Kinderen
alle pijlers
Damnit! :(
donderdag 14 april 2011 om 11:14
Het verhaal: Mijn man en ik zijn nu bijna 7 jaar samen en sinds 2007 getrouwd. December 2008 een pracht van een zoontje gekregen waar ik helemaal dol op ben (mijn man ook hoor)
Mijn man heeft altijd al gezegd dat hij niet zo nodig kids wilde krijgen, maar omdat mijn wens zo sterk was/is ging er toen ook voor.
Vanaf dat ons zoontje een paar maanden oud was wilde ik al heel graag weer voor een kindje gaan, proberen zwanger te raken. Maar ik kreeg signalen van mijn man dat hij dat niet meer wilde. We hebben toen ons zoontje een jaar oud was hier over gepraat en er werd mij duidelijk dat mijn man inderdaad het niet zo zag zitten om nog een keer zwanger te raken en voor nog een kindje te gaan... Dat was zelfs zwak uitgedrukt, hij wil(de) helemaal geen kinderen meer... Tsja, daar sta je dan, ik heb me van jongs af aan al voorgesteld dat ik minimaal 2 kindjes krijgen zou en die wens/droom viel in 1 klap in duigen.
Ik heb het hier toen heel moeilijk mee gehad en probeerde het te accepteren. Uiteindelijk lukte mij dat niet zo goed en heb dit aangegeven bij mijn man. We zouden toen gaan kijken of we zijn twijfels/angsten weg konden nemen (dit zijn overigens hele duidelijke en heldere argumenten die ik ook best kan begrijpen en wel enigzins in kan komen hoor, heeft betrekking tot financieele redenen, depressiegevoeligheid van hem etc.) maar gaanderweg leek ik het toch wel te kunnen accepteren.
Na heeeeeeel lang aarzelen heb ik hem dit toch gezegd en we hebben samen besloten het hoofdstuk kindjes krijgen definitief te sluiten. Dat is nu denk ik zo'n 2-3 maanden geleden.
Maar dan... krijg ik het me nu toch moeilijk daarmee, een collega is zwanger (driekwart op weg) en loopt hier rond met een mooie dikke buik en praat leuk over babyspullen (die wij nu aan het wegdoen zijn) en ik krijg me de drang om een partij te gaan zitten janken en voel me ineens wegzakken in een zwaar depressief gevoel.
Ik weet rationeel dat dit het afscheid nemen van de wens is, maar ik wil me niet zo blijven voelen. Sommige momenten heb ik gewoon het gevoel hier toch aan onderdoor te gaan.
Ik probeer afleiding te zoeken, me te richten op wat ik wel heb en wat ik niet heb niet bij stil te staan. Ik ga niet specifiek baby's of zwangere vrouwen uit de weg, maar zoek ze ook niet zo zeer op.
Heeft iemand hier ervaring mee, hoe heeft die er vrede mee kunnen krijgen en het los gelaten?
Mijn man heeft altijd al gezegd dat hij niet zo nodig kids wilde krijgen, maar omdat mijn wens zo sterk was/is ging er toen ook voor.
Vanaf dat ons zoontje een paar maanden oud was wilde ik al heel graag weer voor een kindje gaan, proberen zwanger te raken. Maar ik kreeg signalen van mijn man dat hij dat niet meer wilde. We hebben toen ons zoontje een jaar oud was hier over gepraat en er werd mij duidelijk dat mijn man inderdaad het niet zo zag zitten om nog een keer zwanger te raken en voor nog een kindje te gaan... Dat was zelfs zwak uitgedrukt, hij wil(de) helemaal geen kinderen meer... Tsja, daar sta je dan, ik heb me van jongs af aan al voorgesteld dat ik minimaal 2 kindjes krijgen zou en die wens/droom viel in 1 klap in duigen.
Ik heb het hier toen heel moeilijk mee gehad en probeerde het te accepteren. Uiteindelijk lukte mij dat niet zo goed en heb dit aangegeven bij mijn man. We zouden toen gaan kijken of we zijn twijfels/angsten weg konden nemen (dit zijn overigens hele duidelijke en heldere argumenten die ik ook best kan begrijpen en wel enigzins in kan komen hoor, heeft betrekking tot financieele redenen, depressiegevoeligheid van hem etc.) maar gaanderweg leek ik het toch wel te kunnen accepteren.
Na heeeeeeel lang aarzelen heb ik hem dit toch gezegd en we hebben samen besloten het hoofdstuk kindjes krijgen definitief te sluiten. Dat is nu denk ik zo'n 2-3 maanden geleden.
Maar dan... krijg ik het me nu toch moeilijk daarmee, een collega is zwanger (driekwart op weg) en loopt hier rond met een mooie dikke buik en praat leuk over babyspullen (die wij nu aan het wegdoen zijn) en ik krijg me de drang om een partij te gaan zitten janken en voel me ineens wegzakken in een zwaar depressief gevoel.
Ik weet rationeel dat dit het afscheid nemen van de wens is, maar ik wil me niet zo blijven voelen. Sommige momenten heb ik gewoon het gevoel hier toch aan onderdoor te gaan.
Ik probeer afleiding te zoeken, me te richten op wat ik wel heb en wat ik niet heb niet bij stil te staan. Ik ga niet specifiek baby's of zwangere vrouwen uit de weg, maar zoek ze ook niet zo zeer op.
Heeft iemand hier ervaring mee, hoe heeft die er vrede mee kunnen krijgen en het los gelaten?
donderdag 14 april 2011 om 12:29
Ik heb het niet meegemaakt maar begrijp je heel
goed. Het verlangen naar een tweede kind kan heel groot zijn. Net zo goed als het verlangen naar een eerste kind. Gelukkig ben je al moeder maar dat neemt niet weg dat je dan geen wens kan hebben. Helaas is in dit soort gevallen de nee altijd sterker dan de ja. Wat eigenlijk niet eerlijk is in mijn ogen. Als het kindje
er is houdt hij er nl. toch wel van en zal hij niet zeggen ik had hem/ haar niet willen hebben. Tenminste als jullie relatie goed is. En dat is die volgens mij.
goed. Het verlangen naar een tweede kind kan heel groot zijn. Net zo goed als het verlangen naar een eerste kind. Gelukkig ben je al moeder maar dat neemt niet weg dat je dan geen wens kan hebben. Helaas is in dit soort gevallen de nee altijd sterker dan de ja. Wat eigenlijk niet eerlijk is in mijn ogen. Als het kindje
er is houdt hij er nl. toch wel van en zal hij niet zeggen ik had hem/ haar niet willen hebben. Tenminste als jullie relatie goed is. En dat is die volgens mij.
donderdag 14 april 2011 om 12:32
quote:polkadot28 schreef op 14 april 2011 @ 12:20:
Me focussen op ons wonder werkt niet (voldoende) afleiding zoeken ook niet. Een psycholoog ben ik al bij geweest, maar dat hielp me niet en die gaf mij ook weinig/geen ondersteuning.Geef het de tijd. Het gaat niet van de ene op de andere dag over. Ik denk ook dat het een soort rouwproces is waar je doorheen moet. Ook al sta je nog zo achter jullie beslissing, de wens blijft er wel.
Me focussen op ons wonder werkt niet (voldoende) afleiding zoeken ook niet. Een psycholoog ben ik al bij geweest, maar dat hielp me niet en die gaf mij ook weinig/geen ondersteuning.Geef het de tijd. Het gaat niet van de ene op de andere dag over. Ik denk ook dat het een soort rouwproces is waar je doorheen moet. Ook al sta je nog zo achter jullie beslissing, de wens blijft er wel.
donderdag 14 april 2011 om 12:45
Ik weet nu ook zeker dat er geen tweede komt en heb volgende week een afspraak bij de huisarts. Ik weet dat het zo goed is, maar ik voel het nog niet zo. Ik wil er graag eens met iemand over praten die neutraal is.
Het heeft tijd nodig. En het besef dat het goed is zo. Dat zit wel in mijn hoofd, maar nog niet in mijn hart....
Sterkte, ik weet hoe lastig het soms is.
M.
Het heeft tijd nodig. En het besef dat het goed is zo. Dat zit wel in mijn hoofd, maar nog niet in mijn hart....
Sterkte, ik weet hoe lastig het soms is.
M.
donderdag 14 april 2011 om 13:16
quote:mjdh schreef op 14 april 2011 @ 12:45:
Ik weet nu ook zeker dat er geen tweede komt en heb volgende week een afspraak bij de huisarts. Ik weet dat het zo goed is, maar ik voel het nog niet zo. Ik wil er graag eens met iemand over praten die neutraal is.
Het heeft tijd nodig. En het besef dat het goed is zo. Dat zit wel in mijn hoofd, maar nog niet in mijn hart....
Sterkte, ik weet hoe lastig het soms is.
M.
Ik heb het afgelopen halfjaar al diverse keren bij de huisarts gezeten hiervoor, maar die heeft me ook niet echt verder kunnen helpen. Ze heeft me (eigenlijk ook wel logisch) verteld dat het een proces is waar je zelf doorheen moet. Maar ik kom mezelf iedere keer weer tegen hierin. Ik weet gewoon niet of ik hier wel sterk genoeg voor ben om ermee te dealen. Maar ik moet wel, ik ben al mama en ik moet er voor die kleine prul ook zijn en daarvoor moet ik een sterk in haar schoenen staande mama zijn.
Wish I know how...
Ik weet nu ook zeker dat er geen tweede komt en heb volgende week een afspraak bij de huisarts. Ik weet dat het zo goed is, maar ik voel het nog niet zo. Ik wil er graag eens met iemand over praten die neutraal is.
Het heeft tijd nodig. En het besef dat het goed is zo. Dat zit wel in mijn hoofd, maar nog niet in mijn hart....
Sterkte, ik weet hoe lastig het soms is.
M.
Ik heb het afgelopen halfjaar al diverse keren bij de huisarts gezeten hiervoor, maar die heeft me ook niet echt verder kunnen helpen. Ze heeft me (eigenlijk ook wel logisch) verteld dat het een proces is waar je zelf doorheen moet. Maar ik kom mezelf iedere keer weer tegen hierin. Ik weet gewoon niet of ik hier wel sterk genoeg voor ben om ermee te dealen. Maar ik moet wel, ik ben al mama en ik moet er voor die kleine prul ook zijn en daarvoor moet ik een sterk in haar schoenen staande mama zijn.
Wish I know how...
donderdag 14 april 2011 om 13:28
ik wens je alle wijsheid & sterkte polkadot. Ik vrees dat je huisarts gelijk heeft, het is een proces waar je doorheen moet. Wij besloten na de tweede om niet meer aan een derde te beginnen, maar lieve hemel, 8 jaar lang heb ik getwijfeld, tot ik mezelf uiteindelijk 'te oud' vond. Je hoofd weet wel dat het de goede beslissing is, maar die hormonen he... die blijven gieren...
donderdag 14 april 2011 om 13:30
Eens met Starshine. Je had een ander toekomstbeeld voor ogen en daar moet je nu afscheid van nemen. En dat doet pijn.
Ik denk dat je het de tijd moet gunnen. Misschien eens een andere therapie proberen of een lotgenote proberen te vinden?
En proberen blij te zijn met het kindje wat je hebt en de man die jouw dat kind gunde, al hoefde het voor hem niet zo nodig.
Misschien blijft het altijd een beetje een pijnlijk plekje, maar op termijn zal het vast wel gemakkelijker worden.
Succes!
Ik denk dat je het de tijd moet gunnen. Misschien eens een andere therapie proberen of een lotgenote proberen te vinden?
En proberen blij te zijn met het kindje wat je hebt en de man die jouw dat kind gunde, al hoefde het voor hem niet zo nodig.
Misschien blijft het altijd een beetje een pijnlijk plekje, maar op termijn zal het vast wel gemakkelijker worden.
Succes!
donderdag 14 april 2011 om 13:33
Zolang je de vruchtbare leeftijd hebt, zal het door je hoofd spoken (in geval van een wens). Het idee dat het nog kan, biedt nog hoop en zolang je wens niet is vervuld, blijft dat.
Zodra je niet meer vruchtbaar bent, heb je geen mogelijkheden meer en wellicht kun je je er dan makkelijker bij neerleggen.
Ik denk dat iedere vrouw met (nog een )kinderwens dat herkent.
Na die tweede wil je een derde, etc. Zolang het kan, blijf je erover nadenken of twijfelen.
Zodra je niet meer vruchtbaar bent, heb je geen mogelijkheden meer en wellicht kun je je er dan makkelijker bij neerleggen.
Ik denk dat iedere vrouw met (nog een )kinderwens dat herkent.
Na die tweede wil je een derde, etc. Zolang het kan, blijf je erover nadenken of twijfelen.
donderdag 14 april 2011 om 13:36
Mijn eigen ervaring; ik heb heel lang tussen wel en niet geswitcht, maar ik ben van mening dat je niet persé hoeft toe te geven aan het gevoel wat je hebt. Hormonen zijn ontoerekeningsvatbaar, en dus heb ik een verstandelijke beslissing genomen. Het zou niet de juiste beslissing zijn om het wel te doen, ondanks dat ik het soms best zou willen.
donderdag 14 april 2011 om 13:41
Ik ben een dolgelukkige moeder van de dochter .Ik ben destijds zwanger geworden door iui en later nog weer 7 x geprobeerd maar helaas niet meer zwanger geworden. Ik heb het er ontzettend moeilijk mee gehad dat er geen tweede kindje bij ons zou komen. Deze tijd is te vergelijken met inderdaad een rouwproces. Ik heb veel steun gehad van partner, zus en vrienden. Ook van het forum de prikbitches ( heette eerst geduld is een kruid...) daar schrijven zulke geweldige lieve en dappere vrouwen! Daar ook veel tips gekregen ivm verwerking en het gewoon van me af kunnen praten en begrip te vinden hielp al veel. Een gedicht die ik in het boekje heb geschreven, ik heb tijdens de perioden dat ik zwanger wilde worden een boekje bij gehouden. Eén boekje die dus nog steeds loopt want deze gaat nu verder over mijn beleving en het leven van mijn dochter. En dus een boekje die geëindigd is met het gedicht en afscheid van het verlangen naar een tweede. Ik kan er nu geweldig goed mee omgaan. Natuurlijk ben ik best wel eens emotioneel als ik geconfronteerd wordt met zwangerschappen. lieve baby's en schattige peuters etc maar ik denk dat dat altijd blijft en voor de meesten geldt. Ik ben tevreden en zie ook de positieve kanten van één kind en ik heb moeder mogen worden wat op zich al geweldig is. Ik heb een zwangerschap met alles wat erbij hoort en een bevalling mee mogen maken. Ook de geweldige tijd van peuter,kleuter en inmiddels is ze aan het beginstadium van puber mag ik mee maken. Dat maakt mij zo gelukkig, zelfs de momenten dat ik boos op haar ben en ik me op dat moment helemaal niet gelukkig voel.
Ik richt me hier dus op en niet op het feit wat ik allemaal mis, nee ik heb het allemaal al een keer meegemaakt en ben daar blij mee!!
Ik richt me hier dus op en niet op het feit wat ik allemaal mis, nee ik heb het allemaal al een keer meegemaakt en ben daar blij mee!!
donderdag 14 april 2011 om 15:11
@ Tibor: Ik weet dat ik absoluut gezegend ben dat ik zomaar (nou je, een beetje gymnastiek dan) zwanger heb kunnen raken en een kerngezond kindje heb gekregen!
Maar gevoel is zo'n ongeleid projectiel waar je geen grip op kan krijgen en dus gaat het zijn eigen weg.
Ik probeer niet teveel in deze kwestie me op mijn gevoel te laten leiden, maar ja, that is so f*cking hard! Zeker als je vrij emotioneel van aard bent...
Goed, ik moet gewoon maar proberen geen medelijden meer te hebben met mezelf en ook eens te denken aan al die vrouwen die zo graag ook maar 1 kindje willen en zelfs dat niet eens kunnen krijgen.
(deze post was trouwens absoluut niet bedoeld om mensen die in zo'n geval zitten te kwetsen met mijn geklaag, heb ik hiermee iemand beledigd/gekwetst dan mijn welgemeende excuses daarvoor)
Maar gevoel is zo'n ongeleid projectiel waar je geen grip op kan krijgen en dus gaat het zijn eigen weg.
Ik probeer niet teveel in deze kwestie me op mijn gevoel te laten leiden, maar ja, that is so f*cking hard! Zeker als je vrij emotioneel van aard bent...
Goed, ik moet gewoon maar proberen geen medelijden meer te hebben met mezelf en ook eens te denken aan al die vrouwen die zo graag ook maar 1 kindje willen en zelfs dat niet eens kunnen krijgen.
(deze post was trouwens absoluut niet bedoeld om mensen die in zo'n geval zitten te kwetsen met mijn geklaag, heb ik hiermee iemand beledigd/gekwetst dan mijn welgemeende excuses daarvoor)
donderdag 14 april 2011 om 19:11
Iets vergelijkbaars denk ik... Ik heb 2 keer een hele zware zwangerschap gehad, 2 keer bevallen met een ks. Ik heb diabetes en dat maakte de zwangerschap een stuk zwaarder (10 keer per dag of meer mijn suiker prikken en daarop reageren als het nodig was; heel veel extra controles in het ziekenhuis en twee topzware baby's). Ze zijn het me echt waard hoor! Maar dat maakte wel dat een 3e kindje er niet zou komen. Ik heb het daar ook heel moeilijk gehad omdat het een verstandelijke beslissing was. Mijn man was degene die tegen mij zei; liefje, dat moeten we niet nog een keer doen. En ook de gyn kon "ons" besluit helemaal begrijpen. Ik heb het er nu soms nog moeilijk mee als ik iemand zwanger zie (van een 2e of 3e kindje) want ik zou zo graag nog een kindje willen.
Naast alle fysieke bezwaren zijn er ook nog een heleboel praktische bezwaren (idd financieel, auto, huis etc etc).
Ik heb geen tips voor je om hier doorheen te komen, ik wilde je alleen laten weten dat ik het snap. Ook al voel je je nog zo gezegend met je man en je prachtige kindje, als de wens zoooo groot is en zo diep zit, dan kost het tijd om het te verwerken dat die wens niet meer uit gaat komen.
Heel veel succes ermee!
Naast alle fysieke bezwaren zijn er ook nog een heleboel praktische bezwaren (idd financieel, auto, huis etc etc).
Ik heb geen tips voor je om hier doorheen te komen, ik wilde je alleen laten weten dat ik het snap. Ook al voel je je nog zo gezegend met je man en je prachtige kindje, als de wens zoooo groot is en zo diep zit, dan kost het tijd om het te verwerken dat die wens niet meer uit gaat komen.
Heel veel succes ermee!
vrijdag 15 april 2011 om 13:54
Japrecies zo gaat dat met gevoelens...
Het heeft tijd nodig en gun je zelf die tijd. Sta jezelf toe dat je af en toe flink mag balen en er vreselijk verdrietig om mag zijn.
Dat is niet erg, laat het maar komen en merk dan dat na verloop van tijd het steeds beter gaat en er beter mee om kan gaan en op deze manier geef je het een plekje. Sterkte!!!
Het heeft tijd nodig en gun je zelf die tijd. Sta jezelf toe dat je af en toe flink mag balen en er vreselijk verdrietig om mag zijn.
Dat is niet erg, laat het maar komen en merk dan dat na verloop van tijd het steeds beter gaat en er beter mee om kan gaan en op deze manier geef je het een plekje. Sterkte!!!
vrijdag 15 april 2011 om 15:49
quote:tibor schreef op 15 april 2011 @ 13:54:
Japrecies zo gaat dat met gevoelens...
Het heeft tijd nodig en gun je zelf die tijd. Sta jezelf toe dat je af en toe flink mag balen en er vreselijk verdrietig om mag zijn.
Dat is niet erg, laat het maar komen en merk dan dat na verloop van tijd het steeds beter gaat en er beter mee om kan gaan en op deze manier geef je het een plekje. Sterkte!!!
thanks Tibor, ik ga het zeker proberen
Ik moet ook wel zeggen dat ik gisteren een enorm zware dag had en het helemaal niet zag zitten, en vandaag gaat het al weer eens stuk beter!
Met vallen en opstaan he
Jij ook veel sterkte, en een dikke knuffel!
Japrecies zo gaat dat met gevoelens...
Het heeft tijd nodig en gun je zelf die tijd. Sta jezelf toe dat je af en toe flink mag balen en er vreselijk verdrietig om mag zijn.
Dat is niet erg, laat het maar komen en merk dan dat na verloop van tijd het steeds beter gaat en er beter mee om kan gaan en op deze manier geef je het een plekje. Sterkte!!!
thanks Tibor, ik ga het zeker proberen
Ik moet ook wel zeggen dat ik gisteren een enorm zware dag had en het helemaal niet zag zitten, en vandaag gaat het al weer eens stuk beter!
Met vallen en opstaan he
Jij ook veel sterkte, en een dikke knuffel!
vrijdag 15 april 2011 om 17:36
Ik zit een beetje in hetzelfde schuitje alleen gaat het bij om een derde kindje. En ja ik weet het, ik heb twee prachtige, gezonde kinderen dus ik moet tevreden zijn met hetgeen ik heb. Alleen wilde ik altijd al graag drie en misschien zelfs wel vier kinderen. Een groot gezin had ik voor ogen. Maar helaas manlief vindt twee kinderen echt voldoende. We hebben er al heel veel over gesproken maar we blijven er andere ideeën over houden.
Dus ook ik probeeer het te accepteren, maar op dagen zoals vandaag valt dat niet altijd mee.
Ik lees dus mee, ik kan ook wel wat tips gebruiken....
Sterkte!
Dus ook ik probeeer het te accepteren, maar op dagen zoals vandaag valt dat niet altijd mee.
Ik lees dus mee, ik kan ook wel wat tips gebruiken....
Sterkte!
vrijdag 15 april 2011 om 19:02
Ik denk EVO, dat al had je er drie of vier je altijd het verlangen krijgt naar weer een kleintje. En het geeft echtniet dat je daar af en toe minder goed kunt accepteren dat er geen kleintje meer komt maar probeer vooral van je kids te genieten want voor je het weet kijk je met verlangen terug naar deze tijd!
vrijdag 15 april 2011 om 21:48
@ Evo, tis en blijft moeilijk denk ik. Had een goede dag en nu zit ik weer een potje te janken. Gadver, wat voel ik me zielig... Een vriendin heeft me laten weten dat ze zwanger is en was overenthousiast. Natuurlijk Ben ik echt heel blij hoor... Maar oh, wat wil ik zelf zo graag zulk nieuws willen vertellen.
Soms voelt het echt niet eerlijk. Of dan krijg je van iemand de vraag of je nog niet aan de 2de gaat beginnen zeg. Kan me de moed dan ff niet opbrengen om te zeggen hoe het echt zit...
Soms voelt het echt niet eerlijk. Of dan krijg je van iemand de vraag of je nog niet aan de 2de gaat beginnen zeg. Kan me de moed dan ff niet opbrengen om te zeggen hoe het echt zit...
vrijdag 15 april 2011 om 22:10
@Tibor. Ik ben me daar bewust van en ik geniet ook echt van deze twee en probeer zoveel mogelijk met mijn verstand te denken.
@polka. Ik voel echt met je mee! In mijn omgeving zijn heel veel stellen die al een derde hebben of voor de derde gaan. Ik ben ook oprecht blij voor hen maar ook zo jaloers. En niet alleen dat ze een kindje krijgen/hebben maar ook dat ze als stel hier samen volledig achter staan.
De vragen die jij krijgt, krijg ik ook (waarschijnlijk wel in mindere mate) En in het begin zei ik dan ook altijd heel luchtig dat het zo wel goed was. Maar ik ben daar vanaf gestapt. Ik zeg nu gewoon dat ik er graag nog eentje bij wil maar dat je daar met z'n tweeën voor moet zijn. Ga verder dan niet huilen hoor;-). Dit voelt voor mij prettiger.
@polka. Ik voel echt met je mee! In mijn omgeving zijn heel veel stellen die al een derde hebben of voor de derde gaan. Ik ben ook oprecht blij voor hen maar ook zo jaloers. En niet alleen dat ze een kindje krijgen/hebben maar ook dat ze als stel hier samen volledig achter staan.
De vragen die jij krijgt, krijg ik ook (waarschijnlijk wel in mindere mate) En in het begin zei ik dan ook altijd heel luchtig dat het zo wel goed was. Maar ik ben daar vanaf gestapt. Ik zeg nu gewoon dat ik er graag nog eentje bij wil maar dat je daar met z'n tweeën voor moet zijn. Ga verder dan niet huilen hoor;-). Dit voelt voor mij prettiger.
zaterdag 16 april 2011 om 12:58
Mijn kinderwens is ruimsschoots vervuld met 4 pracht exemplaren. Dat is wat mij betreft genoeg, ik wil echt geen kinderen meer en mijn man ook niet.
Ook ik neem dus, net als jij, afscheid van de kinderen krijg periode, heel bewust en uit vrije wil..... maar ik vind het dus hartstikke moeilijk! Ook al wil ik het zelf. Ik denk dat het een normaal iets is om moeite te hebben met het afsluiten van deze bijzondere periode in je leven, en helemaal als dat niet helemaal uit vrije wil is.
Sterkte ermee.
Ook ik neem dus, net als jij, afscheid van de kinderen krijg periode, heel bewust en uit vrije wil..... maar ik vind het dus hartstikke moeilijk! Ook al wil ik het zelf. Ik denk dat het een normaal iets is om moeite te hebben met het afsluiten van deze bijzondere periode in je leven, en helemaal als dat niet helemaal uit vrije wil is.
Sterkte ermee.
maandag 18 april 2011 om 14:12
Net jankend de huisarts gebeld omdat ik zelf niet ga redden, moet ik morgen maar terugbellen. Vandaag make ze geen afspraken meer...
Ben nu op aanraden van iemand een " afscheidsbrief" aan het maken aan het kindje dat ik niet zal krijg, maar dat is pas moeilijk... Zal nog een lange emotionele weg zijn waar ik doorheen moet.
Ben nu op aanraden van iemand een " afscheidsbrief" aan het maken aan het kindje dat ik niet zal krijg, maar dat is pas moeilijk... Zal nog een lange emotionele weg zijn waar ik doorheen moet.
maandag 18 april 2011 om 14:38
Polkadot, ik herken je gevoel wel. Mijn partner en ik hebben 2 kinderen, als het aan mij had gelegen waren het er wel een stuk of 5 geweest.
Toen ik mijn partner leerde kennen heb ik hem vrij snel verteld dat ik graag een 'groot' gezin wilde. Hij maakte zich er niet zo druk om, maar wilde wel ooit vader worden. 1 kind vond hij maar niks (verwend, geen broertjes of zusjes waar hij/zij later wat aan zou kunnen hebben enz. Zijn argumenten voor de eerste zwangerschap!), dus dat er 2 zouden komen was hij toen vrij duidelijk in.
Na een relatie van ruim een jaar raakte ik zwanger, mijn vriend reageerde nuchter: Daar redden we ons wel mee.
Toen onze eerste geboren was moest ik er eerst absoluut niet aan denken om weer zwanger te raken, ik genoot volop van de kleine, maar na een jaar of 2/3 wilde ik wel heel graag een tweede kindje en ineens gaf mijn vriend aan dat het wat hem betrof niet zo nodig meer hoefde. Of hij zei, ooit wel, maar nu nog niet.
Al zijn eerdere argumenten om een tweede te willen schoof hij zo van tafel. Ik ben heel verdrietig geweest en heb hem ergens wel voor het blok gezet. Ik zorgde ervoor dat ik niet zwanger kon raken, slikte de pil, maar dat was zo tegen mijn gevoel in dat ik hem ruim tevoren heb gezegd dat ik op mijn 30ste verjaardag ging stoppen met de pil en dat als hij echt geen tweede wilde, dat hij dan maar voor bescherming moest zorgen.
Na een ruime maand was ik zwanger.
Nu is mijn partner dolblij met beide kinderen, maar een derde (vierde of zelfs vijfde) zal er nooit komen.
De jongste wordt nu bijna 5 en de oudste is ruim 8. Ikzelf kan het nu wel accepteren hoor, maar ik vind het bv heel lastig om de babyspullen allemaal al weg te doen. Het circuleert nu in de familie, box en maxicosi bijv.
Ach ergens vind ik het nu wel goed zo, de komst van de tweede had voor mij een grotere impact als de komst van de eerste. Af en toe zeg ik heel stoer dat ik er niet meer aan moet denken, de slapeloze nachten, de 'vrijheid' die je kwijt raakt enz. Maar diep in mijn hart weet ik: als mijn partner zou zeggen, we gaan voor de derde, dan was ik liever gisteren nog zwanger...
Je 'pijn' zal nog wel lang duren, maar er komt een tijd dat je er vrede mee kunt hebben.
Ik wens je veel sterkte toe!
Toen ik mijn partner leerde kennen heb ik hem vrij snel verteld dat ik graag een 'groot' gezin wilde. Hij maakte zich er niet zo druk om, maar wilde wel ooit vader worden. 1 kind vond hij maar niks (verwend, geen broertjes of zusjes waar hij/zij later wat aan zou kunnen hebben enz. Zijn argumenten voor de eerste zwangerschap!), dus dat er 2 zouden komen was hij toen vrij duidelijk in.
Na een relatie van ruim een jaar raakte ik zwanger, mijn vriend reageerde nuchter: Daar redden we ons wel mee.
Toen onze eerste geboren was moest ik er eerst absoluut niet aan denken om weer zwanger te raken, ik genoot volop van de kleine, maar na een jaar of 2/3 wilde ik wel heel graag een tweede kindje en ineens gaf mijn vriend aan dat het wat hem betrof niet zo nodig meer hoefde. Of hij zei, ooit wel, maar nu nog niet.
Al zijn eerdere argumenten om een tweede te willen schoof hij zo van tafel. Ik ben heel verdrietig geweest en heb hem ergens wel voor het blok gezet. Ik zorgde ervoor dat ik niet zwanger kon raken, slikte de pil, maar dat was zo tegen mijn gevoel in dat ik hem ruim tevoren heb gezegd dat ik op mijn 30ste verjaardag ging stoppen met de pil en dat als hij echt geen tweede wilde, dat hij dan maar voor bescherming moest zorgen.
Na een ruime maand was ik zwanger.
Nu is mijn partner dolblij met beide kinderen, maar een derde (vierde of zelfs vijfde) zal er nooit komen.
De jongste wordt nu bijna 5 en de oudste is ruim 8. Ikzelf kan het nu wel accepteren hoor, maar ik vind het bv heel lastig om de babyspullen allemaal al weg te doen. Het circuleert nu in de familie, box en maxicosi bijv.
Ach ergens vind ik het nu wel goed zo, de komst van de tweede had voor mij een grotere impact als de komst van de eerste. Af en toe zeg ik heel stoer dat ik er niet meer aan moet denken, de slapeloze nachten, de 'vrijheid' die je kwijt raakt enz. Maar diep in mijn hart weet ik: als mijn partner zou zeggen, we gaan voor de derde, dan was ik liever gisteren nog zwanger...
Je 'pijn' zal nog wel lang duren, maar er komt een tijd dat je er vrede mee kunt hebben.
Ik wens je veel sterkte toe!
