Voortdurend gespannen

Wat lief van je Vivaeva, dank je wel.

Ik ben zo 'blij' (sorry) hier iemand te ontmoeten die weet wat je meemaakt, wat je klachten voor impact hebben. Zo iemand heb ik nog nooit ontmoet.



Ik doe altijd mijn stinkende best om ook 'normaal' te zijn, dit betekent dat ik mijn spanningen en angsten bagataliseer en het mezelf kwalijk neem dat ik altijd zo gespannen ben. Vooral ook omdat er zo langzamerhand een situatie is ontstaan waarbij ik me maar zo rustig mogelijk houdt en daardoor een heleboel dingen gewoon maar niet meer doe. Ik heb in het verleden wel cursussen gevolgd zoals 'omgaan met spanningen', ademhalingsoefeningen bij een therapeut, gesprekken bij een psycholoog. Maar hierdoor ben ik wel elke keer weer teleurgesteld als het weer niet voldoende hielp.



Ik heb er nooit aan gedacht dat het wel eens een mankement (stoornis) zou kunnen zijn in m'n lichaam waar ik dus in beginsel niets aan kan doen.



Vreemd trouwens dat ik al jaren AD slik (n.a.v. pnd) en dat niemand ooit op het idee is gekomen dat het (ook) wel eens een angststoornis zou kunnen zijn.



Ga binnenkort dus met psych aan de slag en hopelijk gaat het dan weer de goede kant op.



Iedereen veel sterkte die met deze nare klachten moet leven.

Dag Loveletter. Dat is dus precies wat ik bedoel. Dat je het jezelf kwalijk gaat nemen dat je "zo" bent en dat je ook kwaad op jezelf bent (als ik je goed begrijp). Terwijl het zo helend zou kunnen zijn als je jezelf zou kunnen "vergeven" en met veel liefde goed voor jezelf en voor je stoornis zou moeten zorgen. Je bent dat waard namelijk, ondanks of misschien wel dankzij je stoornis. Want je bent wel een vechter, weet je dat?



Al die cursussen heb ik ook gehad, maar het is gewoon niet voldoende. Lees ik het goed dat je met pnd een post-natale depressie bedoelt? Is je hormoonspiegel wel eens goed nagekeken? Een pnd kan o.a. ontstaan door een disbalans in de hormoonhuishouding en kan ook mede met een hormoonbehandeling behandeld worden. Ik weet niet hoelang dat geleden is maar ook daarin zijn de opvattingen en de behandelmethoden in de loop der jaren veranderd.



Nog even 1 vraag: is de psych een psycholoog of psychiater? En wie schrijft je de medicatie voor? Mijn ervaring is dat ook de hulpverlening nogal eens in hun eigen opvattingen blijven hangen en daarom niet echt open staan voor nieuwe ideeën. Het vergt daarom veel kracht en assertiviteit om toch voor je eigen mening op te komen en dat terwijl je je juist zo zwak en kwetsbaar voelt.



Ondertussen hebben we geloof ik zo'n beetje het topic van TO overgenomen en dat gaat meer om een dwangstoornis. We kunnen een eigen topic beginnen als je dat op prijs stelt of behoefte aan hebt.



Sterkte met alles.

Ha, ja het wordt een beetje een tweegesprek zo.



Ik bedoelde idd een postnatale depressie en ik ga binnenkort naar een psychiater. Deze heeft mij in het verleden ook de AD voorgeschreven maar dit is toen overgenomen door de huisarts. Ik vond nl. niet dat ik door het gegraaf in het verleden iets opschoot en was wel klaar met de hulpverlening.

Maar het is nu eenmaal zo dat een psychiater veel meer kennis van zaken heeft vwb de AD, dus zet ik de stap toch maar weer.



Fijn trouwens dat jou medicijnen nog steeds goed helpen.

Ik hoop ook dat je medicijnen krijgt die bij jou goed werken. Medicijnen alleen zijn niet zaligmakend maar je kunt wel een slinger in de goede richting krijgen en de positieve spiraal naar boven weer vinden. En daardoor alleen al ga je het leven heel anders beleven. Dan komt de ware Loveletter weer voorzichtig tevoorschijn. En dat gun ik je zo.

Hoi lichtpuntjes,

Ik denk dat de maatschappelijke dwang om goed te presteren ook enorm is. We leven niet meer alleen met de ons omringende familie en bekenden en met onze materiële verworvenheden, maar worden dag in dag uit geconfronteerd met (programma's over) mooi ingerichte keurige huizen, goede vakantiebestedingen, juiste uitgavepatronen enzovoort. Het wordt ons niet gemakkelijk gemaakt.

Als ik weleens door een woonwijk wandel verbaas ik me er wel eens over dat zoveel mensen er toch in slagen te voldoen aan al die ongeschreven voorschriften over behoorlijk wonen, het schoonhouden van hun huis en het zichzelf verzorgen, kleden, kappen en een redelijke baan hebben en noem maar op.

Een normaal, gewoon leven leiden is echt een hele klus.

Helemaal niet gek dat men soms door de bomen het bos niet meer ziet, lijkt me.

Yasuko, dat ben ik met je eens, plus dat er ook zo ontzettend veel te kiezen valt. De laatste generaties kunnen keuzes maken hoe ze willen leven en dat is een grote vrijheid maar het kan ook veel stress opleveren. Vroegah stond het leven, voor de meeste vrouwen, eigenlijk wel behoorlijk vast; trouwen, kinderen krijgen, huisvrouw zijn en een netwerk van familie, buren en kerkleden om zich heen. Nu kun je kiezen voor een man- of vrouwrelatie, en de relatievorm kun je ook kiezen, beroepskeuze, wel of geen kinderen, hoeveel kinderen, combineren met werk en dan ook nog kiezen waar we met de wintersport naar toe gaan, wat we met de zomervakantie zullen doen en een veilig vangnet is lang zo vanzelfsprekend niet.



En inderdaad de grote maatschappelijke druk om perfect te zijn, en dat begint al heel jong met gesleutel aan kinderen; beugels, logopedie, toetsen en testen op school en direct ingrijpen met behulp van allerhande hulpverleners als het kind wat druk is of in zichzelf gekeerd of wat minder snel is dan andere kinderen. En een kind moet op hockey, voetbal, ballet, bij vriendjes spelen, de Wii, de play-station. Verjaardagsfeestjes moeten nog leuker zijn dan van het kind dat vorige week jarig was.



En we krijgen heel veel prikkels van buitenaf, muziek, reclame, billboards, sms'sjes, mailtjes, de mobiel gaat overal mee naar toe en is altijd aan, snelle beelden op tv, ellendig nieuws uit alle delen van de wereld, noem maar op.



Je zou eigenlijk 1 middag in de week de bel af moeten doen, computer en telefoon uit, televisie uit, radio uit en eigenlijk helemaal niets hoeven. Even me-time en dan niet zoals de bladen voorschrijven op de design-bank in het milieu-verantwoorde yoga-pak de bonbons van de nieuwste patisserie zitten snoepen, maar gewoon in je ouwe jogging broek in je neus zitten peuteren als je daar zin in hebt.



En wat ik ook heel belangrijk vind: alles moet LEUK zijn. En vaak is het niet zo leuk en het zou handiger zijn als je dat zou kunnen accepteren.

Inderdaad.

Maar het ""zitten en even helemaal niets doen" is één van de allermoeilijkste dingen voor een mens.

Voor veel mensen is dat helemaal onmogelijk.

Maar het is wel te leren denk ik. Waarschijnlijk word je in eerste instantie onrustig omdat je geen afleiding hebt, maar ach, af en toe een kopje koffie/theedrinken en doelloos uit het raam kijken? Of even s'avonds een uurtje voor het naar bed gaan,de tv, computer, radio, mobiel uit. En geen tv op de slaapkamer. Je kunt wel rust inbouwen, hoor.

Wat mij bijv. verbaasd is dat mensen de tomtom aanzetten op het moment dat ze van huis wegrijden terwijl ze bijv. de eerste 100 km. de weg wel kennen, alleen het laatste stukje niet. Maar toch heb je er weer een bewegend beeld en een stem bij waar je je aandacht aan moet geven.

Jullie hebben helemaal gelijk.

Ik verbaas me er ook altijd over hoeveel mensen er op vrije feestdagen naar van die meubelboulevards gaan (en eigenlijk niks nodig hebben volgens mij). Het is een soort van onrust denk ik dan of bang zijn om 'iets' te missen.



Ik kan me gelukkig goed thuis vermaken of ik ga wandelen in de natuur. Al die mensenmassa's is niks voor mij.

Loveletter,



Naar aanleiding van een ander topic over spanning bij Lijf en Lijn vroeg ik me ineens af of je wel eens iets gedaan hebt aan yoga, haptonomie of mindfulness? Dat leert je bewust te worden van de effecten van spanning op lichaam en geest en ook hoe je gedachten ook spanningen en angsten kunnen oproepen. Het werkt heel direct en het is geen moeilijke psychotherapie met gegraaf in het verleden. Het is heel praktisch en gericht op hoe de situatie nu is. Ik doe zelf aan yoga en meditatie en dat helpt mij wel enorm. Samen met de medicatie werkt het heel goed. Omdat ik maar een kleine onderhoudsdosis slik, laten de spanningen in het leven mij ook niet onberoerd maar dit helpt mij wel heel veel om er mee te kunnen "dealen".

Dank je voor de tip, vivaeva.



Ik wil nu eerst wachten op het consult met de psych en dat duurt nog een aantal weken ivm een wachtlijst. Op dit moment ben ik niet in staat nieuwe dingen op te pakken ivm de angsten en daarbij behorende lichamelijke klachten. Maar ik zal je tips wel in m'n achterhoofd houden voor als ik me weer wat beter voel.

Loveletter, jammer dat je nog zo lang moet wachten voor je naar de psych kan. Ik hoop dat je de tussentijd een beetje redelijk kan doorkomen. Heb je wel bezigheden die je een beetje afleiding of lucht kunnen geven? Kun je bij de huisarts terecht voor wat extra ondersteuning. Heb je mensen in je omgeving bij wie je terecht kan? Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd. Ik leef met je mee.

Ik kom de dagen redelijk door. De ene dag beter dan de andere.

Verder doe ik wel de noodzakelijke boodschappen en ik ben ook nog ( part-time) op m'n werk (gelukkig rustig werk) waar ze er alle begrip voor hebben. Meer kan ik er momenteel niet bij hebben.

Ben heel 'watterig' in m'n hoofd, soms duizelig, een heel erg suizend hoofd, gespannen gevoel (soms vliegt het me aan), drukkend gevoel en gauw emotioneel.



De hele dag door bezig met mezelf tot kalmte manen (erg vermoeiend).

loveletter, dat is heel herkenbaar en inderdaad uitputtend, zowel lichamelijk als psychisch/emotioneel. Fijn dat ze op je werk begrip ervoor hebben. Dat haalt misschien iets van de spanning af dat je "normaal" moet doen of dat mensen niets mogen merken.