Kinderen
alle pijlers
Koppige peuter
dinsdag 19 april 2011 om 21:33
Ik ben moeder van een heerlijk meisje dat in juni 3 jaar wordt. Ze is een dame met een eigen willetje. Dat is natuurlijk op een bepaalde manier een leuke eigenschap, maar momenteel zit ze in een enorme koppigheidfase en is het heel lastig. Ook op de creche hebben ze heel wat met haar te stellen. 2 voorbeelden van vandaag:
- vandaag stopte ik haar in. Toen ik de kamer uitging, ging ze huilen en roepen. Ik was met onze jongste bezig dus mijn vriend ging toen naar haar toe maar kreeg een mep in zijn gezicht. Mama moest komen! Hij heeft haar uitgelegd dat dat niet lief was, en dat ze niet mocht slaan. Ook moest ze sorry zeggen. Dat weigerde ze. Uiteindelijk ben ik nog een keer boven geweest en hij ook. We hebben beiden uitgelegd dat slaan niet lief is, dat het pijn doet, en papa verdrietig maakt. Ze bleef boos en weigerde sorry te zeggen. Uiteindelijk zijn we maar weggegaan en is ze boos gaan slapen.
- Op de creche laten ze de peuters zichzelf zoveel mogelijk aankleden na het slaapje. Als dat niet lukt dan kunnen ze om hulp vragen en dat krijgen ze dan uiteraard. Vandaag heeft mijn dochter geweigerd zichzelf aan te kleden en ook om hulp te vragen. Ze is uiteindelijk 1,5 uur in haar ondergoed binnen gebleven met een van de leidsters terwijl de anderen buiten gingen spelen. Na 1,5 uur heeft de leidster het maar opgegeven..
Hebben jullie hier ervaring mee? Is dit normaal peuter gedrag of is er meer aan de hand? En hoe gaan we hier het beste mee om? We proberen haar zoveel structuur te bieden, keuzes te geven waar mogelijk, dingen uit te leggen, positief te benaderen.. maar soms lijkt niets te lukken.
Tips zijn welkom!
- vandaag stopte ik haar in. Toen ik de kamer uitging, ging ze huilen en roepen. Ik was met onze jongste bezig dus mijn vriend ging toen naar haar toe maar kreeg een mep in zijn gezicht. Mama moest komen! Hij heeft haar uitgelegd dat dat niet lief was, en dat ze niet mocht slaan. Ook moest ze sorry zeggen. Dat weigerde ze. Uiteindelijk ben ik nog een keer boven geweest en hij ook. We hebben beiden uitgelegd dat slaan niet lief is, dat het pijn doet, en papa verdrietig maakt. Ze bleef boos en weigerde sorry te zeggen. Uiteindelijk zijn we maar weggegaan en is ze boos gaan slapen.
- Op de creche laten ze de peuters zichzelf zoveel mogelijk aankleden na het slaapje. Als dat niet lukt dan kunnen ze om hulp vragen en dat krijgen ze dan uiteraard. Vandaag heeft mijn dochter geweigerd zichzelf aan te kleden en ook om hulp te vragen. Ze is uiteindelijk 1,5 uur in haar ondergoed binnen gebleven met een van de leidsters terwijl de anderen buiten gingen spelen. Na 1,5 uur heeft de leidster het maar opgegeven..
Hebben jullie hier ervaring mee? Is dit normaal peuter gedrag of is er meer aan de hand? En hoe gaan we hier het beste mee om? We proberen haar zoveel structuur te bieden, keuzes te geven waar mogelijk, dingen uit te leggen, positief te benaderen.. maar soms lijkt niets te lukken.
Tips zijn welkom!
dinsdag 19 april 2011 om 21:44
Geen tips hier, wel herkenbaar. Onze dochter van 2,5 is ook zo heerlijk pittig. En koppig. Ik probeer haar zoveel mogelijk in haar waarde te laten door dat wat ze zelf wil doen, zelf te laten doen. Ik hoef haar niet te vertellen dat ze iets nog niet kan (veters strikken bijvoorbeeld). Ze gelooft het pas als ze het eerst zelf hefet geprobeerd en als het dan niet lukt wordt ze eerst woest en daarna vraagt ze wel mijn hulp.
Ik heb nog geen situatie meegemaakt dat ze het 1,5 uur volhield. Soms is er geen tijd om haar dingen zelf te laten doen (bijv als we haast hebben en weg moeten) en dan is het een drama om haar aangekleed te krijgen. Maar dan gaat ze maar even in de houdgreep.
Succes! Een pittig karakter is leuk, maar soms.............
Ik heb nog geen situatie meegemaakt dat ze het 1,5 uur volhield. Soms is er geen tijd om haar dingen zelf te laten doen (bijv als we haast hebben en weg moeten) en dan is het een drama om haar aangekleed te krijgen. Maar dan gaat ze maar even in de houdgreep.
Succes! Een pittig karakter is leuk, maar soms.............
dinsdag 19 april 2011 om 21:45
Lastige fase! Hou in je hoofd dat ze grenzen aan het opzoeken is en aan het kijken is hoe ver ze die kan rekken. Probeer aan de andere kant niet teveel van haar te verwachten. Ik geloof dat ik ergens eens heb gelezen dat je van een kind van 2 nog niet kan verwachten om sorry te zeggen (uiteraard moet het haar wel duidelijk zijn dat slaan niet mag).
En: ook deze fase gaat over!!
En: ook deze fase gaat over!!
dinsdag 19 april 2011 om 21:45
Heel herkenbaar... Helaas heb ik de gouden tip nog niet gevonden, maar wat hier het beste helpt is positieve aandacht geven.
Mijn zoon (is inmiddels 4 en een beetje) heeft de koppigheid zo'n beetje uitgevonden. Man oh man, wat kan dat kind een eigenwijze ezel zijn...
Het is heel vermoeiend en het kost een hoop energie, maar toch wil ik hem laten weten dat ik de baas ben. Natuurlijk kunnen we soms een compromis sluiten als hij iets echt niet wil, maar soms moet hij gewoon even luisteren en doen wat ik zeg en dat gaat niet altijd even lekker. Vooral 's morgens voor we naar school gaan is dat moeilijk. Want als hij zijn schoenen niet zelf aan wil doen en ik weiger te helpen... moet ik hem dan op zijn sokken naar school sturen?
Gelukkig kan ik inmiddels tot 10... of 100 tellen en hem uitleggen dat het nergens toe leidt als hij door blijft gaan met at koppige gedoe. Alleen gebeurt het een dag later gewoon weer... zucht!
Mijn zoon (is inmiddels 4 en een beetje) heeft de koppigheid zo'n beetje uitgevonden. Man oh man, wat kan dat kind een eigenwijze ezel zijn...
Het is heel vermoeiend en het kost een hoop energie, maar toch wil ik hem laten weten dat ik de baas ben. Natuurlijk kunnen we soms een compromis sluiten als hij iets echt niet wil, maar soms moet hij gewoon even luisteren en doen wat ik zeg en dat gaat niet altijd even lekker. Vooral 's morgens voor we naar school gaan is dat moeilijk. Want als hij zijn schoenen niet zelf aan wil doen en ik weiger te helpen... moet ik hem dan op zijn sokken naar school sturen?
Gelukkig kan ik inmiddels tot 10... of 100 tellen en hem uitleggen dat het nergens toe leidt als hij door blijft gaan met at koppige gedoe. Alleen gebeurt het een dag later gewoon weer... zucht!
dinsdag 19 april 2011 om 21:53
quote:elska schreef op 19 april 2011 @ 21:33:
- Mama moest komen! ----- Uiteindelijk ben ik nog een keer boven geweest.
- Vandaag heeft mijn dochter geweigerd zichzelf aan te kleden en ook om hulp te vragen. Na 1,5 uur heeft de leidster het maar opgegeven..
Koppige jonge dame! Die door heeft, dat ze uiteindelijk.... haar zin krijgt.
Kinderen opvoeden, is voor een groot deel jezelf opvoeden. Niet de gemakkelijkste weg kiezen (=zin geven) maar echt voet bij stuk houden. En dat hoeft niet te betekenen dat het altijd ruzie wordt hoor. Bijvoorbeeld, als ik vond dat een straat de druk was, en ze hand moesten geven voor we gingen oversteken. Bleef ik staan tot ik een hand kreeg. (ja, stond je daar tien minuten voor gek). Alternatief was: "je geeft Of een Hand Of ik til je op, als een baby".
Het is stomvervelend, maar helpt wel.
- Mama moest komen! ----- Uiteindelijk ben ik nog een keer boven geweest.
- Vandaag heeft mijn dochter geweigerd zichzelf aan te kleden en ook om hulp te vragen. Na 1,5 uur heeft de leidster het maar opgegeven..
Koppige jonge dame! Die door heeft, dat ze uiteindelijk.... haar zin krijgt.
Kinderen opvoeden, is voor een groot deel jezelf opvoeden. Niet de gemakkelijkste weg kiezen (=zin geven) maar echt voet bij stuk houden. En dat hoeft niet te betekenen dat het altijd ruzie wordt hoor. Bijvoorbeeld, als ik vond dat een straat de druk was, en ze hand moesten geven voor we gingen oversteken. Bleef ik staan tot ik een hand kreeg. (ja, stond je daar tien minuten voor gek). Alternatief was: "je geeft Of een Hand Of ik til je op, als een baby".
Het is stomvervelend, maar helpt wel.
dinsdag 19 april 2011 om 21:55
dinsdag 19 april 2011 om 21:59
Bedankt voor de reacties!
@Nielson: ze is bijna 3 en begrijpt donders goed dat sorry zeggen moet. Paar maanden geleden ging dat idd nog niet, maar nu wel.
@Lilalinda: Voet bij stuk houden probeer ik zoveel mogelijk en de leidster op de creche ook maar dat gaat niet altijd natuurlijk (na 1,5 uur wilde ze zelf ook wel eens de zon in en geef haar eens ongelijk ). Zelf geef ik wel eens toe als ze perse niet zelf de trap af wil bijvoorbeeld (we wonen op een bovenwoning) en we toch echt naar de creche moeten. Ik kan natuurlijk niet 1,5 uur te laat op mijn werk komen wegens koppige peuter..
Ik wil onze relatie graag positief houden. Hoe doe ik dat?
Enne.. wanneer gaat dit over?
@Nielson: ze is bijna 3 en begrijpt donders goed dat sorry zeggen moet. Paar maanden geleden ging dat idd nog niet, maar nu wel.
@Lilalinda: Voet bij stuk houden probeer ik zoveel mogelijk en de leidster op de creche ook maar dat gaat niet altijd natuurlijk (na 1,5 uur wilde ze zelf ook wel eens de zon in en geef haar eens ongelijk ). Zelf geef ik wel eens toe als ze perse niet zelf de trap af wil bijvoorbeeld (we wonen op een bovenwoning) en we toch echt naar de creche moeten. Ik kan natuurlijk niet 1,5 uur te laat op mijn werk komen wegens koppige peuter..
Ik wil onze relatie graag positief houden. Hoe doe ik dat?
Enne.. wanneer gaat dit over?
dinsdag 19 april 2011 om 22:05
quote:[
Ik wil onze relatie graag positief houden. Hoe doe ik dat?
Enne.. wanneer gaat dit over?
Door heel vaak tot 10 te tellen, diep zuchten en te proberen om de boosheid weg te nemen door een grapje te maken of haar af te leiden.
Enne... bij ons duurt het al... eh hoe oud istie?... 4 jaar en een paar maanden. Maaaar... hij heeft het beter onder controle, ik ga er makkelijker mee om en hij is ouder dus er valt af en toe zowaar mee te praten! Dus er is hoop!
Ik wil onze relatie graag positief houden. Hoe doe ik dat?
Enne.. wanneer gaat dit over?
Door heel vaak tot 10 te tellen, diep zuchten en te proberen om de boosheid weg te nemen door een grapje te maken of haar af te leiden.
Enne... bij ons duurt het al... eh hoe oud istie?... 4 jaar en een paar maanden. Maaaar... hij heeft het beter onder controle, ik ga er makkelijker mee om en hij is ouder dus er valt af en toe zowaar mee te praten! Dus er is hoop!
dinsdag 19 april 2011 om 22:06
Consequent blijven, dat is hier het toverwoord. Doen wat je zegt en zeggen wat je gaat doen.
Zoon van 2,5 begrijpt sorry zeggen ook heel goed, en als hij mij slaat en weigert sorry te zeggen mag hij even op een stoeltje zitten of even in de gang. Werkt erg goed.
En niet toegeven. Ik geef je kind geen ongelijk, ze heeft jullie door en weet dat jullie (soms) toegeven. Duidelijk zijn, waarschuwen en als daarna het gedrag wordt voortgezet even je peuter apart zetten om een time out te geven.
Zoon van 2,5 begrijpt sorry zeggen ook heel goed, en als hij mij slaat en weigert sorry te zeggen mag hij even op een stoeltje zitten of even in de gang. Werkt erg goed.
En niet toegeven. Ik geef je kind geen ongelijk, ze heeft jullie door en weet dat jullie (soms) toegeven. Duidelijk zijn, waarschuwen en als daarna het gedrag wordt voortgezet even je peuter apart zetten om een time out te geven.
dinsdag 19 april 2011 om 22:35
Dat is dan één keer anderhalf uur. De volgende keer wordt het een half uur en de derde keer bedenkt ze zich wel. Als jij 's ochtends geen "tijd" hebt voor de confrontatie zou ik haar sowieso optillen er er uberhaubt geen discussie van maken.
Het valt mij vaak op dat ouders de confrontatie niet durven of willen aangaan.
Mijn zoon wou eens niet in het karretje bij de supermarkt. Ik moest veel boodschappen doen dus ik vond het makkelijker dat hij in een karretje ging. Ik heb twintig minuten met een krijsend kind rondgelopen. De keer daarna in de auto onderweg naar de supermarkt al aangekondigd dat hij zo in het karretje moest. Niks aan de hand.
Hoe vaker je de confrontatie aan gaat en consequent blijft, en ja de eerste keer duurt dat anderhalf uur, hoe beter ze ermee om zal gaan en zal snappen dat mama niet toe gaat geven. En dat snappen ze echt heel snel
Het valt mij vaak op dat ouders de confrontatie niet durven of willen aangaan.
Mijn zoon wou eens niet in het karretje bij de supermarkt. Ik moest veel boodschappen doen dus ik vond het makkelijker dat hij in een karretje ging. Ik heb twintig minuten met een krijsend kind rondgelopen. De keer daarna in de auto onderweg naar de supermarkt al aangekondigd dat hij zo in het karretje moest. Niks aan de hand.
Hoe vaker je de confrontatie aan gaat en consequent blijft, en ja de eerste keer duurt dat anderhalf uur, hoe beter ze ermee om zal gaan en zal snappen dat mama niet toe gaat geven. En dat snappen ze echt heel snel
dinsdag 19 april 2011 om 22:41
quote:elska schreef op 19 april 2011 @ 22:22:
Niet toegeven is makkelijker gezegd dan gedaan als je peuter rustig 1,5 doorgaat met nee zeggen.. Iemand dat wel eens aan de hand gehad? Komen jullie dan gewoon te laat op je werk?Niet toegeven is heel makkelijk, en hoe vaker je het doet hoe korter de tijd wordt van het tegenstribbelen.
Niet toegeven is makkelijker gezegd dan gedaan als je peuter rustig 1,5 doorgaat met nee zeggen.. Iemand dat wel eens aan de hand gehad? Komen jullie dan gewoon te laat op je werk?Niet toegeven is heel makkelijk, en hoe vaker je het doet hoe korter de tijd wordt van het tegenstribbelen.
dinsdag 19 april 2011 om 22:57
quote:elska schreef op 19 april 2011 @ 22:22:
Niet toegeven is makkelijker gezegd dan gedaan als je peuter rustig 1,5 doorgaat met nee zeggen.. Iemand dat wel eens aan de hand gehad? Komen jullie dan gewoon te laat op je werk?Nee. Kind onder je arm en er gebeurt wat ik zeg. En ik ben niet te laat omdat jij niet wilt meewerken, jij gaat mee omdat ik dat zeg. Boos of niet boos, dat boeit me niet. Maar, hee, heel eerlijk: het is veel leuker als het lollig gaat
Niet toegeven is makkelijker gezegd dan gedaan als je peuter rustig 1,5 doorgaat met nee zeggen.. Iemand dat wel eens aan de hand gehad? Komen jullie dan gewoon te laat op je werk?Nee. Kind onder je arm en er gebeurt wat ik zeg. En ik ben niet te laat omdat jij niet wilt meewerken, jij gaat mee omdat ik dat zeg. Boos of niet boos, dat boeit me niet. Maar, hee, heel eerlijk: het is veel leuker als het lollig gaat
dinsdag 19 april 2011 om 23:24
De relatie positief houden heeft niets met vriendinnetjes met je dochter zijn te maken. Door de relatie positief te houden, behoud je een relaxte gezellige sfeer in huis. Als je in een negatieve spiraal komt wordt dochter nog minder te sturen, mama nog gefrustreerder en daar heeft niemand wat aan.
Ik heb ook een peuter met een lange adem en een heel pittig karakter. Ik merk dat het hem rust geeft als ik veel uitleg en vertel, wat we gaan doen, wie er op bezoek komt, waarom dingen moeten gebeuren of niet mogen etc. Als iets echt moet gebeuren geef ik hem vooraf geen keuze, ik vertel hem dan dat zijn schoenen aan moeten omdat we naar oma gaan bijv. Als ik de tijd heb laat ik hem zelf prutsen met z'n schoenen.
In periodes waarin hij erg eigenwijs is doe ik ook weer minder consessies. En ik vraag mezelf vooraf af waarom ik iets niet wil hebben, regelmatig kom ik tot de conclusie dat er eigenlijk geen bezwaar is iets toe te laten, maar ik eerder nee zeg omdat het niet in mijn dagindeling past.
Het kost tijd, en energie, maar uiteindelijk wordt het makkelijker.
Ik heb ook een peuter met een lange adem en een heel pittig karakter. Ik merk dat het hem rust geeft als ik veel uitleg en vertel, wat we gaan doen, wie er op bezoek komt, waarom dingen moeten gebeuren of niet mogen etc. Als iets echt moet gebeuren geef ik hem vooraf geen keuze, ik vertel hem dan dat zijn schoenen aan moeten omdat we naar oma gaan bijv. Als ik de tijd heb laat ik hem zelf prutsen met z'n schoenen.
In periodes waarin hij erg eigenwijs is doe ik ook weer minder consessies. En ik vraag mezelf vooraf af waarom ik iets niet wil hebben, regelmatig kom ik tot de conclusie dat er eigenlijk geen bezwaar is iets toe te laten, maar ik eerder nee zeg omdat het niet in mijn dagindeling past.
Het kost tijd, en energie, maar uiteindelijk wordt het makkelijker.
woensdag 20 april 2011 om 07:14
woensdag 20 april 2011 om 08:44
Het is inderdaad lastig als je kind iets niet wil doen. Zoals bijvoorbeeld aankleden of zelf de trap aflopen. wij wonen ook boven en ik vond dat ook lastig, als ik had gezegd dat hij zelf moest lopen en hij wilde niet dan voelde ik me klem zitten. Want als ik he optil doe ik wat hij wil en als ik boven blijf doe ik niet wat ik wil. Mij oplossing is dan: wel optillen maar niet op de leuke manier maar meer op de 'onder de arm' manier. Dan krijst hij heel hard maar na een trap loopt hij dan meestal toch liever zelf.
Na een tijdje gaat het vanzelf over.
Ik ben trouwens niet zo voor dat 'nooit toegeven'. Dan maak je er zo'n strijd van. Ik probeer meestal zelf keuzes en compromisen te bedenken, of afleiding. Op sommige momenten werkt dat erg goed. Als dat niet werkt dan gaat er niets werken en dan is het aan mij om door te zetten wat ik wil.
Met zelf aankleden is dat heel lastig, want dat kun je heel slecht dwingen. Wat ik doe is kleine eisen stellen (we hebben een tijdje de afspraak gehad: hij maakt zijn schoenen los en dan trek ik ze uit) en verder even los laten. Er komt vanzelf een moment dat hij (zij in jouw geval) wel interesse krijgt in zelf aan en uit kleden.
Succes ermee!
Na een tijdje gaat het vanzelf over.
Ik ben trouwens niet zo voor dat 'nooit toegeven'. Dan maak je er zo'n strijd van. Ik probeer meestal zelf keuzes en compromisen te bedenken, of afleiding. Op sommige momenten werkt dat erg goed. Als dat niet werkt dan gaat er niets werken en dan is het aan mij om door te zetten wat ik wil.
Met zelf aankleden is dat heel lastig, want dat kun je heel slecht dwingen. Wat ik doe is kleine eisen stellen (we hebben een tijdje de afspraak gehad: hij maakt zijn schoenen los en dan trek ik ze uit) en verder even los laten. Er komt vanzelf een moment dat hij (zij in jouw geval) wel interesse krijgt in zelf aan en uit kleden.
Succes ermee!
Het is zoals het is
woensdag 20 april 2011 om 08:47
quote:Mac123 schreef op 20 april 2011 @ 07:14:
Je zegt in je op dat je haar keuzes geeft: stoppen. Jouw nee is nee en zeker niet onderhandelbaar. Dat is gevaarlijk bij een peuter, denk aan onveilige situaties (verkeer, in huis)
Ze moet naar je luisteren, en dat moet jij haar heel duidelijk maken.
Dat is zo en in sommige situaties zoals in het verkeer is dat heel duidelijk. Maar als je zegt: ik wil dat je zelf je broek aan trekt en je kind weigert, dan kun je weinig doen. Of je wacht net zo lang tot hij het zelf doet (en daar heb je ook jezelf mee) of jij doet het maar dan heeft hij het toch niet zelf gedaan.
Volgens mij het is dan goed om er niet de nadruk op te blijven leggen. Juist door die strijd een tijdje te vermijden vergeet je kind dat het een strijd was en op een gegeven moment wil hij waarschijnlijk wel graag zelf zijn broek aandoen.
Je zegt in je op dat je haar keuzes geeft: stoppen. Jouw nee is nee en zeker niet onderhandelbaar. Dat is gevaarlijk bij een peuter, denk aan onveilige situaties (verkeer, in huis)
Ze moet naar je luisteren, en dat moet jij haar heel duidelijk maken.
Dat is zo en in sommige situaties zoals in het verkeer is dat heel duidelijk. Maar als je zegt: ik wil dat je zelf je broek aan trekt en je kind weigert, dan kun je weinig doen. Of je wacht net zo lang tot hij het zelf doet (en daar heb je ook jezelf mee) of jij doet het maar dan heeft hij het toch niet zelf gedaan.
Volgens mij het is dan goed om er niet de nadruk op te blijven leggen. Juist door die strijd een tijdje te vermijden vergeet je kind dat het een strijd was en op een gegeven moment wil hij waarschijnlijk wel graag zelf zijn broek aandoen.
Het is zoals het is
woensdag 20 april 2011 om 08:56
quote:Safiya schreef op 19 april 2011 @ 23:24:
De relatie positief houden heeft niets met vriendinnetjes met je dochter zijn te maken. Door de relatie positief te houden, behoud je een relaxte gezellige sfeer in huis. Als je in een negatieve spiraal komt wordt dochter nog minder te sturen, mama nog gefrustreerder en daar heeft niemand wat aan.
Daar ben ik het niet mee eens. Als je eens niet positief blijft, wil dat niet zeggen dat je direct in een negatieve spiraal terecht komt. Ik vind het erg onrealistisch om te streven naar een altijd positieve relatie. Een kind heeft nodig om ook te leren om met negatieve emoties en gedragingen aan te gaan. Daar leert een kind van.
Zowel mijn zoon als ik zijn weleens negatief naar elkaar. Als het té wordt, zijn wel allebei bereid sorry te zeggen en in te zien dat iets te ver is gegaan. Daarmee gaan we geen negatieve spiraal in. Tuurlijk was dat niet altijd zo, hij is nu 7 en heeft dat moeten leren en dat ging niet door te zeggen dat slaan niet lief is toen hij al 3 is. Toen trad ik wel wat harder op! Balans lijkt mij veel belangrijker. Geen enkele relatie is altijd positief.
De relatie positief houden heeft niets met vriendinnetjes met je dochter zijn te maken. Door de relatie positief te houden, behoud je een relaxte gezellige sfeer in huis. Als je in een negatieve spiraal komt wordt dochter nog minder te sturen, mama nog gefrustreerder en daar heeft niemand wat aan.
Daar ben ik het niet mee eens. Als je eens niet positief blijft, wil dat niet zeggen dat je direct in een negatieve spiraal terecht komt. Ik vind het erg onrealistisch om te streven naar een altijd positieve relatie. Een kind heeft nodig om ook te leren om met negatieve emoties en gedragingen aan te gaan. Daar leert een kind van.
Zowel mijn zoon als ik zijn weleens negatief naar elkaar. Als het té wordt, zijn wel allebei bereid sorry te zeggen en in te zien dat iets te ver is gegaan. Daarmee gaan we geen negatieve spiraal in. Tuurlijk was dat niet altijd zo, hij is nu 7 en heeft dat moeten leren en dat ging niet door te zeggen dat slaan niet lief is toen hij al 3 is. Toen trad ik wel wat harder op! Balans lijkt mij veel belangrijker. Geen enkele relatie is altijd positief.
woensdag 20 april 2011 om 09:52
Ik ben blij dat er nu ook wat meer genuanceerde reacties zijn. Sommige reacties gaven me het gevoel dat ik een hond aan het africhten ben ipv een kind opvoeden. Gehoorzaamheid vind ik niet het grootste goed. Zelfstandigheid en zelfvertrouwen wel.
Natuurlijk is onze relatie niet altijd positief, ik heb haar gisteravond heel duidelijk gemaakt dat ze op dat moment niet lief was. Dat vond ze niet leuk maar het was geen reden voor beter gedrag
Natuurlijk is onze relatie niet altijd positief, ik heb haar gisteravond heel duidelijk gemaakt dat ze op dat moment niet lief was. Dat vond ze niet leuk maar het was geen reden voor beter gedrag