het gaat niet meer

Ik denk dat je eerste stap naar herstel is; leg je overal bij neer, bij al je kwalen, en accepteer deze. Haal er je schouders over op en vecht er niet meer tegen.



(Dit gevoel krijg ik bij jou, sorry...)

Oh Lila, die eenzaamheid kan ik me nog zo goed herinneren . Ik voelde me ook zo alleen, had het idee dat niemand echt begreep hoe ik me voelde, en indertussen kon ik het wel uitschreeuwen van onmacht en frustratie. Maar echt, ook dat gaat over. Je moet nu eerst door het proces van accepteren, pas als je alles een beetje over je heen kunt laten komen, heb je weer rust, en gaat het herstel een stuk sneller.



En wat vervelend van je evenwicht, maar ook daar kun je niet veel anders mee dan het laten komen.

Er is onderzoek gedaan naar de lijdensdruk van verschillende ziekten. Dus hoe erg mensen hun ziekte en de pijn ervaren.



Depressie en angsklachten staken er met kop en schouders boven uit. Lijdensdruk was zelfs groter dan bij ongeneeslijke dodelijke ziekten.



Vergis je niet: je hebt het heel erg zwaar nu. Dat staat objectief vast. Je bent echt erg ziek.

Dat zeg ik niet om je rotter te laten voelen. Maar hopelijk helpt het je om jezelf serieus te nemen en het te accepteren.

Accepteren is moeilijk als je niet weet hoe.

Ik noem het dus nog maar 'verdragen'.



Als je alle ellende en pijn kan ondergaan zonder dat je je innerlijk verzet en er voor weg probeert te rennen of er enorm over gaat piekeren of malen of 100 scenario's over verzint, ga je het accepteren.

Als je het kunt voelen en doorademen en jezelf een beetje kunt troosten alsof je de moeder en het kind ineen bent. En als je weet dat je straks weer een goed uurtje hebt maar ook weer een slecht uurtje en dat over je heen laat komen,

Dan kun je gaan uitrusten....



Maar ook dit kun je niet van de ene op de andere dag, dus wees niet te streng voor jezelf als dan niet gelijk lukt.

Oh dat herken ik. Ik kon ook niet huilen. Dat lukte pas toen ik de mijnwerkers bevrijd zag worden door dat enge liftje, een half jaar geleden. En het huilen luchtte lekker op.

Misschien kan je zielige muziek opzetten?

Lees trouwens net op nu.nl dat angst onstaat in de darmen...

Lila,



Hoe raar het ook klinkt...no worries, emmer weer terug gezet? Doekje uitgespoeld? Je kan alleen maar toegeven aan je lichaam en doe dat dus ook. Je hoeft niks meer, je kan even niks meer zoals je dat altijd gewend was van jezelf.



Die goede moed was al fijn om weer even te voelen toch? Ik kan je uit ervaring vertellen dat dit duurt, lang duurt, geef er dus aan toe. Dat het (lichaam) je bang maakt, is omdat je geen vergelijkingsmateriaal hebt en je daardoor angstig en onzeker voelt.



Ga in de zon zitten en voel de energie van die zon. Je zal toch jezelf moeten geruststellen, niemand anders kan dat doen. Misschien is dit weer een zetje voor je.



Sterkte,

Hoe gaat het met je darmen? Is het anders niet een idee om toch langzaam prednison te starten? Misschien heb je aan 10 mg wel genoeg. Het zal goed zijn voor je darmen en voor je evenwichtsorgaan. Verder krijg je er eetlust van dus zal je weer wat aankomen én je krijgt er energie van. En 10 mg is ook weer niet te hoog voor enge bijwerkingen.

Hé bah, wat erg lila.

Lieve lila ik wilde dat ik je even kon knuffelen wat rot dat je je zo voelt.



Voor mij in enige mate n wel herkenbaar maar niet zoheftig als bij jou.



Ik heb[even] geen levensvreugde meer.



Maar ik merk aan mezelf dat ik ;zieker; word van het tussen 4 muren zitten.

Wat doet een lichaam en geest af en toe raar en waar komt het toch vandaan....

Lila, heb jij die link van mij gelezen? Ga dat eens lezen en ga printen desnoods. Ik denk dat je herkenning zult lezen.

VERMOEIDHEID VAN DE SPIEREN



Dit is de eerste vermoeidheid en vaak wordt ze niet herkend. Ze is het resultaat van een lange tijd van gespannen zijn en de spierpijn kan soms behoorlijk heftig worden. Iemand met vermoeide spieren kan bijvoorbeeld sneller het evenwicht verliezen of meer moeite hebben met wandelen. Toch is er lichamelijk niets mis. De spieren zijn enkel vermoeid door de spanning. Een gevoel van zwakte kan zo'n spierspanning opvolgen. Er is niets ernstigs aan de hand.



Wazig zicht, spierpijn, hoofdpijn, stijfheid,... zijn allemaal onschadelijke symptomen van spiervermoeidheid en -spanning.



VERMOEIDHEID VAN DE EMOTIES



Als zenuwen lange tijd onderhevig zijn aan stress, vooral aan emotionele stress zoals angst, kan het gebeuren dat alle emoties die binnenkomen veel heftiger lijken dan eerst en ook makkelijker switchen. Dit is een belangrijk stadium. Het is hier dat je gevoeliger gemaakt wordt. Het is op dit punt dat angst steeds heftiger lijkt te worden en vaak wordt dit gezien als iets gevaarlijks. Het lichaam en de geest slaan op hol, maar dit komt enkel door het feit dat je gevoeliger bent. Helaas denkt iemand die dit meemaakt al gauw dat er iets ernstigs aan de hand is. Hij/zij wordt verward en nog angstiger. Nochtans is dit nergens voor nodig. Het wordt enkel en alleen veroorzaakt door de angst – adrenaline – angst cyclus. Ofwel: angst voor de angst.



Met andere woorden: stress en angst kunnen zomaar opduiken en daar is niets engs of gevaarlijks aan. Je mag alleen niet de fout maken bang te worden voor die angst. Als je daar wel bang voor wordt, maakt je lichaam nog meer adrenaline aan en zo worden de zenuwen nog meer gespannen en krijg je nog meer angst. En doordat je nog meer angst krijgt, worden de symptomen waar je zo bang voor bent ook heviger. Dus probeer in te zien dat angst die zomaar komt absoluut ongevaarlijk is. Maak niet de fout er nog meer angst bij te krijgen door bang te worden van je angst.



Angst waar je niet bang voor bent, heelt zichzelf. Angst waar je wel bang voor bent, geeft meer angst en maakt je nog gevoeliger. Verwacht echter niet dat je meteen angstvrij zal zijn eens je tot dit besef bent gekomen. Sommige mensen genezen meteen van zodra ze weten hoe angst werkt, maar in de meeste gevallen vergt dit wat tijd. Gun jezelf die tijd.



Het gevoeliger worden voor angst (omdat je er bang voor bent) kan je het gevoel van uitputting geven. Je energie wordt steeds maar weer aangesproken (om te vechten tegen de angst) waardoor je soms het gevoel krijgt dat je te moe bent om nog door te gaan. Dit is geen depressie. Dit is een gevoel dat zonder problemen kan voorkomen bij angststoornissen en het gaat ook weer voorbij. Als je gevoeliger bent geworden, kan een triest gevoel opeens heel erg triest aanvoelen, een enge film kan plots nog veel enger lijken. Een klein probleem lijkt opeens onoverkomelijk. Ook dat is normaal. Het hoort er allemaal bij.



Gevoelens van schuld: onthoud dat elk gevoel zwaarder en heviger lijkt op dit moment. Verwijt jezelf niets en laat je door niemand iets verwijten.

Geluiden: geluiden kunnen opeens veel luider lijken. Je zenuwen zijn gewoon (tijdelijk) gevoeliger.

Wakker worden: veel angstige mensen hebben het zowel emotioneel als fysiek het zwaarst in de ochtend. Dat heeft te maken met het ontspannen en dan weer opspannen van het lichaam. Toch heb je je rust nodig. Om diezelfde reden kan sporten ook weerzin opwekken bij een angstig persoon: de symptomen kunnen even erger lijken. Toch is sporten gezond en helpt het om beter te worden. Laat je niet misleiden door niets betekenende symptomen!

Niet in slaap raken: door bang of geënerveerd te raken als je niet in slaap kunt komen, zorg je voor nog meer stress. Laat komen wat komt. Uiteindelijk val je toch in slaap. Wees rustig en kalm.



Soms kan je het gevoel krijgen dat je geen beslissingen kan nemen, dat je je alles veel te hard aantrekt, en dat je geen zelfvertrouwen meer over hebt. Je kan een gevoel van onwerkelijkheid krijgen, zowel over jezelf als over de wereld. Je kan het gevoel krijgen dat je jezelf niet meer bent. Al deze dingen zijn absoluut ongevaarlijk. Dat geldt ook voor hartkloppingen, overmatig zweten,... en alle andere angstsymptomen.

VERMOEIDHEID VAN DE GEEST



Een angstig persoon is vanuit zijn toestand van nature bezorgd om zichzelf, om hoe hij/zij zich voelt, en dus keren zijn angstige gedachten vaak naar binnen. Veel introspectie en voortdurend op je hoede zijn zorgt voor mentale vermoeidheid. Als de geest wakker is, is het makkelijk om over alles mee te praten, om logisch na te kunnen denken,... Als de geest vermoeid is daarentegen kunnen gedachten heel traag komen of net gaan racen. Het kan moeilijk zijn om woorden of zinnen te vormen, je kan je verward voelen en je concentratie en geheugen kunnen net een zeef lijken. Het vergeten van zaken die je normaal zo weet, kan je zelfs het gevoel geven dat je dement wordt. Dit is echter allemaal niets ergs. Je geest is vermoeid door het vele piekeren en bang zijn. Word hier niet bang van.



Je kan het gevoel krijgen dat je gedachten blijven hangen. Dat is één van de redenen waarom je het zo moeilijk vindt om zorgen los te laten. Wees niet kwaad op jezelf. Geef je geest de ruimte om moe te zijn. Er is niets aan de hand. Elke gedachte die komt met angst, maakt je bang en lijkt erg belangrijk te zijn. Je kan opeens bang worden iemand anders of jezelf iets aan te doen bijvoorbeeld. Of het kan zijn dat je de gedachte aan een hartaanval maar niet uit je hoofd krijgt. Je wil dan geloven dat deze gedachten wel waar moeten zijn, maar niets is minder waar. Het zijn normale gedachten, die iedereen wel eens krijgt, maar omdat jij steeds op je hoede bent (door de angst) blijven die gedachten plakken. Meer is dat niet.



Een warrig, vaag hoofd: je kan het gevoel krijgen dat je niet meer kunt denken, of dat je net heel snel of heel traag gaat denken.

Zelfbewust: je kan het gevoel hebben dat je jezelf steeds maar in de gaten houdt. Je gevoelens, je gedachten, je lichaam,...

Derealisatie/depersonalisatie: door het voortdurend denken krijg je een vervreemd gevoel.





VERMOEIDHEID VAN DE “LEVENSKRACHT”



Wanneer een angstig mens het gevoel krijgt dat elke actie, elke gedachte zoveel moeite vergt, kan hij zich gaan afvragen of het allemaal wel het vechten waard is. De zin om steeds maar weer te vechten kan op sommige momenten wel erg klein worden. Wees niet bang, je bent enkel vermoeid. Dit is geen echte depressie. Zelfs wanneer je aan de beterhand bent, kun je nog steeds het gevoel hebben dat je het allemaal even niet meer ziet zitten. Genezing gaat in de meeste gevallen niet van de ene dag op de andere. Gun jezelf de ruimte om het even niet meer te zien zitten. Je levenskracht komt zeker terug. Je hebt gewoon even rust nodig.

HERSTEL



-het probleem onder ogen zien

-aanvaarden

-het over je heen laten komen/niet tegen vechten

-geef het tijd





Als angst, door onwetendheid, de controle krijgt over je leven kan je een erg verward gevoel krijgen. Dan is het niet makkelijk om nog te weten waar je moet beginnen om van je angst af te raken. De methode zoals hierboven beschreven, heeft al heel vaak bewezen te werken.



zie het probleem onder ogen. Besef dat je angstig bent

aanvaard je angst. Voel je niet schuldig of slecht. Aanvaard dat je je niet 100% voelt.

als je je angstig voelt, loop dan niet weg voor dat gevoel. Het kan je geen kwaad doen. Laat het over je heen komen.

en vooral: zet jezelf niet onder druk. Genezing heeft (in het overgrote merendeel van de gevallen) tijd nodig.





HET PROBLEEM ONDER OGEN ZIEN



Dit houdt in dat je beseft dat de genezing van binnenuit zal komen. Natuurlijk kan je hulp van buitenaf goed gebruiken, maar uiteindelijk hangt alles af van jouw inspanningen. Het probleem onder ogen zien betekent ook dat je probeert niet langer bang te worden van je symptomen. Het zijn symptomen van angst en meer zijn ze ook niet.



Probeer niet weg te lopen voor je angst. Durf haar onder ogen komen. Alleen door met haar “in zee te durven gaan” kan je haar leren kennen en begrijpen. Het helpt niet om steeds maar weer van haar weg te lopen. Dat maakt je angst voor de angst steeds groter.



Het is ook mogelijk dat je na verloop van tijd gewoon raakt aan bepaalde symptomen. Ze verontrusten je dan niet langer. Als je er lang genoeg op zo'n manier mee om gaat, verdwijnen ze in de meeste gevallen vanzelf.





AANVAARDEN



Aanvaard dat je je op dit moment (en misschien al veel langer) niet 100% voelt. Laat de druk die je op jezelf legt los. Aanvaard dat je angstig bent. Er kan niet over schuld of zwakte gesproken worden.



Zelfs het kleinste moment van aanvaarding legt een goede basis. Misschien voel je er in eerste instantie niets van, maar je onderbewuste neemt die ervaring wel mee. Het is de eerste stap naar herstel. Ook als je accepteert, kan je overigens niet verwachten dan de symptomen meteen verdwijnen. Er kan in veel gevallen zelfs maanden over gaan voor je je weer helemaal je oude zelf voelt. Raak daardoor niet ontmoedigd. Het is een heel normaal proces.



Het is moeilijk om zomaar je symptomen te aanvaarden en als dat in het begin niet lukt, probeer dan op z'n minst af en toe eens na te denken over aanvaarding. Dit alleen al kan de druk wat verlichten. Aan de andere kant; als je je steeds gespannen terugtrekt, geef je je zenuwen de verkeerde signalen. Namelijk dat er écht iets is om bang voor te zijn, dat er écht iets fout is. Bij gevolg spannen je zenuwen zich harder aan en worden je symptomen heviger. Besef dat al deze “vreemde” symptomen die je voelt bij angst horen en dat ze nooit van ook maar enige betekenis zijn.



Als er niet langer angst voor de angst is, zal de angst langzaam verdwijnen. Genezing ligt voor een groot deel in het verliezen van angst voor de angst. Aanvaard wat je voelt en relax, wees bereid om traag beter te worden (jaag jezelf niet op!). Dit is actieve overgave.





NIET VECHTEN



Vechten zorgt voor meer spanning en doordat je daardoor meer symptomen krijgt waar je bang voor bent, krijg je angst voor de angst. Je kan zelfs zo hard vechten tegen de angst dat je het gevoel krijgt dat je geest blokkeert, je weet dan niet meer wat te doen, je denkt dat je alle controle verliest, zowel over je lichaam als over je geest. Dit is paniek ten volle. Wees ook hier niet bang voor. Laat het over je heen komen. Het verdwijnt vanzelf.



Als je valt en je hebt een wonde, dan zal je merken dat je lichaam die wonde vanzelf geneest. Zo gaat dat ook met je angstsymptomen, maar je moet je lichaam wel een kans geven. Als je tegen je lichaam gaat vechten, vecht je eigenlijk tegen een bondgenoot en dan raakt niemand vooruit.





GEEF HET TIJD



Zoals al vaker gezegd heeft je lichaam tijd nodig om te helen. Je kan genezing niet overhaasten. Net zoals het geen zin heeft om te proberen een gebroken been sneller te laten genezen, zo heeft het ook geen zin om je angsten sneller dan mogelijk weg te willen. Bovendien heb je ook tijd nodig om de herinnering aan zoveel angst en paniek te laten helen. Het geheugen heeft ook een eigen ritme. Als je opeens opnieuw beseft hoe bang je al geweest bent, word dan van die gedachte niet bang. Het betekent niet dat je voor altijd zo bang zal blijven en het betekent ook niet dat je in een terugval zit. Het betekent enkel dat de angst diep in je geheugen staat gegrift en dat ze tijd nodig heeft om daar te helen.



Het maakt niet uit hoe lang je al lijdt, het maakt ook niet uit hoeveel dokters en pillen en boeken je (succesloos) al geprobeerd hebt. Als je hoop hebt (ook al is het soms maar een klein beetje) dan kàn je genezen. Je hebt àlle mogelijkheden in je om helemaal beter te worden. Maar... geef het tijd.



Wanneer je merkt dat het af en toe wat beter gaat, kan het erg pijnlijk zijn om plots opnieuw wat meer in de put te zitten. Herinner jezelf er dan aan dat genezing meestal niet van de ene op de andere dag gaat en dat je er al eens uit bent gekomen, voor hoe kort ook. Herinner jezelf er aan dat je het kan.



Op een gegeven moment kan het zijn dat je niet langer geeft om wat er gebeurt en dat het je allemaal niet meer kan schelen. Je verliest zelfs de moed om nog door te gaan en de hoop dat je ooit weer beter wordt. Laat die gevoelens toe en besef dat ze er zijn doordat je (tijdelijk) uitgeput bent. Ze hebben geen verdere betekenis en ze gaan ook weer weg van zodra je je weer wat beter gaat voelen. Misschien heb je schrik voor de toekomst en ben je bang dat je niet aan de eisen van het leven zal kunnen voldoen. Er moet gewoon genoeg tijd voorbij gaan voordat je opnieuw een soort evenwicht en zelfvertrouwen vindt. Als je dit lang genoeg doet, word je vanzelf stilaan rustiger en wordt ook de toekomst een stuk minder bedreigend. Wees niet bang voor morgen, leef vandaag.



Heb geduld met jezelf. Net zoals je niet van de ene op de andere dag angstig werd, zo heb je ook tijd nodig om aan genezing te wennen. Het kan zijn dat je bang wordt van het gevoel plots minder bang te zijn. Dit is normaal, ook dit is weer wennen. Accepteer en geef het tijd.

_________________

En zo staat er nog véél meer...