Thuis
alle pijlers
Mijn hondenmeisje....
dinsdag 24 mei 2011 om 04:59
Afgelopen vrijdag heb ik te horen gekregen dat mijn hond van nog maar 7 jaar een hersentumor heeft. Als we geluk hebben zal ze er nog een poosje zijn, maar we moeten eerder in dagen, misschien weken denken dan in maanden
We hebben er geen geluk mee, een paar jaar geleden hebben we onze andere hond moeten laten inslapen, ook vanwege kanker, hij was nog geen 6.
De klap is hard aangekomen, al had ik wel het idee dat het niet goed ging, toch hou je hoop dat er iets behandelbaars aan de hand is. Helaas werd vrijdag duidelijk dat er niets meer aan te doen is. Met medicatie kijken we even of er nog wat verbetering is, maar zodra blijkt dat ze toch pijn heeft, of de verschijnselen die ze heeft worden te hevig, dan zal het tijd worden haar te laten gaan.
Mijn hart breekt echt in 1000 stukjes als ik daaraan denk. Ik weet dat het beter voor haar is, maar ik wil haar helemaal nog niet missen.
De gedachte dat ik over enkele weken hondloos zal zijn valt me zwaar. Ik ben momenteel 27 weken zwanger van mijn 2e kindje en heb besloten dat ik er voorlopig geen hond meer bij wil. De combinatie van een jonge baby, een peuter en een pup is me teveel. Als er een hond bijkomt dan wil ik me daar echt goed mee bezig kunnen houden, en dat is nu even niet aan de orde. Daarnaast wil Vriend het voorlopig zeker niet. Maar oh, het idee dat ik straks zonder hond, zonder maatje zit... Zonder wandelingen, zonder geknuffel, gekke spelletjes en contact. Bah.
Voor nu kan ik alleen nog maar proberen te genieten van de tijd die er nog is en hopen dat die toch nog iets langer is dan nu wordt gedacht...... Duimen jullie mee dat dat zo zal zijn??
We hebben er geen geluk mee, een paar jaar geleden hebben we onze andere hond moeten laten inslapen, ook vanwege kanker, hij was nog geen 6.
De klap is hard aangekomen, al had ik wel het idee dat het niet goed ging, toch hou je hoop dat er iets behandelbaars aan de hand is. Helaas werd vrijdag duidelijk dat er niets meer aan te doen is. Met medicatie kijken we even of er nog wat verbetering is, maar zodra blijkt dat ze toch pijn heeft, of de verschijnselen die ze heeft worden te hevig, dan zal het tijd worden haar te laten gaan.
Mijn hart breekt echt in 1000 stukjes als ik daaraan denk. Ik weet dat het beter voor haar is, maar ik wil haar helemaal nog niet missen.
De gedachte dat ik over enkele weken hondloos zal zijn valt me zwaar. Ik ben momenteel 27 weken zwanger van mijn 2e kindje en heb besloten dat ik er voorlopig geen hond meer bij wil. De combinatie van een jonge baby, een peuter en een pup is me teveel. Als er een hond bijkomt dan wil ik me daar echt goed mee bezig kunnen houden, en dat is nu even niet aan de orde. Daarnaast wil Vriend het voorlopig zeker niet. Maar oh, het idee dat ik straks zonder hond, zonder maatje zit... Zonder wandelingen, zonder geknuffel, gekke spelletjes en contact. Bah.
Voor nu kan ik alleen nog maar proberen te genieten van de tijd die er nog is en hopen dat die toch nog iets langer is dan nu wordt gedacht...... Duimen jullie mee dat dat zo zal zijn??
dinsdag 24 mei 2011 om 07:51
He bah, wat afschuwelijk voor je! Vind het persoonlijk ook zo lief dat ondanks je kind (en 2e op komst) de hond zo'n belangrijke plaats in je leven inneemt. Meestal gaat de hond de deur uit als er kindjes komen (zie het veel op mp)
Heel veel sterkte, en ik hoop dat je nog even tijd hebt om haar extra te verwennen.
Geef je haar een dikke knuffel van me, en natuurlijk voor jezelf!
Sterkte met de keuze waar je straks voor staat.
Heel veel sterkte, en ik hoop dat je nog even tijd hebt om haar extra te verwennen.
Geef je haar een dikke knuffel van me, en natuurlijk voor jezelf!
Sterkte met de keuze waar je straks voor staat.
dinsdag 24 mei 2011 om 08:33
He joh, wat ontzettend verdrietig. Je arme hondenmeisje...
Wat dat hondloos zijn betreft, ik begrijp het helemaal, geen blij onthaal als je thuis komt, geen schaduw die je meer volgt...
Ik hoop zo dat je nog zolang mogelijk tijd met haar door mag brengen. Sterkte poppetje.
Wat dat hondloos zijn betreft, ik begrijp het helemaal, geen blij onthaal als je thuis komt, geen schaduw die je meer volgt...
Ik hoop zo dat je nog zolang mogelijk tijd met haar door mag brengen. Sterkte poppetje.
You know how I know? Because I reeaally think so!
dinsdag 24 mei 2011 om 11:22
Wat verschrikkelijk voor je! 
Mijn lieve, enthousiastie knuffellige hond is ook met 7 jaar overleden aan leukemie.
Sinds we hoorden dat hij nog maar maximaal 6 weken te leven had (hij kreeg pilletjes om zich fit te voelen, en je merkte tot 2 dagen voor zijn dood niet dat hij ziek was) hebben we hem heel erg verwend met lekker eten. Hij was dol op kip, en toen heb ik elke dag kipfilet gekookt voor haar. Was ze dol op! Heb veel tijd met haar doorgebracht. Toen ze overleed was het vreselijk we hadden nog één ander hondje maar die miste zijn maatje ook erg. Na 3 kwart jaar hebben we toch besloten er een hond bij te nemen. Snap wel dat het lastig is in combinatie met een baby en peuter! Succes en sterkte!!!!!!!!!!
Mijn lieve, enthousiastie knuffellige hond is ook met 7 jaar overleden aan leukemie.
Sinds we hoorden dat hij nog maar maximaal 6 weken te leven had (hij kreeg pilletjes om zich fit te voelen, en je merkte tot 2 dagen voor zijn dood niet dat hij ziek was) hebben we hem heel erg verwend met lekker eten. Hij was dol op kip, en toen heb ik elke dag kipfilet gekookt voor haar. Was ze dol op! Heb veel tijd met haar doorgebracht. Toen ze overleed was het vreselijk
we hadden nog één ander hondje maar die miste zijn maatje ook erg. Na 3 kwart jaar hebben we toch besloten er een hond bij te nemen. Snap wel dat het lastig is in combinatie met een baby en peuter! Succes en sterkte!!!!!!!!!!
dinsdag 24 mei 2011 om 19:32
Tjee, om dit TWEE keer achter elkaar te treffen, hoeveel pech kan een mens hebben. Wat moet je hier een verdriet van hebben. Het is gemakkelijker te accepteren als een hond oud is, ook al is het gemis er niet minder om. Maar een hond op deze leeftijd al in moeten laten slapen....
Ik hoop dat je het nog even kunt uitstellen en ik wens je heel veel sterkte als het zover is.
Misschien is het een optie voor je om een hond uit het asiel te halen? Je kunt namelijk selecteren op eigenschappen zoals "kan bij kat" of "kan bij andere honden", geslacht, leeftijd en ook "kan bij jonge kinderen".
Dan hoef je niet aan een pup te beginnen. Kan ook niet als je OOK nog een baby hebt. Want je hebt dan in feite 2 babies die beiden heel veel aandacht nodig hebben. En een oudere hond is dan wel een optie.
Ik hoop dat je het nog even kunt uitstellen en ik wens je heel veel sterkte als het zover is.
Misschien is het een optie voor je om een hond uit het asiel te halen? Je kunt namelijk selecteren op eigenschappen zoals "kan bij kat" of "kan bij andere honden", geslacht, leeftijd en ook "kan bij jonge kinderen".
Dan hoef je niet aan een pup te beginnen. Kan ook niet als je OOK nog een baby hebt. Want je hebt dan in feite 2 babies die beiden heel veel aandacht nodig hebben. En een oudere hond is dan wel een optie.
dinsdag 24 mei 2011 om 22:12
Ochjee, wat klote.
Misschien fijn om nu al langzaam afscheid te kunnen nemen, maar ook zuur, want je weet dat het einde nadert....
Sterkte.
Kan beetje indenken hoe je je voelt, hier ook regelmatig tranen om onze jonge hond, hij heeft een afwijking aan zijn ellebogen (ed) en de vraag is hoelang hij nog redelijk pijnvrij kan bewegen.... trainen/sporten kan niet meer..... en die onzekerheid van hoe het zich gaat ontwikkelen...... ik laat regelmatig een traantje om hem. Maar we duimen dat hij er 16 mee mag worden zonder pijn.
Misschien fijn om nu al langzaam afscheid te kunnen nemen, maar ook zuur, want je weet dat het einde nadert....
Sterkte.
Kan beetje indenken hoe je je voelt, hier ook regelmatig tranen om onze jonge hond, hij heeft een afwijking aan zijn ellebogen (ed) en de vraag is hoelang hij nog redelijk pijnvrij kan bewegen.... trainen/sporten kan niet meer..... en die onzekerheid van hoe het zich gaat ontwikkelen...... ik laat regelmatig een traantje om hem. Maar we duimen dat hij er 16 mee mag worden zonder pijn.
woensdag 25 mei 2011 om 08:33
Bedankt allemaal voor de lieve reacties.
Op het moment gaat het redelijk. Ze krijgt Prednison om de druk in haar hoofd wat te verlagen, en pijnstillers om eventuele pijn (die niet heel merkbaar is aan haar, maar er bijna wel moet zijn, aangezien een van haar ogen al half blind is door de druk van binnenuit. Kan me niet voorstellen dat je dan geen barstende koppijn hebt) te onderdrukken. Ze eet nog als een beer (maar dat heeft ze altijd gedaan, ik denk dat dat het laatste is wat ze zal laten) en heeft ook nog lol tijdens een wandeling. Niet te lang, je merkt dat ze sneller moe wordt en dan is de coördinatie niet zo best meer. Maar al met al gaat het nog.
We hopen op nog een paar mooie weken, wie weet?
Iones: we houden de optie van een herplaatser wel open (ik ben erg verknocht aan 'mijn' ras, en die kom je niet heel vaak tegen in asiels). Ik heb goede contacten met de herplaatsing van mijn rasvereniging, die mij goed genoeg kent om te weten wanneer er iets van mijn type langskomt. Maar goed, onze eisen zijn vrij hoog, met name vanwege twee kleine kindjes in huis straks. Bovendien wil Vriend het eerst een tijdje hondloos doen. Onze hond kan erg slecht alleen zijn, dus we hebben jarenlang altijd voor oppas en opvang voor haar moeten zorgen bij uitjes, feestjes en weet ik het. Zelfs boodschappen doen kan niet te lang duren, dan raakt ze in paniek. De laatste maanden is dat enorm verergerd, achteraf denken we dat ze in paniek was door wat er allemaal in haar koppie gebeurde. Dat heeft aardig wat druk gegeven, hoewel we het graag voor haar overhadden. Maar hij wil het wel eens een tijdje ervaren hoe het kan zijn om gewoon eens op stap te gaan met het gezin zonder altijd te moeten bedenken 'wat met de hond'. Zijn angst voor een volgende hond met verlatingsangst is vrij groot. En dat kan ik me wel voorstellen.
Vooral omdat het nu nog iets extremer is, vanwege de tumor heeft ze een vrij grote kans op epileptische aanvallen, of een hersenbloeding, of -god verhoede het- knappen van de tumor. We zorgen dus dat ze niet langer dan 10 minuten alleen is, zodat er direct kan worden ingegrepen als zich iets voordoet. Dat is intensief, maar ook mooi. Zoveel tijd samen nog doorbrengen. Ze is ook heel close met onze dochter van 3, die ontzettend lief voor haar is. Ze begrijpt dat ze ziek is en pijn in haar hoofd heeft, dus aait ze haar kop met een vingertje en geeft er de hele dag lieve vlinderkusjes op. God, wat had ik die twee nog langer samen willen zien opgroeien.
Ik hoop gewoon dat we nog even hebben. Elk moment wordt gekoesterd, van elk gek sprongetje of knuffelmoment probeer ik ten volle te genieten. Maar oh, wat is het moeilijk om naar haar te kijken en je voor te stellen dat ze er straks niet meer is
Op het moment gaat het redelijk. Ze krijgt Prednison om de druk in haar hoofd wat te verlagen, en pijnstillers om eventuele pijn (die niet heel merkbaar is aan haar, maar er bijna wel moet zijn, aangezien een van haar ogen al half blind is door de druk van binnenuit. Kan me niet voorstellen dat je dan geen barstende koppijn hebt) te onderdrukken. Ze eet nog als een beer (maar dat heeft ze altijd gedaan, ik denk dat dat het laatste is wat ze zal laten) en heeft ook nog lol tijdens een wandeling. Niet te lang, je merkt dat ze sneller moe wordt en dan is de coördinatie niet zo best meer. Maar al met al gaat het nog.
We hopen op nog een paar mooie weken, wie weet?
Iones: we houden de optie van een herplaatser wel open (ik ben erg verknocht aan 'mijn' ras, en die kom je niet heel vaak tegen in asiels). Ik heb goede contacten met de herplaatsing van mijn rasvereniging, die mij goed genoeg kent om te weten wanneer er iets van mijn type langskomt. Maar goed, onze eisen zijn vrij hoog, met name vanwege twee kleine kindjes in huis straks. Bovendien wil Vriend het eerst een tijdje hondloos doen. Onze hond kan erg slecht alleen zijn, dus we hebben jarenlang altijd voor oppas en opvang voor haar moeten zorgen bij uitjes, feestjes en weet ik het. Zelfs boodschappen doen kan niet te lang duren, dan raakt ze in paniek. De laatste maanden is dat enorm verergerd, achteraf denken we dat ze in paniek was door wat er allemaal in haar koppie gebeurde. Dat heeft aardig wat druk gegeven, hoewel we het graag voor haar overhadden. Maar hij wil het wel eens een tijdje ervaren hoe het kan zijn om gewoon eens op stap te gaan met het gezin zonder altijd te moeten bedenken 'wat met de hond'. Zijn angst voor een volgende hond met verlatingsangst is vrij groot. En dat kan ik me wel voorstellen.
Vooral omdat het nu nog iets extremer is, vanwege de tumor heeft ze een vrij grote kans op epileptische aanvallen, of een hersenbloeding, of -god verhoede het- knappen van de tumor. We zorgen dus dat ze niet langer dan 10 minuten alleen is, zodat er direct kan worden ingegrepen als zich iets voordoet. Dat is intensief, maar ook mooi. Zoveel tijd samen nog doorbrengen. Ze is ook heel close met onze dochter van 3, die ontzettend lief voor haar is. Ze begrijpt dat ze ziek is en pijn in haar hoofd heeft, dus aait ze haar kop met een vingertje en geeft er de hele dag lieve vlinderkusjes op. God, wat had ik die twee nog langer samen willen zien opgroeien.
Ik hoop gewoon dat we nog even hebben. Elk moment wordt gekoesterd, van elk gek sprongetje of knuffelmoment probeer ik ten volle te genieten. Maar oh, wat is het moeilijk om naar haar te kijken en je voor te stellen dat ze er straks niet meer is
woensdag 25 mei 2011 om 13:14
woensdag 25 mei 2011 om 14:30
Het is een Ridgeback.
En ik moet zeggen dat de lust om weer een hond te nemen wel een beetje vergaat ja, als je beide honden de 8 jaar niet halen. We hebben ooit, helemaal in het begin, nog doggen overwogen, maar hebben dat toen express niet gedaan omdat die vaak niet zo oud werden, en dat leek ons zo jammer. Maarja, nu denk ik dat menige dog onze Ridgebacks overleeft...
Voorlopig dus even hondloos straks, maar ik denk niet dat ik dat lang volhou. Ik verwacht dat we, als de baby er eenmaal is en we daarmee een beetje op orde zijn, toch weer vrij snel wat meer leven in de brouwerij willen hebben...
Hoewel, er zijn maar een paar fokkers waar ik een pup van zou willen, dus als er geen nestje is dan zullen we toch moeten wachten....
Voor nu gewoon veel genieten van onze huidige hond, zolang het duurt....
En ik moet zeggen dat de lust om weer een hond te nemen wel een beetje vergaat ja, als je beide honden de 8 jaar niet halen. We hebben ooit, helemaal in het begin, nog doggen overwogen, maar hebben dat toen express niet gedaan omdat die vaak niet zo oud werden, en dat leek ons zo jammer. Maarja, nu denk ik dat menige dog onze Ridgebacks overleeft...
Voorlopig dus even hondloos straks, maar ik denk niet dat ik dat lang volhou. Ik verwacht dat we, als de baby er eenmaal is en we daarmee een beetje op orde zijn, toch weer vrij snel wat meer leven in de brouwerij willen hebben...
Hoewel, er zijn maar een paar fokkers waar ik een pup van zou willen, dus als er geen nestje is dan zullen we toch moeten wachten....
Voor nu gewoon veel genieten van onze huidige hond, zolang het duurt....
woensdag 25 mei 2011 om 17:17
Ik geef je toch nog even deze sites:
http://www.rrcn.nl/rrin/rrin.php
http://www.rrcn.nl/forum/ ... ic=596&st=375&#entry15781
Google gewoon op "herplaatsing rodesian ridgeback" en je zult er verschillende vinden.
Ik hoop dat het voorlopig nog niet nodig is.
http://www.rrcn.nl/rrin/rrin.php
http://www.rrcn.nl/forum/ ... ic=596&st=375&#entry15781
Google gewoon op "herplaatsing rodesian ridgeback" en je zult er verschillende vinden.
Ik hoop dat het voorlopig nog niet nodig is.
woensdag 25 mei 2011 om 21:47
Ach binti, heb je ook zo'n lieverd. Nu begrijp ik het helemaal, mijn hart is ook gestolen door mijn Ridgeback. Hij is inmiddels 13, mijn opaatje. Maar wat jullie pech gehad, tranen schoten in mijn ogen toen je het over je dochtertje en je hondemeisje had. Onze hond is ook zo leuk met ons zoontje, zijn eerste woordje was de naam van de hond. Mijn zoontje zal ook niet met hem opgroeien helaas, elke dag zie ik als een cadeautje nu. Maar wat hebben wij dan geluk gehad met de onze als ik jou verhaal hoor.
Sterkte en geniet van haar zolang je kan.
Sterkte en geniet van haar zolang je kan.
You know how I know? Because I reeaally think so!
woensdag 25 mei 2011 om 22:32
Iones, bedankt voor je linkjes en het meedenken, ik ben zelf betrokken bij de RRCN, dus ik kende ze al
Voorlopig gaan we er niks mee doen, al is degene die de herplaatsing doet op de hoogte en neemt ze contact met me op als er een geschikte hond langskomt.
Mrsstanleywalker: tsja, Ridgebacks hebben een streepje voor he en 13 is een hele mooie leeftijd!! Is hij nog goed gezond? Het lijkt me zo leuk om zo'n grijs mannetje te hebben.
Ik heb er altijd van gebaald dat ik mijn reu niet kon zien uitgroeien tot zo'n grijs stijf kereltje, maar ik dacht echt dat ik dat met mijn teefje wel zou gaan meemaken. Waar onze reu een ontzettende kneus was die altijd wel iets had (en 5 x is geopereerd in nog geen 6 jaar) was zij altijd zo kerngezond. Ik had het bij haar gewoon totaal niet verwacht, terwijl ik bij onze reu altijd wel heb gedacht dat ie niet oud zou worden. Tja, het is gewoon pech hebben, helaas.
Vandaag had ze een redelijke dag, ze is bij mijn ouders geweest. Morgen werk ik een dagje thuis en gaan we lekker met z'n tweetjes kneuteren. Eruit halen wat erin zit maar...
Voorlopig gaan we er niks mee doen, al is degene die de herplaatsing doet op de hoogte en neemt ze contact met me op als er een geschikte hond langskomt.
Mrsstanleywalker: tsja, Ridgebacks hebben een streepje voor he en 13 is een hele mooie leeftijd!! Is hij nog goed gezond? Het lijkt me zo leuk om zo'n grijs mannetje te hebben.
Ik heb er altijd van gebaald dat ik mijn reu niet kon zien uitgroeien tot zo'n grijs stijf kereltje, maar ik dacht echt dat ik dat met mijn teefje wel zou gaan meemaken. Waar onze reu een ontzettende kneus was die altijd wel iets had (en 5 x is geopereerd in nog geen 6 jaar) was zij altijd zo kerngezond. Ik had het bij haar gewoon totaal niet verwacht, terwijl ik bij onze reu altijd wel heb gedacht dat ie niet oud zou worden. Tja, het is gewoon pech hebben, helaas.
Vandaag had ze een redelijke dag, ze is bij mijn ouders geweest. Morgen werk ik een dagje thuis en gaan we lekker met z'n tweetjes kneuteren. Eruit halen wat erin zit maar...
woensdag 25 mei 2011 om 23:06
Tja, het is echt een grijs mannetje Hij is wat tanden kwijt, staat wat moeilijker op en wil 's ochtends niet meer mee hardlopen. Maar we gaan elke dag nog lekker lang wandelen in het bos, behalve als het regent, probeer hem dan maar eens over de drempel te krijgen. Hij sjokt de hele tijd lekker achter me aan, mijn schaduw noemen ze hem hier in de buurt. Het is een heerlijk, maf beest en zo ongelooflijk slim! Wat zal ik hem missen als ie er niet meer is, maar wat heb ik mooie herinneringen! Ik wil nooit meer anders als een Ridgeback, wat een hond!
Hij heeft wel wat ouderdomsgebreken, kan zijn ontlasting soms niet ophouden 's nachts en heeft een paar keer een grand mal gehad. De trap
oprennen en afrennen doet ie ook niet meer en
ik moet hem in de auto tillen. Maar in zijn hart is hij nog altijd die kleine, eigengereide pup hoor.
Ik werk ook zoveel mogelijk thuis nu en echt niet alleen vanwege ons zoontje, mijn mannetje heeft een fijne oude dag verdiend. Geniet morgen lekker van het kneuteren met je meisje. Geef haar maar een dikke knuffel van me.
Hij heeft wel wat ouderdomsgebreken, kan zijn ontlasting soms niet ophouden 's nachts en heeft een paar keer een grand mal gehad. De trap
oprennen en afrennen doet ie ook niet meer en
ik moet hem in de auto tillen. Maar in zijn hart is hij nog altijd die kleine, eigengereide pup hoor.
Ik werk ook zoveel mogelijk thuis nu en echt niet alleen vanwege ons zoontje, mijn mannetje heeft een fijne oude dag verdiend. Geniet morgen lekker van het kneuteren met je meisje. Geef haar maar een dikke knuffel van me.
You know how I know? Because I reeaally think so!
