Angst voor de toekomst

Hoi!

Ik heb dit ook en ik vind het af en toe ook heel verwarrend.. Maar wat ik heb geleerd en dat geeft me dan hoop: dit is voornamelijk leeftijdsgebonden.. vanaf je 18e tot je 23( en miss wel tot 25) kun je deze gevoelens hebben.. ik ben geen psycholoog, maar dit is mij wel verteld. Ik weet niet of je er iets mee kan maar het zal vast allemaal wel op zn plaats komen met tijd.. als tip zou ik denk ik niet te veel overhaaste beslissingen nemen wat betreft relaties, vriendschappen, school etc.. Is er afgelopen tijd ook iets naars gebeurd in je leven wat het toekomstbeeld angstig maakt?

Oke, wat vervelend voor je! Ook al ben je niet de dupe, je krijgt er altijd wel wat mee toch?.. Ben je het gevoel van stabiliteit miss wat kwijt waardoor je twijfelt??..

Ik ben 23, ook flinke perioden gehad dat ik niet wist wat ik met mn leven moest en anderen om me heen, in mijn ogen, wel. Heel frustrerend. Ik heb veel dingen uitgeprobeerd qua sport, hobby's etc om een manier te vinden wat ik nou eigenlijk wil.. maar dat kan ik je niet aanraden want ikzelf werd er niet goed van.

Heb je het gevoel gekregen nadat het uit was met je vriend of daarvoor al?

Afgezien van de geaardheidtwijfels en de studietwijfels snap ik je wel..



Ik zie mijzelf ook niet met een man, huisje boompje beestje.. Ik zou graag willen hoor! Maar ik zie het me gewoon niet gebeuren. Maar mijn glas is wel altijd halfleeg.. Dus wie weet...



Ik ben 21.. Misschien is dit idd leeftijdsgebonden.. Lets hope so ..

En hoe ziet je daginvulling eruit dan? is dat ook vrij wisselend of is er wel een vaste routine?.. Ik wou dat ik je kon zeggen wat je kon doen om al die twijfels kwijt te raken maar dat weet ik niet.. wat ik zo nu en dan doe is teruggaan naar mijn verleden: wat vond ik een tijd geleden leuk, waar stond ik een tijd geleden voor?..(ja mensen kunnen veranderen dat weet ik, maar miss helpt het?)

Ik zag het op jouw leeftijd ook helemaal niet voor me en nu heb ik het. Life is what happens while you're making plans. Geniet gewoon en laat het maar gebeuren!

Tsjah ik weet niet.. Dat huisje boompje beestje +leuke baan etc. lijkt mij allemaal te positief om mij zomaar te overkomen.

Ik heb niet het idee dat ik dat verdien ofzo ..



Misschien komt dat gevoel uit gebrek aan ervaring? Zo van "met mannen lukt het tot nu toe niet.." Misschien zoek je een verklaring?

Ik ben 25, en ik voel me vaak nog steeds zo. Ik weet niet wat ik wil, ben net afgestudeerd in een richting die ik ontzettend leuk vind, maar nu weet ik eigenlijk toch niet of ik er wel mee verder wil, maar ik weet ook niet wat ik dan wel wil.



Had een beginnende relatie maar dat liep allemaal niet, dus heb er een punt achter gezet, en eigenlijk kan ik me het hele huisje-boompje-beestje gebeuren ook niet voorstellen. Waarschijnlijk gebeurt dat pas als ik de juiste persoon tegenkom.



Het lijkt me op dit moment zo saai om in Nederland te wonen (ik woon in het buitenland) en gewoon een vaste baan te hebben, maar hier zie ik ook geen toekomst voor me. Het liefst zou ik gewoon gaan reizen, maar ja, dan heb ik ook niet echt een toekomst...



We hebben zo veel mogelijkheden dat het onmogelijk is te kiezen.

@Whatcha



Misschien is dat het probleem wel.. Er liggen zo veel wegen voor ons open dat geen enkele waarschijnlijk lijkt..

Ik herken dit heel erg, door deze gevoelens van niet weten wat je wil, ging ik zelfs twijfelen aan de gevoelens voor mijn vriend. Na vorige week een hele week bij hem geweest te zijn, ben ik heel rustig in mijn hoofd als het gaat om de relatie. Hij is iemand waar ik op kan bouwen en die me ook door deze periode heen helpt/steunt. Het is heel fijn om te weten dat ik altijd met hem kan praten en dat doe ik ook nog steeds.



Hij merkt gelukkig aan me dat het steeds beter gaat, ik ben rustiger, al weet ik nog steeds niet wat ik wil. Ik wil heel graag een masteropleiding gaan doen naast mijn werk, maar vind het ook heel eng om dat te beginnen, ik weet hoeveel stress het met zich mee kan brengen en ik vind niet dat ik na 1 jaar kan stoppen. De opleiding duurt in totaal 3 jaar, wat betekent dat ik er dan ook echt 3 jaar keihard voor moet gaan!



En dan mijn baan, ik heb de laatste week weer meer plezier in de dingen gekregen, al moet ik wel zeggen dat het heel stressvol is de laatste weken doordat ik me soms zo rot voelde en me niet kon concentreren. Ik loop achter, mensen weten dat gelukkig ook op mijn werk en ik probeer zo hard mogelijk te werken om alles weer goed op orde te krijgen. Ben nu ook maar eens begonnen met het opruimen van mijn kamer, echt alles wat ik niet gebruik, gaat eruit! Ja, het wordt flink opruimen, maar zorgt ook weer voor rust.



Ik heb ook een hobby gevonden, of afleiding. Ik heb een abonnement op de bieb genomen om afleiding te zoeken. Zo ben je niet heel de tijd bezig met hoe je je voelt, wat je denkt en wat je in de toekomst zou willen. Ik vind het heerlijk om weg te lezen in de boeken van Sophia Kinsella, ze geeft zelfs inspiratie (god, wat zou ik graag in New York willen wonen! Ik ben er al meerdere keren geweest en had het idee al voordat ik de boeken las, mijn vriend zou zelfs met me mee willen!)... Ik zal niet zeggen dat ik door het boek gelijk weet wat ik precies wil, maar het is heel leuk om te zien hoe de hoofdpersoon met bepaalde situaties om gaat. Misschien is dat een tip voor je? Afleiding zoeken in bijvoorbeeld lezen, dan pieker je namelijk ook niet meer zo veel over wat je nou echt wilt en valt alles op z'n plek!

Ik herken dit heel erg, door deze gevoelens van niet weten wat je wil, ging ik zelfs twijfelen aan de gevoelens voor mijn vriend. Na vorige week een hele week bij hem geweest te zijn, ben ik heel rustig in mijn hoofd als het gaat om de relatie. Hij is iemand waar ik op kan bouwen en die me ook door deze periode heen helpt/steunt. Het is heel fijn om te weten dat ik altijd met hem kan praten en dat doe ik ook nog steeds.



Hij merkt gelukkig aan me dat het steeds beter gaat, ik ben rustiger, al weet ik nog steeds niet wat ik wil. Ik wil heel graag een masteropleiding gaan doen naast mijn werk, maar vind het ook heel eng om dat te beginnen, ik weet hoeveel stress het met zich mee kan brengen en ik vind niet dat ik na 1 jaar kan stoppen. De opleiding duurt in totaal 3 jaar, wat betekent dat ik er dan ook echt 3 jaar keihard voor moet gaan!



En dan mijn baan, ik heb de laatste week weer meer plezier in de dingen gekregen, al moet ik wel zeggen dat het heel stressvol is de laatste weken doordat ik me soms zo rot voelde en me niet kon concentreren. Ik loop achter, mensen weten dat gelukkig ook op mijn werk en ik probeer zo hard mogelijk te werken om alles weer goed op orde te krijgen. Ben nu ook maar eens begonnen met het opruimen van mijn kamer, echt alles wat ik niet gebruik, gaat eruit! Ja, het wordt flink opruimen, maar zorgt ook weer voor rust.



Ik heb ook een hobby gevonden, of afleiding. Ik heb een abonnement op de bieb genomen om afleiding te zoeken. Zo ben je niet heel de tijd bezig met hoe je je voelt, wat je denkt en wat je in de toekomst zou willen. Ik vind het heerlijk om weg te lezen in de boeken van Sophia Kinsella, ze geeft zelfs inspiratie (god, wat zou ik graag in New York willen wonen! Ik ben er al meerdere keren geweest en had het idee al voordat ik de boeken las, mijn vriend zou zelfs met me mee willen!)... Ik zal niet zeggen dat ik door het boek gelijk weet wat ik precies wil, maar het is heel leuk om te zien hoe de hoofdpersoon met bepaalde situaties om gaat. Misschien is dat een tip voor je? Afleiding zoeken in bijvoorbeeld lezen, dan pieker je namelijk ook niet meer zo veel over wat je nou echt wilt en valt alles op z'n plek!

TO,

je bent nog zo jong, je moet nog ontdekken wat wel en niet bij je past en eigenlijk weet je nog niet echt wie je bent en waar je voor staat. Dat is heel normaal hoor en niets om van in paniek te raken. Ik begrijp wel dat het moeilijk is voor je, maar probeer niet te veel druk op jezelf te leggen. Het is niet per se leeftijdsgebonden, mensen van alle leeftijden kunnen overvallen worden met dergelijke gevoelens als jij hebt...



Geef jezelf de tijd, ga de ontdekkingsreis aan. Als een studie op niets uitloopt, dan zijn er altijd nog andere wegen die naar Rome leiden.



Vind het zo zonde dat je je zo druk maakt om deze dingen, je bent nog maar net bezig meid! Echt, met de tijd komt het wel, dan zul je je ware ik steeds beter leren kennen. Ga veel leuke dingen ondernemen, je zult er vanzelf achterkomen waar je van kunt genieten en wat niet echt bij jou hoort... Op die manier kun je je identiteit steeds meer vorm geven.



Schrijf desnoods lekker van je af hier.



Liefs Panter