Psyche
alle pijlers
Burnout! Het vervolg
woensdag 9 februari 2011 om 17:27
zaterdag 30 april 2011 om 13:19
Zo, ik ben weer thuis, was leuk en met pam kon ik het best goed volhouden. Was wel dolblij dat we na afloop ons hotelbed in konden duiken en niet meer terug hoefden te rijden. Vanmorgen nog even lekker ontbeten in de stad en nu weer thuis.
Heb bijgelezen, maar niet zoveel schrijf-puf sorry. Misschien later vandaag nog. voor iedereen, fijne dag!
Heb bijgelezen, maar niet zoveel schrijf-puf sorry. Misschien later vandaag nog. voor iedereen, fijne dag!
zaterdag 30 april 2011 om 15:31
Zo...ben ook weer thuis. Heb lekker met m'n moeder en de jongste in de buggy over de vrijmarkt geslenterd en nog de stad in geweest. Schoenen gekocht voor mezelf en lekker op de markt een ijsje gegeten en wat gedronken. Daarna nog even bij m'n moeder gezeten en nu dus weer thuis. Doe vandaag ook niks meer.
Zo te lezen hebben jullie ook wel een goeie dag, geniet van het mooie weer en rustig aan doen!
Zo te lezen hebben jullie ook wel een goeie dag, geniet van het mooie weer en rustig aan doen!
zaterdag 30 april 2011 om 17:10
Ik ben gevloerd. Vanochtend gevist en ben halverwege ingestort en in de auto een dutje gaan doen. Daarna ging het wel weer maar erg veel is het niet met me vandaag. Begin het wel zat te worden, die vermoeidheid.
Ik ben ook een beetje onrustig, ongedurig. Kan wel een dutje doen, maar even rustig TV kijken gaat niet. Bah.
Ik ben ook een beetje onrustig, ongedurig. Kan wel een dutje doen, maar even rustig TV kijken gaat niet. Bah.
zaterdag 30 april 2011 om 17:56
Lief Ik snap je frustratie helemaal. Gewoon moe worden van het moe zijn. En logisch dat je daardoor onrustig wordt!
Maris, fijn dat het leuk was. Ik dénk dat ik je wel heb gespot; zat je achter Gordon op de 1e rij? Daar zat in ieder geval een blonde dame in het grijs...
5x5, je klinkt positief, fijn!
Ik ben net thuis uit het dorp. Vanmorgen lekker uitgeslapen en tegen 2 uur richting dorp gegaan met mijn broer en zijn vriendin. Was wel wat onrustig door al die mensen bij elkaar, maar ik kon goed rustig blijven. Ben daar toch ruim 2 uur geweest en ben niet echt uitgeput nu. Wel moe, maar ik hoef dan ook verder helemaal niks vandaag. Ouders komen (helaas...) vanavond weer thuis. Kan toch echt beter ontspannen als ik alleen thuis ben. Heb toch altijd het idee dat ik iets "nuttigs" moet dan als zij thuis zijn. Heel erg vervelend vind ik dat.
Zo eerst even eten en dan mediteren. Verder hele avond heerlijk bankhangen.
Maris, fijn dat het leuk was. Ik dénk dat ik je wel heb gespot; zat je achter Gordon op de 1e rij? Daar zat in ieder geval een blonde dame in het grijs...
5x5, je klinkt positief, fijn!
Ik ben net thuis uit het dorp. Vanmorgen lekker uitgeslapen en tegen 2 uur richting dorp gegaan met mijn broer en zijn vriendin. Was wel wat onrustig door al die mensen bij elkaar, maar ik kon goed rustig blijven. Ben daar toch ruim 2 uur geweest en ben niet echt uitgeput nu. Wel moe, maar ik hoef dan ook verder helemaal niks vandaag. Ouders komen (helaas...) vanavond weer thuis. Kan toch echt beter ontspannen als ik alleen thuis ben. Heb toch altijd het idee dat ik iets "nuttigs" moet dan als zij thuis zijn. Heel erg vervelend vind ik dat.
Zo eerst even eten en dan mediteren. Verder hele avond heerlijk bankhangen.
zaterdag 30 april 2011 om 18:48
Lief, Ik kan me heel goed voorstellen dat je het moe zijn zat bent. Waarschijnlijk zit daar de angst ook achter dat het niet beter wordt dan dit. Ook dat kan ik me heel goed voorstellen. Extra voor jou.
Choco, heb je al uitzicht op een plek voor jezelf? Je thuis kunnen ontspannen lijkt me toch wel vrij essentieel voor je herstel.
Ik heb een groot deel van de middag in de tuin gezeten in het zonnetje. Veel bezoek geweest vandaag, best gezellig hoor maar wel een beetje druk. Ik ben nu dus ook compleet gesloopt, de rest van de dag doe ik helemaal niks meer en morgen ook niet. Vriend gaat morgen vissen dus ik ben alleen morgen.
Choco, heb je al uitzicht op een plek voor jezelf? Je thuis kunnen ontspannen lijkt me toch wel vrij essentieel voor je herstel.
Ik heb een groot deel van de middag in de tuin gezeten in het zonnetje. Veel bezoek geweest vandaag, best gezellig hoor maar wel een beetje druk. Ik ben nu dus ook compleet gesloopt, de rest van de dag doe ik helemaal niks meer en morgen ook niet. Vriend gaat morgen vissen dus ik ben alleen morgen.
zaterdag 30 april 2011 om 19:57
Abc, ik vind dat je goed aan je zelf denkt. Je komt echt verstandig over; weet wat je wel en niet kan. Ik wou dat ik al zo ver was!
Ik ga vanaf september weer studeren, en dan dus ook weer op mezelf wonen. Ben nu al aan het reageren op appartementjes en kamers. Uitzicht is er dus wel, maar het duurt nog even. M'n ouders gaan eind mei 2 weken op vakantie, kijk daar eigenlijk ook wel naar uit. En in juli ben ik een hele maand weg, dus dan kan ik ook mijn eigen gang gaan. (Al moet ik dan wel veel werken)
Ik ga vanaf september weer studeren, en dan dus ook weer op mezelf wonen. Ben nu al aan het reageren op appartementjes en kamers. Uitzicht is er dus wel, maar het duurt nog even. M'n ouders gaan eind mei 2 weken op vakantie, kijk daar eigenlijk ook wel naar uit. En in juli ben ik een hele maand weg, dus dan kan ik ook mijn eigen gang gaan. (Al moet ik dan wel veel werken)
zaterdag 30 april 2011 om 20:36
Lief, begrijp je gevoel... denk inderdaad dat het een combi is van frustratie en angst....frustratie dat het allemaal niet gaat zoals je zou willen, en angst voor de toekomst, of je die frustratie altijd zult blijven houden. Bah.
Abc, voel je je wat oke na je rustdag? Ik hoop het. Moet je deze week nog weer naar het zh voor controles?
Ga je toch op die camping werken choc? Waar is dat? Spannend dat je aan de studie gaat! Ben je wat bijgekomen van het weekend?
Ik heb lekker geluierd tot een uur of vier, toen nog even met twee vriendinnen naar het terras geweest. Begonnen met z'n 3en, paar uur later zaten we er met z'n 12, kwamen allemaal bekenden bij zitten Gezellig! Daarna nog even wat gegeten en was tegen 19u weer thuis. Beetje tipsy van de witbiertjes trouwens... Nu de hele avond lekker lui in joggingbroek op de bank, vriend is dit weekend weg en komt morgen weer thuis.
Oh, nog even nagekeken, maar we zijn niet te zien hoor, in xfactor dus je hebt een ander gezien choc!
Abc, voel je je wat oke na je rustdag? Ik hoop het. Moet je deze week nog weer naar het zh voor controles?
Ga je toch op die camping werken choc? Waar is dat? Spannend dat je aan de studie gaat! Ben je wat bijgekomen van het weekend?
Ik heb lekker geluierd tot een uur of vier, toen nog even met twee vriendinnen naar het terras geweest. Begonnen met z'n 3en, paar uur later zaten we er met z'n 12, kwamen allemaal bekenden bij zitten Gezellig! Daarna nog even wat gegeten en was tegen 19u weer thuis. Beetje tipsy van de witbiertjes trouwens... Nu de hele avond lekker lui in joggingbroek op de bank, vriend is dit weekend weg en komt morgen weer thuis.
Oh, nog even nagekeken, maar we zijn niet te zien hoor, in xfactor dus je hebt een ander gezien choc!
zondag 1 mei 2011 om 12:17
Ik ben boos en opstandig. Ik ben nu al zo zat van het moe zijn, ik kan gewoon nog steeds niks. Ik kan niet eens normaal rechtop zitten zonder moe te worden. Ik voelde me vanmorgen best uitgerust toen ik wakker werd, maar nu is het al weer helemaal op. Ik vind het zo frustrerend.
Het is zulk mooi weer, ik wil naar buiten, ik wil ook vissen, genieten van het mooie weer en de rust en ontspanning die ik weer in mijn hoofd heb. De timing is zo slecht, mijn burnout is al heel veel hersteld, ik heb weer zin in het leven, zin in de lente, de zomer en leuke dingen en nu zit ik alsnog thuis.
Het is zulk mooi weer, ik wil naar buiten, ik wil ook vissen, genieten van het mooie weer en de rust en ontspanning die ik weer in mijn hoofd heb. De timing is zo slecht, mijn burnout is al heel veel hersteld, ik heb weer zin in het leven, zin in de lente, de zomer en leuke dingen en nu zit ik alsnog thuis.
zondag 1 mei 2011 om 14:06
Lief en abc, allebei een ik snap jullie zo goed! Ik merk dat het hier ook op en af gaat en vraag me af in hoeverre de moeheid nog veel beter wordt. Helemaal 100% gaat het niet meer worden denk ik.
Maar desondanks...ik voel me mentaal echt wel weer een stuk beter dan eerder deze week en zit er zelfs voorzichtig aan te denken om echt een break te nemen van werk na deze baan. Financieel zijn we alles aan het onderzoeken nu of het mogelijk is om toch thuis te blijven. Ben toe aan rust met m'n gezin en een evt. derde kindje erbij en even geen werk. Ws heeft het zo moeten zijn.
Maris, het klinkt alsof je heerlijk hebt genoten, fijn!
Maar desondanks...ik voel me mentaal echt wel weer een stuk beter dan eerder deze week en zit er zelfs voorzichtig aan te denken om echt een break te nemen van werk na deze baan. Financieel zijn we alles aan het onderzoeken nu of het mogelijk is om toch thuis te blijven. Ben toe aan rust met m'n gezin en een evt. derde kindje erbij en even geen werk. Ws heeft het zo moeten zijn.
Maris, het klinkt alsof je heerlijk hebt genoten, fijn!
zondag 1 mei 2011 om 14:31
quote:abc schreef op 01 mei 2011 @ 12:17:
Ik ben boos en opstandig. Ik ben nu al zo zat van het moe zijn, ik kan gewoon nog steeds niks. Ik kan niet eens normaal rechtop zitten zonder moe te worden. Ik voelde me vanmorgen best uitgerust toen ik wakker werd, maar nu is het al weer helemaal op. Ik vind het zo frustrerend.
Het is zulk mooi weer, ik wil naar buiten, ik wil ook vissen, genieten van het mooie weer en de rust en ontspanning die ik weer in mijn hoofd heb. De timing is zo slecht, mijn burnout is al heel veel hersteld, ik heb weer zin in het leven, zin in de lente, de zomer en leuke dingen en nu zit ik alsnog thuis.
Ik sluit aan. Heb gister ook sinds tijden weer eens flink gehuild en het is volgens mij nog niet op. Ik weet het gewoon niet meer. Het is zo mooi weer, maar de gedachte dat ik moet douchen een aankleden... Pfff... Word ik moe van. Ik merk ook dat ik me best wel eenzaam voel. De telefoon gaat niet meer. Omdat ik zo weinig bel? Omdat ik te lang niet heel erg leuk ben geweest? Omdat de sensatie eraf is, van de bo? Omdat het allemaal te lang duurt voor ze, ze het zat zijn dat ik aangeef iets niet te kunnen? Omdat het nooit de vriendschappen zijn geweest die ik dacht dat het waren? Waarom belt mijn familie me niet meer? Wat gaat er nou mis ineens??? Met mijn lijf, met mijn sociale leven, met mijn wilskracht? Waarom dacht ik vrijdag nog aan mijn werk toen ik thuis was? Dat is lang geleden... En daar schrik ik van.
F*cking k*tburnout.
Toevallig ben ik die klote-bo ook zat, is de sensatie er voor mij ook allang vanaf, duurt het mij ook allemaal te lang en wil ik ook weer lekker vrolijk in het leven staan en alles kunnen wat ik altijd dacht te kunnen.
Ik dacht dat ik er bijna was.... En dan vallen die laatste loodjes wel erg zwaar. En niemand, niemand die er nog begrip voor lijkt te hebben. Want ik ben toch bijna beter? Het enige dat wordt gevraagd is: Hoeveel werk je nu alweer?
Ik ben boos en opstandig. Ik ben nu al zo zat van het moe zijn, ik kan gewoon nog steeds niks. Ik kan niet eens normaal rechtop zitten zonder moe te worden. Ik voelde me vanmorgen best uitgerust toen ik wakker werd, maar nu is het al weer helemaal op. Ik vind het zo frustrerend.
Het is zulk mooi weer, ik wil naar buiten, ik wil ook vissen, genieten van het mooie weer en de rust en ontspanning die ik weer in mijn hoofd heb. De timing is zo slecht, mijn burnout is al heel veel hersteld, ik heb weer zin in het leven, zin in de lente, de zomer en leuke dingen en nu zit ik alsnog thuis.
Ik sluit aan. Heb gister ook sinds tijden weer eens flink gehuild en het is volgens mij nog niet op. Ik weet het gewoon niet meer. Het is zo mooi weer, maar de gedachte dat ik moet douchen een aankleden... Pfff... Word ik moe van. Ik merk ook dat ik me best wel eenzaam voel. De telefoon gaat niet meer. Omdat ik zo weinig bel? Omdat ik te lang niet heel erg leuk ben geweest? Omdat de sensatie eraf is, van de bo? Omdat het allemaal te lang duurt voor ze, ze het zat zijn dat ik aangeef iets niet te kunnen? Omdat het nooit de vriendschappen zijn geweest die ik dacht dat het waren? Waarom belt mijn familie me niet meer? Wat gaat er nou mis ineens??? Met mijn lijf, met mijn sociale leven, met mijn wilskracht? Waarom dacht ik vrijdag nog aan mijn werk toen ik thuis was? Dat is lang geleden... En daar schrik ik van.
F*cking k*tburnout.
Toevallig ben ik die klote-bo ook zat, is de sensatie er voor mij ook allang vanaf, duurt het mij ook allemaal te lang en wil ik ook weer lekker vrolijk in het leven staan en alles kunnen wat ik altijd dacht te kunnen.
Ik dacht dat ik er bijna was.... En dan vallen die laatste loodjes wel erg zwaar. En niemand, niemand die er nog begrip voor lijkt te hebben. Want ik ben toch bijna beter? Het enige dat wordt gevraagd is: Hoeveel werk je nu alweer?
zondag 1 mei 2011 om 15:46
zondag 1 mei 2011 om 19:30
Zullen we deze dag/week dan maar benoemen tot zat-van-bo week? Ik ben er ook klaar mee. Het maakt me echt moedeloos, hopeloos. De eerste tijd van een bo merk je sneller het verschil wanneer het wat beter gaat. Maar na een tijdje lijken de stappen die je maakt niet zo groot meer, en lijkt het wel stil te staan. Grrrr.
Vanmiddag met een vriendin naar stad geweest. Even wat winkeltjes in en een marktje over geweest. Toen nog een drankje op terrasje gedaan. Was gezellig maar ik was toch best gespannen zonder dat ik daar een directe oorzaak voor kon verzinnen. Nu wel moe, maar niet uitgeput. Vanavond ook lekker niks doen, op tijd op bed!
Vanmiddag met een vriendin naar stad geweest. Even wat winkeltjes in en een marktje over geweest. Toen nog een drankje op terrasje gedaan. Was gezellig maar ik was toch best gespannen zonder dat ik daar een directe oorzaak voor kon verzinnen. Nu wel moe, maar niet uitgeput. Vanavond ook lekker niks doen, op tijd op bed!
zondag 1 mei 2011 om 20:01
Dames, het is weer tijd voor een
Hier gaat het gelukkig nog steeds wel relaxt. Ondanks dat het langzaam vooruit gaat en af toe komt er weer zo'n stomme dip voorbij, merk ik toch dat ik echt al heel veel positieve stappen gezet heb.
Het is nu eenmaal zo, dat ik beter moet plannen en op tijd even rustig aan moet doen. Is ook niet zo erg en zeker met zo'n mooi weer lig ik graag buiten in de tuin met een boek te genieten.
Meiden het komt echt goed!
Hier gaat het gelukkig nog steeds wel relaxt. Ondanks dat het langzaam vooruit gaat en af toe komt er weer zo'n stomme dip voorbij, merk ik toch dat ik echt al heel veel positieve stappen gezet heb.
Het is nu eenmaal zo, dat ik beter moet plannen en op tijd even rustig aan moet doen. Is ook niet zo erg en zeker met zo'n mooi weer lig ik graag buiten in de tuin met een boek te genieten.
Meiden het komt echt goed!
zondag 1 mei 2011 om 20:17
Vanmiddag toch een stukje gefietst en het leek beter met me te gaan maar ineens sloeg mijn humeur volledig om. Wat was ik boos, wóest gewoon. Heb (eigenlijk voor het eerst sinds de bo) vreselijk boos staan schreeuwen. Arme Liefman... Alle opgekropte woede kwam er uit, best nog wel veel frustratie van de afgelopen maanden. Het feit dat ik weer leuke dingen doe, maar dat ze allemaal betekenen dat ik met die klote gluten word geconfronteerd. Alles moet ingewikkeld, uit eten, forummeets, weekendjes weg, vakantie, gatver, ik wil gewoon spontaan ergens heen kunnen! Ik ben geen ster in het organiseren van uitjes, ik wil niet degene zijn die het restaurant reserveert, maar het komt altijd bij mij terecht. Niet omdat anderen het niet willen, maar omdat ik er nou eenmaal als enige verstand van heb.
En als ik eens ga sporten, of fietsen, of wat dan ook, dan flikker ik wel weer in een hypo. Kan ik daardoor weer neit meedoen. En mijn schildklier was een beetje verhoogd, ach joh, kom maar, die zal ook wel stuk zijn. Wie weet, kan mijn leven nog verder beperkt worden.
Ik wil niet meer ziek zijn, niet in mijn darmen, niet in mijn alvleesklier, niet in mijn nieren, niet in mijn hoofd. Ik wil weer meedoen! Echt meedoen! Ik wil niet na zes uur werken naar huis! Ik wil weer volwaardig werk doen! Ik wil na het werk nog energie hebben om iets leuks te doen!
Nou goed, ik ben wel een beetje gekalmeerd nu, maar jeetje, wat een agressie zit er in me.
Ik wil zo graag morgen na het werk sporten... Ben nou al twee keer niet geweest en mis het wel. Ik durf er bijna niet op te hopen dat ik me morgen goed genoeg voel voor sporten.
Liefman zegt dat ik eerder met werk moet stoppen als ik thuis niks meer overhoud, maar ik vind het zo moeilijk om dat toe te geven. Ik ben er bijna... Ik wil geen stap terug.
En als ik eens ga sporten, of fietsen, of wat dan ook, dan flikker ik wel weer in een hypo. Kan ik daardoor weer neit meedoen. En mijn schildklier was een beetje verhoogd, ach joh, kom maar, die zal ook wel stuk zijn. Wie weet, kan mijn leven nog verder beperkt worden.
Ik wil niet meer ziek zijn, niet in mijn darmen, niet in mijn alvleesklier, niet in mijn nieren, niet in mijn hoofd. Ik wil weer meedoen! Echt meedoen! Ik wil niet na zes uur werken naar huis! Ik wil weer volwaardig werk doen! Ik wil na het werk nog energie hebben om iets leuks te doen!
Nou goed, ik ben wel een beetje gekalmeerd nu, maar jeetje, wat een agressie zit er in me.
Ik wil zo graag morgen na het werk sporten... Ben nou al twee keer niet geweest en mis het wel. Ik durf er bijna niet op te hopen dat ik me morgen goed genoeg voel voor sporten.
Liefman zegt dat ik eerder met werk moet stoppen als ik thuis niks meer overhoud, maar ik vind het zo moeilijk om dat toe te geven. Ik ben er bijna... Ik wil geen stap terug.
zondag 1 mei 2011 om 21:01
Waarom loopt dat stomme forum altijd vast als ik een lange goed verwoorde reactie wil plaatsen?
Ik doe een nieuwe poging.....
Lief, heel herkenbaar. Ik heb vanmiddag ook liggen janken en schreeuwen dat ik gewoon wilde zijn, dat ik zat was van de vermoeidheid, van ziekenhuizen, artsen, medicijnen, coaches, gewoon van alles. Ik wil gewoon zijn, gewoon werken, gewoon een sociaal leven hebben, gewoon aandacht krijgen omdat ik leuk ben, niet alleen omdat ik ziek ben. Ik wil geen medelijden, ik wil niet zielig gevonden worden. Ik wil dat mensen gewoon ook komen/bellen/sms'en. Niet alleen nu, niet alleen om te vragen hoe het nu gaat, nee gewoon om te vertellen wat ze gedaan hebben of te vragen wat ik gedaan heb, of we samen iets leuks zullen gaan doen, gewoon gewoon.
Vermoeidheid maakt me bang, het lichamelijke gevoel dat ik nu heb is net zo als de eerste weken dat ik thuis zat met mijn bo. Ik kan gewoon niks. Het grote verschil is alleen dat ik nu wel wil en psychisch gewoon best sterk ben. Ik weet dat een heel groot deel van mijn vermoeidheid nu gewoon van die overstimulatie komt en dat dat in de komende weken weer weg gaat, dat het weer beter wordt, maar toch kan ik er slecht mee omgaan.
Toen ik in het ziekenhuis lag, kon ik het goed accepteren. Toen was ik ziek en kon ik niks, nu ben ik weer thuis en wil ik elke dag een beetje meer. Maar gister was zo druk, daardoor kon ik vandaag niet eens net zo veel. Ik wou wat wasjes doordraaien (mijn schoonmoeder komt morgen mijn was opvouwen), maar ik heb er maar één gedaan. Meer lukte gewoon niet. Ik wou graag koken, maar na amper tien minuten stond ik letterlijk te trillen op mijn benen en ben ik jankend op de bank gestort.
Mijn vriend heeft het ook moeilijk gehad de laatste tijd en ik wil hem ook zo graag weer een beetje ontlasten. Gewoon een kopje thee voor hem maken, mijn eigen brood smeren, mijn eigen rotzooi opruimen. Ik wil nog helemaal geen grote dingen, maar de gewone dagelijkse dingen lukken me al niet eens. Ik wil hier niet over zeuren en klagen, ik heb zelf voor IVF gekozen en ik wist de risico's. En ik weet ook dat het eind volgende week waarschijnlijk een heel stuk beter is, maar ik kan er nu heel slecht tegen. Vermoeidheid heeft toch wel zoveel met me gedaan dat ik er heel slecht tegen kan.
Lief, je man heeft wel gelijk dat je werk de plek is waar je moet inleveren als je een stap terug moet doen. Ik weet dat je dat niet wilt horen, maar hij heeft echt gelijk. Jij, je man en jouw sport en sociale leven zijn zoveel belangrijker dan je baan. Daar ben je nog steeds aan het vechten tegen de (voor)oordelen die er over je zijn en wil je bewijzen dat je er weer bent waardoor je toch makkelijker over je eigen grenzen heen gaat. Je bent er voor een heel groot gedeelte weer, maar nog niet voor 100% en je wordt nooit meer zoals je was. Hoe hard dat ook is als ik dat zeg, het is wel zo. Dit geldt net zo goed voor mezelf, dat realiseer ik me heel goed nu ik het zo naar jou opschrijf.
Mijn vriend heeft me ook al verweten dat ik weer in mijn oude patroon viel toen ik met die hormonen bezig was en zo moe was. Ik ging wel werken en sporten (mijn moetjes), maar had totaal geen energie meer over voor leuke dingen of voor hem. Hij vindt dat ik dan eerst op werk moet inleveren, niet eerst op mijn eigen tijd en op onze tijd. En hij heeft gelijk. Ik ben weer in die valkuil getrapt terwijl ik toen ik weer ging werken heel hard heb geroepen dat ik naar mijn lichaam zou luisteren. En ik luisterde wel, ik hoorde/voelde de signalen wel, maar ik negeerde ze gewoon. Ik wist dat ze er waren en ik wist dat ik er iets mee moest doen, maar ik deed gewoon niks. En ik denk Lief dat jij diep in je hart die signalen ook wel herkent en voelt, maar er niet naar wilt luisteren omdat dat zwak voelt, maar ik denk dat het sterker is om je lichaam serieus te nemen dan om het maar te negeren en daarmee kapot te maken.
De dag voor de punctie ben ik in tranen van mijn werk gekomen toen realiseerde ik me heel goed dat ik weer de fout in was gegaan. Ik heb toen ook een mail naar mijn baas gestuurd dat ik daar met hem over wilde praten maar dat is er nu natuurlijk niet van gekomen omdat ik in het ziekenhuis lag.
*Poging tot een helder verhaal is mislukt, nu maar hopen dat de poging om die gepost te krijgen dan in ieder geval wel lukt*
Ik doe een nieuwe poging.....
Lief, heel herkenbaar. Ik heb vanmiddag ook liggen janken en schreeuwen dat ik gewoon wilde zijn, dat ik zat was van de vermoeidheid, van ziekenhuizen, artsen, medicijnen, coaches, gewoon van alles. Ik wil gewoon zijn, gewoon werken, gewoon een sociaal leven hebben, gewoon aandacht krijgen omdat ik leuk ben, niet alleen omdat ik ziek ben. Ik wil geen medelijden, ik wil niet zielig gevonden worden. Ik wil dat mensen gewoon ook komen/bellen/sms'en. Niet alleen nu, niet alleen om te vragen hoe het nu gaat, nee gewoon om te vertellen wat ze gedaan hebben of te vragen wat ik gedaan heb, of we samen iets leuks zullen gaan doen, gewoon gewoon.
Vermoeidheid maakt me bang, het lichamelijke gevoel dat ik nu heb is net zo als de eerste weken dat ik thuis zat met mijn bo. Ik kan gewoon niks. Het grote verschil is alleen dat ik nu wel wil en psychisch gewoon best sterk ben. Ik weet dat een heel groot deel van mijn vermoeidheid nu gewoon van die overstimulatie komt en dat dat in de komende weken weer weg gaat, dat het weer beter wordt, maar toch kan ik er slecht mee omgaan.
Toen ik in het ziekenhuis lag, kon ik het goed accepteren. Toen was ik ziek en kon ik niks, nu ben ik weer thuis en wil ik elke dag een beetje meer. Maar gister was zo druk, daardoor kon ik vandaag niet eens net zo veel. Ik wou wat wasjes doordraaien (mijn schoonmoeder komt morgen mijn was opvouwen), maar ik heb er maar één gedaan. Meer lukte gewoon niet. Ik wou graag koken, maar na amper tien minuten stond ik letterlijk te trillen op mijn benen en ben ik jankend op de bank gestort.
Mijn vriend heeft het ook moeilijk gehad de laatste tijd en ik wil hem ook zo graag weer een beetje ontlasten. Gewoon een kopje thee voor hem maken, mijn eigen brood smeren, mijn eigen rotzooi opruimen. Ik wil nog helemaal geen grote dingen, maar de gewone dagelijkse dingen lukken me al niet eens. Ik wil hier niet over zeuren en klagen, ik heb zelf voor IVF gekozen en ik wist de risico's. En ik weet ook dat het eind volgende week waarschijnlijk een heel stuk beter is, maar ik kan er nu heel slecht tegen. Vermoeidheid heeft toch wel zoveel met me gedaan dat ik er heel slecht tegen kan.
Lief, je man heeft wel gelijk dat je werk de plek is waar je moet inleveren als je een stap terug moet doen. Ik weet dat je dat niet wilt horen, maar hij heeft echt gelijk. Jij, je man en jouw sport en sociale leven zijn zoveel belangrijker dan je baan. Daar ben je nog steeds aan het vechten tegen de (voor)oordelen die er over je zijn en wil je bewijzen dat je er weer bent waardoor je toch makkelijker over je eigen grenzen heen gaat. Je bent er voor een heel groot gedeelte weer, maar nog niet voor 100% en je wordt nooit meer zoals je was. Hoe hard dat ook is als ik dat zeg, het is wel zo. Dit geldt net zo goed voor mezelf, dat realiseer ik me heel goed nu ik het zo naar jou opschrijf.
Mijn vriend heeft me ook al verweten dat ik weer in mijn oude patroon viel toen ik met die hormonen bezig was en zo moe was. Ik ging wel werken en sporten (mijn moetjes), maar had totaal geen energie meer over voor leuke dingen of voor hem. Hij vindt dat ik dan eerst op werk moet inleveren, niet eerst op mijn eigen tijd en op onze tijd. En hij heeft gelijk. Ik ben weer in die valkuil getrapt terwijl ik toen ik weer ging werken heel hard heb geroepen dat ik naar mijn lichaam zou luisteren. En ik luisterde wel, ik hoorde/voelde de signalen wel, maar ik negeerde ze gewoon. Ik wist dat ze er waren en ik wist dat ik er iets mee moest doen, maar ik deed gewoon niks. En ik denk Lief dat jij diep in je hart die signalen ook wel herkent en voelt, maar er niet naar wilt luisteren omdat dat zwak voelt, maar ik denk dat het sterker is om je lichaam serieus te nemen dan om het maar te negeren en daarmee kapot te maken.
De dag voor de punctie ben ik in tranen van mijn werk gekomen toen realiseerde ik me heel goed dat ik weer de fout in was gegaan. Ik heb toen ook een mail naar mijn baas gestuurd dat ik daar met hem over wilde praten maar dat is er nu natuurlijk niet van gekomen omdat ik in het ziekenhuis lag.
*Poging tot een helder verhaal is mislukt, nu maar hopen dat de poging om die gepost te krijgen dan in ieder geval wel lukt*
zondag 1 mei 2011 om 21:10
Volgens mijn vriend moet ik trouwens gewoon ongesteld worden en was ik daarom ook zo overstuur vanmiddag. Pms verergert mijn tranen en emotionele buien altijd enorm.
En hij heeft nog gelijk ook denk ik, ik begin buikpijn te krijgen (menstruatie buikpijn, gen opgezwollen eierstokken buikpijn zoals ik dat de laatste weken had) en ik heb zin in chocola en vet eten.
En hij heeft nog gelijk ook denk ik, ik begin buikpijn te krijgen (menstruatie buikpijn, gen opgezwollen eierstokken buikpijn zoals ik dat de laatste weken had) en ik heb zin in chocola en vet eten.
maandag 2 mei 2011 om 11:19
Abc, onderschat de kracht van hormonen niet. Je hebt een hele mooie post geschreven.
Is dat ook niet de grootste valkuil van iemand met een bo: moeten presteren en willen bewijzen dat we zelf alles alleen aan kunnen.
De nadruk wordt vooral gelegd op het werk om zo snel mogelijk weer te laten zien, dat we dit kunnen. En we gaan maar over onze grenzen heen, vergeten steeds vaker de pauze en nemen stiekem steeds meer verantwoording op ons. Want dit is wat we gewend zijn en het is zo makkelijk om in het oude patroon te vervallen.
De balans tussen werk en quality time thuis is helemaal zoek. Je gezin/partner en jezelf is het allerbelangrijkste wat er is.
Dat vergeten we teveel. Zowel Liefman als Abc man hebben gewoon helemaal gelijk. Zodra je merkt dat je thuis steeds helemaal instort wordt het toch echt tijd om op je werk een paar stappen terug te doen. Je energie is al op voordat je kan genieten van degene waar je jezelf zo gelukkig bij voelt!
De vraag is:
Waarom we steeds zo blijven presteren?
Waarom we steeds alles alleen willen doen?
Waarom we de controle niet los durven te laten?
Waarom we de ander niet voldoende vertrouwen?
Waarom we niet op onze eigen kracht durven te vertrouwen?
Begint het ook niet met een stukje acceptatie van ons zelf.
Accepteren, dat je ziek bent en daardoor niet alles kan wat je zou willen. Kijk naar wat je wel kan i.p.v. wat je niet kan. Dit kost ontzettend veel energie, steeds maar vechten tegen je eigen tekortkomingen. Het is nu eenmaal zo en met deze situatie moeten we zo positief mogelijk zien om te gaan .
Vorig jaar ging ik ook maar door. Binnen een paar maanden werkte ik weer mijn volledig uren. En dat kon ik een half jaar volhouden. Terwijl ik thuis helemaal op was en bijna niks kon doen omdat ik anders niet kon werken. Ik legde mezelf heel veel druk op omdat ik niet wilde falen. Ik accepteerde totaal niet dat ik wat stappen terug moest doen. En dat dit de verkeerde manier was.
Iedereen zat erop te wachten totdat ik weer zou instorten. En dat is uiteindelijk ook gebeurt. Puur omdat ik toch gewoon op de oude manier verder ging. Doorgaan totdat je erbij neervalt. Geen hulp accepteren etc. Misschien herken je het wel?
Nu weet ik wel beter en ondanks dat ik me af en toe nog steeds zwaar klote voel, weet ik ook dat het echt goed gaat komen! Wil weer genieten van het leven en door er steeds tegen te vechten gooi je zoveel kostbare tijd weg!
Is dat ook niet de grootste valkuil van iemand met een bo: moeten presteren en willen bewijzen dat we zelf alles alleen aan kunnen.
De nadruk wordt vooral gelegd op het werk om zo snel mogelijk weer te laten zien, dat we dit kunnen. En we gaan maar over onze grenzen heen, vergeten steeds vaker de pauze en nemen stiekem steeds meer verantwoording op ons. Want dit is wat we gewend zijn en het is zo makkelijk om in het oude patroon te vervallen.
De balans tussen werk en quality time thuis is helemaal zoek. Je gezin/partner en jezelf is het allerbelangrijkste wat er is.
Dat vergeten we teveel. Zowel Liefman als Abc man hebben gewoon helemaal gelijk. Zodra je merkt dat je thuis steeds helemaal instort wordt het toch echt tijd om op je werk een paar stappen terug te doen. Je energie is al op voordat je kan genieten van degene waar je jezelf zo gelukkig bij voelt!
De vraag is:
Waarom we steeds zo blijven presteren?
Waarom we steeds alles alleen willen doen?
Waarom we de controle niet los durven te laten?
Waarom we de ander niet voldoende vertrouwen?
Waarom we niet op onze eigen kracht durven te vertrouwen?
Begint het ook niet met een stukje acceptatie van ons zelf.
Accepteren, dat je ziek bent en daardoor niet alles kan wat je zou willen. Kijk naar wat je wel kan i.p.v. wat je niet kan. Dit kost ontzettend veel energie, steeds maar vechten tegen je eigen tekortkomingen. Het is nu eenmaal zo en met deze situatie moeten we zo positief mogelijk zien om te gaan .
Vorig jaar ging ik ook maar door. Binnen een paar maanden werkte ik weer mijn volledig uren. En dat kon ik een half jaar volhouden. Terwijl ik thuis helemaal op was en bijna niks kon doen omdat ik anders niet kon werken. Ik legde mezelf heel veel druk op omdat ik niet wilde falen. Ik accepteerde totaal niet dat ik wat stappen terug moest doen. En dat dit de verkeerde manier was.
Iedereen zat erop te wachten totdat ik weer zou instorten. En dat is uiteindelijk ook gebeurt. Puur omdat ik toch gewoon op de oude manier verder ging. Doorgaan totdat je erbij neervalt. Geen hulp accepteren etc. Misschien herken je het wel?
Nu weet ik wel beter en ondanks dat ik me af en toe nog steeds zwaar klote voel, weet ik ook dat het echt goed gaat komen! Wil weer genieten van het leven en door er steeds tegen te vechten gooi je zoveel kostbare tijd weg!
maandag 2 mei 2011 om 12:29
Jullie schrijven allemaal mooie Posts en wat zonnestraaltje zegt is zo waar. We vergeten zo snel dat thuis het belangrijkste blijft. Daarom denk ik dat het bij mij ws zo heeft moeten gebeuren dat ik mijn baan ga verliezen want op de een of andere manier is de knop nu om bij mij. Ik ga op m'n werk niet hard meer lopen, eerder een stapje terug doen als dat nodig mocht zijn. En er maar van genieten als ik straks helemaal thuis ben.
Ik heb vorig jaar zo hard gewerkt op alle gebieden en was toen allang aan het instorten. En als ik mijn baan had kunnen houden zou ik waarschijnlijk over een tijdje m'n werk weer net zo belangrijk gaan vinden, terwijl thuis juist belangrijker is. Dan was de kans groot geweest dat ik weer in dezelfde valkuil was gestapt.
Maar dat gaat me niet meer gebeuren nu (tenminste ik doe er m'n best voor).
Ik heb verder geen wijze dingen toe te voegen, alleen dat ik jullie sterke vrouwen vind. Jullie zijn al zoveel stappen vooruit ivm vorig jaar. Het komt echt goed!
Ik heb vorig jaar zo hard gewerkt op alle gebieden en was toen allang aan het instorten. En als ik mijn baan had kunnen houden zou ik waarschijnlijk over een tijdje m'n werk weer net zo belangrijk gaan vinden, terwijl thuis juist belangrijker is. Dan was de kans groot geweest dat ik weer in dezelfde valkuil was gestapt.
Maar dat gaat me niet meer gebeuren nu (tenminste ik doe er m'n best voor).
Ik heb verder geen wijze dingen toe te voegen, alleen dat ik jullie sterke vrouwen vind. Jullie zijn al zoveel stappen vooruit ivm vorig jaar. Het komt echt goed!
maandag 2 mei 2011 om 12:56
Grappig, ik ben net bij de psych geweest en wat we daar besproken hebben, komt eigenlijk op hetzelfde neer. Ik moet keuzes gaan maken mbt mn gezondheid. Diep van binnen ga ik er vanuit dat ik alles weer kan doen zoals ik het deed... mn werk, mn studie, mn priveleven. Ze noemde me een struisvogel en vroeg wat er moest gebeuren voordat ik wél ging beseffen dat dit alles blijkbaar teveel voor me is. Ik vind dat zo moeilijk! Hier komt mijn eigenschap 'hoge eisen aan mezelf stellen' ook weer de hoek om kijken, ik vind namelijk dat ik dat gewoon moet kunnen... en kan nog niet inzien / accepteren / beseffen dat dit niet haalbaar voor me is. Ik moet eerlijker naar mezelf zijn en beseffen dat ik een forse bo heb, en de verantwoording voor mn gezondheid nemen.
Dat wordt dus schrappen. Ik moet serieus gaan nadenken over mn leven. Het gaat er niet om wat ik wil, want ik wil alles wel. Het gaat erom wat ik kan, en daar eerlijk in zijn.
En weet je wat ik daar ook weer zo moeilijk aan vind?? Het oordeel de mening van anderen. Als ik stop in het bestuur van mijn sportvereniging, wat gaat iedereen daar wel niet voor (negatiefs) van vinden?? En: wie moet mijn werk dan doen? Het is maar zo'n kleine vereniging... (en ik weet dat dat niet mijn probleem / verantwoordelijkheid is, maar zo voelt het wel....)
sorry voor ego.... hoofd zit even vol.
Dat wordt dus schrappen. Ik moet serieus gaan nadenken over mn leven. Het gaat er niet om wat ik wil, want ik wil alles wel. Het gaat erom wat ik kan, en daar eerlijk in zijn.
En weet je wat ik daar ook weer zo moeilijk aan vind?? Het oordeel de mening van anderen. Als ik stop in het bestuur van mijn sportvereniging, wat gaat iedereen daar wel niet voor (negatiefs) van vinden?? En: wie moet mijn werk dan doen? Het is maar zo'n kleine vereniging... (en ik weet dat dat niet mijn probleem / verantwoordelijkheid is, maar zo voelt het wel....)
sorry voor ego.... hoofd zit even vol.
maandag 2 mei 2011 om 13:47
Zon, wat een goede tekst. Je hebt zo gelijk. En voor al dat gedoe met die hormonen was ik ook echt zo ver (dacht ik). Maar zodra mijn lichaam moeilijk gaat doen, ging ik weer in de negeer stand. Daar moet ik aan werken, wat de oorzaak/reden ook is, ik moet mijn lichaam altijd serieus nemen. En als dat betekent dat ik toch weer een stap terug moet doen om me gelukkig te kunnen voelen, dan moet dat maar.
Voor nu moet ik gewoon geduld hebben en mijn lichaam de kans geven om te herstellen. Mijn lijf heeft een flinke opdonder gehad en het kost tijd om daar van te herstellen, dat besef ik wel, maar ik handel er nog niet altijd naar.
Maris, jouw psych heeft gelijk. Je moet keuzes gaan maken en daar zijn wij allemaal niet zo heel goed in.
5x5, ga je nog weer werken of blijf je nu al thuis?
Lief, hoe is het vandaag met jou?
Ik kreeg net een heel lief sms'je van mijn collega. Ze mist me, ik haar ook. Van de rest van mijn collega's heb ik nog niks gehoord, ben ik best pissig/teleurgesteld over eigenlijk. Er hoeft maar iemand te kuchen en er worden kaartjes gestuurd en ik lig in het ziekenhuis en ik krijg niks. Dat geeft maar weer aan dat het de meesten helemaal niks kan schelen.
Voor nu moet ik gewoon geduld hebben en mijn lichaam de kans geven om te herstellen. Mijn lijf heeft een flinke opdonder gehad en het kost tijd om daar van te herstellen, dat besef ik wel, maar ik handel er nog niet altijd naar.
Maris, jouw psych heeft gelijk. Je moet keuzes gaan maken en daar zijn wij allemaal niet zo heel goed in.
5x5, ga je nog weer werken of blijf je nu al thuis?
Lief, hoe is het vandaag met jou?
Ik kreeg net een heel lief sms'je van mijn collega. Ze mist me, ik haar ook. Van de rest van mijn collega's heb ik nog niks gehoord, ben ik best pissig/teleurgesteld over eigenlijk. Er hoeft maar iemand te kuchen en er worden kaartjes gestuurd en ik lig in het ziekenhuis en ik krijg niks. Dat geeft maar weer aan dat het de meesten helemaal niks kan schelen.
maandag 2 mei 2011 om 14:01
Ik ben vanochtend nog geweest, en toen ging het wel maar ben nu wel moe. Doe ook lekker niks vanmiddag, zit lekker relaxed op de bank.
Ik ben ook van plan om nog te blijven gaan voorlopig (voor zover het gaat lichamelijk) maar wil wel binnen nu en 2/3 weken in gesprek met werkgever. Hoe langer ik wacht hoe meer ik er tegenaan ga hikken anders. Ik wil weten wat zij voor wil stellen, dan kan ik dat even laten bezinken en bespreken met 1 of 2 mensen die er verstand van hebben en dan een beslissing nemen.
Ik ben ook van plan om nog te blijven gaan voorlopig (voor zover het gaat lichamelijk) maar wil wel binnen nu en 2/3 weken in gesprek met werkgever. Hoe langer ik wacht hoe meer ik er tegenaan ga hikken anders. Ik wil weten wat zij voor wil stellen, dan kan ik dat even laten bezinken en bespreken met 1 of 2 mensen die er verstand van hebben en dan een beslissing nemen.
maandag 2 mei 2011 om 15:18
Ik ben zowaar 45 minuten eerder weg gegaan. Dus heb 5.15 gewerkt. Liefman zei van gisteren dat ik toch maar 20 uur beter ben gemeld, dus dat ik ook rustig een weekje 4 uur kan werken. Erg simplistisch, maar er zit een kern van waarheid in.
Ben weer erg moe vandaag. Mijn ideale week zou een week thuis zijn. Beetje rommelen, beetje huishouden, beetje hangen, rusten. Maar het lukt me niet, om dat door te voeren. Ik ging nu al met lood in de schoenen naar lg om te zeggen dat ik eerder stopte. Hij kijkt zo zuinig dan (reactie van Liefman: 'Kán hij wel anders kijken dan?' Goeie vraag).
Zon, de tranen schoten in mijn ogen van je post.
Ik haat het dat je gelijk hebt.
Deze van Mairs:
"Dat wordt dus schrappen. Ik moet serieus gaan nadenken over mn leven. Het gaat er niet om wat ik wil, want ik wil alles wel. Het gaat erom wat ik kan, en daar eerlijk in zijn. "
Ik haat het dat je gelijk hebt.
Deze van ABC:
"En ik luisterde wel, ik hoorde/voelde de signalen wel, maar ik negeerde ze gewoon. Ik wist dat ze er waren en ik wist dat ik er iets mee moest doen, maar ik deed gewoon niks. En ik denk Lief dat jij diep in je hart die signalen ook wel herkent en voelt, maar er niet naar wilt luisteren omdat dat zwak voelt, maar ik denk dat het sterker is om je lichaam serieus te nemen dan om het maar te negeren en daarmee kapot te maken. "
Ik haat het dat je gelijk hebt.
Deze van 5x5:
"Ik heb verder geen wijze dingen toe te voegen, alleen dat ik jullie sterke vrouwen vind. Jullie zijn al zoveel stappen vooruit ivm vorig jaar. Het komt echt goed!"
Je zal wel gelijk hebben, maar ik heb er een hard hoofd in nu.
En dan ga ik nu weer even lekker janken.
Ben weer erg moe vandaag. Mijn ideale week zou een week thuis zijn. Beetje rommelen, beetje huishouden, beetje hangen, rusten. Maar het lukt me niet, om dat door te voeren. Ik ging nu al met lood in de schoenen naar lg om te zeggen dat ik eerder stopte. Hij kijkt zo zuinig dan (reactie van Liefman: 'Kán hij wel anders kijken dan?' Goeie vraag).
Zon, de tranen schoten in mijn ogen van je post.
Ik haat het dat je gelijk hebt.
Deze van Mairs:
"Dat wordt dus schrappen. Ik moet serieus gaan nadenken over mn leven. Het gaat er niet om wat ik wil, want ik wil alles wel. Het gaat erom wat ik kan, en daar eerlijk in zijn. "
Ik haat het dat je gelijk hebt.
Deze van ABC:
"En ik luisterde wel, ik hoorde/voelde de signalen wel, maar ik negeerde ze gewoon. Ik wist dat ze er waren en ik wist dat ik er iets mee moest doen, maar ik deed gewoon niks. En ik denk Lief dat jij diep in je hart die signalen ook wel herkent en voelt, maar er niet naar wilt luisteren omdat dat zwak voelt, maar ik denk dat het sterker is om je lichaam serieus te nemen dan om het maar te negeren en daarmee kapot te maken. "
Ik haat het dat je gelijk hebt.
Deze van 5x5:
"Ik heb verder geen wijze dingen toe te voegen, alleen dat ik jullie sterke vrouwen vind. Jullie zijn al zoveel stappen vooruit ivm vorig jaar. Het komt echt goed!"
Je zal wel gelijk hebben, maar ik heb er een hard hoofd in nu.
En dan ga ik nu weer even lekker janken.
maandag 2 mei 2011 om 16:08
Lief lekker laten gaan, huilen lucht op! En goed van je dat je eerder weg bent gegaan!
Ik begin een beetje klaar te raken met m'n werk (of m'n lg?). Ze belde me nog geen half uur geleden over ons gesprek vorige week, vroeg hoe het nu met me ging. Vervolgens zei ze dat er weer een verandering was (hoeveelste sinds afgelopen 1,5 jaar, kan ze niet eens meer tellen!) en dat de boel zeer ws per 1-7 er al mee ophoudt. Wil dus echt binnenkort met me om de tafel. Ik heb eerst aangegeven dat ik met onze p&o'er om de tafel wil om wat dingen duidelijk te hebben voor mezelf en dan met haar (en een goeie vriend van ons gaat mee) en de p&o'er is ook bij het 2e gesprek. Maar dit moet dus wel binnen nu en een aantal weken plaats gaan vinden. Bleh....ik word er eigenlijk alleen nog maar boos om.
Ik begin een beetje klaar te raken met m'n werk (of m'n lg?). Ze belde me nog geen half uur geleden over ons gesprek vorige week, vroeg hoe het nu met me ging. Vervolgens zei ze dat er weer een verandering was (hoeveelste sinds afgelopen 1,5 jaar, kan ze niet eens meer tellen!) en dat de boel zeer ws per 1-7 er al mee ophoudt. Wil dus echt binnenkort met me om de tafel. Ik heb eerst aangegeven dat ik met onze p&o'er om de tafel wil om wat dingen duidelijk te hebben voor mezelf en dan met haar (en een goeie vriend van ons gaat mee) en de p&o'er is ook bij het 2e gesprek. Maar dit moet dus wel binnen nu en een aantal weken plaats gaan vinden. Bleh....ik word er eigenlijk alleen nog maar boos om.
maandag 2 mei 2011 om 16:08
hallo allemaal,
abc, fijn dat je weer thuis bent. wel schrikken hoor zo ineens in het ziekenhuis. pijn doet het..geen kaartje of iets krijgen.ik ben het spoor een beetje bijster nu, maar is het wel de bedoeling dat je doorgaat met hormonen spuiten? neem aan van wel, maar is de kans op herhaling dan groter of net zoveel kans als ieder ander? sorry ik heb er geen verstand van.
Lief, gelijk heb je dat je eerder naar huis bent gegaan.
Wow al 20 uur beter gemeld, ik ben nog geen uur beter gemeld.
Ondanks dat ik al een aantal weken 3x3 uur werk. maar ik doe nog helemaal niets van mijn oude werk, doe nog steeds alleem maar stommetjes werk. vind het niet zo heel erg moet ik eerlijk zeggen.
Ik heb wel al mijn moed verzameld en heb een week vrij gevraagd en gekregen. dus deze week ben ik lekker vrij.
heerlijk en het voelt heel anders dan de dagen dat ik niet hoef te werken, het voelt echt als vrij!
zon, ik heb je gelezen maar ik ben het helemaal kwijt. je post staat op de vorige bladzijde en kan dus niet terug lezen. sorry.
Maris, ik herken veel in je post, vooral dat stuk dat je er van uit gaat dat je straks weer hetzelfe verder gaat en dat je nog steeds hoge eisen aan je zelf stelt.
ik WIL niet meer hetzelfde verder gaan!
ik wil minder werken, maar moet eerst uitzoeken hoe dat financieel word.
ik wil mijn functie niet meer, maar als ik EN minder ga werken En min functie inlever dan ben ik heel bang dat mijn salaris zal halveren. dus er moet een wonder gebeuren wil dit allebei gaan lukken.
wat ik wel wil en kan veranderen ik de huishoudelijke taken, hoewel dat ook moeilijk zal zijn.
ik vind namelijk dat ik alles het beste kan in huis en vind het moeilijk om dat uit handen te geven, ook aan mijn man.
ik ben nu bezig om kamer voor kamer op orde te krijgen en het zo te houden en we zullen samen ons best moeten doen om dit zo te houden, maar ik ben bang dat ik toch alles naar men toe trek.
5x5 wat klote zeg van je werk.
aan de andere kant...misschien heeft het inderdaad zo moeten zijn... dan is het wel "fijn" dat de beslissing voor je genomen word.
met mij gaat het nog steeds met ups en downs.
in mijn hoofd gaat het redelijk, geen extremen ups, maar ook gen extreme downs, ben mijn ongesteldheid goed doorgekomen zonder veel problemen. nu is het mijn lichaam wat vreselijke downs doormaakt.
ben net voor het eerst bij de nieuwe dokter geweest, aardig maar ja tis niet de oude dokter he...
maar goed moet bloed prikken voor van alles en nog wat en een slik foto laten maken.
kans is groot dat ik een operatie ga krijgen, maar dat vertel ik wel op hyves..te herkenbaar.
abc, fijn dat je weer thuis bent. wel schrikken hoor zo ineens in het ziekenhuis. pijn doet het..geen kaartje of iets krijgen.ik ben het spoor een beetje bijster nu, maar is het wel de bedoeling dat je doorgaat met hormonen spuiten? neem aan van wel, maar is de kans op herhaling dan groter of net zoveel kans als ieder ander? sorry ik heb er geen verstand van.
Lief, gelijk heb je dat je eerder naar huis bent gegaan.
Wow al 20 uur beter gemeld, ik ben nog geen uur beter gemeld.
Ondanks dat ik al een aantal weken 3x3 uur werk. maar ik doe nog helemaal niets van mijn oude werk, doe nog steeds alleem maar stommetjes werk. vind het niet zo heel erg moet ik eerlijk zeggen.
Ik heb wel al mijn moed verzameld en heb een week vrij gevraagd en gekregen. dus deze week ben ik lekker vrij.
heerlijk en het voelt heel anders dan de dagen dat ik niet hoef te werken, het voelt echt als vrij!
zon, ik heb je gelezen maar ik ben het helemaal kwijt. je post staat op de vorige bladzijde en kan dus niet terug lezen. sorry.
Maris, ik herken veel in je post, vooral dat stuk dat je er van uit gaat dat je straks weer hetzelfe verder gaat en dat je nog steeds hoge eisen aan je zelf stelt.
ik WIL niet meer hetzelfde verder gaan!
ik wil minder werken, maar moet eerst uitzoeken hoe dat financieel word.
ik wil mijn functie niet meer, maar als ik EN minder ga werken En min functie inlever dan ben ik heel bang dat mijn salaris zal halveren. dus er moet een wonder gebeuren wil dit allebei gaan lukken.
wat ik wel wil en kan veranderen ik de huishoudelijke taken, hoewel dat ook moeilijk zal zijn.
ik vind namelijk dat ik alles het beste kan in huis en vind het moeilijk om dat uit handen te geven, ook aan mijn man.
ik ben nu bezig om kamer voor kamer op orde te krijgen en het zo te houden en we zullen samen ons best moeten doen om dit zo te houden, maar ik ben bang dat ik toch alles naar men toe trek.
5x5 wat klote zeg van je werk.
aan de andere kant...misschien heeft het inderdaad zo moeten zijn... dan is het wel "fijn" dat de beslissing voor je genomen word.
met mij gaat het nog steeds met ups en downs.
in mijn hoofd gaat het redelijk, geen extremen ups, maar ook gen extreme downs, ben mijn ongesteldheid goed doorgekomen zonder veel problemen. nu is het mijn lichaam wat vreselijke downs doormaakt.
ben net voor het eerst bij de nieuwe dokter geweest, aardig maar ja tis niet de oude dokter he...
maar goed moet bloed prikken voor van alles en nog wat en een slik foto laten maken.
kans is groot dat ik een operatie ga krijgen, maar dat vertel ik wel op hyves..te herkenbaar.
