Kinderen
alle pijlers
Koppige peuter
dinsdag 19 april 2011 om 21:33
Ik ben moeder van een heerlijk meisje dat in juni 3 jaar wordt. Ze is een dame met een eigen willetje. Dat is natuurlijk op een bepaalde manier een leuke eigenschap, maar momenteel zit ze in een enorme koppigheidfase en is het heel lastig. Ook op de creche hebben ze heel wat met haar te stellen. 2 voorbeelden van vandaag:
- vandaag stopte ik haar in. Toen ik de kamer uitging, ging ze huilen en roepen. Ik was met onze jongste bezig dus mijn vriend ging toen naar haar toe maar kreeg een mep in zijn gezicht. Mama moest komen! Hij heeft haar uitgelegd dat dat niet lief was, en dat ze niet mocht slaan. Ook moest ze sorry zeggen. Dat weigerde ze. Uiteindelijk ben ik nog een keer boven geweest en hij ook. We hebben beiden uitgelegd dat slaan niet lief is, dat het pijn doet, en papa verdrietig maakt. Ze bleef boos en weigerde sorry te zeggen. Uiteindelijk zijn we maar weggegaan en is ze boos gaan slapen.
- Op de creche laten ze de peuters zichzelf zoveel mogelijk aankleden na het slaapje. Als dat niet lukt dan kunnen ze om hulp vragen en dat krijgen ze dan uiteraard. Vandaag heeft mijn dochter geweigerd zichzelf aan te kleden en ook om hulp te vragen. Ze is uiteindelijk 1,5 uur in haar ondergoed binnen gebleven met een van de leidsters terwijl de anderen buiten gingen spelen. Na 1,5 uur heeft de leidster het maar opgegeven..
Hebben jullie hier ervaring mee? Is dit normaal peuter gedrag of is er meer aan de hand? En hoe gaan we hier het beste mee om? We proberen haar zoveel structuur te bieden, keuzes te geven waar mogelijk, dingen uit te leggen, positief te benaderen.. maar soms lijkt niets te lukken.
Tips zijn welkom!
- vandaag stopte ik haar in. Toen ik de kamer uitging, ging ze huilen en roepen. Ik was met onze jongste bezig dus mijn vriend ging toen naar haar toe maar kreeg een mep in zijn gezicht. Mama moest komen! Hij heeft haar uitgelegd dat dat niet lief was, en dat ze niet mocht slaan. Ook moest ze sorry zeggen. Dat weigerde ze. Uiteindelijk ben ik nog een keer boven geweest en hij ook. We hebben beiden uitgelegd dat slaan niet lief is, dat het pijn doet, en papa verdrietig maakt. Ze bleef boos en weigerde sorry te zeggen. Uiteindelijk zijn we maar weggegaan en is ze boos gaan slapen.
- Op de creche laten ze de peuters zichzelf zoveel mogelijk aankleden na het slaapje. Als dat niet lukt dan kunnen ze om hulp vragen en dat krijgen ze dan uiteraard. Vandaag heeft mijn dochter geweigerd zichzelf aan te kleden en ook om hulp te vragen. Ze is uiteindelijk 1,5 uur in haar ondergoed binnen gebleven met een van de leidsters terwijl de anderen buiten gingen spelen. Na 1,5 uur heeft de leidster het maar opgegeven..
Hebben jullie hier ervaring mee? Is dit normaal peuter gedrag of is er meer aan de hand? En hoe gaan we hier het beste mee om? We proberen haar zoveel structuur te bieden, keuzes te geven waar mogelijk, dingen uit te leggen, positief te benaderen.. maar soms lijkt niets te lukken.
Tips zijn welkom!
donderdag 21 april 2011 om 14:21
quote:allis schreef op 21 april 2011 @ 11:02:
Waarom gaat iedereen er vanuit dat het meer tijd kost om je kind binnen het mogelijke de ruimte te geven?Mijn punt was dat twee kleine kinderen tijdrovender zijn dan één klein kind, ik neem aan dat iedereen het daarmee wel eens kan zijn. Ik kan niet altijd met mijn oudste gaan zitten om haar dingen uit te leggen of om met haar mee te bewegen omdat er momenten zijn dat mijn jongste dringender aandacht nodig heeft. Bovendien is ook mijn eigen tijd en geduld eindig. Nu ik twee kinderen heb ben ik wel eens gewoon klaar met uitleggen. Ik heb anderhalf jaar lang één kind gehad en ik kan echt zeggen dat het (in ieder geval voor mij) een wereld van verschil is om er twee te hebben.
Waarom gaat iedereen er vanuit dat het meer tijd kost om je kind binnen het mogelijke de ruimte te geven?Mijn punt was dat twee kleine kinderen tijdrovender zijn dan één klein kind, ik neem aan dat iedereen het daarmee wel eens kan zijn. Ik kan niet altijd met mijn oudste gaan zitten om haar dingen uit te leggen of om met haar mee te bewegen omdat er momenten zijn dat mijn jongste dringender aandacht nodig heeft. Bovendien is ook mijn eigen tijd en geduld eindig. Nu ik twee kinderen heb ben ik wel eens gewoon klaar met uitleggen. Ik heb anderhalf jaar lang één kind gehad en ik kan echt zeggen dat het (in ieder geval voor mij) een wereld van verschil is om er twee te hebben.
donderdag 21 april 2011 om 14:27
Je zegt dat je eigen tijd en geduld eindig is, maar hoe je het ook wendt of keert, je kind is er nog en ze is boos, hoe je ook reageert. En dat de een op de ander moet wachten is iets dat ze best kunnen leren. Ik geloof ook niet dat Wen de hele dag 100% de tijd heeft om lekker haar kind haar zin te geven en mee te bewegen. Maar je kunt wel nadenken over de reden van het gedrag van je kind, en dáár aandacht aan besteden, ipv alleen maar boos te zijn op de koppigheid en de woedeaanval. Als je er achter kunt komen waaróm je kind op dat moment zo doet, is het toch veel gemakkelijker op te lossen?
donderdag 21 april 2011 om 14:34
als ik kijk naar Elska's eerste voorbeeld. Haar dochter is duidelijk niet blij dat ze weg gaat. Mama gaat toch, en papa komt terug. Uit onmacht geeft ze een mep, juist omdat ze nog niet onder woorden kan brengen wat haar zó dwars zit dat ze mama nodig heeft. Vervolgens moet ze voor die mep sorry zeggen, op een moment dat ze dubbel overstuur is, want, mama ging weg, en papa is boos, en er was al iets om mee te beginnen.
Het hele eerste probleem, waar ze haar moeder voor nodig had, is helemaal niet aan de orde geweest. Ik denk dat ik van dat sorry zeggen even niet zo'n punt had gemaakt, en had gekeken waarom ze nou in eerste instantie zo overstuur was. Sorry zeggen is voor heel veel volwassenen al moeilijk, laat staan voor een peutertje dat al niet blij was, mama heeft zien weggaan, papa boos heeft gemaakt...
Het hele eerste probleem, waar ze haar moeder voor nodig had, is helemaal niet aan de orde geweest. Ik denk dat ik van dat sorry zeggen even niet zo'n punt had gemaakt, en had gekeken waarom ze nou in eerste instantie zo overstuur was. Sorry zeggen is voor heel veel volwassenen al moeilijk, laat staan voor een peutertje dat al niet blij was, mama heeft zien weggaan, papa boos heeft gemaakt...
donderdag 21 april 2011 om 14:50
Lijkt mij heel normaal gedrag. Niet te veel aandacht aan besteden, ook niet aan het sorry zeggen (nog te jong, ook al begrijpt ze het wel, het wordt dan een strijd en dat moet je vermijden). Geen strijd dus. Maar wel de knoop doorhakken, als het allemaal niet lukt. Dus: hup schoenen aan en mama helpt jou nu of je wil of niet. Keuze geven; handje geven of optillen?
Bij ons thuis mogen ze niet in het hek klimmen (gevaarlijk en 'ontsnappingsgevaar'). Doen ze het toch, dan gaan we NU naar binnen. Huilen! Huilen! En daarna weer naar buiten gaan natuurlijk. Ze moeten het even voelen.
En soms moet je je tijd maar uitzitten met je dwarse peuter. Succes.
Bij ons thuis mogen ze niet in het hek klimmen (gevaarlijk en 'ontsnappingsgevaar'). Doen ze het toch, dan gaan we NU naar binnen. Huilen! Huilen! En daarna weer naar buiten gaan natuurlijk. Ze moeten het even voelen.
En soms moet je je tijd maar uitzitten met je dwarse peuter. Succes.
donderdag 21 april 2011 om 16:33
quote:allis schreef op 21 april 2011 @ 14:27:Maar je kunt wel nadenken over de reden van het gedrag van je kind, en dáár aandacht aan besteden, ipv alleen maar boos te zijn op de koppigheid en de woedeaanval. Als je er achter kunt komen waaróm je kind op dat moment zo doet, is het toch veel gemakkelijker op te lossen?
Ik weet doorgaans inderdaad waarom mijn kinderen boos worden:
- ze krijgen hun zin niet
- ze kunnen niet duidelijk maken wat ze willen
- ze zijn nog volop bezig met een activiteit die voortijdig moet worden afgebroken
- ze zijn moe en hebben het gehad voor de dag.
Maar het kunnen plaatsen van het gedrag, wat mij 90% van de tijd lukt, betekent nog niet dat je een situatie naar tevredenheid kunt afhandelen. Als ik bezig ben om mijn dreumes in bed te leggen voor haar middagslaapje, kan ik niet ondertussen een boterham smeren voor mijn peuter die ineens honger blijkt te hebben hoewel ze tijdens de maaltijd prima heeft gegeten. Dat gaat gewoon niet.
Nu heb ik een relatief geduldige peuter die op zich heel goed kan wachten, maar niet als ze moe is. Dan wordt ze verdrietig en vervolgens boos, hoe zeer ik ook tegen haar heb gezegd dat ik begrijp dat ze honger heeft en eten voor haar pak als ik klaar ben met mijn dreumes.
Zo loop ik tegen meer van dit soort situaties aan. Ik maak me er niet druk om want het hoort erbij en ik denk bovendien dat het goed is dat ze rekening met elkaar leren te houden, maar het zijn wel situaties die je minder vaak tegenkomt met één kind.
Ik weet doorgaans inderdaad waarom mijn kinderen boos worden:
- ze krijgen hun zin niet
- ze kunnen niet duidelijk maken wat ze willen
- ze zijn nog volop bezig met een activiteit die voortijdig moet worden afgebroken
- ze zijn moe en hebben het gehad voor de dag.
Maar het kunnen plaatsen van het gedrag, wat mij 90% van de tijd lukt, betekent nog niet dat je een situatie naar tevredenheid kunt afhandelen. Als ik bezig ben om mijn dreumes in bed te leggen voor haar middagslaapje, kan ik niet ondertussen een boterham smeren voor mijn peuter die ineens honger blijkt te hebben hoewel ze tijdens de maaltijd prima heeft gegeten. Dat gaat gewoon niet.
Nu heb ik een relatief geduldige peuter die op zich heel goed kan wachten, maar niet als ze moe is. Dan wordt ze verdrietig en vervolgens boos, hoe zeer ik ook tegen haar heb gezegd dat ik begrijp dat ze honger heeft en eten voor haar pak als ik klaar ben met mijn dreumes.
Zo loop ik tegen meer van dit soort situaties aan. Ik maak me er niet druk om want het hoort erbij en ik denk bovendien dat het goed is dat ze rekening met elkaar leren te houden, maar het zijn wel situaties die je minder vaak tegenkomt met één kind.
donderdag 21 april 2011 om 18:40
Ik denk ook niet dat het je doel moet zijn om elke situatie naar tevredenheid af te handelen. Dat lukt mij met één kind al niet Mijn doel is in ieder geval om onze relatie voorop te stellen (ipv door mij gewenst gedrag) en haar eigen autonomie te versterken, met als gevolg dat ik zoveel mogelijk meebeweeg, overleg en redenen voor gedrag probeer te achterhalen. Niet om elke situatie perfect af te handelen, ik ben ook maar een mens (en m'n dochter ook).
Maar Cicely, ik begrijp uit je voorbeeld over een boze hongerige peuter omdat je niet meteen een boterham kon pakken, toch ook dat je dan kijkt naar de reden voor het gedrag? Wat mij betreft gaat het erom dat je dan misschien wel een boze peuter hebt, maar ook begrijpt waar het vandaan komt en daar begrip voor kunt tonen naar je kind toe. Volgens mij hangt dat begrip (en daar naar handelen) niet af van het aantal kinderen.
Maar Cicely, ik begrijp uit je voorbeeld over een boze hongerige peuter omdat je niet meteen een boterham kon pakken, toch ook dat je dan kijkt naar de reden voor het gedrag? Wat mij betreft gaat het erom dat je dan misschien wel een boze peuter hebt, maar ook begrijpt waar het vandaan komt en daar begrip voor kunt tonen naar je kind toe. Volgens mij hangt dat begrip (en daar naar handelen) niet af van het aantal kinderen.
donderdag 21 april 2011 om 19:49
quote:wen schreef op 21 april 2011 @ 18:40:
Maar Cicely, ik begrijp uit je voorbeeld over een boze hongerige peuter omdat je niet meteen een boterham kon pakken, toch ook dat je dan kijkt naar de reden voor het gedrag? Wat mij betreft gaat het erom dat je dan misschien wel een boze peuter hebt, maar ook begrijpt waar het vandaan komt en daar begrip voor kunt tonen naar je kind toe. Volgens mij hangt dat begrip (en daar naar handelen) niet af van het aantal kinderen.Het begrip hangt zeker niet af van het aantal kinderen, het ernaar handelen af en toe wel denk ik. Gewoon vanwege het moeten stellen van prioriteiten en het hebben van maar twee handen. Maar kijken naar de reden van het gedrag is voor mij wel iets heel belangrijks. Als ik dat niet had gedaan dan was het hier niet vol te houden geweest
Maar Cicely, ik begrijp uit je voorbeeld over een boze hongerige peuter omdat je niet meteen een boterham kon pakken, toch ook dat je dan kijkt naar de reden voor het gedrag? Wat mij betreft gaat het erom dat je dan misschien wel een boze peuter hebt, maar ook begrijpt waar het vandaan komt en daar begrip voor kunt tonen naar je kind toe. Volgens mij hangt dat begrip (en daar naar handelen) niet af van het aantal kinderen.Het begrip hangt zeker niet af van het aantal kinderen, het ernaar handelen af en toe wel denk ik. Gewoon vanwege het moeten stellen van prioriteiten en het hebben van maar twee handen. Maar kijken naar de reden van het gedrag is voor mij wel iets heel belangrijks. Als ik dat niet had gedaan dan was het hier niet vol te houden geweest
donderdag 21 april 2011 om 20:38
@Miffy: ik vind een kind van 2 nog heel jong om alleen op een andere verdieping te spelen. Maar misschien ligt dat wel meer aan mij dan aan mijn kind hoor, dat kan. Dan nog denk ik dat ze het zelf niet zo leuk zal vinden, maar ik zal het eens opperen.
@Allis: Over mama-tijd: ik werk 4 dagen in de week. Daar valt niets aan te doen (of nou ja, daar valt wel wat aan te doen, maar dat ga ik niet doen want ik hou van mijn werk). De overige dagen en de avonden ben ik zoveel mogelijk bij de kinderen, met natuurlijk wel eens een avondje of middagje voor mezelf. Ook doen mijn man en ik regelmatig iets alleen met 1 van de kinderen. In de tijd dat ik er niet ben, is ze bij vertrouwde mensen op de creche of bij haar vader of grootouders. Misschien is dat voor mijn dochter niet genoeg mama-tijd. Ik weet niet of dat zo is, ze is te jong om dat uit te drukken. Maar daar kan ik dan niets aan veranderen, vrees ik.
En waar ze haar moeder voor nodig had? Voor wat extra aandacht, denk ik. Ik had al 15 minuten bij haar op bed gezeten. Voorlezen, liedjes zingen en knuffelen en had mijn vertrek (na het laatste liedje) ruim van te voren aangekondigd. Ik wilde ook nog even bij mijn zoontje zijn voordat hij ging slapen dus de mama-tijd voor dochter was voorbij. Dat is heel vervelend voor mijn dochter, maar dat is nu eenmaal de situatie als je je moeder met een broertje moet delen. Misschien had mijn man haar onvrede moeten benoemen en had dat beter gewerkt, misschien niet.
Ik ben het zeker met je eens dat je aandacht kan besteden aan de oorzaak van de onvrede van je kind. Echter, zoals Cicely al aangeeft, dat werkt heus niet altijd en dan is er soms in een gezin met meerdere kinderen even geen tijd om aandacht aan de peuter te besteden om samen tot een oplossing te komen. In zo'n geval is het toch echt even jammer voor de peuter en zal hij/zij moeten wachten.
Ik sluit me dus ronduit bij Cicely aan: Het begrip voor je kind neemt niet af als je er meer hebt, de tijd die je hebt te handelen naar de behoeftes van je kind, die neemt wel af.
@Allis: Over mama-tijd: ik werk 4 dagen in de week. Daar valt niets aan te doen (of nou ja, daar valt wel wat aan te doen, maar dat ga ik niet doen want ik hou van mijn werk). De overige dagen en de avonden ben ik zoveel mogelijk bij de kinderen, met natuurlijk wel eens een avondje of middagje voor mezelf. Ook doen mijn man en ik regelmatig iets alleen met 1 van de kinderen. In de tijd dat ik er niet ben, is ze bij vertrouwde mensen op de creche of bij haar vader of grootouders. Misschien is dat voor mijn dochter niet genoeg mama-tijd. Ik weet niet of dat zo is, ze is te jong om dat uit te drukken. Maar daar kan ik dan niets aan veranderen, vrees ik.
En waar ze haar moeder voor nodig had? Voor wat extra aandacht, denk ik. Ik had al 15 minuten bij haar op bed gezeten. Voorlezen, liedjes zingen en knuffelen en had mijn vertrek (na het laatste liedje) ruim van te voren aangekondigd. Ik wilde ook nog even bij mijn zoontje zijn voordat hij ging slapen dus de mama-tijd voor dochter was voorbij. Dat is heel vervelend voor mijn dochter, maar dat is nu eenmaal de situatie als je je moeder met een broertje moet delen. Misschien had mijn man haar onvrede moeten benoemen en had dat beter gewerkt, misschien niet.
Ik ben het zeker met je eens dat je aandacht kan besteden aan de oorzaak van de onvrede van je kind. Echter, zoals Cicely al aangeeft, dat werkt heus niet altijd en dan is er soms in een gezin met meerdere kinderen even geen tijd om aandacht aan de peuter te besteden om samen tot een oplossing te komen. In zo'n geval is het toch echt even jammer voor de peuter en zal hij/zij moeten wachten.
Ik sluit me dus ronduit bij Cicely aan: Het begrip voor je kind neemt niet af als je er meer hebt, de tijd die je hebt te handelen naar de behoeftes van je kind, die neemt wel af.
zondag 24 april 2011 om 20:35
ik lees aandachtig mee. Mijn jongste is ook een dwarskont eerste klas en ze kan me er serieus chagerijnig mee maken. Steeds vaker komt het voor dat ze met haar gedrag mijn humeur beinvloed en ik het dan nog heel moeilijk vind om consequent te blijven en niet boos te worden.
Ze luistert heel slecht, en om eerlijk te zijn haar broer ook. Nu zijn het beide oren kinderen dus de grens tussen, gerommel met de oren(nu weer volop aanwezig) en gewoon niet luisteren, is klein. Ik geef ze denk ik te vaak het voordeel van de twijfel.
Vandaag met dit mooie weer hebben ze lief buitengespeeld, maar een kabaal! Een paar gezegd dat ze wat rustiger moeten spelen, niet schreeuwen omdat we buren hebben, maar het komt gewoon niet aan. Ze kijken me amper aan, kijken weg als ze ja mama zeggen en 3 minuten later schreeuwen ze weer.
Hoe doorbreek ik dit gedrag?
Ik heb ze uiteindelijk mee naar binnen genomen, dat was de straf, maar dan komen we in een negatieve spiraal terecht, waar ik ook niet altijd zin in heb. (dochter gaat de kat pesten, dingen op de grond gooien, kapot maken, broertje schoppen, slaan knijpen, ruzie om het plekje waar ze zitten, troep maken en niet willen opruimen, een hoop negatieve aandacht trekken dus) Ik zet haar dan op de gang, dit doorbreekt het wel wat, maar daarna begint het gewoon weer van voor af aan.
Zelfde verhaal vandaag met naar de wc gaan. Ze is net zindelijk en wil nu alles zelf doen. Hartstikke goed maar vandaag had ze een jurk aan die snel in de wc hing. Dus we wilden haar wat helpen. Dat wil ze niet en liet ze gillend merken. Als we haar daar op aanspreken, gaat ze er dwars doorheen gillen en ald dat niet werkt wordt je weggeduwd/geslagen. Uitleggen dat ze dan een vieze jurk krijgt komt niet aan.
En dan nog een laatste, ze praten veel door ons heen. Ik zit daar bovenop maar krijg het er niet uit. Mijn zoon gaat nu zijn vinger opsteken als hij wat wil zeggen maar dat vind ik echt te ver gaan. Wie heeft tips?
Ze luistert heel slecht, en om eerlijk te zijn haar broer ook. Nu zijn het beide oren kinderen dus de grens tussen, gerommel met de oren(nu weer volop aanwezig) en gewoon niet luisteren, is klein. Ik geef ze denk ik te vaak het voordeel van de twijfel.
Vandaag met dit mooie weer hebben ze lief buitengespeeld, maar een kabaal! Een paar gezegd dat ze wat rustiger moeten spelen, niet schreeuwen omdat we buren hebben, maar het komt gewoon niet aan. Ze kijken me amper aan, kijken weg als ze ja mama zeggen en 3 minuten later schreeuwen ze weer.
Hoe doorbreek ik dit gedrag?
Ik heb ze uiteindelijk mee naar binnen genomen, dat was de straf, maar dan komen we in een negatieve spiraal terecht, waar ik ook niet altijd zin in heb. (dochter gaat de kat pesten, dingen op de grond gooien, kapot maken, broertje schoppen, slaan knijpen, ruzie om het plekje waar ze zitten, troep maken en niet willen opruimen, een hoop negatieve aandacht trekken dus) Ik zet haar dan op de gang, dit doorbreekt het wel wat, maar daarna begint het gewoon weer van voor af aan.
Zelfde verhaal vandaag met naar de wc gaan. Ze is net zindelijk en wil nu alles zelf doen. Hartstikke goed maar vandaag had ze een jurk aan die snel in de wc hing. Dus we wilden haar wat helpen. Dat wil ze niet en liet ze gillend merken. Als we haar daar op aanspreken, gaat ze er dwars doorheen gillen en ald dat niet werkt wordt je weggeduwd/geslagen. Uitleggen dat ze dan een vieze jurk krijgt komt niet aan.
En dan nog een laatste, ze praten veel door ons heen. Ik zit daar bovenop maar krijg het er niet uit. Mijn zoon gaat nu zijn vinger opsteken als hij wat wil zeggen maar dat vind ik echt te ver gaan. Wie heeft tips?
maandag 25 april 2011 om 07:45
Als ik sommige reacties lees, schrik ik wel! Ik heb 2 kinderen en dat is inderdaad drukker. Maar als ik lees dat moeders wil wet is of dat ze gewoon moeten luisteren, denk ik waarom?? Ben blij dat er steeds meer moeders als bv Wen zijn. Als volwassenen en ouder vind ik het de bedoeling je kind veilig groot te brengen tot volwassenen die kunnen meedraaien in de maatschappij. Dat bereik je ook zonder dwingen/ straffen/ negeren. Als je man zo tegen je doet, is het huis te klein. Maar bij kinderen mag het of moet het zelfs, anders worden ze verwende rotkinderen?!
maandag 25 april 2011 om 14:26
@kikkie1 Als mijn kinderen in de tuin blijven gillen terwijl ik herhaaldelijk heb gezegd dat dat niet mag, neem ik ze ook mee naar binnen. Ze hoeven zeker niet doodstil te zijn maar het moet voor de buren ook nog wel een beetje leuk blijven. Ik zorg dan wel dat ze binnen direct afgeleid worden, want anders kun je inderdaad in een negatieve spiraal terechtkomen. Ik zet vaak een kort rustgevend filmpje op zodat ze even kunnen cocoonen en daarna zijn ze gekalmeerd en kunnen ze weer prima buiten spelen.
@Lenthe81 Ik vind wel dat mijn peuter van bijna drie naar mij moet luisteren. Als ze dat niet doet, dan heeft dat voor haar consequenties. Ik ben makkelijk en er kan hier ontzettend veel, maar er zijn een aantal grenzen en regels en die moet ze in acht nemen. Met mijn dreumes van 1.5 ben ik soepeler maar ook haar wijs ik erop als ze een grens overschrijdt. Negeren en straffen doe ik niet, maar dwingen soms wel. Mijn man en ik zijn hier in huis de baas en niet de kinderen.
@Lenthe81 Ik vind wel dat mijn peuter van bijna drie naar mij moet luisteren. Als ze dat niet doet, dan heeft dat voor haar consequenties. Ik ben makkelijk en er kan hier ontzettend veel, maar er zijn een aantal grenzen en regels en die moet ze in acht nemen. Met mijn dreumes van 1.5 ben ik soepeler maar ook haar wijs ik erop als ze een grens overschrijdt. Negeren en straffen doe ik niet, maar dwingen soms wel. Mijn man en ik zijn hier in huis de baas en niet de kinderen.
maandag 25 april 2011 om 20:39
Ha Elska!
Ik heb niet alles gelezen hoor, maar wil je wel even laten weten dat je post erg herkenbaar is! Zoals je weet hier ook een dochter in de leeftijd van jouw oudste, en hetzelfde gedrag. "Ik-oefeningen" noem ik dat: ontwikkeling van de eigen identiteit en daarbij hoort het experimenteren met in hoeverre je als peuter de wereld en de mensen om je heen naar je hand kan zetten. Heel gezond, heb je nodig voor later. Tel daarbij op dat ze nog in een heel egoistische fase zitten, en dat het geweten of het vermogen tot empathie nog niet is ontwikkeld. Alles draait dus om "ik wil" en "dat is van mij".
Ik vind het dus volledig verklaarbaar, maar dat maakt het nog niet leuk natuurlijk, en ook niet een reden om al het gedrag maar te accepteren.
Maar wat doe je dan.... hier ook lastig. Persoonlijk geloof ik eigenlijk niet heel erg in straffen. Ja, als je maar hard genoeg straft zal een kind bepaald gedrag op een gegeven moment wel laten uit angst voor de straf, maar ik vind dat niet wenselijk, en je kan er op rekenen dat het gedrag in een iets andere situatie of vorm gewoon blijft, omdat het bij de ontwikkelingsfase hoort.
Sorry zeggen doen we hier niet. (Je wij zelf wel, maar we eisen het niet van dochter). Dochter kan dat prima (op de creche moet het namelijk wel), maar het idee achter sorry zeggen is dat je echt spijt hebt van iets, en daarvoor moet je je kunnen voorstellen hoe rot het voor de ander is wat je hebt gedaan. Dat kunnen ze op deze leeftijd nog niet. Dus ze kunnen wel sorry zeggen, maar dan is het in mijn ogen niet meer dan een truukje zonder betekenis. En daarbij een nieuwe kans op strijd, want een zichzelf respecterende peuter weigert uiteraard om sorry te zeggen....
Wij proberen zo weinig mogelijk aandacht te geven aan het negatieve gedrag (dat kan natuurlijk niet met alles, maar wel met veel). Als je boos wordt, gaat uitpraten, op de gang, strafstoeltjes, enzenz, geef je toch een boel aandacht aan het gedrag. Dus je peuter ziet " hee, kijk eens wat er veel gebeurt als ik dit doe, allemaal reacties, de hele boel staat op zijn kop... wat interessant, dat heb ik zelf veroorzaakt.... die macht heb ik dus......" En dat terwijl je ze nou juist wil leren dat zulk gedrag niet functioneel is. Bovendien ben je dan helemaal niet bezig met de reden van het gedrag, je doet dan (in mijn ogen) puur aan symptoombestrijding. Als mijn dochter slaat/gilt enz zeg ik "nee" en loop ik weg, of ik zet haar even weg. Verder niks, het leven gaat door, peuterlief heeft helemaal niks bereikt met haar actie. En als we ergens naartoe moeten en ze weigert, gaat ze onder mijn arm en mee, gillend of niet. Het gillen stopt wel weer een keer, en we gaan weer verder of er niets is gebeurd. Ze krijgt geen straf, maar bereikt ook niks.
Uiteraard ben ik wel steeds op zoek naar de "vraag" achter het gedrag: wat wil ze, heeft ze iets nodig, kan ik haar dat geven, enz. Puur testen en grenzen verkennen mag ook, dat heeft ze nodig om zichzelf te ontwikkelen. Soms geef ik haar bewust haar zin (niet als ze slaat, maar wel als ze bijvoorbeeld steeds nieuwe redenen bedenkt waarom ze nog niet naar bed wil) die ervaringen zijn ook belangrijk, ik wil haar natuurlijk ook laten zien dat ze de mogelijkheid heeft om te bereiken wat ze wil. Ze mag van mij veel zelf bepalen.
Zo werkt het tot nu toe bij ons in de meeste gevallen behoorlijk goed, in mijn ogen in elk geval zo goed als je kan verwachten op deze leeftijd.... Maar het blijft keihard werken!
Ik heb niet alles gelezen hoor, maar wil je wel even laten weten dat je post erg herkenbaar is! Zoals je weet hier ook een dochter in de leeftijd van jouw oudste, en hetzelfde gedrag. "Ik-oefeningen" noem ik dat: ontwikkeling van de eigen identiteit en daarbij hoort het experimenteren met in hoeverre je als peuter de wereld en de mensen om je heen naar je hand kan zetten. Heel gezond, heb je nodig voor later. Tel daarbij op dat ze nog in een heel egoistische fase zitten, en dat het geweten of het vermogen tot empathie nog niet is ontwikkeld. Alles draait dus om "ik wil" en "dat is van mij".
Ik vind het dus volledig verklaarbaar, maar dat maakt het nog niet leuk natuurlijk, en ook niet een reden om al het gedrag maar te accepteren.
Maar wat doe je dan.... hier ook lastig. Persoonlijk geloof ik eigenlijk niet heel erg in straffen. Ja, als je maar hard genoeg straft zal een kind bepaald gedrag op een gegeven moment wel laten uit angst voor de straf, maar ik vind dat niet wenselijk, en je kan er op rekenen dat het gedrag in een iets andere situatie of vorm gewoon blijft, omdat het bij de ontwikkelingsfase hoort.
Sorry zeggen doen we hier niet. (Je wij zelf wel, maar we eisen het niet van dochter). Dochter kan dat prima (op de creche moet het namelijk wel), maar het idee achter sorry zeggen is dat je echt spijt hebt van iets, en daarvoor moet je je kunnen voorstellen hoe rot het voor de ander is wat je hebt gedaan. Dat kunnen ze op deze leeftijd nog niet. Dus ze kunnen wel sorry zeggen, maar dan is het in mijn ogen niet meer dan een truukje zonder betekenis. En daarbij een nieuwe kans op strijd, want een zichzelf respecterende peuter weigert uiteraard om sorry te zeggen....
Wij proberen zo weinig mogelijk aandacht te geven aan het negatieve gedrag (dat kan natuurlijk niet met alles, maar wel met veel). Als je boos wordt, gaat uitpraten, op de gang, strafstoeltjes, enzenz, geef je toch een boel aandacht aan het gedrag. Dus je peuter ziet " hee, kijk eens wat er veel gebeurt als ik dit doe, allemaal reacties, de hele boel staat op zijn kop... wat interessant, dat heb ik zelf veroorzaakt.... die macht heb ik dus......" En dat terwijl je ze nou juist wil leren dat zulk gedrag niet functioneel is. Bovendien ben je dan helemaal niet bezig met de reden van het gedrag, je doet dan (in mijn ogen) puur aan symptoombestrijding. Als mijn dochter slaat/gilt enz zeg ik "nee" en loop ik weg, of ik zet haar even weg. Verder niks, het leven gaat door, peuterlief heeft helemaal niks bereikt met haar actie. En als we ergens naartoe moeten en ze weigert, gaat ze onder mijn arm en mee, gillend of niet. Het gillen stopt wel weer een keer, en we gaan weer verder of er niets is gebeurd. Ze krijgt geen straf, maar bereikt ook niks.
Uiteraard ben ik wel steeds op zoek naar de "vraag" achter het gedrag: wat wil ze, heeft ze iets nodig, kan ik haar dat geven, enz. Puur testen en grenzen verkennen mag ook, dat heeft ze nodig om zichzelf te ontwikkelen. Soms geef ik haar bewust haar zin (niet als ze slaat, maar wel als ze bijvoorbeeld steeds nieuwe redenen bedenkt waarom ze nog niet naar bed wil) die ervaringen zijn ook belangrijk, ik wil haar natuurlijk ook laten zien dat ze de mogelijkheid heeft om te bereiken wat ze wil. Ze mag van mij veel zelf bepalen.
Zo werkt het tot nu toe bij ons in de meeste gevallen behoorlijk goed, in mijn ogen in elk geval zo goed als je kan verwachten op deze leeftijd.... Maar het blijft keihard werken!
maandag 25 april 2011 om 23:21
Kikkie, ik weet niet hoe oud je kinderen zijn, maar ik denk dat het erg lastig is om als je plezier hebt, je in te houden vanwege de buren. Denk maar aan volwassenen die een leuk tuinfeestje hebben, die gaan ook steeds luidruchtiger praten tot de buurman roept of het wat zachter mag (en een kwartier later is het alweer harder).
Kun je (afhankelijk van de leeftijd) iets bedenken om ze duidelijk te maken dat de buren er last van hebben? (hebben de buren er daadwerkelijk last van?) Zelf laten luisteren bij de buren hoeveel geluid daar klinkt? Voorbeelden bedenken waarbij ze zelf last hebben van herrie van een ander? En ik denk dat het voor peuters en kleuters ook gewoon nog heel erg lastig is om langdurig rekening te houden met anderen, dat moet nog groeien. Veel wijzen op de effecten voor anderen, dat probeer ik tenminste te doen. (ik heb wel de luxe dat ik onbewoonde huizen om mijn huis heen heb, dus mijn dochter kan zoveel geluid maken in de tuin als ze maar wil)
Van dat door jullie heen praten, het eerste wat mij dan te binnen schiet is: praten jullie ook door hen heen/ onderbreken jullie hen als ze iets vertellen? Heel vaak is gedrag van kinderen ook een spiegel van wat we zelf doen, juist omdat ze zoveel leren van ons voorbeeld.
Kun je (afhankelijk van de leeftijd) iets bedenken om ze duidelijk te maken dat de buren er last van hebben? (hebben de buren er daadwerkelijk last van?) Zelf laten luisteren bij de buren hoeveel geluid daar klinkt? Voorbeelden bedenken waarbij ze zelf last hebben van herrie van een ander? En ik denk dat het voor peuters en kleuters ook gewoon nog heel erg lastig is om langdurig rekening te houden met anderen, dat moet nog groeien. Veel wijzen op de effecten voor anderen, dat probeer ik tenminste te doen. (ik heb wel de luxe dat ik onbewoonde huizen om mijn huis heen heb, dus mijn dochter kan zoveel geluid maken in de tuin als ze maar wil)
Van dat door jullie heen praten, het eerste wat mij dan te binnen schiet is: praten jullie ook door hen heen/ onderbreken jullie hen als ze iets vertellen? Heel vaak is gedrag van kinderen ook een spiegel van wat we zelf doen, juist omdat ze zoveel leren van ons voorbeeld.