Partner met ADHD

Alvast superbedankt van de serieuze en interessante reactie, ik kan nu maar even online zijn, maar ik kan je wel zeggen dat mijn problemen wel al besproken zijn, meermaals, maar het antwoord is telkens dat hij heel hard zijn best doet er te zijn, nt te vergeten, de tijd niet uit het oog te verliezen, aandacht niet te verliezen, enz...maar dat hij het niet haalt, niet kan, cte bang is het weer fout gedaan te hebben, hij kan ook nt anders vanwege de stoornis...dat is ook de allerenigste problematiek die we hebben, voor de rest gaat het super, hoe rustiger de omgeving en hoe meer we 'alleen' zijn hoe beter het gaat, hoe minder problemen voor hem om te focussen , niet te vergeten...Structureren gaat maar zo ver dat we één vaste dag id week afspreken en in het weekend, zodat hij de andere avonden 'go with the flow' kan zijn en dat er geen verwachtingen van ons uit zijn waarin hij zou kunnen falen. Over de impact van adhd op onze relatie is er nu gedurende die laatste gesprekken gesproken...vroeger ging het over de impact van 'zijn chaos en vergetelheid' op onze relatie...dus niet zozeer 'jij de patient en 'ik de verzorger'...Nu hij me hier laat staan net voor wie die kans van de psy/medicatie krijgen, heb ik het wel heel letterlijk gezegd dat ik daar heel veel beterschap voor ons inzag als voor zijn werk, hij heeft de nood vnml vanuit werk hoek gekregen , om daar alles aan elkaar te kunnen knopen en op tijd af te krijgen, zich te kunnen concentreren , enz...Maar als hij ivm ons ook alles wat 'voor elkaar' zou krijgen, niet steeds 3u te laat zijn, vergeten verwittigen als hij ergens nt geraakt/gemaakt plan wijzigd, samen opgesteld plan niet vergeet, enz...zou dat toch reuze helpen...de adhd zorgt vr onze grootste zorg, het moederlijke, wat ik ook zo hard mogelijk mijn best doe om niet in te verzanden is er een gevolg van om 'ons' te redden tot de verdere hulp..En ok, ik leefde misschien nr de toekomst, mr dat was bv deze laatste moeilijke maand zo, omdat het al die tijd ervoor allemaal redelijk goed verliep, hij was ook rustiger dus kreeg ook alles beter georganiseerd en ik/wij vielen veel minder uit de boot...



Sja...mr wel superbedankt voor de hulp zeg!

Een roep om zelfstandigheid is het niet denk ik, hij weet dat ik wat inzicht heb in zijn structuur en hem dus niet al te rap iets zal kwalijk nemen, maar omdat hij zich nt in mijn structuur kan inleven weet hij vaak niet waar het soms fout loopt, zonder dat hij het bedoelt, door het erover te hebben is hij zo bang dat hij niet ziet en niet kan voorkomen, dat hij heel gestresseerd is , voor hem is dat de grootste reden om weg te lopen..terwijl ik denk dat hij binnenkort wel meer rust zal hebben en de relatie beter zou lopen...



fin ik heb op de adhd problematiek gefocust in de vorige post, mr er is natuurlijk veeeeeeeeeeel meer en dat heb ik hem al 1000 x verteld waarom ik hem graag zie enz...en die adhd is voor mij iets onhandig, mr niks negatief in de zin dat ik hem er minder graag door zou zien, ik wil hem ermee helpen als dat nodig is en dat zal zijn vruchten voor onze relatie afwerpen, maar ja...precies net te laat...



grtjs

PS hij heeft al veel gevraagd hoe hij het moet doen voor mij, wat hij fout doet, ik leg het dan uit, maar ik krijg het niet uitgelegd, omdat hij het niet kan snappen, omdat hij de logica vd dingen zoals wij ze ervaren niet zelf ervaart, dus hij kan zich er niet goed in inleven, ik leg het soms met hand en tand uit hoe een afspraak, een annulatie, een op tijd zijn ... bij de meeste anderen functioneert of wat de verwachtingen errond zijn, maar hij vat het nooit helemaal, ergens stokt het altijd...hij zei vorige week, ik kan een strakke structuur aan en ik kan een volledige improvisatie aan, mr geen improvisatie binnen een structuur (cfr werkomsta, relatie...)

ps ik spreek hier nu vrijuit, ik zeg dat natuurlijk niet zo tegen hem, 'jij de andere' en ik was er nooit zo van overtuigd, maar hoe langer hoe meer...zie ik hoe 'hij' werkt en waar het verschilt van andere manieren...en dat ik die andere manieren van denken/functioneren wel kan uitleggen, maar het is daarom geen dele van hem natuurlijk, dus het blijft moeilijk...en hij probeert, probeert,probeert, bij iedereen, vrienden, fam, werk, maar het blijft overal botsen en nu is hij 'op'...en geeft hij ons als eerste op om terug wat energie te winnen door terug op zn gemak in zn eigen structuur verder te leven en niet naast z werk ook nog een relatiestructuur te 'moeten' volgen..hij wil wel, maar zegt zelf dat hij niet kan...dat begrijp ik, maar ik zie dat in de nabije toekosmt wel verbeteren, of alvast een mooie grote kans krijgen die ik het graag had willen geven, ook al is het geen garantie..hij daarentegen heeft iets van dat het een meerjarenplan is vooraleer hij zich beter zal voelen in dat soort omgevingen en minder zal botsen en wil me daar niet op laten wachten..Maar hij is mijn allerbeste partner ever en ik had heel graag met hem willen verder gaan voor alles wat hij wel is, incl adhd...

Wat grappig zo´n oud topic!! Ik zag mezelf voorbij komen (onder een andere nick) in 2008. Mijn nick is gewijzigd wegens herkenning en doordat er best heftige jaren zijn geweest waarin veel is gebeurd heb ik een nieuwe nick aangemaakt.



Update... mijn expartner is helemaal ADHD vrij. Dit omdat hij een verslaving had (drugs wat begon met blowen) waar hij een hele goeie behandeling voor heeft gehad en nu alweer een hele tijd clean is. Iedereen in de kliniek waar hij was had wel in min of mindere mate last van ADHD en ADHD was tijdens de behandeling totaal ondergeschikt aan de verslaving. Nu hij clean is is ook de ADHD weg. Hij heeft geleerd om met zijn gevoel om te gaan, te praten, zich kwetsbaar op te stellen etcetcetc... Het gaat super goed!!



Ik wens jullie allen sterkte voor wie ADHD wel echt een rol speelt. Voor mij is echter wel gebleken dat het etiketje soms wordt gegeven terwijl er dus een heel ander probleem aan de orde is...

Ik weet niet of Princess dit nog leest, haar post dateert namelijk al van enkele jaren geleden.



Wil even zeggen dat het me erg raakt wat zij geschreven heeft en ik er in de meeste gevallen juist niet mee eens ben! Dit zeg ik met zelf de diagnose ADHD te hebben gekregen 6 jaar geleden. En mocht er wel sprake zijn van egoisme is ook een ADHD'er in staat dit te veranderen.



Zelf was ik jaren geleden een overduidelijke ADHD'er, voor ik hier zelf van op de hoogte was noemde iedereen mij al zo. Wel is het nu zo dat mensen me stom verbaasd aankijken wanneer ik zeg ADHD te hebben. meestal vertel ik dit niet eens te wijten aan de vele oordelen. Ik heb altijd geluisterd naar mensen en op hun reacties geket, ben veel aangesproken op mijn gedrag en ben hier vervolgens hard mee aan de slag gegaan. Nu ben ik super sociaal (was ik ook al) enattent (was ik al), maar toen nu ook interesse in anderen en luister goed naar wat zij te vertellen hebben!



Natuuuuuurlijk heb ik last van bepaalde dingen, ben oa niet zo handig met de administratie en vergeet wel eens wat te doen, net als mijn partner niet zo goed is in het huishouden en altijd wel wat vergeet mee te nemen wanneer hij de boodschappen doen. Hij mankeert overigens niets!



Kortom: Er valt echt wel te leven met ADHD!!

Hoi lieve allemaal,



De berichtjes over dit onderwerp zijn soms oud(er) en een paar nieuwe. Ik hoop daarom dat jullie er nog zijn! Ik MOET gewoon met iemand praten, anders word ik gek.



Ook ik ben ruim 5 jaar met een ADHD'er (38 jaar) samen. We zijn na 2 jaar gaan samenwonen en toen is de 'ellende' begonnen, of werd die misschien pas zichtbaar. De eerste tijd ging het nog, waren zelf een soort van verrast hoe goed het ging. Mijn vriend heeft nl. nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij 'lastig' was. Hij had nog nooit samengewoond of een lange relatie gehad. Omdat ik hem zo leuk en lief vond, de sterretjes in zijn ogen, zijn kinderlijke enthousiasme en wist van de pijn die hij had (door de ADHD verliest hij vaak vrienden, banen etc. en is hij ook nog eens geadopteerd waardoor hij zich helemaal snel 'verstoten'/ afgewezen voelt), had ik mezelf uitgedaagd om van deze relatie een succes te maken. Ik kon er wel mee omgaan, ik zou al zijn pijn wel verzachten, ik zou nooit weg gaan.....



Na een jaar ging werd het zo moeilijk (zijn vader overleed ook nog eens) dat we iets moesten doen. Hij weigerde medicijnen te slikken omdat hij vroeger veel last van bijwerkingen had. Hij schaamt zich ook dat hij 'een pilletje moet nemen om normaal te kunnen functioneren'. Omdat we veel van elkaar hielden en ik heb geluld als Brugman dat de wetenschap nu wel 20 jaar verder was, is hij toch aan de medicijnen gegaan, onder begeleiding van een psych. In eerste instantie bleek dat perfect te werken maar na een tijdje kwamen de oude problemen weer op. Nog een ander middel geprobeerd en ook dat leek te werken maar daarna minder (Concerta), hij slikt het nu nog steeds.



Hoewel hij beter functioneerde op zijn werk (hij schold geen collega's meer uit of smeet met spullen), zakte onze relatie naar het nulpunt. Zijn fijne, leuke karaktertrekken, spontaniteit, creatieve ideeen en zin in sex, verdwenen als sneeuw voor de zon.

Ik kreeg te maken met een neerslachtige man, het leek wel manisch-depressief (want soms kon hij lachen en dat was meestal met zijn vrienden of om bijv. TV programma's die hij leuk vond). De psych maar zeggen dat - gezien het goed op werk gaat- het probleem in onze relatie moest liggen. (Furieus was ik!). Ik zag het zo: ik had een man met leuke en lastige kanten (niet meeleven of inleven, niet kunnen/willen praten, mijn woorden altijd op een weegschaal moeten leggen, 100 x uitleggen wat ik lekker vond in bed). Die lastige kanten kon ik 'handelen' omdat die leuke kanten er waren. Nu vielen de leuke kanten weg en daar moest ik me maar bij neerleggen? Geen lusten meer voor mij maar wel dubbele lasten? Dacht het niet! Voelde me zo onbegrepen en zo in de steek gelaten.

Toen die leuke kanten wegvielen, ben ik langzaam gesloopt. Schreeuwde hij de eerste 2 jaar van de daken dat ik de mooiste, liefste, beste was, nu was alles kl*te, ik zeurde, maakte het hem moeilijk etc etc. Het lag eigenlijk altijd aan mij terwijl ik hem gewoon bleef steunen, uren naar (dezelfde) verhalen bleef luistere, sollicitatiebrieven schrijven etc.



Het klopt wel dat ik het hem ook moeilijk heb gemaakt, tuurlijk. Het is heus niet alleen zijn schuld maar de wisselwerking van ons allebei op elkaar. Mijn vriend zei heel vaak: als je zo door gaat, dan trouw ik met je (dit was mijn grote wens, evenals een kindje). Ik was altijd gevleid tot ik na 3 jaar vroeg: wanneer? Toen zei hij dat niet meer. Aangezien ik de 35 raakte, werd mijn verlangen naar een gezin geprikkeld. Ik begon de druk een beetje op te voeren. Hij had nl. ook altijd gezegd dat hij dacht dat een vrouw / gezin nooit voor hem was weggelegd. Dat gezien zijn adoptie een kind heel moeilijk vind maar heel graag vlees en bloed van zichzelf wilde. Meerdere malen heb ik hem gevraagd of hij het echt wel wilde. Het antwoord was nooit nee maar altijd: nog even wachten.



We zijn in communicatietherapie gegaan, ik heb een training gedaan voor omgaan met een partner met ADHD, zelf in therapie. Allemaal strohalmen waar we ons beiden aan vastgrepen om elkaar niet te hoeven verliezen. Aan de liefde lag het niet. We maakten veel mee, ik werd na 12 jaar ontslagen, vader kreeg kanker, voor mij zo ingrijpend maar voor mijn ADHD-er niet te volgen. Waarom was ik nou zo down altijd? Dit maakte dat mijn aandacht ook een tijd naar andere dingen uitging dan naar mijn (zorgelijke) relatie en kinderwens.



Op een gegeven moment werd het krijgen van een kind een obsessie voor mij (het trouwen had ik al uit mijn hoofd gezet). Hij had het mij beloofd, vijf kostbare jaren van mijn leven genomen en me het idee gegeven dat het wel goed zou komen en nu liet hij me in de kou staan op mijn 36e! Ik was woendend! Hij ontnam mij de kans op een gezinsleven, zo voelde ik het. Volgens hem viel het allemaal wel mee. Als ik hem ‘weg zou doen’ zou ik morgen een rijke (?) man vinden om een gezin mee te stichten. Woest! Ik heb gehuild en geschreeuwd, eerst dat hij dat überhaupt zei, later dat hij moest snappen dat ik van HEM hield, dat mijn gevoel / pijn van de verbroken relatie verwerkt zouden moeten worden, dat veel mannen niet op een 36-er zitten te wachten die zonodig nog een kind moesten, dat ik niet met de eerst de beste kerel een kind zou willen maken…. Hij snapte er niks van. Deed alleen maar bozer.



Heb zoveel malen op het punt gestaan om hem het huis uit te gooien, om het uit te maken maar even zovele keren, kon ik het niet, wilde hij niet. Vielen we elkaar weer huilend in de armen. Mijn eigenwaarde was zo laag, mijn wens zo groot. Ik hield meer van hem dan van mezelf en dat begon te wringen. Zijn buien werden steeds heviger (de mijne ook), onze ruzies gemener. Alle leuke dingen die er hadden kunnen zijn (een ander huisje, nieuwe auto, vakantie, nieuwe vloer, mijn verjaardag) werden systematisch door hem verpest. Alsof hij het me niet gunde. Vergeet te vertellen dat hij zeer hysterisch is met geld. Hij heeft gelukkig geen verslaving en een flinke spaarrekening. Geen probleem om voor zichzelf een nieuwe auto te kopen, dure kleren etc, maar owee, als er een euro aan ons gezamenlijke leven (ik heb er een jaar over gedaan om hem zijn deel aan onze vaste lasten te laten betalen zonder iedere maand gezeur) en later aan mij gespendeerd moest worden, was het huis te klein. UItschelden, draaien, moeilijk doen. Ik heb het nooit begrepen want ik heb nooit een cent van hem gepikt, heb mn eigen fulltime baan, mijn eigen bankrekening, had mn eigen huis en auto voor hij kwam... Zelfs toen ik mijn baan verloor en tijdelijk weinig inkomsten had, heeft hij geen euro extra betaald. Het gaat echt niet om het geld maar wel om het gevoel dat iemand om je geeft en je ‘samen sterk bent’. Alles voelde voor mij: IK BEN HET NIET WAARD. Ik mag geen mooie vloer of een nieuw bed (waar ik dus zelf de helft van betaalde), een verjaardagskadootje is teveel. Alles waar je als stel naar uitkijkt, werd een hel, en een tranendal voor mij. Ik snap(te) het niet.



Nu ik het zo lees, snap ik ok niet dat ik zo ver in de shit ben geraakt als verstandige, zelfvoorzienende, best leuke en lieve vrouw (al zeg ik het zelf;)).

Ik ben een 'pleaser' en een 'redder', wil graag andere mensen helpen en vergeet mezelf nogal vaak. Stapje voor stapje, ben ik bij mezelf weg gegaan, is mijn eigenwaarde (die al niet zo sterk was) gesmolten, heb ik mijn dromen opgegeven..... Pas nu zie ik het helder wat ik mezelf (en ook mijn ADHD’er) heb aangedaan. Nog steeds haat ik hem niet, het is een leuke, goeie man die het verdient om gelukkig te zijn, lief ook. Ik dacht dat ik hem dat kon geven en dat hij een warm gezinsleven wilde hebben. Maar op een of andere manier kan hij het niet. Hij wil het wel (zegt hij) maar zij lichaam en geest verzetten zich. Hij kan niet tegen geluk. Het lijkt wel alsof, als het goed gaat, hij gaat lopen zoeken om het stuk te maken. Dat is bekend: alles verliezen, altijd vluchten, geen moeilijke langdurige dingen. Eigenlijk heb ik medelijden met hem, het lijkt me zo moeilijk. En pas nu wordt mij duidelijk dat onze verlangens en onze levens waarschijnlijk heel anders zijn. Dat ik door mijn druk, hem ook in een onmogelijke situatie heb gebracht. Ik neem het mezelf soms kwalijk maar hallo zeg, ik ben ook maar een mens en geen ADHD expert. Ik heb gedaan wat ik dacht dat goed was.



Tja, en dan krijgt dit verhaal nog een staartje. Na de zoveelste ‘lijmpoging’ waarin we zelfs hadden afgesproken dat trouwen er niet in zat maar een kind toch wel tot de mogelijkheden zou behoren en ik op wolkjes liep (het was voor mij zo’n obsessie dat ik voor het gemak ‘alles’ even vergat en alleen maar kon denken aan een roze baby), kwam weer een dal. Dieper dan ooit. Hij wilde ook ‘ineens’ helemaal geen sex meer met mij (hoe bedoel je weglopen?) en deed ontzettend gemeen zonder dat ik wist waarom (het was volgens hem iig niet omdat ik gestopt was met de pil, yeah right). Weer moest ik mijn hoop en verlangen opzij zetten. Mijn droom in rook op zien gaan. Dat was voor mij de genadeklap. Ik was dood- en doodmoe, depressief, verdrietig, woedend. Ik kon niet meer, ben ingestort. Op dat moment verdween mijn medeleven en mijn liefde. Na een tijdje kwam heel voorzichtig mijn eigen ik weer boven. Zo lang had ik vastgehouden aan een droom, zoveel inzet getoond. Ik dacht werkelijk dat als ik er maar genoeg liefde in goot, hard genoeg mijn best zou doen, ik wel een gelukkig leven zou ‘verdienen’ en hem blij kon maken. Op het moment dat ik me realiseerde dat het zo niet werkte, dat ik echt alles had geprobeerd en ik nu echt voor mezelf moest gaan kiezen en ik hoe dan ook gelukkiger zou worden als ik deze man zou kunnen loslaten, werd ik weer wat sterker. Alsof ik wakker werd. Ik heb gezegd dat ik het niet meer zie zitten, dat we hoe dan ook apart moesten gaan wonen. De rust zou ons goed doen, dat waren we eens. Misschien zou de liefde weer terugkomen, misschien was het een breuk voor altijd maar we moesten uit elkaar. En dat stond te gebeuren.



Al een tijdje voelde ik me niet lekker, last van mijn darmen, dacht dat het stress was. Inmiddels weet ik nu dat ik 10 weken zwanger ben! (en ik ben helemaal niet blij!) We hebben welgeteld 1 keer in een zwak moment sex gehad. Na weken ervoor en erna helemaal niks want dat had ik jullie net verteld. Ik heb tig jaren de pil geslikt en dit was de 2e maand nadat ik was gestopt. Er was een miniscule kans, kleiner dan het winnen van de loterij en dat heb ik nu! Ik hoor jullie denken: dat wilde je toch graag? En ja, ik wilde het graag, maar dan het liefst wel met een man die het ook graag wilde, in een stabiele situatie en vooral in een situatie waarin ik me lekker zou voelen. Dat dat met mijn ADHD-er al een stuk anders was, nam ik voor lief. Echt, ik wil niemand kwetsen die niet zwanger kan worden oid maar ik ben niet blij. Ik ben op, ik ben moe, ben onzeker en depressief. Ik kom er alleen voor te staan, zowel fysiek als financieel. EINDELIJK had ik de kracht om me los te maken uit mijn ‘verslaving’. EINDELIJK koos ik weer voor mezelf. EINDELIJK zette ik mezelf een beetje voorop en was de tijd VOOR MIJ aangebroken. Het heeft me zoveel moeite gekost. En nu voelt het alsof ik de ene ‘ruimte- en energievreter’ zal ‘inruilen’ voor een andere; een zwangerschap en een kleine baby vragen alle aandacht. WEER geen tijd voor mij. Het is me overvallen, ik had het nooit verwacht. Had mn geest juist weer gezet op een ander leven, alleen, maar ook boordevol nieuwe kansen. Ik snap ineens niet meer waarom ik zo obsessed was door een kind, zie alleen nog maar de nadelen. Daarbij ben ik echt doodsbang dat dit kind alle kwalen van zijn doorerven, dat het ook nog eens een vreselijk moeilijk kind / zware opvoeding zal worden. En vooral IK dus geen leven zal hebben. ADHD is vooral in de mannelijke lijn wel 75% erfelijk, zeker als de ouder nog last van ADHD heeft op volwassen leeftijd. Ik ben bang dat ik er niet van kan houden omdat het in zo’n moeilijke toestand is verwekt en ik heb toch ook veel boosheid richting de vader, dat als het kind wat stouts doet ik zal denken: je lijkt op die kl*jo.

Mijn ADHD-er weet zelf ook niet wat hij ervan moet vinden, legt de keus bij mij neer.



Ik kan alleen maar janken de hele dag door. Twijfel over een abortus. Aan de ene kant zo verleidelijk want dan kan ik die rugzak ‘gewoon’ afdoen en opnieuw beginnen. Voelt als een bevrijding, Aan de andere kant: ik ben 36, zie mezelf wel als moeder, zal ik spijt krijgen van een abortus? Zal ik ooit nog een 2e kans krijgen? Ik kan me ook niet voorstellen dat ik het weg laat halen maar het laten komen? Het voelt als een nachtmerrie. Daarbij heb ik ook een (recent opgestart) eigen bedrijf. Niet werken betekent geen inkomsten. Wat als ik zwangerschapskwalen krijg en eerder moet stoppen met werken? Ik krijg 4 maanden een soort uitkering (ongeveer 900 euro) als ZZP-er en daar kan ik mijn vaste lasten (alleen) niet van betalen. En hoe gaan mijn klanten reageren als ik er 4 maanden tussenuit ben? Voor mij 10 anderen omdat ik dit nog niet zo lang doe. En wat als ik moet wennen en meer tijd nodig heb voor mijn kind en langer dan 4 maanden niet kan werken? Hoe ga ik dat in godsnaam combineren/regelen. Ik werk nu 60 uur per week, altijd, ook savonds en in het weekend. Wat als ik (als gevoelig persoon en gezien de omstandigheden) een postnatale depressie krijg? Wat als het een huilbaby is? Ik weet het, ik zie momenteel alleen maar beren op de weg. Ik ben echt depri (slik ook anti-depressiva die mogen met zwangerschap) en voel me niet sterk om een zwangerschap aan te gaan. Kan niet genieten. Heb veel boosheid dat mijn ADHD-er mij de voorpret van een eventuele zwangerschap heeft ‘afgenomen’. En ik heb mezelf nooit toegestaan om erover na te denken hoe het zou zijn omdat ik dacht dat het me nooit zou lukken. Dit klinkt allemaal slachtofferig maar geloof me, ik ben mezelf kwijt. Als ik eerlijk ben, ben ik doodsbang en voel me enorm alleen en in de steek gelaten. Weet niet hoe ik hier uit moet komen. Heb gesprekken met vriendinnen, mn ouders, zelfs het FIOM maar IK zal toch een beslissing ZELF moeten nemen. Iets waar ik nooit goed in ben geweest. Eentje waarvan ik altijd de gevolgen van moet dragen en die levensbepalend zijn….



Tja, wat ik met dit verhaal probeer te zeggen weet ik eigenlijk niet. Ik moest het kwijt. Zoek wel lotgenoten. Misschien is er (een alleenstaand en/of zelfstandig werkend) iemand die een kindje heeft van een ADHD-er? Is het doorgeerft? Hoe los jij het op?

Misschien kan ik anderen inspireren of laten weten dat zij niet alleen staan? Dat het leven voor een ADHD-er maar ook zeker met een ADHD-er enorm moeilijk kan zijn? Dankjewel voor het lezen. Iedere wijze raad is welkom. Ik heb nog 2 weken om te beslissen. Het valt me zwaar.



X S.

Hoi Sapi31,



Heb je al wat besloten? Ik kan je wel vertellen dat ADHD inderdaad hartstikke erfelijk is. Ik heb een relatie ( al 10 jaar) met een man met ADHD en heb een zoon met hem van 8 met ADHD en een autistische stoornis. Ik ben degene die thuis de orde bewaakt zeg maar en de structuur maakt. Dit is echt hartstikke zwaar. Aan de andere kant is mijn zoon ontzettend creatief en heeft buitengewone intresses en heeft heel veel humor waardoor hij ontzettend leuk uit de hoek kan komen. Ik kan meer vertellen over hem wat positief is aan hem dan negatief.

Hij is gewoon anders.

Het scheelt erg veel met hoeveel mensen je thus bent. Als ik alleen met hem ben (en zelf ook nog voldoende energie over heb) dan kan ik hem eigenlijk van nature een goede structuur aanbieden. Zodra er meer mensen zijn kan dit voor hem te veel prikkels geven.



Ik kan je onmogelijk advies geven maar ik denk wel dat als je jezelf inderdaad als moeder ziet je je niet moet laten tegenhouden dat je kind eventueel ADHD zou kunnen hebben. Je leven houdt niet op met een kind met ADHD. Het ligt er helemaal aan hoe je het thuis inricht, de mensen die je erbij betrekt en ook aan hoe je er zelf mee omgaat. Een kind met ADHD is ook erg uniek en creatief. Je kunt er echt van genieten.

Hoi Hoi,



ik ben 26 jaar en mijn vriend heeft ADHD. Ik herken veel in jullie berichtjes. Egoistich, niet kunnen praten over gevoelens en emoties laat hij eigenlijk niet zien.



Structuur is erg belangrijk heb ik gehoord en lees het nu ook weer. Helaas valt dat niet echt mee want we wonen niet echt samen. Dus als we afspreken qua tijd komt hij eigenlijk altijd te laat.



Vaak begrijpen we elkaar niet, en als ik grenzen stel doet hij het de volgende keer gewoon nog een keer.



Hij gebruikt de zwaarste vorm van Concerta en het houd de drukte wel tegen zodat hij dus rustig word maar daar heb je het eigenlijk wel mee gehad. Kan ook vaak aan hem merken of hij die pil heeft gehad ja of nee...



Ik heb wel het idee dat als er een verjaardag is o.i.d. dat hij dan drukker is omdat er meerdere mensen zijn. Maar als ik met hem alleen ben dan is hij gewoon rustig.



We hebben de afgelopen tijd veel ruzie en ja dan laat ik hem even met rust zodat hij tot zichzelf kan komen en dan komt hij naar me toe en zegt dan dat het hem spijt. Alsof hij dan in eens beseft dat hij het bij het verkeerde eind had...



Wel fijn dat ik jullie berichtjes allemaal kan lezen. Ben ik toch niet de enige...