Psyche
alle pijlers
Goede dag, slechte dag .. Deel 3
vrijdag 27 mei 2011 om 00:08
*ego deel 2*
Nog verder iets over mezelf vertellen
- vaak heb ik geen zin om iets over mezelf te vertellen omdat ik mn leven verziekt heb
- kan heel verlegen zijn maar als ik me goed voel dan valt het best wel mee met me
- ben universitaiiiir geschoold
- heb nog niet op mijn 'eigen niveau'' (wat is dat eigenlijk) gewerkt
- ben werkloos nu en ziek thuis
- ik voel me nu ineens weer blij en dat komt door jullie
Nog verder iets over mezelf vertellen
- vaak heb ik geen zin om iets over mezelf te vertellen omdat ik mn leven verziekt heb
- kan heel verlegen zijn maar als ik me goed voel dan valt het best wel mee met me
- ben universitaiiiir geschoold
- heb nog niet op mijn 'eigen niveau'' (wat is dat eigenlijk) gewerkt
- ben werkloos nu en ziek thuis
- ik voel me nu ineens weer blij en dat komt door jullie
vrijdag 27 mei 2011 om 00:12
Ik denk dat het verliezen van een dierbare een heel grote impact heeft op je gevoelsleven. Ibi haar man, Yellow haar broertje, Sanne haar moeder.
Bij mij kwam het heel onverwacht dat ik mjin moeder verloor. Zij stond klaar om naar haar werk te gaan. Ik zal het nooit vergeten. Mijn vader belde op in paniek. Hij vond haar op de trap. Hij zei nog: Niet schrikken, maar ik krijg mama niet wakker, ze ligt hier op de trap. Ik wist meteen hoe laat het was. Heb hem instructies gegeven: Kleed je aan, ik bel 112. Ik woon een paar straten verderop en zag de ambulance gaan. Een paar uur later werd ik gebeld dat ik naar het ziekenhuis moest komen. Ze was overleden. Zo jong nog (54). Nooit ziek, geen afscheid. Het was gewoon over. Je doet dan je best om te overleven. Door te gaan voor je gezin. Je vader bij te staan. Altijd maar doorgaan om anderen te ontlasten. Er werd me gevraagd hoe het met mijn vader ging, met mijn opa en oma die hun dochter verloren hadden. Maar nooit vroeg iemand: Hoe gaat het nu met jou? Ik heb mijn moeder zo vreselijk gemist. Ik was zelf moeder. Mijn kinderen waren 4 en 2 jaar. Ik had geen tijd om bij mijn verdriet stil te staan. Ben volledig ingestort. Heb AD gekregen, waar ik wonderwel van opknapte en die gebruik ik nu nog steeds. 20 jaar na dato. Dat kan toch ook niet goed zijn. Ik ben altijd een gevoelsmens geweest. Het hoe en waarom speelt bij mij altijd. En nu, sinds een paar maanden, door omstandigheden met zoon, weet ik het allemaal niet meer. Ben dus naar de huisarts gegaan en doorverwezen voor therapie. Daar wacht ik nu op. Ik kan niet zeggen dat ik niet funcitoneer. Ik doe mijn ding en niemand vermoedt dat er iets met mij aan de hand is. Ik kom over als een vrolijk, gedreven en betrokken mens. Maar ikzelf weet dat er vanalles mis met me is.......
Bij mij kwam het heel onverwacht dat ik mjin moeder verloor. Zij stond klaar om naar haar werk te gaan. Ik zal het nooit vergeten. Mijn vader belde op in paniek. Hij vond haar op de trap. Hij zei nog: Niet schrikken, maar ik krijg mama niet wakker, ze ligt hier op de trap. Ik wist meteen hoe laat het was. Heb hem instructies gegeven: Kleed je aan, ik bel 112. Ik woon een paar straten verderop en zag de ambulance gaan. Een paar uur later werd ik gebeld dat ik naar het ziekenhuis moest komen. Ze was overleden. Zo jong nog (54). Nooit ziek, geen afscheid. Het was gewoon over. Je doet dan je best om te overleven. Door te gaan voor je gezin. Je vader bij te staan. Altijd maar doorgaan om anderen te ontlasten. Er werd me gevraagd hoe het met mijn vader ging, met mijn opa en oma die hun dochter verloren hadden. Maar nooit vroeg iemand: Hoe gaat het nu met jou? Ik heb mijn moeder zo vreselijk gemist. Ik was zelf moeder. Mijn kinderen waren 4 en 2 jaar. Ik had geen tijd om bij mijn verdriet stil te staan. Ben volledig ingestort. Heb AD gekregen, waar ik wonderwel van opknapte en die gebruik ik nu nog steeds. 20 jaar na dato. Dat kan toch ook niet goed zijn. Ik ben altijd een gevoelsmens geweest. Het hoe en waarom speelt bij mij altijd. En nu, sinds een paar maanden, door omstandigheden met zoon, weet ik het allemaal niet meer. Ben dus naar de huisarts gegaan en doorverwezen voor therapie. Daar wacht ik nu op. Ik kan niet zeggen dat ik niet funcitoneer. Ik doe mijn ding en niemand vermoedt dat er iets met mij aan de hand is. Ik kom over als een vrolijk, gedreven en betrokken mens. Maar ikzelf weet dat er vanalles mis met me is.......
vrijdag 27 mei 2011 om 00:18
quote:chocolover schreef op 27 mei 2011 @ 00:11:
voor (ff denken wat ik er nu van maak..) prater! Wees welkom en vertel wat jij wil..
(Of doe als ik. Ik zit al een kwartier op de plee te lachen om jullie en man vind het geloof ik heel normaal )
.... ik lees vaak n tijdschrift/reclame/doe n puzzel op de wc
thanx nogmaals.
Verder stukje ego...
Voel mij vaak heel dom en dat komt door mezelf. Moet werken aan mn assertiviteit, genzen stellen etc. Op 1/andere manier kom ik steeds weer in hetzelfde terecht enn raak overspannen/depressief. Dus ik ben het wel zat wat dat betreft en moet ook zelf ns ophouden steeds mezelf voorbij te lopen. Vandaar nu mn hulptraject. Ex stagneert de boel enorm. Blijft doorgaan, welke aanpak ik ook toe pas, hij gaat gewoon door. Afijn. Hoop dus dat t eens klaar is, dat scheelt n hoop energie
voor (ff denken wat ik er nu van maak..) prater! Wees welkom en vertel wat jij wil..
(Of doe als ik. Ik zit al een kwartier op de plee te lachen om jullie en man vind het geloof ik heel normaal )
.... ik lees vaak n tijdschrift/reclame/doe n puzzel op de wc
thanx nogmaals.
Verder stukje ego...
Voel mij vaak heel dom en dat komt door mezelf. Moet werken aan mn assertiviteit, genzen stellen etc. Op 1/andere manier kom ik steeds weer in hetzelfde terecht enn raak overspannen/depressief. Dus ik ben het wel zat wat dat betreft en moet ook zelf ns ophouden steeds mezelf voorbij te lopen. Vandaar nu mn hulptraject. Ex stagneert de boel enorm. Blijft doorgaan, welke aanpak ik ook toe pas, hij gaat gewoon door. Afijn. Hoop dus dat t eens klaar is, dat scheelt n hoop energie
vrijdag 27 mei 2011 om 00:18
vrijdag 27 mei 2011 om 00:19
Ik was maar aan het plagen over het lam zijn
Chat Ik herken wel idd dat mensen aan je vragen hoe is het met die of die (bij mij vooral mijn moeder ) Natuurlijk is het verschrikkelijk voor mijn moeder, en k geloof dat dat een van de weinige keren is in het leven dat ik toch in gradaties geloof en dat het verlies van je kind 1 van de ergste dingen is die je kan overkomen. Maar dat betekende niet dat ik geen verdriet had, en dat scheen wel zo te zijn. Of dat werd geinsinueerd iig.
Chat Ik herken wel idd dat mensen aan je vragen hoe is het met die of die (bij mij vooral mijn moeder ) Natuurlijk is het verschrikkelijk voor mijn moeder, en k geloof dat dat een van de weinige keren is in het leven dat ik toch in gradaties geloof en dat het verlies van je kind 1 van de ergste dingen is die je kan overkomen. Maar dat betekende niet dat ik geen verdriet had, en dat scheen wel zo te zijn. Of dat werd geinsinueerd iig.
vrijdag 27 mei 2011 om 00:23
Ik denk ook dat een kind verliezen het ergste is wat je als moeder kan overkomen. Maar dat wil niet zeggen dan anderen geen verdriet kunnen hebben?
Ik wil echt niet klagen, maar soms voel ik me echt tekort gedaan. Ik kon vroeger goed leren. Mijn broertje helemaal niet. Er werd nooit iets over mijn rapport gezegd want dat was zo zielig voor broertje. Maar ik was ook nog maar een kind. Nu snap ik dal allemaal wel. Als ik er aan denk doet het nóg zeer.
Ik wil echt niet klagen, maar soms voel ik me echt tekort gedaan. Ik kon vroeger goed leren. Mijn broertje helemaal niet. Er werd nooit iets over mijn rapport gezegd want dat was zo zielig voor broertje. Maar ik was ook nog maar een kind. Nu snap ik dal allemaal wel. Als ik er aan denk doet het nóg zeer.
