Kinderen
alle pijlers
Kind in je uppie?
woensdag 30 september 2009 om 18:58
Zo, ik ben er ook weer.
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
NaamLeeftijdAl begonnen?Waar/hoeAl kinderen?OverigVinyl33NeeStart februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. Nee--Chilles38jaGeertgen/eigen donor Nee--Malaika240jaDonor via internet Nee1e inseminatie geëindigd in miskraam.Mama0331NeeOriënterend liefst bekende donor Ja, 1--Zoeter32NeeIntake gehad bij Geertgen NeeSun7634NeeStaat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St GeertgenNee--Sokpop33Nee/oriënterend/eind oktober naar workshopliefst zi met bekende donor Nee--Superwoman2237Ja,Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen NeeIk wed graag op meerdere paardenEmmetjebee39JaOnbekende donor NeeMeerdere tweelingen in de familieJive39JaNa aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan BNeeDe aanhouder wint!!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
NaamLeeftijdAl begonnen?Waar/hoeAl kinderen?OverigVinyl33NeeStart februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. Nee--Chilles38jaGeertgen/eigen donor Nee--Malaika240jaDonor via internet Nee1e inseminatie geëindigd in miskraam.Mama0331NeeOriënterend liefst bekende donor Ja, 1--Zoeter32NeeIntake gehad bij Geertgen NeeSun7634NeeStaat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St GeertgenNee--Sokpop33Nee/oriënterend/eind oktober naar workshopliefst zi met bekende donor Nee--Superwoman2237Ja,Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen NeeIk wed graag op meerdere paardenEmmetjebee39JaOnbekende donor NeeMeerdere tweelingen in de familieJive39JaNa aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan BNeeDe aanhouder wint!!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
zondag 29 mei 2011 om 23:29
Ik had vandaag een meeting met mijn vader. Gewoon leuk even gezellig ergens wat eten. No way dat ik hem mijn plannen al ga vertellen. Dan heb ik de komende twee jaar geen leven meer.
In onze familie heerst een nogal ongebruikelijke familienaam en hij wil graag dat alle jongetjes in de familie zo heten. Nou niet dus, mocht het bij mij ooit zo ver komen. Maar in tegenstelling tot mijn zusje die de naam van haar man heeft aangeboden heb ik ter zijner tijd eventueel wel het voortzetten van mijn vaders (en dus ook mijn) achternaam in de aanbieding. En toen ontspon zich vandaag spontaan het volgende gesprek:
Hij: Kun je je (om onze achternaam voort te zetten) niet laten bezwangeren?
Ik: nou, dat vind ik nog wat vroeg. Maar wat dacht je van over een jaar of 2?
Hij: ja leuk, vooral doen!
Ben benieuwd of hij t.z.t. ook zo leuk reageert. Ik zal tegen die tijd een update geven
In onze familie heerst een nogal ongebruikelijke familienaam en hij wil graag dat alle jongetjes in de familie zo heten. Nou niet dus, mocht het bij mij ooit zo ver komen. Maar in tegenstelling tot mijn zusje die de naam van haar man heeft aangeboden heb ik ter zijner tijd eventueel wel het voortzetten van mijn vaders (en dus ook mijn) achternaam in de aanbieding. En toen ontspon zich vandaag spontaan het volgende gesprek:
Hij: Kun je je (om onze achternaam voort te zetten) niet laten bezwangeren?
Ik: nou, dat vind ik nog wat vroeg. Maar wat dacht je van over een jaar of 2?
Hij: ja leuk, vooral doen!
Ben benieuwd of hij t.z.t. ook zo leuk reageert. Ik zal tegen die tijd een update geven
maandag 30 mei 2011 om 16:00
Deze documentaire is best mooi voor een ieder die vindt dat de tijd dringt..... niet mijn keuze maar ik vond 'm wel het kijken waard.
Marieke is 36 jaar en woont in Amsterdam. Ze wil graag kinderen, maar heeft de juiste man nog niet gevonden. Om zichzelf meer tijd te geven wil ze haar eicellen laten invriezen
eivoorlater
Marieke is 36 jaar en woont in Amsterdam. Ze wil graag kinderen, maar heeft de juiste man nog niet gevonden. Om zichzelf meer tijd te geven wil ze haar eicellen laten invriezen
eivoorlater
maandag 30 mei 2011 om 19:11
dinsdag 31 mei 2011 om 20:05
Hallo dames,
allereerst Innova; wat ontezettend naar voor je! Ik lees al heel lang (ik denk bijna vanf het begin) mee maar heb nog niet eerder gepost dus jullie kennen mij nog niet en ik jullie al wel een klein beetje. Heb besloten ook maar eens mee te gaan schrijven aangezien mijn plannen steeds concreter worden.
De meeste van jullie zijn al een heel stuk verder dan ik en ik vind het heel mooi om te lezen hoe het proces is verlopen, de vele twijfels zijn herkenbaar. Velen zijn inmiddels al begonnen en ik hoop heel erg dat er snel meer zwanger zijn!!
Over mij; ik word deze zomer 33 en heb al jaren een kinderwens maar geen man om dit mee te realiseren. Ik heb het gevoel alsof mijn leven al jaren in de wachtstand is. Ik wacht op een man (en heb heel wat afgedate in de hoop 'm te vinden), ik wacht tot ik klaar ben voor een kind en ik wachtte op een nieuwe werk invulling. Ik ben nu heel hard knopen aan het doorhakken. Wil mijn mini appartementje in Amsterdam inruilen voor iets groters waar ik fijn met een kind kan wonen. In september ga ik met een tweejarige studie beginnen die mij veel meer toekomstperspectief biedt als alleenstaande moeder dan de richting waar ik nu in zit en ik heb zelfs al een donor! Alleen twijfel ik daar toch een beetje over en heb me inmiddels ook bij een spermabank ingeschreven. Kortom er is actie en aangezien ik het zo leuk vind om te lezen hoe het jullie allemaal vergaat dacht ik, ik maak ook een account en schrijf mee.
Nog even over mijn eventuele donor. Ik heb hem via internet, hij is homo en heeft een partner. Ze willen het heel graag met z'n tweeen doen en willen ook een flinke rol (eens in de 14dgn een weekend). Op zich lijkt me dat wel fijn want dan heb ik ook meteen wat tijd voor mezelf. Tegelijkertijd lijkt het me heel prettig voor een kind om zijn/haar vader te kennen en een band mee op te bouwen, zeker als het een jongetje is. De donor is een heel leuke man, hoogopgeleid, ziet er goed uit, we delen veel interesses en steken op veel vlakken hetzelfde in elkaar. Maar ik krijg toch een beetje de kriebels bij het idee dat toch een redelijk onbekend persoon straks ook wat over mijn kind te zeggen heeft. Straks ontaardt dat in conflict (over opvoeding, mate van betrokkenheid, schoolkeuze etc.) en daar is een kind natuurlijk ook niet bij gebaat. Ik lees dat de meeste hier het toch via de spermabank doen en ik overweeg dat ineens ook.
Sja, ik ben er duidelijk nog niet uit, althans wat betreft de vorm niet, dát ik een kind (in m'n uppie) wil weet ik inmiddels zeker!
Groetjes, Sanna
allereerst Innova; wat ontezettend naar voor je! Ik lees al heel lang (ik denk bijna vanf het begin) mee maar heb nog niet eerder gepost dus jullie kennen mij nog niet en ik jullie al wel een klein beetje. Heb besloten ook maar eens mee te gaan schrijven aangezien mijn plannen steeds concreter worden.
De meeste van jullie zijn al een heel stuk verder dan ik en ik vind het heel mooi om te lezen hoe het proces is verlopen, de vele twijfels zijn herkenbaar. Velen zijn inmiddels al begonnen en ik hoop heel erg dat er snel meer zwanger zijn!!
Over mij; ik word deze zomer 33 en heb al jaren een kinderwens maar geen man om dit mee te realiseren. Ik heb het gevoel alsof mijn leven al jaren in de wachtstand is. Ik wacht op een man (en heb heel wat afgedate in de hoop 'm te vinden), ik wacht tot ik klaar ben voor een kind en ik wachtte op een nieuwe werk invulling. Ik ben nu heel hard knopen aan het doorhakken. Wil mijn mini appartementje in Amsterdam inruilen voor iets groters waar ik fijn met een kind kan wonen. In september ga ik met een tweejarige studie beginnen die mij veel meer toekomstperspectief biedt als alleenstaande moeder dan de richting waar ik nu in zit en ik heb zelfs al een donor! Alleen twijfel ik daar toch een beetje over en heb me inmiddels ook bij een spermabank ingeschreven. Kortom er is actie en aangezien ik het zo leuk vind om te lezen hoe het jullie allemaal vergaat dacht ik, ik maak ook een account en schrijf mee.
Nog even over mijn eventuele donor. Ik heb hem via internet, hij is homo en heeft een partner. Ze willen het heel graag met z'n tweeen doen en willen ook een flinke rol (eens in de 14dgn een weekend). Op zich lijkt me dat wel fijn want dan heb ik ook meteen wat tijd voor mezelf. Tegelijkertijd lijkt het me heel prettig voor een kind om zijn/haar vader te kennen en een band mee op te bouwen, zeker als het een jongetje is. De donor is een heel leuke man, hoogopgeleid, ziet er goed uit, we delen veel interesses en steken op veel vlakken hetzelfde in elkaar. Maar ik krijg toch een beetje de kriebels bij het idee dat toch een redelijk onbekend persoon straks ook wat over mijn kind te zeggen heeft. Straks ontaardt dat in conflict (over opvoeding, mate van betrokkenheid, schoolkeuze etc.) en daar is een kind natuurlijk ook niet bij gebaat. Ik lees dat de meeste hier het toch via de spermabank doen en ik overweeg dat ineens ook.
Sja, ik ben er duidelijk nog niet uit, althans wat betreft de vorm niet, dát ik een kind (in m'n uppie) wil weet ik inmiddels zeker!
Groetjes, Sanna
dinsdag 31 mei 2011 om 21:10
@Superwoman: JA! Het is de schuld van Geertgen! Laat ze dat maar eens uitleggen! Het waren er immers meer dan drie miljoen! Dus hoe kan dat...
Bedankt voor alle medeleven, toch fijn, maar ja, het is nu eenmaal niet maakbaar. En hoe ouder je wordt, des te minder zijn je kansen, zo is het nu eenmaal. Ik noem maar wat cijfers, als een wake up call voor de twijfelaars van begin 30: de kans op succes bij een IUI-poging op 40 jaar is ongeveer 3-5 procent. De kans op succes bij IVF is 15-18 procent. Die kansen zijn vele malen groter onder de 35. Er is ook een onderzoek dat laat zien dat als een vrouw op haar 35e geen partner heeft, de kans heel groot is dat ze kinderloos blijft.
@zwartwitofgrijs: mijn grootste angst was eerder dat ik een jaar (of twee) financieel, fysiek, emotioneel van alles zou investeren in deze uppie-actie en dan met lege handen zou staan omdat het simpelweg niet lukt.
@superwoman: hoe jij het doet heeft denk ik de meeste kans, gewoon drie keer per eisprong insemineren met levend zaad.
Bijna de meet, ik heb er zin in!
En geertgen bel ik morgen wel, had vandaag geen tijd. Hun antwoord kan ik al voorspellen: we doen het zodra jij er klaar voor bent. Ik zal het echt zelf moeten bedenken.
Sjuus
Bedankt voor alle medeleven, toch fijn, maar ja, het is nu eenmaal niet maakbaar. En hoe ouder je wordt, des te minder zijn je kansen, zo is het nu eenmaal. Ik noem maar wat cijfers, als een wake up call voor de twijfelaars van begin 30: de kans op succes bij een IUI-poging op 40 jaar is ongeveer 3-5 procent. De kans op succes bij IVF is 15-18 procent. Die kansen zijn vele malen groter onder de 35. Er is ook een onderzoek dat laat zien dat als een vrouw op haar 35e geen partner heeft, de kans heel groot is dat ze kinderloos blijft.
@zwartwitofgrijs: mijn grootste angst was eerder dat ik een jaar (of twee) financieel, fysiek, emotioneel van alles zou investeren in deze uppie-actie en dan met lege handen zou staan omdat het simpelweg niet lukt.
@superwoman: hoe jij het doet heeft denk ik de meeste kans, gewoon drie keer per eisprong insemineren met levend zaad.
Bijna de meet, ik heb er zin in!
En geertgen bel ik morgen wel, had vandaag geen tijd. Hun antwoord kan ik al voorspellen: we doen het zodra jij er klaar voor bent. Ik zal het echt zelf moeten bedenken.
Sjuus
dinsdag 31 mei 2011 om 21:48
quote:zwartwitofgrijs schreef op 31 mei 2011 @ 21:13:
ik schreef net wat mijn grootste zorg zou zijn maar hier mijn motto:
"je kan beter spijt hebben van iets wat je wel hebt gedaan, dan spijt hebben van iets wat je niet hebt gedaan"Dit vind ik nou een heel goed motto! Bovendien kun je een man tot je honderdste tegenkomen en de tijd dat je een kindje kunt krijgen is maar beperkt. (zelf heb ik ook niet zo de behoefte om een man tegen te komen, dat scheelt misschien ook)
ik schreef net wat mijn grootste zorg zou zijn maar hier mijn motto:
"je kan beter spijt hebben van iets wat je wel hebt gedaan, dan spijt hebben van iets wat je niet hebt gedaan"Dit vind ik nou een heel goed motto! Bovendien kun je een man tot je honderdste tegenkomen en de tijd dat je een kindje kunt krijgen is maar beperkt. (zelf heb ik ook niet zo de behoefte om een man tegen te komen, dat scheelt misschien ook)
dinsdag 31 mei 2011 om 21:52
quote:Innova schreef op 31 mei 2011 @ 21:10:
.... maar wat cijfers, als een wake up call voor de twijfelaars van begin 30: de kans op succes bij een IUI-poging op 40 jaar is ongeveer 3-5 procent. De kans op succes bij IVF is 15-18 procent. Die kansen zijn vele malen groter onder de 35. Er is ook een onderzoek dat laat zien dat als een vrouw op haar 35e geen partner heeft, de kans heel groot is dat ze kinderloos blijft.
Jeetje zijn de kansen zo klein? Ik keek gisteren een documentaire over Amerika en de keuze voor een jongentje/meisje voor de geboorte. 'Via IVF werd dit dus geregeld en in de stadia voor terugplaatsing werd er van de 8cellige embryo 1 cel weggenomen voor onderzoek. (uiteindelijke gevolgen voor het kind nog onbekend) Daar zeiden ze dat bij IVF de slagingskans voor 35 jaar 60% was en na 35 jaar 20 % Dat vond ik ook al zo'n bizar verschil.
Misschien voor jezelf maar beter om vast te houden : 'de kans is altijd 50%, het is wel raak of het is niet raak. Klinkt wel een stuk minder heftig!
.... maar wat cijfers, als een wake up call voor de twijfelaars van begin 30: de kans op succes bij een IUI-poging op 40 jaar is ongeveer 3-5 procent. De kans op succes bij IVF is 15-18 procent. Die kansen zijn vele malen groter onder de 35. Er is ook een onderzoek dat laat zien dat als een vrouw op haar 35e geen partner heeft, de kans heel groot is dat ze kinderloos blijft.
Jeetje zijn de kansen zo klein? Ik keek gisteren een documentaire over Amerika en de keuze voor een jongentje/meisje voor de geboorte. 'Via IVF werd dit dus geregeld en in de stadia voor terugplaatsing werd er van de 8cellige embryo 1 cel weggenomen voor onderzoek. (uiteindelijke gevolgen voor het kind nog onbekend) Daar zeiden ze dat bij IVF de slagingskans voor 35 jaar 60% was en na 35 jaar 20 % Dat vond ik ook al zo'n bizar verschil.
Misschien voor jezelf maar beter om vast te houden : 'de kans is altijd 50%, het is wel raak of het is niet raak. Klinkt wel een stuk minder heftig!
anoniem_83686 wijzigde dit bericht op 31-05-2011 21:54
Reden: toevoeging te verduidelijking
Reden: toevoeging te verduidelijking
% gewijzigd
dinsdag 31 mei 2011 om 21:56
Ben het eens met Innova...niet te lang wachten. En nogmaals het leven gaat per definitie niet zoals je het bedacht had... zo'n mooie uitspraak; "Leven is wat je overkomt, terwijl je druk bezig bent andere plannen te maken."
Ergo, enigszins pragmatisch aanvliegen dus.
Probeer mezelf dat ook voor te houden. ben bang dat ronde 4 toch echt er aankomt...boe hoe..te veel vage ongesteldsheidsymptomen..
IK WIL OOK TESTEN!!!!!!
maar goed. back to reality...
leuk alle nieuwe lezers en schrijvers!!
@chilles...al een locatie??
Ergo, enigszins pragmatisch aanvliegen dus.
Probeer mezelf dat ook voor te houden. ben bang dat ronde 4 toch echt er aankomt...boe hoe..te veel vage ongesteldsheidsymptomen..
IK WIL OOK TESTEN!!!!!!
maar goed. back to reality...
leuk alle nieuwe lezers en schrijvers!!
@chilles...al een locatie??
dinsdag 31 mei 2011 om 21:59
dinsdag 31 mei 2011 om 22:31
dinsdag 31 mei 2011 om 23:48
@emmetjebee, ik moet officieel vrijdag ongesteld worden (dag 14). Maar vorige keer kwam het drie dagen te vroeg. Daar ben ik nu vooral bang voor....angst en beven de nacht in. Morgen maar weer zien. heb trouwens helemaal geen zere borsten of iets aan gekkigheid anders dan normaal. Dus dat zal ook wel een teken zijn van einde poging 3...
trusten!
trusten!
