Kinderen
alle pijlers
Koppige peuter
dinsdag 19 april 2011 om 21:33
Ik ben moeder van een heerlijk meisje dat in juni 3 jaar wordt. Ze is een dame met een eigen willetje. Dat is natuurlijk op een bepaalde manier een leuke eigenschap, maar momenteel zit ze in een enorme koppigheidfase en is het heel lastig. Ook op de creche hebben ze heel wat met haar te stellen. 2 voorbeelden van vandaag:
- vandaag stopte ik haar in. Toen ik de kamer uitging, ging ze huilen en roepen. Ik was met onze jongste bezig dus mijn vriend ging toen naar haar toe maar kreeg een mep in zijn gezicht. Mama moest komen! Hij heeft haar uitgelegd dat dat niet lief was, en dat ze niet mocht slaan. Ook moest ze sorry zeggen. Dat weigerde ze. Uiteindelijk ben ik nog een keer boven geweest en hij ook. We hebben beiden uitgelegd dat slaan niet lief is, dat het pijn doet, en papa verdrietig maakt. Ze bleef boos en weigerde sorry te zeggen. Uiteindelijk zijn we maar weggegaan en is ze boos gaan slapen.
- Op de creche laten ze de peuters zichzelf zoveel mogelijk aankleden na het slaapje. Als dat niet lukt dan kunnen ze om hulp vragen en dat krijgen ze dan uiteraard. Vandaag heeft mijn dochter geweigerd zichzelf aan te kleden en ook om hulp te vragen. Ze is uiteindelijk 1,5 uur in haar ondergoed binnen gebleven met een van de leidsters terwijl de anderen buiten gingen spelen. Na 1,5 uur heeft de leidster het maar opgegeven..
Hebben jullie hier ervaring mee? Is dit normaal peuter gedrag of is er meer aan de hand? En hoe gaan we hier het beste mee om? We proberen haar zoveel structuur te bieden, keuzes te geven waar mogelijk, dingen uit te leggen, positief te benaderen.. maar soms lijkt niets te lukken.
Tips zijn welkom!
- vandaag stopte ik haar in. Toen ik de kamer uitging, ging ze huilen en roepen. Ik was met onze jongste bezig dus mijn vriend ging toen naar haar toe maar kreeg een mep in zijn gezicht. Mama moest komen! Hij heeft haar uitgelegd dat dat niet lief was, en dat ze niet mocht slaan. Ook moest ze sorry zeggen. Dat weigerde ze. Uiteindelijk ben ik nog een keer boven geweest en hij ook. We hebben beiden uitgelegd dat slaan niet lief is, dat het pijn doet, en papa verdrietig maakt. Ze bleef boos en weigerde sorry te zeggen. Uiteindelijk zijn we maar weggegaan en is ze boos gaan slapen.
- Op de creche laten ze de peuters zichzelf zoveel mogelijk aankleden na het slaapje. Als dat niet lukt dan kunnen ze om hulp vragen en dat krijgen ze dan uiteraard. Vandaag heeft mijn dochter geweigerd zichzelf aan te kleden en ook om hulp te vragen. Ze is uiteindelijk 1,5 uur in haar ondergoed binnen gebleven met een van de leidsters terwijl de anderen buiten gingen spelen. Na 1,5 uur heeft de leidster het maar opgegeven..
Hebben jullie hier ervaring mee? Is dit normaal peuter gedrag of is er meer aan de hand? En hoe gaan we hier het beste mee om? We proberen haar zoveel structuur te bieden, keuzes te geven waar mogelijk, dingen uit te leggen, positief te benaderen.. maar soms lijkt niets te lukken.
Tips zijn welkom!
woensdag 20 april 2011 om 19:55
Wat een boeiende discussie... had vanochtend al een lap tekst staan maar uiteindelijk niet gepost (geen idee waarom eigenlijk). Komt erg overeen met Wen en AJ. Ik wilde reageren op het "laat op school aankomen want sesamstraat was nog niet afgelopen" voorbeeld.
Hier geef ik dochter (bijna 3) ruim van tevoren aan wanneer we weggaan en wat we gaan doen. Door veel uit te leggen merk ik dat ik bij haar veel onrust weg haal. Ik vraag vaak ook meteen of ze jas en schoenen aan wil doen en laat haar zelf de tv op het laatste moment uit zetten. Werkt goed. Verder doe ik op mijn vrije dag alles op haar tempo zodat ze in ieder geval het idee heeft dat ze zelf mag beslissen, en dus invloed heeft. Vaak is dat schijn invloed omdat ik haar twee keuzes geef van dingen die ik zelf wilde doen maar omdat zij de volgorde bepaalt is er geen strijd.
Ik probeer ook eerst achter het waarom van een woedebui te komen voordat ik iets probeer. En heb gemerkt dat ze aan het einde van de dag , als ze heel moe is en (te) veel heeft meegemaakt die dag ze dat het beste verwerkt met een driftbui. Ik ga dan op een stoel/bed/grond bij haar in de buurt zitten en wacht tot ze uitgeraasd is. Zo klein als ze is vind ik dat ze recht heeft om zich te uiten (binnen de grenzen, er worden geen dingen gesloopt en ik wordt niet "slachtoffer" van haar woedebui). Later, als ze kalm is leg ik haar uit dat ik slaanen dergelijke niet gewenst gedrag vind. Ookal weet ik dat ze de betekenis achter sorry nog niet kan bevatten, ik vind wel dat dit een van de basisdingen is die ik haar behoor aan te bieden.
In mijn omgeving vind men over het algemeen ook dat ik een wonderlijke manier van opvoeden heb... prima, maar ik heb bijvoorbeeld geen krijsende "ikwillhetnu" peuter in de super alleen al omdat ze het daar te druk voor heeft (ze mag helpen) en omdat ze mag kiezen wanneer we gaan, en da's dus niet als ze doodop is. Oma wordt er soms een tikje nerveus van, maar ach als dat alles is
Hier geef ik dochter (bijna 3) ruim van tevoren aan wanneer we weggaan en wat we gaan doen. Door veel uit te leggen merk ik dat ik bij haar veel onrust weg haal. Ik vraag vaak ook meteen of ze jas en schoenen aan wil doen en laat haar zelf de tv op het laatste moment uit zetten. Werkt goed. Verder doe ik op mijn vrije dag alles op haar tempo zodat ze in ieder geval het idee heeft dat ze zelf mag beslissen, en dus invloed heeft. Vaak is dat schijn invloed omdat ik haar twee keuzes geef van dingen die ik zelf wilde doen maar omdat zij de volgorde bepaalt is er geen strijd.
Ik probeer ook eerst achter het waarom van een woedebui te komen voordat ik iets probeer. En heb gemerkt dat ze aan het einde van de dag , als ze heel moe is en (te) veel heeft meegemaakt die dag ze dat het beste verwerkt met een driftbui. Ik ga dan op een stoel/bed/grond bij haar in de buurt zitten en wacht tot ze uitgeraasd is. Zo klein als ze is vind ik dat ze recht heeft om zich te uiten (binnen de grenzen, er worden geen dingen gesloopt en ik wordt niet "slachtoffer" van haar woedebui). Later, als ze kalm is leg ik haar uit dat ik slaanen dergelijke niet gewenst gedrag vind. Ookal weet ik dat ze de betekenis achter sorry nog niet kan bevatten, ik vind wel dat dit een van de basisdingen is die ik haar behoor aan te bieden.
In mijn omgeving vind men over het algemeen ook dat ik een wonderlijke manier van opvoeden heb... prima, maar ik heb bijvoorbeeld geen krijsende "ikwillhetnu" peuter in de super alleen al omdat ze het daar te druk voor heeft (ze mag helpen) en omdat ze mag kiezen wanneer we gaan, en da's dus niet als ze doodop is. Oma wordt er soms een tikje nerveus van, maar ach als dat alles is
woensdag 20 april 2011 om 20:33
Pffff... wat een dag! Ze probeert ons zo enorm uit op het moment! Ze is echt vervelend geweest vandaag. Steeds de kont tegen de krib, wilde niets, veel huilen om niets, gaf haar kleine broertje steeds meppen.. ik heb echt alle vaardigheden die ik in me heb uit de kast gehaald. Ik heb echt geprobeerd me in haar in te leven en heb jullie woorden in mijn hoofd herhaald, maar het effect is hier toch maar minimaal hoor. Als ze dwars is en niks wil, dan wil ze gewoon niks. Dan kan ik lullen als brugman, op haar niveau gaan zitten, vragen wat ze dan wel wil, 2 keuzes geven, afleiden, proberen iets te vinden dat we allebei oke vinden...ik heb het vandaag in verschillende situaties allemaal geprobeerd maar in sommige gevallen werkte het echt niet. Dan bleef ze echt hangen in haar bui. Tja.. wat doen jullie dan?
Ik blijf me in dit soort discussies echt steeds 2 dingen afvragen:
1. Zijn mijn man en ik extreem slechte opvoeders?
2. Is mijn kind nu gewoon pittiger dan gemiddeld?
Wat ook veel scheelt hier denk ik, is dat wij er dus 2 hebben. Daarom is er soms minder tijd voor een wat kindvriendelijkere methode, want broertje heeft ook aandacht nodig en dan moet zij soms wachten. En laat geduld nu net niet haar sterktste kant zijn.. Broertje roept natuurlijk ook jaloezie op, wat soms weer slaan tot gevolg heeft de laatste tijd. Daar treed ik wel hard tegen op. Ik snap dat het niet altijd leuk is om de aandacht te delen en dat zeg ik haar ook, maar slaan is niet de manier om dat te uiten.
Ik blijf me in dit soort discussies echt steeds 2 dingen afvragen:
1. Zijn mijn man en ik extreem slechte opvoeders?
2. Is mijn kind nu gewoon pittiger dan gemiddeld?
Wat ook veel scheelt hier denk ik, is dat wij er dus 2 hebben. Daarom is er soms minder tijd voor een wat kindvriendelijkere methode, want broertje heeft ook aandacht nodig en dan moet zij soms wachten. En laat geduld nu net niet haar sterktste kant zijn.. Broertje roept natuurlijk ook jaloezie op, wat soms weer slaan tot gevolg heeft de laatste tijd. Daar treed ik wel hard tegen op. Ik snap dat het niet altijd leuk is om de aandacht te delen en dat zeg ik haar ook, maar slaan is niet de manier om dat te uiten.
woensdag 20 april 2011 om 20:56
1. Waarschijnlijk niet
2. Waarschijnlijk niet (het is een fase )
Wat was vandaag nou concreet het probleem? Dat ze niets wil lijkt me niet heel problematisch: dan wil ze maar niks, toch?
Dat ze haar broertje slaat is wel vervelend - hoe oud is hij? Te klein om van zich af te bijten? Misschien helpt het als je haar uitlegt wat de gevolgen zijn van haar broertje slaan (dat hij pijn heeft, heel verdrietig wordt, misschien zelfs bang wordt voor haar). Ze slaat uit jaloezie, denk je. Zou het misschien helpen om iets aan die jaloezie te doen? Wat extra mama-dochter tijd? Haar wat meer verantwoordelijkheid geven, bijvoorbeeld bij de verzorging van broertje?
2. Waarschijnlijk niet (het is een fase )
Wat was vandaag nou concreet het probleem? Dat ze niets wil lijkt me niet heel problematisch: dan wil ze maar niks, toch?
Dat ze haar broertje slaat is wel vervelend - hoe oud is hij? Te klein om van zich af te bijten? Misschien helpt het als je haar uitlegt wat de gevolgen zijn van haar broertje slaan (dat hij pijn heeft, heel verdrietig wordt, misschien zelfs bang wordt voor haar). Ze slaat uit jaloezie, denk je. Zou het misschien helpen om iets aan die jaloezie te doen? Wat extra mama-dochter tijd? Haar wat meer verantwoordelijkheid geven, bijvoorbeeld bij de verzorging van broertje?
woensdag 20 april 2011 om 20:57
quote:wen schreef op 20 april 2011 @ 12:20:
*maakt een nederige buiging voor de lof*
(misschien leuk om te vertellen dat ik met nog wat ouders bezig ben om een website op te zetten over onze kijk op opvoeden - zal nog wel even duren, maar dan zet ik hier gewoon een linkje neer ipv mijn epistels, haha)Graag, hoop dat je de puberteit ook meeneemt, die heb ik nl ook rondlopen...
*maakt een nederige buiging voor de lof*
(misschien leuk om te vertellen dat ik met nog wat ouders bezig ben om een website op te zetten over onze kijk op opvoeden - zal nog wel even duren, maar dan zet ik hier gewoon een linkje neer ipv mijn epistels, haha)Graag, hoop dat je de puberteit ook meeneemt, die heb ik nl ook rondlopen...
woensdag 20 april 2011 om 21:00
Mijn zoontje is ook echt boos als hij boos is. Ik kan op mijn kop staan, maar hij is boos. Of ik nu grapjes maak, hem probeer af te leiden, een alternatief bied, het helpt niks.
In die situaties vertel ik hem dat ik verder ga met koken (of wat ik ook aan het doen ben) en hij mag komen als er iets is. Als ik er geen aandacht meer aan geef, draait hij het snelst bij (dan nog duurt het wel eens een half uurtje hoor). Gelukkig is hij helemaal niet jaloers op zijn zusje (zij is 7 maanden) want dat is natuurlijk gedrag waar je wel op moet reageren. Maar als hij die bui heeft, peil ik af en toe de stemming door hem een vraag te stellen "komt papa zo thuis?" en door zijn reactie merk ik snel genoeg of we weer verder kunnen. Af en toe heeft hij het nodig om even te mokken. Het einde van de dag is hierbij ook zeer herkenbaar.
In die situaties vertel ik hem dat ik verder ga met koken (of wat ik ook aan het doen ben) en hij mag komen als er iets is. Als ik er geen aandacht meer aan geef, draait hij het snelst bij (dan nog duurt het wel eens een half uurtje hoor). Gelukkig is hij helemaal niet jaloers op zijn zusje (zij is 7 maanden) want dat is natuurlijk gedrag waar je wel op moet reageren. Maar als hij die bui heeft, peil ik af en toe de stemming door hem een vraag te stellen "komt papa zo thuis?" en door zijn reactie merk ik snel genoeg of we weer verder kunnen. Af en toe heeft hij het nodig om even te mokken. Het einde van de dag is hierbij ook zeer herkenbaar.
woensdag 20 april 2011 om 21:09
quote:elska schreef op 20 april 2011 @ 20:33:
(..)ik heb het vandaag in verschillende situaties allemaal geprobeerd maar in sommige gevallen werkte het echt niet. Dan bleef ze echt hangen in haar bui. Tja.. wat doen jullie dan?
Ik blijf me in dit soort discussies echt steeds 2 dingen afvragen:
1. Zijn mijn man en ik extreem slechte opvoeders?
2. Is mijn kind nu gewoon pittiger dan gemiddeld?
(...)
Voel je je ervoor verantwoordelijk dat ze in haar bui blijft hangen? Jij bent nl. niet verantwoordelijk voor haar emoties, je hoeft haar er ook niet koste wat kost uit te halen. Je kunt als het niet lukt, ook aangeven dat je er voor haar bent als ze er behoefte aan heeft.
1. nee - ik vind je in ieder geval als een hele betrokken moeder overkomen, en dat het niet soepel loopt maakt je geen slechte opvoeder (als je een tijdje spanningen hebt met je man door drukte heb je toch ook niet meteen een slecht huwelijk?) Juist goed dat je je opvoeding durft te evalueren!
2. geen idee, ze klinkt als een normale peuterpuber maar ik ken haar natuurlijk niet
(..)ik heb het vandaag in verschillende situaties allemaal geprobeerd maar in sommige gevallen werkte het echt niet. Dan bleef ze echt hangen in haar bui. Tja.. wat doen jullie dan?
Ik blijf me in dit soort discussies echt steeds 2 dingen afvragen:
1. Zijn mijn man en ik extreem slechte opvoeders?
2. Is mijn kind nu gewoon pittiger dan gemiddeld?
(...)
Voel je je ervoor verantwoordelijk dat ze in haar bui blijft hangen? Jij bent nl. niet verantwoordelijk voor haar emoties, je hoeft haar er ook niet koste wat kost uit te halen. Je kunt als het niet lukt, ook aangeven dat je er voor haar bent als ze er behoefte aan heeft.
1. nee - ik vind je in ieder geval als een hele betrokken moeder overkomen, en dat het niet soepel loopt maakt je geen slechte opvoeder (als je een tijdje spanningen hebt met je man door drukte heb je toch ook niet meteen een slecht huwelijk?) Juist goed dat je je opvoeding durft te evalueren!
2. geen idee, ze klinkt als een normale peuterpuber maar ik ken haar natuurlijk niet
woensdag 20 april 2011 om 21:21
Er was niet 1 concreet probleem, er waren er wel 10, daarom kan ik nu niets meer bedenken! 
Ze was gewoon heel de dag dreinerig en mopperig.
Haar broertje is 10 maanden en ze is heel erg gek op hem normaal gesproken. Het probleem is echter dat hij natuurlijk steeds mobieler wordt. Hij is geen baby meer die in de box ligt en niets kan. Hij kruipt, staat, loopt langs het meubilair en grijpt alles wat binnen zijn handbereik komt: haar haren en speelgoed zijn favoriet.. Dus dat dat lastig is, dat snap ik wel. Hij is idd te jong om van zich af te bijten, dus ik moet dat nog voor hem doen, snap je?
Mama-dochter tijd en betrokkenheid bij de verzorging is er echt voldoende, en ik doe al sinds zijn geboorte vaak iets met haar alleen (ze hangt sowieso erg aan me, met als gevolg dat Broertje nu een echt papa's-kindje begint te worden! Maar dat is een ander verhaal..).
Das een goeie Wen, ik voel me idd verantwoordelijk voor haar bui. Ik ben een beetje een pleaser () en voel me dus ook min of meer verplicht (onbewust natuurlijk, want ik besef me dat nu pas) om te zorgen dat zij lekker in haar vel zit. Misschien moet ik dat eens loslaten en haar gewoon laten dreinen als ze in zo'n bui zit. Ik kan er toch weinig aan doen... Keerzijde van die medaille is dat is gewoon niet tegen het geluid van gehuil kan en dus alles doe om dat te laten stoppen..
Ze was gewoon heel de dag dreinerig en mopperig. Haar broertje is 10 maanden en ze is heel erg gek op hem normaal gesproken. Het probleem is echter dat hij natuurlijk steeds mobieler wordt. Hij is geen baby meer die in de box ligt en niets kan. Hij kruipt, staat, loopt langs het meubilair en grijpt alles wat binnen zijn handbereik komt: haar haren en speelgoed zijn favoriet.. Dus dat dat lastig is, dat snap ik wel. Hij is idd te jong om van zich af te bijten, dus ik moet dat nog voor hem doen, snap je?
Mama-dochter tijd en betrokkenheid bij de verzorging is er echt voldoende, en ik doe al sinds zijn geboorte vaak iets met haar alleen (ze hangt sowieso erg aan me, met als gevolg dat Broertje nu een echt papa's-kindje begint te worden! Maar dat is een ander verhaal..).
Das een goeie Wen, ik voel me idd verantwoordelijk voor haar bui. Ik ben een beetje een pleaser () en voel me dus ook min of meer verplicht (onbewust natuurlijk, want ik besef me dat nu pas) om te zorgen dat zij lekker in haar vel zit. Misschien moet ik dat eens loslaten en haar gewoon laten dreinen als ze in zo'n bui zit. Ik kan er toch weinig aan doen... Keerzijde van die medaille is dat is gewoon niet tegen het geluid van gehuil kan en dus alles doe om dat te laten stoppen..
woensdag 20 april 2011 om 21:32
Ik las net het verhaal over een kleuter die naar school moet en Sesamstraat is er op. Ik heb twee kinderen, een peuterzoon en een kleuterdochter. Kleuterdochter snapt al heel goed dat als de wijzer op de 4 staat (tien voor half) dat we moeten gaan. Vooraf aankondigen wat je gaat doen helpt hier ook erg goed. We gaan nog één verhaaltje lezen en dan gaan we.....mama gaat boodschappen doen, even naar de AH. Geen vragen stellen, maar opmerkingen mededelen. Ik vraag niet of ze aan tafel willen komen om te eten, ik zeg dat het eten klaar is en dat ze aan tafel kunnen gaan. Kleine dingetjes, maar ze helpen goed.
Met dochter van 4 ben ik wel meer bezig met compromissen sluiten. Zo wil zij altijd graag een spijkerbroek aan en ik zie haar het liefst in rokjes. Nu doen we het om en om. Zij blij, ik blij. Ik vind niet dat zij alles hoeft te bepalen, maar ik vind ook niet dat ik alles voor haar hoef te bepalen. Schoenen uitzoeken in een winkel. Ik zoek 4 paar uit die mij qua prijs en kleur aanstaan, zij mag uit die 4 paar kiezen.
Ik vind het belangrijk dat zij het idee krijgt dat ze ook mee mag beslissen, maar ik vind ook dat ze nog niet alles kan en mag beslissen.
(overigens heb ik deze kledingdiscussies met zoonlief niet )
Hier leer ik de kinderen wel om na ongewenst gedrag sorry te zeggen. Misschien snappen ze de betekenis nog niet, ik wil ze het wel meegeven. Hetzelfde als dankjewel zeggen en wat zeg je. Fatsoensnormen die wij als gezin belangrijk vinden. Er komt een dag dat ze het wel snappen.
Met dochter van 4 ben ik wel meer bezig met compromissen sluiten. Zo wil zij altijd graag een spijkerbroek aan en ik zie haar het liefst in rokjes. Nu doen we het om en om. Zij blij, ik blij. Ik vind niet dat zij alles hoeft te bepalen, maar ik vind ook niet dat ik alles voor haar hoef te bepalen. Schoenen uitzoeken in een winkel. Ik zoek 4 paar uit die mij qua prijs en kleur aanstaan, zij mag uit die 4 paar kiezen.
Ik vind het belangrijk dat zij het idee krijgt dat ze ook mee mag beslissen, maar ik vind ook dat ze nog niet alles kan en mag beslissen.
(overigens heb ik deze kledingdiscussies met zoonlief niet )
Hier leer ik de kinderen wel om na ongewenst gedrag sorry te zeggen. Misschien snappen ze de betekenis nog niet, ik wil ze het wel meegeven. Hetzelfde als dankjewel zeggen en wat zeg je. Fatsoensnormen die wij als gezin belangrijk vinden. Er komt een dag dat ze het wel snappen.
woensdag 20 april 2011 om 21:48
quote:elska schreef op 20 april 2011 @ 21:21:
dat is gewoon niet tegen het geluid van gehuil kan en dus alles doe om dat te laten stoppen..Tja, dat zit biologisch ingebakken, huilende kinderen spelen in op je diepste emoties. Maar probeer het echt te negeren, enige manier om op langere termijn voordeel te hebben.
dat is gewoon niet tegen het geluid van gehuil kan en dus alles doe om dat te laten stoppen..Tja, dat zit biologisch ingebakken, huilende kinderen spelen in op je diepste emoties. Maar probeer het echt te negeren, enige manier om op langere termijn voordeel te hebben.
woensdag 20 april 2011 om 22:08
Negeren is in ieder geval zeker niet wat ik bedoel hoor. Hoe onprettig is het voor jezelf als je je rot voelt, je komt niet uit je bui, en je wordt genegeerd door je man? Je kunt prima aangeven dat je er voor je kind bent als ze behoefte aan je heeft, zonder in de negeerstand te gaan. Je hoeft er alleen niet voor op je kop te gaan staan om haar uit die bui te halen.
Elska, ik heb wel eens vaker gelezen van oudere kinderen die gefrustreerd raakten van kleinere broertjes/zusjes die opeens konden voortbewegen (en dus bij het speelgoed en zo). Voor sommige mensen hielp het dan om een soort scheiding aan te brengen tussen de spelende kinderen (letterlijk, een klein 'muurtje', of ouder kind wat in de box wilde, dat soort dingen. Misschien kun je daar wat mee?
Nova, die dag komt hier ook hoor (tot nu toe lijkt het erop dat die dag al aangebroken is, de alsjebliefts en dankjewels (ooh, dank je wél mama! ) vliegen me om de oren). Zonder 'en wat zeg je dan' maar door leren van mijn voorbeeld. En ja, sinds ik moeder ben, ben ik daardoor akelig beleefd geworden maar ach, daar word ik ook niet minder van.
Oh, AJ, dat lijkt me super! Hoe lang 'moet' je nog?
Elska, ik heb wel eens vaker gelezen van oudere kinderen die gefrustreerd raakten van kleinere broertjes/zusjes die opeens konden voortbewegen (en dus bij het speelgoed en zo). Voor sommige mensen hielp het dan om een soort scheiding aan te brengen tussen de spelende kinderen (letterlijk, een klein 'muurtje', of ouder kind wat in de box wilde, dat soort dingen. Misschien kun je daar wat mee?
Nova, die dag komt hier ook hoor (tot nu toe lijkt het erop dat die dag al aangebroken is, de alsjebliefts en dankjewels (ooh, dank je wél mama! ) vliegen me om de oren). Zonder 'en wat zeg je dan' maar door leren van mijn voorbeeld. En ja, sinds ik moeder ben, ben ik daardoor akelig beleefd geworden maar ach, daar word ik ook niet minder van.
Oh, AJ, dat lijkt me super! Hoe lang 'moet' je nog?
woensdag 20 april 2011 om 22:40
Je boek klinkt interessant Aletta!
Over dat moeten in deze maatschappij en dat er op school niet onderhandeld wordt< Mijn oudste dochter is ruim 4 en heeft best een sterke eigen wil. Toch merk ik dat ze zoals Aletta beschrijft zich graag aanpast aan bijvoorbeeld hoe het er op school aan toe gaat. Ze is meestal heel goed voor rede vatbaar als er dingen uitgelegd worden maar als ze ergens zomaar toe gedwongen wordt gooit ze de kont tegen de krib. Dit doet ze bijvoorbeeld als familieleden proberen haar te dwingen sorry of dank je wel te zeggen.
Ze weet inderdaad ook heel goed dat ze bij opa en oma niet op de salontafel mag zitten terwijl ze dat bij ons wel mag,
Over dat moeten in deze maatschappij en dat er op school niet onderhandeld wordt< Mijn oudste dochter is ruim 4 en heeft best een sterke eigen wil. Toch merk ik dat ze zoals Aletta beschrijft zich graag aanpast aan bijvoorbeeld hoe het er op school aan toe gaat. Ze is meestal heel goed voor rede vatbaar als er dingen uitgelegd worden maar als ze ergens zomaar toe gedwongen wordt gooit ze de kont tegen de krib. Dit doet ze bijvoorbeeld als familieleden proberen haar te dwingen sorry of dank je wel te zeggen.
Ze weet inderdaad ook heel goed dat ze bij opa en oma niet op de salontafel mag zitten terwijl ze dat bij ons wel mag,
woensdag 20 april 2011 om 22:54
quote:wen schreef op 20 april 2011 @ 22:08:
Elska, ik heb wel eens vaker gelezen van oudere kinderen die gefrustreerd raakten van kleinere broertjes/zusjes die opeens konden voortbewegen (en dus bij het speelgoed en zo). Voor sommige mensen hielp het dan om een soort scheiding aan te brengen tussen de spelende kinderen (letterlijk, een klein 'muurtje', of ouder kind wat in de box wilde, dat soort dingen. Misschien kun je daar wat mee?
Of je oudste op haar kamer laten spelen. Toen de jongste mobiel werd, hebben we al het kleine speelgoed van de oudste naar zijn kamer verhuisd, zodat de jongste het niet in zijn mond zou stoppen. Hij vroeg vervolgens zelf om nog meer speelgoed naar boven te brengen, en gaat nu regelmatig op zijn kamer zitten spelen. Soms vraagt hij ook of we er, met zijn broertje, bij komen zitten, maar dat is dan dus op zijn initiatief.
Elska, ik heb wel eens vaker gelezen van oudere kinderen die gefrustreerd raakten van kleinere broertjes/zusjes die opeens konden voortbewegen (en dus bij het speelgoed en zo). Voor sommige mensen hielp het dan om een soort scheiding aan te brengen tussen de spelende kinderen (letterlijk, een klein 'muurtje', of ouder kind wat in de box wilde, dat soort dingen. Misschien kun je daar wat mee?
Of je oudste op haar kamer laten spelen. Toen de jongste mobiel werd, hebben we al het kleine speelgoed van de oudste naar zijn kamer verhuisd, zodat de jongste het niet in zijn mond zou stoppen. Hij vroeg vervolgens zelf om nog meer speelgoed naar boven te brengen, en gaat nu regelmatig op zijn kamer zitten spelen. Soms vraagt hij ook of we er, met zijn broertje, bij komen zitten, maar dat is dan dus op zijn initiatief.
donderdag 21 april 2011 om 07:30
Goed idee van die scheiding al is dat in ons huis wat lastig uitvoerbaar (geen box omdat jongste daar hysterisch van werd en slaapkamer oudste is nog iets te ver weg om haar alleen in te laten). Is het ook niet gewoon zo dat ze moeten leren delen en samen spelen? Of is het niet realistisch dat al te verwachten?
donderdag 21 april 2011 om 08:19
Elska, de kamer van mijn zoon ligt twee verdiepingen hoger dan de woonkamer, en hij speelt daar sinds hij bijna tweeënhalf was af en toe alleen. Dat zal misschien niet bij ieder kind kunnen, maar is haar kamer echt te ver of zou jij vooral aan het idee moeten wennen?
Samen spelen moeten ze inderdaad ook leren, maar dat gaat misschien juist makkelijker als ze ook af en toe even niet in elkaars vaarwater zitten.
Samen spelen moeten ze inderdaad ook leren, maar dat gaat misschien juist makkelijker als ze ook af en toe even niet in elkaars vaarwater zitten.
donderdag 21 april 2011 om 09:05
Mijn dochter speelt ook regelmatig op haar kamer, babyfoon zet ik dan wel aan.
Samen spelen schijnt pas rond de 3,5-4 te komen. En over delen las ik eens een grappig stukje, over een juf die hamerde op samen delen, maar toen iemand verwachtte dat ze dan haar nieuwe auto ook wel zou willen delen was juf ineens een stuk minder blij met het delen Ik bedoel maar dat leren delen betrekkelijk is.
Samen spelen schijnt pas rond de 3,5-4 te komen. En over delen las ik eens een grappig stukje, over een juf die hamerde op samen delen, maar toen iemand verwachtte dat ze dan haar nieuwe auto ook wel zou willen delen was juf ineens een stuk minder blij met het delen Ik bedoel maar dat leren delen betrekkelijk is.
donderdag 21 april 2011 om 10:02
Misschien kun je de oudste aan tafel laten spelen met een puzzel of zo zodat de baby er niet bij kan.
Samen spelen komt denk ik vanzelf wel. Ik kan me best voorstellen dat de oudste soms even alleen wil spelen. Die van mij wil dat trouwens meestal juist niet. Ze speelt eigenlijk alleen boven op haar kamer met haar zusje of een vriendinnetje er bij.
Samen spelen komt denk ik vanzelf wel. Ik kan me best voorstellen dat de oudste soms even alleen wil spelen. Die van mij wil dat trouwens meestal juist niet. Ze speelt eigenlijk alleen boven op haar kamer met haar zusje of een vriendinnetje er bij.
donderdag 21 april 2011 om 10:17
quote:elska schreef op 20 april 2011 @ 20:33:Wat ook veel scheelt hier denk ik, is dat wij er dus 2 hebben. Daarom is er soms minder tijd voor een wat kindvriendelijkere methode, want broertje heeft ook aandacht nodig en dan moet zij soms wachten.Yep, dat maakt zeker verschil. Ik heb de discussie hier met heel veel interesse gevolgd maar twee (of meer) kleintjes is absoluut niet te vergelijken met een. Die van mij zijn bijna drie en anderhalf en je hebt die tijd gewoon vaak niet. Als je één kind hebt dan kun je hem of haar centraal stellen, goed observeren en indien nodig volledig met hem of haar meebewegen, maar met twee lukt dat gewoon niet. Beiden hebben aandacht nodig en vaak ook nog op hetzelfde moment. Je moet dus roeien met de riemen die je hebt.
donderdag 21 april 2011 om 11:02
Waarom gaat iedereen er vanuit dat het meer tijd kost om je kind binnen het mogelijke de ruimte te geven? Of je nou anderhalf uur met een jankend en schreeuwend kind zit, of anderhald uur met een kind dat in haar ondergoed beneden speelt, maakt toch niet uit?
Ik geef eerlijk toe, ik heb er nog maar eentje, en ook nog in de leeftijd van "til gewoon op als ze bij de kattenbrokken komt" maar ik vind het een verkeerde aanname dat het per sé zo tijdrovend zou zijn.
Over spelen, je kunt je oudste ook een hek cadeau doen, van die vouwhekjes die je normaliter om een stuk woonkamer zet waar ze niet mogen komen. Dan kun je haar een eigen hoekje geven. Of een eigen kist, die haar broertje nog neit open krijgt? Af en toe aan de hoge tafel spelen?
Je stelt dat er genoeg mama-dochter momenten zijn, maar is dat echt zo? Misschien vind zij het niet genoeg? Ik zeg niet dat je geen gelik hebt maar kijke nog eens kritisch
Ik geef eerlijk toe, ik heb er nog maar eentje, en ook nog in de leeftijd van "til gewoon op als ze bij de kattenbrokken komt" maar ik vind het een verkeerde aanname dat het per sé zo tijdrovend zou zijn.
Over spelen, je kunt je oudste ook een hek cadeau doen, van die vouwhekjes die je normaliter om een stuk woonkamer zet waar ze niet mogen komen. Dan kun je haar een eigen hoekje geven. Of een eigen kist, die haar broertje nog neit open krijgt? Af en toe aan de hoge tafel spelen?
Je stelt dat er genoeg mama-dochter momenten zijn, maar is dat echt zo? Misschien vind zij het niet genoeg? Ik zeg niet dat je geen gelik hebt maar kijke nog eens kritisch
donderdag 21 april 2011 om 12:06
Je hoeft je kind ook niet centraal te stellen, je zoekt naar een manier om aan ieders behoeften te voldoen, dat is wat anders (mijn kind staat in ieder geval niet centraal hoor, die hobbelt gewoon mee). Met twee of meer kinderen lijkt me dat misschien nog wel belangrijker, om alles gesmeerd te laten lopen. Een kind dat gewend is om mee te mogen beslissen, is eerder bereid om mee te werken op de momenten dat het moet. Ik denk net als Allis dat het niet per se tijdrovend is. Tuurlijk, je hebt minder tijd per kind, maar dat lijkt me bij elke opvoedstijl zo te zijn.
En.... je voedt toch niet op een bepaalde manier op vanuit de hoeveelheid tijd die je hebt, maar omdat je het belangrijk vindt om het zo te doen? Om maar een vergelijking te maken: als je vanwege tijdgebrek niet meer elke week naar de kerk kunt, verandert dat je ideeën over je geloof toch niet?
Ja, je moet roeien met de riemen die je hebt, maar welke riemen je gebruikt beslis je wel zelf
Nou moet ik ook zeggen dat ik in mijn vrij directe omgeving mensen met meer (en oudere) kinderen ken die levende voorbeelden zijn dat het prima kan met meer kinderen, dus voor mij is dat ook helemaal geen vraag of het dan wel kan lukken
En.... je voedt toch niet op een bepaalde manier op vanuit de hoeveelheid tijd die je hebt, maar omdat je het belangrijk vindt om het zo te doen? Om maar een vergelijking te maken: als je vanwege tijdgebrek niet meer elke week naar de kerk kunt, verandert dat je ideeën over je geloof toch niet?
Ja, je moet roeien met de riemen die je hebt, maar welke riemen je gebruikt beslis je wel zelf
Nou moet ik ook zeggen dat ik in mijn vrij directe omgeving mensen met meer (en oudere) kinderen ken die levende voorbeelden zijn dat het prima kan met meer kinderen, dus voor mij is dat ook helemaal geen vraag of het dan wel kan lukken
donderdag 21 april 2011 om 12:11
De relatie hou je juist positief dóor consequent te zijn. Een kind vaart zo goed bij regels, houdt van duidelijkheid. Grenzen stellen is belangrijk bij kind van 3. De wereld is zo groot voor een kind, jij kunt m wat inperken en daardoor veiligheid bieden.
Niet altijd de leukste en makkelijskte weg, maar wel met een belangrijk doel.
Niet altijd de leukste en makkelijskte weg, maar wel met een belangrijk doel.
donderdag 21 april 2011 om 13:13
wat is dan precies je doel?
ik snap wel dat je een kind van drie niet moet vragen een vakantie te plannen, of iets van tijd te snappen. Maar ik geloof wel dat een kind van 3 een goede reden kan hebben om haar schoenen niet aan te willen, of niet te willen slapen. Of dat ook een volwassen reden is, als in heel logisch en te volgen, dat dan misschien weer niet. Maar toch een reden, en dat is iets anders dan mama/papa dwars zitten of gewoon een rothumeur hebben.
ik snap wel dat je een kind van drie niet moet vragen een vakantie te plannen, of iets van tijd te snappen. Maar ik geloof wel dat een kind van 3 een goede reden kan hebben om haar schoenen niet aan te willen, of niet te willen slapen. Of dat ook een volwassen reden is, als in heel logisch en te volgen, dat dan misschien weer niet. Maar toch een reden, en dat is iets anders dan mama/papa dwars zitten of gewoon een rothumeur hebben.