Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
dinsdag 17 mei 2011 om 10:54
quote:frizzy schreef op 11 mei 2011 @ 10:05:
Green, ik vind zeker niet dat je je aanstelt. Ik heb echter wel als ik dit zo allemaal lees (een tijdje al) dat ik het vind klinken alsof je danig in de knoop aan het raken bent. Je doet verwoede pogingen het niet te ver te laten komen door zoveel mogelijk te blijven nadenken en daardoor de controle te behouden, maar ik word er verdrietig van als ik het lees. Ik denk dat het helemaal niet gaat zo en dat je hulp moet zoeken. Wat denk je zelf?
Ja, dat is misschien wel zo. Ik weet het niet. Ik ben bezig met controle te houden inderdaad en ik weet niet of dat nou wel of niet lukt. Ik ben geneigd om te denken dat er niet zo veel aan de hand is, maar misschien is dat struisvogelen. Ik wil namelijk ook graag dat er niets aan de hand is.
Hulp zoeken lijkt me lastig. Op de een of andere manier voel ik me namelijk al ontmoedigd voordat ik uberhaupt een stap heb genomen. Het gaat zo langzaam en voordat je bij de goede persoon bent beland ben je al weer een hele tijd verder vaak..
Ik moet ook denken aan bijv. jouw zoektocht naar hulp en hoeveel moeite je dat kost (hoe gaat het daar mee?) .
En wat ook een beetje meespeelt is dat ik me gewoon zo stom voel als ik naar mijn huisarts ga en daar aankom met een verhaal dat ik een terugval heb of iets in die trant. Ik sta het mezelf gewoon niet toe dat het wat minder gaat, geloof ik.
Mijn gedachtengang is dan: niet zo zeuren, doe je dagelijkse dingen en dan gaat het vanzelf wel een keer over.
En ik weet hoe stom dat klinkt, maar toch denk ik het.
Ik vind het ook een beetje beschamend om dit zo allemaal te schrijven, want het zijn allemaal een soort uitvluchten.
Ik zit er wel aan te denken om me voor meerdere ggz-cursussen in te schrijven (ik sta nu bij 1 op de lijst). De drempel om een cursus te volgen is minder groot dan een heel traject in te gaan, denk ik.
Wat me ook wel dwars zit is die ene psych. Eerst contact zoeken met mij vanuit het niets en me dan vervolgens laten stikken. Misschien moet ik hem nog 1 keer schrijven en dan met hoe ik dat dus ervaar. Het ergste dat er kan gebeuren is dat ie me dan ook negeert
Green, ik vind zeker niet dat je je aanstelt. Ik heb echter wel als ik dit zo allemaal lees (een tijdje al) dat ik het vind klinken alsof je danig in de knoop aan het raken bent. Je doet verwoede pogingen het niet te ver te laten komen door zoveel mogelijk te blijven nadenken en daardoor de controle te behouden, maar ik word er verdrietig van als ik het lees. Ik denk dat het helemaal niet gaat zo en dat je hulp moet zoeken. Wat denk je zelf?
Ja, dat is misschien wel zo. Ik weet het niet. Ik ben bezig met controle te houden inderdaad en ik weet niet of dat nou wel of niet lukt. Ik ben geneigd om te denken dat er niet zo veel aan de hand is, maar misschien is dat struisvogelen. Ik wil namelijk ook graag dat er niets aan de hand is.
Hulp zoeken lijkt me lastig. Op de een of andere manier voel ik me namelijk al ontmoedigd voordat ik uberhaupt een stap heb genomen. Het gaat zo langzaam en voordat je bij de goede persoon bent beland ben je al weer een hele tijd verder vaak..
Ik moet ook denken aan bijv. jouw zoektocht naar hulp en hoeveel moeite je dat kost (hoe gaat het daar mee?) .
En wat ook een beetje meespeelt is dat ik me gewoon zo stom voel als ik naar mijn huisarts ga en daar aankom met een verhaal dat ik een terugval heb of iets in die trant. Ik sta het mezelf gewoon niet toe dat het wat minder gaat, geloof ik.
Mijn gedachtengang is dan: niet zo zeuren, doe je dagelijkse dingen en dan gaat het vanzelf wel een keer over.
En ik weet hoe stom dat klinkt, maar toch denk ik het.
Ik vind het ook een beetje beschamend om dit zo allemaal te schrijven, want het zijn allemaal een soort uitvluchten.
Ik zit er wel aan te denken om me voor meerdere ggz-cursussen in te schrijven (ik sta nu bij 1 op de lijst). De drempel om een cursus te volgen is minder groot dan een heel traject in te gaan, denk ik.
Wat me ook wel dwars zit is die ene psych. Eerst contact zoeken met mij vanuit het niets en me dan vervolgens laten stikken. Misschien moet ik hem nog 1 keer schrijven en dan met hoe ik dat dus ervaar. Het ergste dat er kan gebeuren is dat ie me dan ook negeert
dinsdag 17 mei 2011 om 11:03
Lieve Green,
Het lijkt me goed om je gevoelens naar de psych op te schrijven want het houdt je terecht bezig. Doordat hij dan leest wat dit met je doet kan hij daar hopelijk ook wat van opsteken. En jij bent het kwijt.
Weet je, ik weet eigenlijk niets over je verleden, je schrijft over een 'terugval' maar ik bedenk me dat ik er weinig van weet...
Heb je ooit een officiele diagnose gehad?
Voor welke cursus heb je je ingeschreven?
Het lijkt me best logisch dat je nu je draai moet vinden in de maatschappij. Je bent in een gat gevallen na je studie en het kost moeite om invulling te vinden. Misschien bij jou iets meer dan gemiddeld maar giun jezelf die tijd. Ik vind namelijk dat je ontzettend goed bezig bent met solliciteren ed.
Soms kun je dingen ook even op zijn beloop laten, ik herken het wel. Soms denk ik dat ik ook bezig moet met acceptatie van de situatie of de frustraties die ik soms voel. Aan de andere kant; is dat niet menselijk? Iedereen heeft wel eens zo'n periode. Ik denk dat het belangrijk is dat je basis-gevoel niet angtig/depressief is ook al kun je wel van die momenten hebben.
Sta je over het algemeen wel positief in het leven?
Ik krijg de indruk dat je zelf best in staat bent om dingen aan te pakken om er een andere draai aan te geven (denk aan; solliciteren, cursus, tuintje) Dat is toch best goed?
Je moet ook niet te streng zijn voor jezelf en je veel 'moeten'opleggen, dat drukt zwaar.
Nou ja, misschien zit ik er helemaal naast omdat ik je verleden niet genoeg ken, maar dit is hoe ik het nu een beetje zie...
Het lijkt me goed om je gevoelens naar de psych op te schrijven want het houdt je terecht bezig. Doordat hij dan leest wat dit met je doet kan hij daar hopelijk ook wat van opsteken. En jij bent het kwijt.
Weet je, ik weet eigenlijk niets over je verleden, je schrijft over een 'terugval' maar ik bedenk me dat ik er weinig van weet...
Heb je ooit een officiele diagnose gehad?
Voor welke cursus heb je je ingeschreven?
Het lijkt me best logisch dat je nu je draai moet vinden in de maatschappij. Je bent in een gat gevallen na je studie en het kost moeite om invulling te vinden. Misschien bij jou iets meer dan gemiddeld maar giun jezelf die tijd. Ik vind namelijk dat je ontzettend goed bezig bent met solliciteren ed.
Soms kun je dingen ook even op zijn beloop laten, ik herken het wel. Soms denk ik dat ik ook bezig moet met acceptatie van de situatie of de frustraties die ik soms voel. Aan de andere kant; is dat niet menselijk? Iedereen heeft wel eens zo'n periode. Ik denk dat het belangrijk is dat je basis-gevoel niet angtig/depressief is ook al kun je wel van die momenten hebben.
Sta je over het algemeen wel positief in het leven?
Ik krijg de indruk dat je zelf best in staat bent om dingen aan te pakken om er een andere draai aan te geven (denk aan; solliciteren, cursus, tuintje) Dat is toch best goed?
Je moet ook niet te streng zijn voor jezelf en je veel 'moeten'opleggen, dat drukt zwaar.
Nou ja, misschien zit ik er helemaal naast omdat ik je verleden niet genoeg ken, maar dit is hoe ik het nu een beetje zie...
dinsdag 17 mei 2011 om 11:32
Dank je wel voor je reactie schuddebuikje
Ik ben gediagnosticeerd met een ontw. persoonlijkheidsstoornis (net zoals Verana) en heb depressies achter de rug.
Ik heb een deeltijdbehandeling gehad, die me helemaal niet in alle opzichten heeft geholpen, maar wel in het meer vertrouwen krijgen in mijn medemens. (dat was nihil) Klinkt misschien een beetje stom, maar juist van die dingen als dat we dan samen gingen eten tussen de middag waren ook heel waardevol voor me. Juist dat samen zijn en dat je geaccepteerd werd.
Ik stond behoorlijk aan de zijlijn op dat moment en vond het erg moeilijk om mee te doen met de maatschappij als het ware. Naar buiten gaan, onder de mensen zijn, contacten aangaan, basisdingen zoals oogcontact hebben. Nu ben ik er een stuk beter aan toe, maar merk wel dat ik die dingen nog steeds wel moeilijk vind als het minder gaat.
Dit o.a. is ook wel waarom ik veel 'moet' van mezelf. Als ik mezelf niet activeer/dwing om dingen te doen ben ik bang om weer in zo'n isolement terecht te komen.
Ik heb nu 2 kanten: de oude kant die op de loer ligt, maar ook mijn nieuwe kant, die waarbij ik dingen onderneem en er inderdaad wel wat van maak. Een kant waarmee ik 'best veel' durf.
Hoe ik in mijn leven sta is wat wisselvallig. Dat feeft weer met die 2 kanten te maken Maar ik denk dat de balans wel doorslaat naar dat ik er wat van probeer te maken.
dank je wel voor je reactie
Ik ben gediagnosticeerd met een ontw. persoonlijkheidsstoornis (net zoals Verana) en heb depressies achter de rug.
Ik heb een deeltijdbehandeling gehad, die me helemaal niet in alle opzichten heeft geholpen, maar wel in het meer vertrouwen krijgen in mijn medemens. (dat was nihil) Klinkt misschien een beetje stom, maar juist van die dingen als dat we dan samen gingen eten tussen de middag waren ook heel waardevol voor me. Juist dat samen zijn en dat je geaccepteerd werd.
Ik stond behoorlijk aan de zijlijn op dat moment en vond het erg moeilijk om mee te doen met de maatschappij als het ware. Naar buiten gaan, onder de mensen zijn, contacten aangaan, basisdingen zoals oogcontact hebben. Nu ben ik er een stuk beter aan toe, maar merk wel dat ik die dingen nog steeds wel moeilijk vind als het minder gaat.
Dit o.a. is ook wel waarom ik veel 'moet' van mezelf. Als ik mezelf niet activeer/dwing om dingen te doen ben ik bang om weer in zo'n isolement terecht te komen.
Ik heb nu 2 kanten: de oude kant die op de loer ligt, maar ook mijn nieuwe kant, die waarbij ik dingen onderneem en er inderdaad wel wat van maak. Een kant waarmee ik 'best veel' durf.
Hoe ik in mijn leven sta is wat wisselvallig. Dat feeft weer met die 2 kanten te maken Maar ik denk dat de balans wel doorslaat naar dat ik er wat van probeer te maken.
dank je wel voor je reactie
dinsdag 17 mei 2011 om 11:48
quote:Verana schreef op 11 mei 2011 @ 23:31:
Ik zal hier ook nog even op antwoorden.
Hoe ik de wereld nu soms al bedreigend ervaar, is een ander soort bedreiging als hoe ik het vroeger ervaarde. Al heeft vroeger en nu natuurlijk wel met elkaar te maken.
Vroeger was ik een zéér verlegen meisje. Ik durfde amper sociale contacten aan te gaan, niet naar feestjes te gaan. Durfde zelf soms niet eens winkels in. Dit kwam omdat ik dacht dat iedereen mij lelijk en raar vond. Dit heeft natuurlijk zo zijn oorzaken, maar dat is te herkenbaar en te uitgebreid om hier te vertellen. Het gaat om o.a. een pestverleden en boodschappen en overtuigeingen over mijzelf van huis uit meegekregen.
In die zin ervaarde ik toen dus de wereld als een dreiging. Iedereen vond mij gek en raar. Ik dacht zelfs altijd, dat als ik dan mensen wat tegen elkaar zag zeggen, dat het wel over mij zou gaan. In negatieve zin natuurlijk.
Gelukkig zijn hier door het ouder worden en door therapie de scherpe randjes vanaf gegaan. Ook de vrijwilligersbanen die ik heb gehad, hebben hierbij geholpen. Ik voel mij nu nooit meer zo intens lelijk en raar als vroeger. Al is het in slechte periodes nog weleens aanwezig. Alleen in veel minder hevige mate, en ik weet nu hoe ik deze gevoelens kan opvangen.
Ik ervaar de wereld nu nog als bedreigend in de zin van bijv. met die verzekeringsmaatschappij. Dat mensen van alles van je willen, en dan agressieve verkooptechnieken toepassen. Dat ik dan dus sterk in mijn schoenen moet staan, en assertief moet zijn om me hier tegen te verweren. Dit lukt me tegenwoordig wel (heb ik wel moeten leren), maar het kost me bakken met energie. Daardoor kan ik dit gedrag kortdurend vertonen, maar langdurig lukt me niet.
Op werkgebied heb ik ook ervaren dat je steeds zo assertief moet zijn en voor jezelf moet opkomen. En daar raak ik dus letterlijk van uitgeput.
In die zin heb ik dus het gevoel dat ik de wereld niet kan bijbenen. Plus nog die ratrace, je moet een carrière hebben, een uitgebreide vriendenkring, een partner, kinderen, sporten, hobby's, etc. Dat lukt mij dus never nooit. 40 uur werken lukt mij zelfs al niet.
En dan ook nog mijn gevoeligheid voor sfeer en omgeving, die ik zoveel meer heb dan de gemiddelde mens.
Daardoor voel ik mij soms een outcast. Alle vaste pijlers van de meeste mensen hun levens heb ik niet, zoals man, werk, kinderen, een auto, vakanties. Daardoor voel ik me soms zo anders dan anderen. En zo stom, omdat het mij niet is gelukt dit te bereiken.
Komt daarbij ook nog een stuk boosheid t.o.v. de maatschappij. Omdat ik me uitgekotst en op een zijspoor gezet voel. Niet alleen op gebied van werk hoor, maar ook bijv. op het gebied van mannen.
Verana, ik herken wel veel in wat je schrijft.
Met dat assertief zijn ook wel. Dat kost inderdaad veel energie.
Mijn idee hierbij is soms ook wel dat ik me afvraag waarom sommige mensen zo manipulatief in elkaar zitten. Dan denk ik dat er sociale 'spelletjes' worden gespeeld die ik dan vervolgens niet helemaal snap/niet wil snappen. Ik heb daar gewoon geen zin in.
Ik weet me even niet helemaal goed te verwoorden wat dit betreft.
Ik vind het ook nare gedachtes van mezelf eigenlijk, in de zin van: dit maakt je wantrouwend naar de wereld. Ik vind dat ik me dan beter kan concentreren op de dingen die me wel bevallen. En soms lukt dat, soms niet.
Ik denk dat het handig is om dit soort dingen te accepteren, in de zin van: soms zit de maatschappij/mensen zo in elkaar.
En dat is niet iets dat jouw schuld is o.i.d. of dat je niet bij de maatschappij past/hoort. En ik schrijf dit nu wel, maar eigenlijk vind ik het dus ook lastig
Ik zal hier ook nog even op antwoorden.
Hoe ik de wereld nu soms al bedreigend ervaar, is een ander soort bedreiging als hoe ik het vroeger ervaarde. Al heeft vroeger en nu natuurlijk wel met elkaar te maken.
Vroeger was ik een zéér verlegen meisje. Ik durfde amper sociale contacten aan te gaan, niet naar feestjes te gaan. Durfde zelf soms niet eens winkels in. Dit kwam omdat ik dacht dat iedereen mij lelijk en raar vond. Dit heeft natuurlijk zo zijn oorzaken, maar dat is te herkenbaar en te uitgebreid om hier te vertellen. Het gaat om o.a. een pestverleden en boodschappen en overtuigeingen over mijzelf van huis uit meegekregen.
In die zin ervaarde ik toen dus de wereld als een dreiging. Iedereen vond mij gek en raar. Ik dacht zelfs altijd, dat als ik dan mensen wat tegen elkaar zag zeggen, dat het wel over mij zou gaan. In negatieve zin natuurlijk.
Gelukkig zijn hier door het ouder worden en door therapie de scherpe randjes vanaf gegaan. Ook de vrijwilligersbanen die ik heb gehad, hebben hierbij geholpen. Ik voel mij nu nooit meer zo intens lelijk en raar als vroeger. Al is het in slechte periodes nog weleens aanwezig. Alleen in veel minder hevige mate, en ik weet nu hoe ik deze gevoelens kan opvangen.
Ik ervaar de wereld nu nog als bedreigend in de zin van bijv. met die verzekeringsmaatschappij. Dat mensen van alles van je willen, en dan agressieve verkooptechnieken toepassen. Dat ik dan dus sterk in mijn schoenen moet staan, en assertief moet zijn om me hier tegen te verweren. Dit lukt me tegenwoordig wel (heb ik wel moeten leren), maar het kost me bakken met energie. Daardoor kan ik dit gedrag kortdurend vertonen, maar langdurig lukt me niet.
Op werkgebied heb ik ook ervaren dat je steeds zo assertief moet zijn en voor jezelf moet opkomen. En daar raak ik dus letterlijk van uitgeput.
In die zin heb ik dus het gevoel dat ik de wereld niet kan bijbenen. Plus nog die ratrace, je moet een carrière hebben, een uitgebreide vriendenkring, een partner, kinderen, sporten, hobby's, etc. Dat lukt mij dus never nooit. 40 uur werken lukt mij zelfs al niet.
En dan ook nog mijn gevoeligheid voor sfeer en omgeving, die ik zoveel meer heb dan de gemiddelde mens.
Daardoor voel ik mij soms een outcast. Alle vaste pijlers van de meeste mensen hun levens heb ik niet, zoals man, werk, kinderen, een auto, vakanties. Daardoor voel ik me soms zo anders dan anderen. En zo stom, omdat het mij niet is gelukt dit te bereiken.
Komt daarbij ook nog een stuk boosheid t.o.v. de maatschappij. Omdat ik me uitgekotst en op een zijspoor gezet voel. Niet alleen op gebied van werk hoor, maar ook bijv. op het gebied van mannen.
Verana, ik herken wel veel in wat je schrijft.
Met dat assertief zijn ook wel. Dat kost inderdaad veel energie.
Mijn idee hierbij is soms ook wel dat ik me afvraag waarom sommige mensen zo manipulatief in elkaar zitten. Dan denk ik dat er sociale 'spelletjes' worden gespeeld die ik dan vervolgens niet helemaal snap/niet wil snappen. Ik heb daar gewoon geen zin in.
Ik weet me even niet helemaal goed te verwoorden wat dit betreft.
Ik vind het ook nare gedachtes van mezelf eigenlijk, in de zin van: dit maakt je wantrouwend naar de wereld. Ik vind dat ik me dan beter kan concentreren op de dingen die me wel bevallen. En soms lukt dat, soms niet.
Ik denk dat het handig is om dit soort dingen te accepteren, in de zin van: soms zit de maatschappij/mensen zo in elkaar.
En dat is niet iets dat jouw schuld is o.i.d. of dat je niet bij de maatschappij past/hoort. En ik schrijf dit nu wel, maar eigenlijk vind ik het dus ook lastig
dinsdag 17 mei 2011 om 12:05
quote:Annemeike schreef op 16 mei 2011 @ 16:13:
[...]
Alles wat je schrijft is zo herkenbaar. Ik vind jou helemaal niet stom en mezelf ook een beetje minder, want ik ben niet de enige dit dat zo voelt.
Wat bedoel je met je op jezelf uitleven?? Is dat puur lichamelijk bezig zijn en jezelf een beetje (erg) uitputten?
Dat is wel fijn in zekere zin!
uhm.. soms is het goed in de zin van sporten, soms is het destructief. Vind het een beetje lastig om er op in te gaan, want dit is denk ik niet de plek daarvoor en uh. het is wel een beetje taboe eigenlijk.
Hoe gaat het met jou?
Ik zie je niet zo veel op het forum, maar als er iets is dan kom je het wel schrijven, toch? (uiteraard alleen als je wilt!) Hier of ergens anders.
Ik mis je soms wel! En ik mis anderen ook!
Nou, ik geloof dat ik nu even ben uitgetypt
[...]
Alles wat je schrijft is zo herkenbaar. Ik vind jou helemaal niet stom en mezelf ook een beetje minder, want ik ben niet de enige dit dat zo voelt.
Wat bedoel je met je op jezelf uitleven?? Is dat puur lichamelijk bezig zijn en jezelf een beetje (erg) uitputten?
Dat is wel fijn in zekere zin!
uhm.. soms is het goed in de zin van sporten, soms is het destructief. Vind het een beetje lastig om er op in te gaan, want dit is denk ik niet de plek daarvoor en uh. het is wel een beetje taboe eigenlijk.
Hoe gaat het met jou?
Ik zie je niet zo veel op het forum, maar als er iets is dan kom je het wel schrijven, toch? (uiteraard alleen als je wilt!) Hier of ergens anders.
Ik mis je soms wel! En ik mis anderen ook!
Nou, ik geloof dat ik nu even ben uitgetypt
woensdag 18 mei 2011 om 17:53
quote:Green_ schreef op 17 mei 2011 @ 11:48:
[...]
Verana, ik herken wel veel in wat je schrijft.
Met dat assertief zijn ook wel. Dat kost inderdaad veel energie.
Mijn idee hierbij is soms ook wel dat ik me afvraag waarom sommige mensen zo manipulatief in elkaar zitten. Dan denk ik dat er sociale 'spelletjes' worden gespeeld die ik dan vervolgens niet helemaal snap/niet wil snappen. Ik heb daar gewoon geen zin in.
Ik weet me even niet helemaal goed te verwoorden wat dit betreft.
Hmm, ik lees mijn schrijfsels hier terug, en dan vind ik ze best zwartgallig eigenlijk. Ik schrik een beetje van mezelf
Green, dat je dat van die sociale spelletjes noemt, vind ik wel grappig. Dit is namelijk precies hoe mijn vorige therapeut en mijn huidige therapeut het ook noemden. Bijvoorbeeld om het voorbeeld van mij en die verzekeringen nog maar eens aan te halen (omdat dit een duidelijke is), dat schijn ik dan te moeten zien als een soort spel. Zij willen verkopen, en ik moet dan nogal op mijn strepen staan om te krijgen wat ík wil, en niet wat zij vinden wat ik moet doen.
Nou, en zo schijn ik dus meer dingen te moeten zien als een soort spel. Die ik dan moet meespelen. Maar ik houd helemaal niet van dit soort spelletjes
En Green, dat uitleven op jezelf (dat taboe, je weet wel), heel soms doe ik dat ook weleens, als mijn gevoelens te heftig worden.
Verder gaat het met mij ongeveer net als vorige week: niet heel goed en ook niet heel slecht. Ik hang er zo'n beetje tussenin.
[...]
Verana, ik herken wel veel in wat je schrijft.
Met dat assertief zijn ook wel. Dat kost inderdaad veel energie.
Mijn idee hierbij is soms ook wel dat ik me afvraag waarom sommige mensen zo manipulatief in elkaar zitten. Dan denk ik dat er sociale 'spelletjes' worden gespeeld die ik dan vervolgens niet helemaal snap/niet wil snappen. Ik heb daar gewoon geen zin in.
Ik weet me even niet helemaal goed te verwoorden wat dit betreft.
Hmm, ik lees mijn schrijfsels hier terug, en dan vind ik ze best zwartgallig eigenlijk. Ik schrik een beetje van mezelf
Green, dat je dat van die sociale spelletjes noemt, vind ik wel grappig. Dit is namelijk precies hoe mijn vorige therapeut en mijn huidige therapeut het ook noemden. Bijvoorbeeld om het voorbeeld van mij en die verzekeringen nog maar eens aan te halen (omdat dit een duidelijke is), dat schijn ik dan te moeten zien als een soort spel. Zij willen verkopen, en ik moet dan nogal op mijn strepen staan om te krijgen wat ík wil, en niet wat zij vinden wat ik moet doen.
Nou, en zo schijn ik dus meer dingen te moeten zien als een soort spel. Die ik dan moet meespelen. Maar ik houd helemaal niet van dit soort spelletjes
En Green, dat uitleven op jezelf (dat taboe, je weet wel), heel soms doe ik dat ook weleens, als mijn gevoelens te heftig worden.
Verder gaat het met mij ongeveer net als vorige week: niet heel goed en ook niet heel slecht. Ik hang er zo'n beetje tussenin.
maandag 23 mei 2011 om 16:22
Oeps... Nu ik hier kom bedenk ik me dat ik niet meer op jou heb gereageerd Green. Maar nu even gauw en kort dan: Wat houdt je tegen om eens in gesprek te gaan met die voormalige psych of jouw huisarts om aan te geven dat je vastloopt op bepaalde gebieden?
Ik was net naar de intake bij de cognitieve gedragstherapeut. Ik heb wel het idee dat ze aansluit bij mijn wensen maarrrrr ze is psycholoog. En ik wilde een psychotherapeut, want dan wordt het vergoed vanuit de awbz (had me aangemeld bij een praktijk waar ze beiden hebben). Nu zal ik het allemaal binnen 8 zittingen moeten kunnen afronden, en dat vind ik eigenlijk wel weinig. Zij kon (nog) niet inschatten of 8 zittingen voldoende zouden zijn, zei ze. Hmpf. Nu moet ik bedenken wat ik nu moet doen.
Ik was net naar de intake bij de cognitieve gedragstherapeut. Ik heb wel het idee dat ze aansluit bij mijn wensen maarrrrr ze is psycholoog. En ik wilde een psychotherapeut, want dan wordt het vergoed vanuit de awbz (had me aangemeld bij een praktijk waar ze beiden hebben). Nu zal ik het allemaal binnen 8 zittingen moeten kunnen afronden, en dat vind ik eigenlijk wel weinig. Zij kon (nog) niet inschatten of 8 zittingen voldoende zouden zijn, zei ze. Hmpf. Nu moet ik bedenken wat ik nu moet doen.
maandag 23 mei 2011 om 17:17
maandag 23 mei 2011 om 17:24
Ja volgens mij hebben ze ook gewoon een psychotherapeut in huis die ctg doet. Misschien moet ik die mevrouw van vandaag even mailen om dat te checken. Want misschien voel ik me dan beter als ik nu alvast daarheen ga.
Nee het werkt echt per specialist. Eerstelijns psycholoog is altijd maar 8x vergoed vanuit het basispakket, en psychotherapie gaat vanuit de AWBZ.
Nee het werkt echt per specialist. Eerstelijns psycholoog is altijd maar 8x vergoed vanuit het basispakket, en psychotherapie gaat vanuit de AWBZ.
maandag 23 mei 2011 om 17:42
dinsdag 24 mei 2011 om 08:52
voor Annemeike!
Frizzy, Ik zou ook liever gewoon alles bij 1 therapeut willen aanpakken als ik jou was, dnek ik, indien mogelijk.
Wat betreft gisteren: het probleem voor mij was dat ik niet assertief overkwam. En dat vind ik wel verdrietig, juist omdat dat een probleem is dat niet alleen op dat moment een probleem is, maar gewoon veel vaker en het zit me dwars.
Vind het gewoon heel frustrerend.
Zelfs met simpele dingen voel ik me onzeker.
In ieder geval: heb me nu ook maar opgegeven voor een assertiviteitscursus. Nu maar afwachten wat ik eerder kan doen: assertiviteitscursus fo faalangstcursus
En ik ga even in de bieb kijken of ik een handig/goed boek kan vinden m.b.t dit onderwerp.
Frizzy, Ik zou ook liever gewoon alles bij 1 therapeut willen aanpakken als ik jou was, dnek ik, indien mogelijk.
Wat betreft gisteren: het probleem voor mij was dat ik niet assertief overkwam. En dat vind ik wel verdrietig, juist omdat dat een probleem is dat niet alleen op dat moment een probleem is, maar gewoon veel vaker en het zit me dwars.
Vind het gewoon heel frustrerend.
Zelfs met simpele dingen voel ik me onzeker.
In ieder geval: heb me nu ook maar opgegeven voor een assertiviteitscursus. Nu maar afwachten wat ik eerder kan doen: assertiviteitscursus fo faalangstcursus
En ik ga even in de bieb kijken of ik een handig/goed boek kan vinden m.b.t dit onderwerp.
dinsdag 24 mei 2011 om 18:19
Green waar kun je zo'n cursus volgen? En heb je daar een indicatie/verwijzing voor nodig?
Die psycholoog mailde me, zij adviseert 4-5 gesprekken bij haar, en dan verder kijken. Ook omdat ze dan kan inschatten welke therapievorm het best bij me past. Ik realiseer me nu dat ze niet heeft geantwoord op de optie van direct naar een psychotherapeut overstappen. Ze vraagt of ik morgen nog wil bellen ter overleg, misschien moet ik dat dan maar doen.
Die psycholoog mailde me, zij adviseert 4-5 gesprekken bij haar, en dan verder kijken. Ook omdat ze dan kan inschatten welke therapievorm het best bij me past. Ik realiseer me nu dat ze niet heeft geantwoord op de optie van direct naar een psychotherapeut overstappen. Ze vraagt of ik morgen nog wil bellen ter overleg, misschien moet ik dat dan maar doen.
