Psyche
alle pijlers
het gaat niet meer
maandag 2 mei 2011 om 10:43
Na nu al vier maanden tobben met mijn gezondheid is het me teveel geworden. Ik ben gister ingestort om het zo maar te noemen. Doodsbang en onwerkelijk gevoel, het gevoel mezelf compleet te verliezen. En het gevoel blijft, ik ben zo verschrikkelijk bang voor wat er met me gebeurt, moet het even kwijt. Vanmiddag met mijn man naar de huisarts. Ik ben zo bang om de greep op de werkelijkheid te verliezen .
zondag 22 mei 2011 om 14:41
maandag 23 mei 2011 om 12:47
Ik weet niet goed wat ik moet doen. Vorige week maandag heb ik me ziekgemeld voor de therapiesessie van dinsdag bij Lentis (waar ik alleen nog maar een intake had gehad via de crisisdienst). Ik voel me lichamelijk gewoon te slecht om daar (30 km. verderop) heen te gaan. Nu heb ik sinds maandag niks meer gehoord. In de week van de intake belden ze me netjes na een paar dagen, maar nu is het helemaal stil en ik zit een beetje in een impasse.
Ik weet niet meer of ik met Lentis door moet gaan of dat ik het moet proberen met mijn psychosociale therapeut waar ik vlak voor de 'crisis' was begonnen. Mijn huisarts laat het aan mij over. Zoals het nu gaat kan het ook niet meer, ik heb een paar dingetjes gedaan en lig nu weer met mijn laptopje boven, het vertrouwen in mijn lijf is volledig weg en ik kom er niet alleen uit.
Wat is wijsheid?
Ik weet niet meer of ik met Lentis door moet gaan of dat ik het moet proberen met mijn psychosociale therapeut waar ik vlak voor de 'crisis' was begonnen. Mijn huisarts laat het aan mij over. Zoals het nu gaat kan het ook niet meer, ik heb een paar dingetjes gedaan en lig nu weer met mijn laptopje boven, het vertrouwen in mijn lijf is volledig weg en ik kom er niet alleen uit.
Wat is wijsheid?
maandag 23 mei 2011 om 13:49
Bedankt voor je reactie Idalee. Je schrijft dat je vroeger doodop was door de ziekte, hoe is dat veranderd dan, door medicatie?
Ja, of therapie zin heeft, ik voel me zo afhankelijk van wat me wordt aangeraden door de huisarts enzo: therapie!
Tja en wat de rust betreft: helemaal geen beweging schijnt ook niet goed te zijn, ik voel me ook hierin een beetje zwemmen, want ik krijg gewoon geen goed advies. Ik geloof niet dat ik duidelijk genoeg krijg naar de artsen hoe uitgeput mijn lijf is (zij kijken toch vooral naar de bloedwaarden) en dan wordt er toch gauw aan iets psychisch gedacht. Bovendien heb ik natuurlijk zelf aan de bel getrokken omdat ik me psychisch zo 'raar' voelde. Het liefst zou ik willen dat er iemand bij me thuis kwam, ergens naartoe is voor mij al een hele stap nu. Iemand die me ook advies kan geven over dat lijf.
Ja, of therapie zin heeft, ik voel me zo afhankelijk van wat me wordt aangeraden door de huisarts enzo: therapie!
Tja en wat de rust betreft: helemaal geen beweging schijnt ook niet goed te zijn, ik voel me ook hierin een beetje zwemmen, want ik krijg gewoon geen goed advies. Ik geloof niet dat ik duidelijk genoeg krijg naar de artsen hoe uitgeput mijn lijf is (zij kijken toch vooral naar de bloedwaarden) en dan wordt er toch gauw aan iets psychisch gedacht. Bovendien heb ik natuurlijk zelf aan de bel getrokken omdat ik me psychisch zo 'raar' voelde. Het liefst zou ik willen dat er iemand bij me thuis kwam, ergens naartoe is voor mij al een hele stap nu. Iemand die me ook advies kan geven over dat lijf.
maandag 23 mei 2011 om 14:01
Hee lila irritant he is dat
ik heb momenteel precies hetzelfde bloedwaardes zijn goed maar ontstekeingen zijn er wel[CU]
ik snap ook nog niet goed hoe dat kan hoor en daarin neemt mn huisarts me serieuzer dan me mdl arts net of ik het verzin..
Maar ik heb nu 8 jaar cu e herken allen symptomen die erbij horen
donder gewoon ook elke middag in slaap voor minimaal een uur
Nou ik geef er maar aan toe tis even niet anders
en elke nacht word ik zwetend wakker het kuiltje van mn nekzeg ligt dan in een plasje natte zweet ...yak...
combintie overgang ontstekeningen denk..
be het ook zo zat wil weer de oude zijn
dit went echt nooi maar dan ook nooit
En ergens naar toe gaaan ha ha zal ikje is wat vertellen de super is echt achter mijn straat
ik ga met de auto heen omdat ik gewoonweg geen enrgie heb op lopend te gaan om te fietsen kan amper de boosdchappen tillen
race door de winkel en snel naar huis bang g dat ik in de winkel onwel word
Dan denk ik ook stom gedoe ik wil dit niet ik wil gezond zijn
ik heb momenteel precies hetzelfde bloedwaardes zijn goed maar ontstekeingen zijn er wel[CU]
ik snap ook nog niet goed hoe dat kan hoor en daarin neemt mn huisarts me serieuzer dan me mdl arts net of ik het verzin..
Maar ik heb nu 8 jaar cu e herken allen symptomen die erbij horen
donder gewoon ook elke middag in slaap voor minimaal een uur
Nou ik geef er maar aan toe tis even niet anders
en elke nacht word ik zwetend wakker het kuiltje van mn nekzeg ligt dan in een plasje natte zweet ...yak...
combintie overgang ontstekeningen denk..
be het ook zo zat wil weer de oude zijn
dit went echt nooi maar dan ook nooit
En ergens naar toe gaaan ha ha zal ikje is wat vertellen de super is echt achter mijn straat
ik ga met de auto heen omdat ik gewoonweg geen enrgie heb op lopend te gaan om te fietsen kan amper de boosdchappen tillen
race door de winkel en snel naar huis bang g dat ik in de winkel onwel word
Dan denk ik ook stom gedoe ik wil dit niet ik wil gezond zijn
maandag 23 mei 2011 om 14:09
lijkt allemaal ook wel erg op me/cvs. Vermits je een half jaar ziek bent. Nog even wachten dus en dan misschien eens informeren of iemand je hierop wil controleren. Ik geloof verder niet zo dat je psychisch niet in orde bent, je symptomen klinken lichamelijk, net als Rainbow zegt. En ja, dan zul je ermee moeten leren leven, waar je ws wel wat psychische hulp bij kunt gebruiken.
suc6!!
suc6!!
maandag 23 mei 2011 om 14:58
Toch zou ik er beter mee om kunnen gaan als het psychisch blijkt te zijn. Ik kreeg daarnet een wegtrekker, zoals ik het maar even noem, even onwel voelen en daar schrik ik me echt rot van. Wat zou het fijn zijn als ik daar zelf iets aan kon doen. Als mijn lijf het doet dan is het superbeangstigend, omdat er dan iets niet in orde is.
Ik baaaaaaaaaaaal zo verschrikkelijk. Ik heb al eens tegenover een vervangend huisarts gezeten en al alleen maar gezegd:' help'. Ging ik weer met een labformulier weg en ja hoor, bloed in orde. ik KAN dit niet meer!!!!!!!!
Ik baaaaaaaaaaaal zo verschrikkelijk. Ik heb al eens tegenover een vervangend huisarts gezeten en al alleen maar gezegd:' help'. Ging ik weer met een labformulier weg en ja hoor, bloed in orde. ik KAN dit niet meer!!!!!!!!
maandag 23 mei 2011 om 15:06
quote:idalee schreef op 23 mei 2011 @ 13:31:
Hey Lila,
Ik heb ook CU (volgens mij kwamen we elkaar al tegen in een ander topic ) en op het moment een burnout. Ik heb niet alles gelezen, maar veel herken ik wel, vooral de angst die je beschrijft.
Vroeger was ik ook doodop vanwege de ziekte, ook al waren mijn bloedwaardes goed, naar mijn idee zeggen die waardes dus niet zoveel. Behalve als er echt iets ernstigs is, dan komen ze dat altijd wel tegen.
Wat betreft je probleem met Lentis; uit je schrijven maak ik op dat je eigenlijk liever terug gaat naar je eigen therapeut, misschien voelt dat nu het veiligste. Ook weet ik niet of therapie nu zin heeft bij jou, misschien moet je eerst tot rust komen? Er bestaat een instelling die daarin gespecialiseerd is, een soort rusthuis, maar dan moet je daar wel tijdelijk wonen.
Voor morgen zou ik die paar dingetjes al niet doen, je moet rusten, dat zegt je lichaam.
Mij heeft het veel geholpen om in de natuur te zijn; wandelen, fietsen, even aan het water zitten, dat soort dingen.
Heel veel sterkte!
@Madamemicmac; wat een goeie tekst, veel herkenningidalee, ik ben M. van de besloten hyves
Hey Lila,
Ik heb ook CU (volgens mij kwamen we elkaar al tegen in een ander topic ) en op het moment een burnout. Ik heb niet alles gelezen, maar veel herken ik wel, vooral de angst die je beschrijft.
Vroeger was ik ook doodop vanwege de ziekte, ook al waren mijn bloedwaardes goed, naar mijn idee zeggen die waardes dus niet zoveel. Behalve als er echt iets ernstigs is, dan komen ze dat altijd wel tegen.
Wat betreft je probleem met Lentis; uit je schrijven maak ik op dat je eigenlijk liever terug gaat naar je eigen therapeut, misschien voelt dat nu het veiligste. Ook weet ik niet of therapie nu zin heeft bij jou, misschien moet je eerst tot rust komen? Er bestaat een instelling die daarin gespecialiseerd is, een soort rusthuis, maar dan moet je daar wel tijdelijk wonen.
Voor morgen zou ik die paar dingetjes al niet doen, je moet rusten, dat zegt je lichaam.
Mij heeft het veel geholpen om in de natuur te zijn; wandelen, fietsen, even aan het water zitten, dat soort dingen.
Heel veel sterkte!
@Madamemicmac; wat een goeie tekst, veel herkenningidalee, ik ben M. van de besloten hyves
maandag 23 mei 2011 om 15:21
quote:idalee schreef op 23 mei 2011 @ 14:59:
Eigenlijk ben ik zo goed als genezen van de CU omdat ze mijn dikke darm hebben verwijderd.
Tja, daar wacht ik nog maar even mee .
Daar staat wel tegenover dat ik daardoor allerlei andere fysieke problemen heb
denk je dat je eraf bent ,
maar de ontsteking is alleen nog maar in mijn endeldarm.
Ik begrijp dat je nu wil dat iemand anders beslissingen voor je maakt, je bent er zelf veel te uitgeput voor. Maar zij kunnen dat niet voor je doen helaas, je moet dat zelf doen. Een poosje terug had ik dat ook, de hele tijd me afvragen wat moet ik nou. Gewoon even niks nu, de tijd nemen, het gaat echt wel weer beter over een poosje ook al denk je nu dat dat niet zo is.
Inderdaad, het vertrouwen is helemaal weg, vandaar dat ik me ook gedeprimeerd voelIk
dacht een poosje terug hetzelfde en nu gaat het ook beter met me en weet ik wel wat ik moet. Komt tijd, komt raad, zoiets.
Is een fysiotherapeut aan huis niet iets? Of psychosomatische fysiotherapie? Dat is echt voor mensen met een burnout en die komen ook aan huis.
Had ik inderdaad ook aan gedacht, maar weet niet of dat hier ook is. Ik woonde voorheen in een grote stad en daar had je alles. Nu in een lief klein plaatsje in het noorden vh land, tja en dan is het toch wat meer zoeken.
En ik moet natuurlijk wel wat met die psychische klachten, want die zijn er wel degelijk, zucht.
Eigenlijk ben ik zo goed als genezen van de CU omdat ze mijn dikke darm hebben verwijderd.
Tja, daar wacht ik nog maar even mee .
Daar staat wel tegenover dat ik daardoor allerlei andere fysieke problemen heb
denk je dat je eraf bent ,
maar de ontsteking is alleen nog maar in mijn endeldarm.
Ik begrijp dat je nu wil dat iemand anders beslissingen voor je maakt, je bent er zelf veel te uitgeput voor. Maar zij kunnen dat niet voor je doen helaas, je moet dat zelf doen. Een poosje terug had ik dat ook, de hele tijd me afvragen wat moet ik nou. Gewoon even niks nu, de tijd nemen, het gaat echt wel weer beter over een poosje ook al denk je nu dat dat niet zo is.
Inderdaad, het vertrouwen is helemaal weg, vandaar dat ik me ook gedeprimeerd voelIk
dacht een poosje terug hetzelfde en nu gaat het ook beter met me en weet ik wel wat ik moet. Komt tijd, komt raad, zoiets.
Is een fysiotherapeut aan huis niet iets? Of psychosomatische fysiotherapie? Dat is echt voor mensen met een burnout en die komen ook aan huis.
Had ik inderdaad ook aan gedacht, maar weet niet of dat hier ook is. Ik woonde voorheen in een grote stad en daar had je alles. Nu in een lief klein plaatsje in het noorden vh land, tja en dan is het toch wat meer zoeken.
En ik moet natuurlijk wel wat met die psychische klachten, want die zijn er wel degelijk, zucht.
dinsdag 24 mei 2011 om 00:00
Fijn dat het weer even ietsje beter gaat. Voor mij voelden dat soort dingen destijds echt als een soort overwinning. Ik had het dan bv toch maar mooi geflikt om boodschappen te doen oid. Hetzelfde gold voor een blokje omlopen. Heel goed dus dat je jezelf hiervoor een schouderklopje geeft.
Bovendien helpt alles wat je lukt om langzaam weer iets meer vertrouwen in je lijf te krijgen. Want wat dat betreft heb je gelijk hoor: je kunt van die 'aanvallen' verminderen of op den duur zelfs voorkomen door je er bewust van te zijn dat het uberhaupt weer zon aanval is. Ik had in het begin best nog wel eens dat ik me misselijk/ wazig begon te voelen, met name in de trein en de bios en zo. Om dat makkelijker te maken, zorgde ik dat ik bv dicht bij een deur zat, zodat ik weg zou kunnen. En in de trein heb ik een hele tijd een soort speciale zakjes bij me gehad voor als ik misselijk zou worden. Al die dingen heb ik uiteindelijk nooit nodig gehad, waarschijnlijk juist omdat ze er waren. Dat gaf rust, en daardoor voelde ik me al beter. Echt, nogmaals: je geest kan je zo ongelofelijk dwarszitten, daar kun je meest rare klachten van krijgen. Het 'voordeel' is dan weer dat als je eenmaal een manier hebt gevonden om daarmee om te gaan, je geest je ook kan helpen. En het feit dat iets 'tussen de oren' zit, wil niet zeggen dat je niet ziek bent he.... Het is alleen een andere vorm van ziek.
Bovendien helpt alles wat je lukt om langzaam weer iets meer vertrouwen in je lijf te krijgen. Want wat dat betreft heb je gelijk hoor: je kunt van die 'aanvallen' verminderen of op den duur zelfs voorkomen door je er bewust van te zijn dat het uberhaupt weer zon aanval is. Ik had in het begin best nog wel eens dat ik me misselijk/ wazig begon te voelen, met name in de trein en de bios en zo. Om dat makkelijker te maken, zorgde ik dat ik bv dicht bij een deur zat, zodat ik weg zou kunnen. En in de trein heb ik een hele tijd een soort speciale zakjes bij me gehad voor als ik misselijk zou worden. Al die dingen heb ik uiteindelijk nooit nodig gehad, waarschijnlijk juist omdat ze er waren. Dat gaf rust, en daardoor voelde ik me al beter. Echt, nogmaals: je geest kan je zo ongelofelijk dwarszitten, daar kun je meest rare klachten van krijgen. Het 'voordeel' is dan weer dat als je eenmaal een manier hebt gevonden om daarmee om te gaan, je geest je ook kan helpen. En het feit dat iets 'tussen de oren' zit, wil niet zeggen dat je niet ziek bent he.... Het is alleen een andere vorm van ziek.
dinsdag 24 mei 2011 om 12:48
Wat mij ook hielp was mijn lijf geruststellen voor ik iets ging doen. Dus niet gestresst door de winkel rennen van; oh als het maar goed gaat!!! Maar echt rustig er naar toe en tegen jezelf zeggen; het gaat hartstikke goed, ik ga een boodschap doen. Niets aan de hand.
Klinkt stom maar het helpt écht als je de hele dag jezelf positief toespreekt. Dus; alles komt goed, niets aan de hand, oke ik ben duizelig maar dat ken ik, etc.
Klinkt stom maar het helpt écht als je de hele dag jezelf positief toespreekt. Dus; alles komt goed, niets aan de hand, oke ik ben duizelig maar dat ken ik, etc.
dinsdag 24 mei 2011 om 13:33
Ik zit zo in dubio over wat ik nu moet doen. Het verlamt me gewoon een beetje. Ik heb het gevoel dat ik even wat van me moet laten horen naar Lentis toe, maar vind het tegelijkertijd ook vreemd dat zij niet bellen.
En ik wil ook graag met de p s therapeut overleggen, maar weet niet goed wat ik moet zeggen. Ik twijfel verschrikkelijk op dit moment.
En ik wil ook graag met de p s therapeut overleggen, maar weet niet goed wat ik moet zeggen. Ik twijfel verschrikkelijk op dit moment.
