfsarts achter mij om de huisarts belde. maar meer omdat hij zich zorgen maakte. Die stond dus wel achter me, gelukkig.



Wat ben je van plan met vrijdag?

Heeft de huisarts nog iets gezegd over werken op dit moment?

Als hij zegt dat wanneer je denkt het niet aan te kunnen, je niet moet gaan, dan ga je dus niet vrijdag. En dan mag ze, met jouw toestemming de huisarts bellen. Ze heeft geen recht om jou te laten komen.



Wat voor contract heb je eigenlijk, iets om je zorgen over te maken?



Rottig is met dit soort dingen dat er altijd mensen zijn die je niet (willen) begrijpen. En dus tegenwerken.

dat kun je er dus niet bij hebben.

Heel naar.



Laat je man maar weten dat je het lief van hem vindt, zal jullie allbei goed doen.



Schrijf maar gewoon.

Sterkte en ik hoop dat je nu slaapt.



groeten van Zjena

Ja, zombie gevoel. En ik nog wel denken dat dat woord uit mezelf kwam.

Wat zul je geschrokken zijn na dat tram-gedoe.



Hee, je werkt in de zorg, ....ik weet niet hoor, maar dat is echt een heel verantwoordelijke baan. ke moet overal op letten, op hetzelfde tijdstipp moeten er dingen gebeuren waar je geen tijd voor hebt. verdrietige mensen kun je bijna geen aandacht meer geven, want er zijn altijd : ergere" dingen.

Dat nekt je. je wilt meer. je wilt alles. je wilt....wat helaas niet kan.



je bent denk ik erg goed op jewerk, maar vaak over de top gewerkt.

Nogamaals, Nu ben jij aan de beurt en weet je : Niemand is onmisbaar. Of had ik dat al verteld?



Die tijdsdruk is echt erg. En nog ergen is bijna dat JULLIE de schuld krijgen als er iets niet goed gaat.

Ik heb toen ik dat signalerde, meteen mijn grenzen aan de arsten laten zien.

Als we voller dan vol liggen, met ernstig zieken en 1 gediplomeerde en 2 leerlingen : NO way dat er een verse accuteling binnen komt. Ik liets de artsen tekenen dan ik de verantwoordelijkheid niet kon nelen.

Woest waren ze, maar ze gingen naar de ic. De ic gaf mij altijd gelijk.



Ik heb leren voor mezelf op te komen.

Ik weet precies wat ik wel kan en wat niet. Ik heb dat van mezelf geleerd.



Je zegt dat werk niet de oorzaak is, maar wel een zetje heeft gegeven.

is het dan wel een burnout? is het niet iets met depressie? of inderdaad allabei?

je werkt meer dan de uren dat je aangenomen bent. Dat zijn de mensen die op een gegeven moment niet meer kunnen.

Erg, de echte inzetters kunnen op een gegeven moment niet meer. En dan laat de leiding je in de steek.



Maak me zorgen over je toekomst daar. Nog geeb vast contract toch, of ben ik nu in de war met ander topic.



Je man komt thuis en jij gaat. Lijkt me erg ongezellig. heb je nog wel tijd met hem samen? let op dat je samen af en toe iets doet, ookal is het thuis een samenuitgezochte film bekijken.

Geniet van de momenten data het kan en bij voorbaat als vriend er is. dan krijgt hij ook weer energie.



je zult nog vallen en opstaan.

ben bennieuwd wat therapie je brengt.



Jem an is meteen gaan praten met zijn wek. Dat si goed! Hij wil je helpen en als iemand wil helpen, mag je daar dankbaargebruik van maken, zeker van vriend. Hij zou het eerder vervelend vinden als je je dan nog schuldig voelt. probeer dat niet teveel te zeggen. mag best hoor, maar na antwoord van hem, geef je hem een lekkere pakkerd.



ik denk dat er ook nog leuke dingen zijn. lieve man, 4 kinderen.

Doe de belangrijkste dingen, zoals ik al eerder zei. neem af en toe tijd voor jezelf. En zodra je beetje energie hebt...iets buiten doen met iedereen.



Ik zou ook geen thuiszorg willen.

raar dat je je verwijsbrief zelf moet schrijven.



Hmmm, heb misschien teveel : je moet dit en dat" neergezet. lees en pi eruit waar je wat aan hebt.



Sterkte en ik hoop meer van je te horen.



Zjena

Hoi Miezemuis,



begrijp ik dat je naar school moet omdat je voor de klas staat? Of doe je iets anders?



Ik vind het heel naar dat je leidinggevende zo tegenwerkt. je "mag"dus pas volgende week naar de bedrijfsarts?

En dat is uiteraard in je eigen tijd.

Hoe zou dat moeten als je een been breekt, ben je dan ook zo onmisbaar?



Ach, dat soort commentaar weet je natuurlijk wel.



Je ziet op dit moment niet de mooie dingen van het leven, omdat ze ze er voor JOU nu gewoon even niet zijn.

Ik kan me zo voorstellen dat je het moeilijk vindt voor je kinderen.

Daar kan ik je geen wijze woorden voor geven.

Tegen een 8 jarige zou je nog kunnen zeggen : Ik ben nu even 2 uur weg (in bed, of in het park, in elk geval in je eentje) , daarna ben ik er weer. Maar hoe doe je dat met de kleintjes?

Ik weet het niet.



Ik snap nu waarom je de brief zelf moest schrijven.

Zit wel wat in.

Weet je, begin gewoon. Wat je hier neerzet, daar staat eigenlijk al zoveel in. daar kan de bedrijfsarts al wat mee.

Ik ken het wel hoor : Hoe moet ik dit onder woorden brengen? het wordt nooit duidelijk.

Maar zodra ik begon te typen, (voor mezelf of voor de psycholoog zodat ik beter uit mijn woorden zou komen) kwam het vanzelf.



Voor mij is wat je schrijft erg duidelijk. je zou het gewoon kunnen gebruiken.

Het hoeft geen officiele "geachte, wel edele hare majesteit-brief"te worden.

maar jouw brief.

Dat komt goed.



Je vraagt of ik veel droom.

Ik slaap 2 tot 3 uur in de nacht.

Als ik al droom en het onthoud, dan droom ik altijd over de dood. Soms als nachtmerrie, soms rustig, soms raar.



Droom jij vaak hetzelfde?

Kun je het onthouden?

Ik schrijf ze vaak op. waarom weet ik niet.

Ik hoorde eens dat dood voor verandering stond, maar er is nog niks veranderd.

Ik vind ook dat jij nog niet aan verandering moet doen, maar aan rust.

maar wat je zegt, ik weet bij god niet hoe dat moet met zoveel kinderen.



Je man is lief.



Hee, ik lees nu dat je je toch hebt ziek gemeld.Is dat voor maar 1 dag ofzo? Dat schiet natuurlijk niet op he, maar het is een begin.

En het is echt echt niet raar dat je dat hebt gedaan.



lees je eigen post en doe alsof het van een ander is.

Wat zou je er dan van vinden?



Muis, ik weet niet hoe jullie financien zijn, maar is er een mogelijkheid om heel af en toe de kleinsten een dagdeel naar de opvang te sturen?

Of staat daar een wachttijd voor?



Balen dat je zo lang voor een psycholoog moet wachten. Het is een normale wachttijd, maar daar heb jij natuurlijk geen boodschap aan. daarom is het belangrijk dat je zo snel mogelijk naar de bedrijfsarts gaat. Die kunnen ook luisteren hoor. Ik denk dat je leidinggevende bang is dat de bedrijfsarts de ernst van je situatie inziet.

Dat bedenk ik nu opeens.



Eigenlijk vind ik dat je morgen zelf de bedrijfsarts moet bellen.

Als hij zegt : Kom, dan is HIJ de baas, niet de leidinggevende.

Ik weet niet hoe druk hij is.



Nou, lange mail, sorry.



Oh ja, je vriendin : Ik herken dat ook heel erg.

Zo lief bedoeld en daarom voel jij je verplicht te gaan.

Ik ben nu zover om dat eerlijk te zeggen. "Ik vind het heel erg lief en eigenlijk ook heel leuk, maar ik ben echt te moe. En ik blijf ook een tijd moe. Ik wil wel graag bellen, maar ik kan geen afspraken maken voor de lange termijn."

Het werd begrepen.



Ik hoop dat je zoiets tegen haar kunt zeggen. Ik zal nu dus even echt niet gaan.

Toevallig ben ik net wel met een vriendin weggeweest, maar ik wist dat het zou lukken.

Zij zegt ook : Als je op het laatste moment afbelt, vind ik dat echt niet erg."

Super.



Dat kun je ook.



Dus : lees je postings hier, schrijf je brief, bel je bedrijfsarts en praat met je vriendin.

En geef je gezin een dikke zoen!



Heel veel sterkte en ik blijf lezen en schrijven.

Let wel : Jij bent jij en ik ben ik. Doe wat goed is voor jou!



Zjena