Psyche
alle pijlers
Hoe nu verder...
woensdag 8 juni 2011 om 13:11
Hallo allemaal,
Dit is de eerste keer dat ik een forum benader, dus ik ben waarschijnlijk een echte leek hierin maar goed.. ik begin maar gewoon en dan zien we wel weer verder dacht ik zo.
Ik weet niet meer hoe ik nu verder moet.. ben de greep op de werkelijkheid verloren denk ik.
Wat is er aan de hand...
Nou, ik ben een jonge meid van 20 en loop al vanaf kinds af aan bij pychologen. Op mijn 6e had ik verlatingsangst door het overlijden van mijn oma en ging in therapie, maar was verder heel zachtaardig en lief. Tot mijn 14e, toen begon ik iedereen om mij heen te haten en daarmee begonnen ook mijn woedeaanvallen. Vanaf mn 15e ben ik depressief en ging ik opnieuw in therapie, vorig jaar februari heb ik 6 maanden bij een dagbehandeling gelopen bij het GGZ, omdat ik een zelfmoordpoging had gedaan uit wanhoop en waarschijnlijk aandacht, omdat ik er niet meer zelf uit kwam.
Sinds vorig jaar november heb ik de diagnose ADD gekregen, heb medicijnen, neem ik keurig 3x per dag in, mijn concentratie voor school is wel beter, maar mijn gevoel van onzekerheid, down, wanhoop en haat zijn er nog steeds.
Mijn verleden is daarentegen ook niet echt toppie qua: pesten; vernederingen; fysiek geweld van leeftijdsgenoten; seksueel misbruik door "vriendje"; vriendschappen die stuk gaan; /teveel
Momenteel loop ik nog bij een groepstherapie en een psycholoog.. maar heb echt het gevoel dat niets werkt. Ik wil graag weer vrolijk zijn, lief zijn en voornamelijk normaal zijn. Ik doe zo ongelofelijk mijn best overal voor, probeer al 5 jaar oplossingen te zoeken en ik accepteer alle hulp van buitenaf. Denk ook wel dat ik het kan, alleen het mislukt gewoon elke keer voor mijn gevoel.
Nu, heb ik sinds 8 maanden een super lieve vriend en ik zag me echt oud met hem worden. Maar nu heb ik hem zo ver gekregen dat hij het gewoon niet meer weet, hij zegt dat hij super veel van me houdt maar dat hij het gewoonweg niet meer aan kan. We zijn nog bij elkaar ondanks dat we dikwijls ruzie hebben (meestal door mijn onredelijke gedrag tegenover hem). Hij blijft nog en is er nog steeds, maar ik ben bang dat ik hem weg jaag.
Heb hele lange tijd geprobeerd om alles in te houden binnen onze relatie, geïrriteerde of boze gevoelens weg drukken (bij onbenullige situaties waarbij het raar is dat ik zo op die manier reageer..) en gewoon verder gaan. Maar dan komt de klap later en is mijn woede/frustratie/irritatie uitbarsting nog veel erger!
Ik wil mijn vriend gewoon echt niet kwijt en hij is de eerste persoon die echt oprecht van mij houdt naast mijn familie. Ik voel me zo verliefd en gelukkig, alleen die gelukkige periodes gaat wel gepaard met mijn depressieve periodes. In die periodes ben ik dus een onmogelijk mens.
Samenvatting: ik heb ADD, ik ben depressief, ik ben niet redelijk, niet flexibel binnen een liefdesrelatie, heb last van woedeaanvallen als mijn emoties te ver op lopen, heb verlatingsangst en ben heel erg onzeker over mezelf en over wat ik doe, zeg en kan. Daarmee dreig ik mijn vriend kwijt te raken, wat ik absoluut niet wil en ik heb het gevoel dat ik in een negatief cirkeltje wandel waar ik niet uit kan komen, dat iets me in dat cirkeltje houdt. Waarschijnlijk is dat "iets" ikzelf.
Wie kent dit, heeft een idee voor me, heeft tips, anything, om me te kunnen helpen?
Bedankt voor het lezen... en dat ik mijn hart kon luchten, dat heb ik er al mee gewonnen
Dit is de eerste keer dat ik een forum benader, dus ik ben waarschijnlijk een echte leek hierin maar goed.. ik begin maar gewoon en dan zien we wel weer verder dacht ik zo.
Ik weet niet meer hoe ik nu verder moet.. ben de greep op de werkelijkheid verloren denk ik.
Wat is er aan de hand...
Nou, ik ben een jonge meid van 20 en loop al vanaf kinds af aan bij pychologen. Op mijn 6e had ik verlatingsangst door het overlijden van mijn oma en ging in therapie, maar was verder heel zachtaardig en lief. Tot mijn 14e, toen begon ik iedereen om mij heen te haten en daarmee begonnen ook mijn woedeaanvallen. Vanaf mn 15e ben ik depressief en ging ik opnieuw in therapie, vorig jaar februari heb ik 6 maanden bij een dagbehandeling gelopen bij het GGZ, omdat ik een zelfmoordpoging had gedaan uit wanhoop en waarschijnlijk aandacht, omdat ik er niet meer zelf uit kwam.
Sinds vorig jaar november heb ik de diagnose ADD gekregen, heb medicijnen, neem ik keurig 3x per dag in, mijn concentratie voor school is wel beter, maar mijn gevoel van onzekerheid, down, wanhoop en haat zijn er nog steeds.
Mijn verleden is daarentegen ook niet echt toppie qua: pesten; vernederingen; fysiek geweld van leeftijdsgenoten; seksueel misbruik door "vriendje"; vriendschappen die stuk gaan; /teveel
Momenteel loop ik nog bij een groepstherapie en een psycholoog.. maar heb echt het gevoel dat niets werkt. Ik wil graag weer vrolijk zijn, lief zijn en voornamelijk normaal zijn. Ik doe zo ongelofelijk mijn best overal voor, probeer al 5 jaar oplossingen te zoeken en ik accepteer alle hulp van buitenaf. Denk ook wel dat ik het kan, alleen het mislukt gewoon elke keer voor mijn gevoel.
Nu, heb ik sinds 8 maanden een super lieve vriend en ik zag me echt oud met hem worden. Maar nu heb ik hem zo ver gekregen dat hij het gewoon niet meer weet, hij zegt dat hij super veel van me houdt maar dat hij het gewoonweg niet meer aan kan. We zijn nog bij elkaar ondanks dat we dikwijls ruzie hebben (meestal door mijn onredelijke gedrag tegenover hem). Hij blijft nog en is er nog steeds, maar ik ben bang dat ik hem weg jaag.
Heb hele lange tijd geprobeerd om alles in te houden binnen onze relatie, geïrriteerde of boze gevoelens weg drukken (bij onbenullige situaties waarbij het raar is dat ik zo op die manier reageer..) en gewoon verder gaan. Maar dan komt de klap later en is mijn woede/frustratie/irritatie uitbarsting nog veel erger!
Ik wil mijn vriend gewoon echt niet kwijt en hij is de eerste persoon die echt oprecht van mij houdt naast mijn familie. Ik voel me zo verliefd en gelukkig, alleen die gelukkige periodes gaat wel gepaard met mijn depressieve periodes. In die periodes ben ik dus een onmogelijk mens.
Samenvatting: ik heb ADD, ik ben depressief, ik ben niet redelijk, niet flexibel binnen een liefdesrelatie, heb last van woedeaanvallen als mijn emoties te ver op lopen, heb verlatingsangst en ben heel erg onzeker over mezelf en over wat ik doe, zeg en kan. Daarmee dreig ik mijn vriend kwijt te raken, wat ik absoluut niet wil en ik heb het gevoel dat ik in een negatief cirkeltje wandel waar ik niet uit kan komen, dat iets me in dat cirkeltje houdt. Waarschijnlijk is dat "iets" ikzelf.
Wie kent dit, heeft een idee voor me, heeft tips, anything, om me te kunnen helpen?
Bedankt voor het lezen... en dat ik mijn hart kon luchten, dat heb ik er al mee gewonnen
woensdag 8 juni 2011 om 13:25
woensdag 8 juni 2011 om 13:27
Geen raad wel een en misschien een tip mbt tot je woedeeaanvallen, maar gok dat je die al wel eerder hebt gehad.
Herken jij het voorstadium van je woede-aanvallen? Ik heb ze ook, dacht in eerste instantie dat het me overkwam, alsof er ineens een rode waas over me heen kwam, maar inmiddels ben ik erachter dat ik vlak daarvoor héél warm word en begin te trillen. Dat is dus voor mij het moment waarop ik nog kan ingrijpen. Ik heb als tips meegekregen om me dan op iets anders te concentreren, liefst fysiek, dus iets uit de vriezer pakken en tegen me aan duwen, onder ijskoude douche gaan staan of weglopen. De laatste werkt nog het beste bij mij.
Herken jij het voorstadium van je woede-aanvallen? Ik heb ze ook, dacht in eerste instantie dat het me overkwam, alsof er ineens een rode waas over me heen kwam, maar inmiddels ben ik erachter dat ik vlak daarvoor héél warm word en begin te trillen. Dat is dus voor mij het moment waarop ik nog kan ingrijpen. Ik heb als tips meegekregen om me dan op iets anders te concentreren, liefst fysiek, dus iets uit de vriezer pakken en tegen me aan duwen, onder ijskoude douche gaan staan of weglopen. De laatste werkt nog het beste bij mij.
woensdag 8 juni 2011 om 13:32
Wat ontzettend kut voor je!
Het is voor mij niet herkenbaar, maar leef erg met je mee. Heb je het gevoel dat je met de groepstherapie en de psycholoog wel vooruitgang boekt? Anders is het misschien raadzaam om verder te kijken naar een andere therapeut/psycholoog.
En is er iets waarin je alle frustraties kwijt kan? Misschien dat dit door een sport/hobby zou kunnen? En heb je een studie/werk waarin je je gelukkig voelt?
Het is voor mij niet herkenbaar, maar leef erg met je mee. Heb je het gevoel dat je met de groepstherapie en de psycholoog wel vooruitgang boekt? Anders is het misschien raadzaam om verder te kijken naar een andere therapeut/psycholoog.
En is er iets waarin je alle frustraties kwijt kan? Misschien dat dit door een sport/hobby zou kunnen? En heb je een studie/werk waarin je je gelukkig voelt?
woensdag 8 juni 2011 om 13:47
@ mali,
dankje voor de knuff
goede tip denk ik! om gewoon alles eruit te gooien door te schrijven wat ik voel en denk zodat mijn vriend er geen last van heeft thanks, ga ik proberen.
@ justme,
ook thanks voor de knuff
ja ik herken het voorstadium, ik voel een enorme adrenaline stoot, meestal loop ik dan weg, ga ik buiten wandelen of rennen en even weer tot mezelf komen. Maar soms kan ik niet weg en word ik tegengehouden door mensen die "ruzie" met me maken nja waar ik dan ruzie mee maak waarschijnlijk en dan komt het er gewoon uit. Enig idee waar het bij jou vandaan komt? Waarom je woedeaanvallen hebt?
@onzinvol ,
ook bedankt voor de knuffel
nou, de bij groepstherapie heb ik het gevoel dat ik meer anderen aan het helpen ben. Dat is mijn aard denk ik, heb altijd advies en raad voor anderen, maar voor mezelf kom ik niet zo ver. Psycholoog helpt wel wat qua dat ik me begrepen voel, maar zodra ik weer buiten sta, in mn eentje, dan word het al snel minder.
Ik volleybalde, op redelijk hoog niveau, maar door de depressie en alles had ik daar geen zin meer in, geen puf om uit huis te gaan etc.
Maar... nu je het zo zegt, sinds ik met volleybal gestopt ben.. is het wel erger geworden.. dat ik meer gefrustreerd ben over kleine dingen. Denk dat ik maar eens een volleybalclub moet opzoeken... thanks!
dankje voor de knuff
goede tip denk ik! om gewoon alles eruit te gooien door te schrijven wat ik voel en denk zodat mijn vriend er geen last van heeft thanks, ga ik proberen.
@ justme,
ook thanks voor de knuff
ja ik herken het voorstadium, ik voel een enorme adrenaline stoot, meestal loop ik dan weg, ga ik buiten wandelen of rennen en even weer tot mezelf komen. Maar soms kan ik niet weg en word ik tegengehouden door mensen die "ruzie" met me maken nja waar ik dan ruzie mee maak waarschijnlijk en dan komt het er gewoon uit. Enig idee waar het bij jou vandaan komt? Waarom je woedeaanvallen hebt?
@onzinvol ,
ook bedankt voor de knuffel
nou, de bij groepstherapie heb ik het gevoel dat ik meer anderen aan het helpen ben. Dat is mijn aard denk ik, heb altijd advies en raad voor anderen, maar voor mezelf kom ik niet zo ver. Psycholoog helpt wel wat qua dat ik me begrepen voel, maar zodra ik weer buiten sta, in mn eentje, dan word het al snel minder.
Ik volleybalde, op redelijk hoog niveau, maar door de depressie en alles had ik daar geen zin meer in, geen puf om uit huis te gaan etc.
Maar... nu je het zo zegt, sinds ik met volleybal gestopt ben.. is het wel erger geworden.. dat ik meer gefrustreerd ben over kleine dingen. Denk dat ik maar eens een volleybalclub moet opzoeken... thanks!
woensdag 8 juni 2011 om 14:06
Van sporten maak je endorfine (zo heet het geloof ik) aan en dat maakt gelukkig. Juist niet alle dingen waar je normaal van geniet aan de kant schuiven. Misschien is hoog niveau te zwaar, kijk of je op een club gewoon eens mee mag trainen zonder dat je gelijk mee moet doen aan wedstrijden enz. Ontspanningsoefeningen doen, leuke hobby's! En idd lekker schrijven, knal het eruit op papier dan hoef je het ook niet op te kroppen en je valt er niemand me "lastig". Enne denk ook aan jezelf, jij bent er ook en je mag er zijn! Goed voor jezelf zorgen, niet alleen voor anderen
Never look down on anybody, unless you're helping them Up.
woensdag 8 juni 2011 om 14:07
Ook een knuffel van mij.
Wat klink je ongelukkig! Hou je wel van jezelf? Want je bent alleen maar negatief over jezelf. En dat kan niet het enige zijn wat jij bent. Je hebt een lieve vriend die de mooie kanten aan jou ziet. Anders was hij echt niet bij je.
Weet je psycholoog hoe je je voelt? Heb je hem/haar het bovenstaande verteld? Hard gezegd: Als jij niet laat zien waarmee je zit, kan geen enkele therapeut je helpen. Pas als jij de diepste, donkerste emoties toelaat in jezelf en die laat zien in een therapie, kan je ze aanpakken. Anders blijft het een pleister plakken, zonder de echte problemen aan te pakken.
Je bent het waard! Dat lieve kind is niet weg, het is alleen even verstopt achter een schild waarmee je dacht dat je de wereld beter aan kon. Maar het is tijd om het schild beetje bij beetje te laten zakken.
Wat klink je ongelukkig! Hou je wel van jezelf? Want je bent alleen maar negatief over jezelf. En dat kan niet het enige zijn wat jij bent. Je hebt een lieve vriend die de mooie kanten aan jou ziet. Anders was hij echt niet bij je.
Weet je psycholoog hoe je je voelt? Heb je hem/haar het bovenstaande verteld? Hard gezegd: Als jij niet laat zien waarmee je zit, kan geen enkele therapeut je helpen. Pas als jij de diepste, donkerste emoties toelaat in jezelf en die laat zien in een therapie, kan je ze aanpakken. Anders blijft het een pleister plakken, zonder de echte problemen aan te pakken.
Je bent het waard! Dat lieve kind is niet weg, het is alleen even verstopt achter een schild waarmee je dacht dat je de wereld beter aan kon. Maar het is tijd om het schild beetje bij beetje te laten zakken.
woensdag 8 juni 2011 om 14:11
woensdag 8 juni 2011 om 14:16
@Mali,
ja dat lijkt me wel een goed plan, hoog niveau kan ik nu ook gewoon niet aan omdat ik al een anderhalf jaar ertussen uit ben maar ik ga het proberen en dat schrijven ook!
@isadoro,
thankss
nou nee je kan niet echt zeggen dat ik van mezelf hou, mensen zeggen wel eens van leer eerst van jezelf te houden dan pas kun je van anderen houden. Maar dat is in mijn ogen bullshit, want ik voel zeker wel liefde, alleen niet voor mezelf.
Mijn psycholoog weet ervan, moest zelfs oefening doen voor de spiegel om tegen mijn spiegelbeeld te zeggen van: ik hou van mezelf. Maar dat had ook niet echt effect voor mijn gevoel. Je hebt wel een punt inderdaad, dat ik echt alles moet zeggen, soms denk ik bij de psycholoog van: zal ik dan wel zeggen? is dat wel belangrijk of relevant? dat soort dingen en dan ga ik twijfelen en zeg ik t uiteindelijk niet.
Ik weet niet of het nu nog steeds een schild is, laat de laatste tijd steeds meer van mijn emoties zien namelijk, huil vaker, laat weten als ik me niet goed voel (lees, down voel) etc.. Dat schild is al een stuk gezakt, mr weet waar mijn rare reacties vandaan komen. En hoe ik me soms gedraag is het net alsof iemand zojuist heeft gezegd dat hij me van een brug af gaat gooien terwijl er iets heel onbenulligs gebeurd als: de telefoon niet opnemen omdat hij onder de douche staat bv
t klopt gewoon niet..
ja dat lijkt me wel een goed plan, hoog niveau kan ik nu ook gewoon niet aan omdat ik al een anderhalf jaar ertussen uit ben maar ik ga het proberen en dat schrijven ook!
@isadoro,
thankss
nou nee je kan niet echt zeggen dat ik van mezelf hou, mensen zeggen wel eens van leer eerst van jezelf te houden dan pas kun je van anderen houden. Maar dat is in mijn ogen bullshit, want ik voel zeker wel liefde, alleen niet voor mezelf.
Mijn psycholoog weet ervan, moest zelfs oefening doen voor de spiegel om tegen mijn spiegelbeeld te zeggen van: ik hou van mezelf. Maar dat had ook niet echt effect voor mijn gevoel. Je hebt wel een punt inderdaad, dat ik echt alles moet zeggen, soms denk ik bij de psycholoog van: zal ik dan wel zeggen? is dat wel belangrijk of relevant? dat soort dingen en dan ga ik twijfelen en zeg ik t uiteindelijk niet.
Ik weet niet of het nu nog steeds een schild is, laat de laatste tijd steeds meer van mijn emoties zien namelijk, huil vaker, laat weten als ik me niet goed voel (lees, down voel) etc.. Dat schild is al een stuk gezakt, mr weet waar mijn rare reacties vandaan komen. En hoe ik me soms gedraag is het net alsof iemand zojuist heeft gezegd dat hij me van een brug af gaat gooien terwijl er iets heel onbenulligs gebeurd als: de telefoon niet opnemen omdat hij onder de douche staat bv
t klopt gewoon niet..
woensdag 8 juni 2011 om 14:25
@ Danayla
ben getest op borderline en dat was het absoluut niet zei de psychiater van de borderline afdeling, werd doorverwezen naar ADHD t schijnt allemaal op elkaar te lijken.
@Boefje
Is dat een medicijn? lijkt me wel, wat voor iets is het?
@okkie,
thanks, ja dat is ook de reden dat ik het er maar op gezet heb, wat meer kijkers van buitenaf ookal kent niemand me thanks voor je berichtje
ben getest op borderline en dat was het absoluut niet zei de psychiater van de borderline afdeling, werd doorverwezen naar ADHD t schijnt allemaal op elkaar te lijken.
@Boefje
Is dat een medicijn? lijkt me wel, wat voor iets is het?
@okkie,
thanks, ja dat is ook de reden dat ik het er maar op gezet heb, wat meer kijkers van buitenaf ookal kent niemand me thanks voor je berichtje
woensdag 8 juni 2011 om 14:29
quote:houvanjezelf schreef op 08 juni 2011 @ 14:24:
[...]
Ik lees dat je veel doet voor anderen.
Daaruit kan volgen dat je weinig voor jezelf doet.
Dat kost veel energie, als je steeds jezelf aan de kant zet ..
hm, misschien wel, maar, hm.. daar moet ik even over nadenken... wat ik wel bv heb is dat ik nu een opdracht maak voor mn vriend voor school [zelfde studie] omdat hij het te druk heeft. Ik moet die opdracht ook maken hoor dus ik maak m gewoon 2x.. 1x met mijn rekenwaardes en 1x met zijn rekenwaardes [veel kopieren en plakken en alleen de waarden veranderen] maar ik heb het ook ontiegelijk druk met mijn overige opdrachten alleen dat zeg ik dan niet tegen hem en ik maak zijn opdracht gewoon om hem te verlichten met zijn drukke periode..
dat is dan wat nu speelt.. maar bedoel je dat dan?
[...]
Ik lees dat je veel doet voor anderen.
Daaruit kan volgen dat je weinig voor jezelf doet.
Dat kost veel energie, als je steeds jezelf aan de kant zet ..
hm, misschien wel, maar, hm.. daar moet ik even over nadenken... wat ik wel bv heb is dat ik nu een opdracht maak voor mn vriend voor school [zelfde studie] omdat hij het te druk heeft. Ik moet die opdracht ook maken hoor dus ik maak m gewoon 2x.. 1x met mijn rekenwaardes en 1x met zijn rekenwaardes [veel kopieren en plakken en alleen de waarden veranderen] maar ik heb het ook ontiegelijk druk met mijn overige opdrachten alleen dat zeg ik dan niet tegen hem en ik maak zijn opdracht gewoon om hem te verlichten met zijn drukke periode..
dat is dan wat nu speelt.. maar bedoel je dat dan?
woensdag 8 juni 2011 om 14:35
quote:houvanjezelf schreef op 08 juni 2011 @ 14:32:
Dat bedoel ik inderdaad.
Hoe vaak zeg jij nee?
Stel jezelf eens voor samen te wonen met iemand die alsmaar instemt met alles wat jij zegt.
Nooit een andere mening heeft en alles doet om je te plezieren.
Hoe zou dat voelen voor jou??
nou ik heb wel echt grenzen met wat ik wel en niet wil, zeg vaak genoeg nee eigenlijk.. alleen voor mn vriend, wil ik gewoon super lief doen en laten zien dat ik van m hou en om hem geef en dat uit ik waarschijnlijk zo..
hij vroeg er btw niet om dat ik die opdr voor hem ging maken, stelde ik zelf voor weet ook niet waarom, waarschijnlijk om m te laten zien dat ik dat voor hem over heb..
Dat bedoel ik inderdaad.
Hoe vaak zeg jij nee?
Stel jezelf eens voor samen te wonen met iemand die alsmaar instemt met alles wat jij zegt.
Nooit een andere mening heeft en alles doet om je te plezieren.
Hoe zou dat voelen voor jou??
nou ik heb wel echt grenzen met wat ik wel en niet wil, zeg vaak genoeg nee eigenlijk.. alleen voor mn vriend, wil ik gewoon super lief doen en laten zien dat ik van m hou en om hem geef en dat uit ik waarschijnlijk zo..
hij vroeg er btw niet om dat ik die opdr voor hem ging maken, stelde ik zelf voor weet ook niet waarom, waarschijnlijk om m te laten zien dat ik dat voor hem over heb..
woensdag 8 juni 2011 om 15:52
quote:morrighan90 schreef op 08 juni 2011 @ 14:35:
[...]
waarschijnlijk om m te laten zien dat ik dat voor hem over heb..
Misschien kun je beter andere manieren zoeken om hem te laten weten hoeveel je van hem houdt. Zo plan je je eigen agenda propvol met gevolg dat je zelf overloopt. En inderdaad dat vreet energie
(ik spreek uit ervaring met jarenlange despressieve gevoelens, altijd maar bezig om anderen te pleasen, heb super-perfectionistisch gedrag door m'n onzekerheid)
Anyway je vriend vroeg er niet om. Dus maak je die opdracht niet zal hij zeker niet teleurgesteld zijn, hij verwachtte namelijk niks.
Verwacht je ook zo'n dingen van hem terug? Dat ie uit zichzelf jouw huiswerk gaat maken?
Zeg hem gewoon dat je hem geweldig vindt, ga een avondje samen naar de bios of uit eten. Stuur em een lief kaartje of gewoon een smsje dat je erg blij met hem bent.
Houden van zit em niet in "klusjes" voor een ander opknappen.
[...]
waarschijnlijk om m te laten zien dat ik dat voor hem over heb..
Misschien kun je beter andere manieren zoeken om hem te laten weten hoeveel je van hem houdt. Zo plan je je eigen agenda propvol met gevolg dat je zelf overloopt. En inderdaad dat vreet energie
(ik spreek uit ervaring met jarenlange despressieve gevoelens, altijd maar bezig om anderen te pleasen, heb super-perfectionistisch gedrag door m'n onzekerheid)
Anyway je vriend vroeg er niet om. Dus maak je die opdracht niet zal hij zeker niet teleurgesteld zijn, hij verwachtte namelijk niks.
Verwacht je ook zo'n dingen van hem terug? Dat ie uit zichzelf jouw huiswerk gaat maken?
Zeg hem gewoon dat je hem geweldig vindt, ga een avondje samen naar de bios of uit eten. Stuur em een lief kaartje of gewoon een smsje dat je erg blij met hem bent.
Houden van zit em niet in "klusjes" voor een ander opknappen.
donderdag 9 juni 2011 om 13:53
quote:koekie1980 schreef op 08 juni 2011 @ 15:52:
[...]
Misschien kun je beter andere manieren zoeken om hem te laten weten hoeveel je van hem houdt. Zo plan je je eigen agenda propvol met gevolg dat je zelf overloopt. En inderdaad dat vreet energie
(ik spreek uit ervaring met jarenlange despressieve gevoelens, altijd maar bezig om anderen te pleasen, heb super-perfectionistisch gedrag door m'n onzekerheid)
Anyway je vriend vroeg er niet om. Dus maak je die opdracht niet zal hij zeker niet teleurgesteld zijn, hij verwachtte namelijk niks.
Verwacht je ook zo'n dingen van hem terug? Dat ie uit zichzelf jouw huiswerk gaat maken?
Zeg hem gewoon dat je hem geweldig vindt, ga een avondje samen naar de bios of uit eten. Stuur em een lief kaartje of gewoon een smsje dat je erg blij met hem bent.
Houden van zit em niet in "klusjes" voor een ander opknappen.
ik verwacht eigenlijk niks van hem om te doen.. alleen dat hij lief tegen me is en dat is hij wel dus ik vind alles prima.. hij doet soms is een keer wat voor mij.. zeg maar in verhouding doe ik meer voor hem dan hij voor mij.. maar vind ik niet erg.. doe graag die dingen.. zoals ontbijt maken voor hem, soms ruim ik gewoon zijn kamer op omdat hij heel slordig is en ik niet.. mja hij doet dat niet bij mij en vind ik ook helemaal niet erg.. zolang hij maar lief tegen me is, mijn enige eis
mr dat doe ik ook wel, neem m regelmatig mee naar de bios of dat we film gaan kijken of dat we uit eten gaan en ik stuur m soms een e card of ik maak een gedichtje of tekening [klinkt lame, tekening.. mr ik kan redelijk goed tekenen al zeg ik t zelf
] dus dat doe ik ook wel..
misschien doe ik teveel.. zoals jij zegt om iedereen te pleasen indd.. nja vooral mn vriend dan.. omdat hij gewoon t belangrijkste is in mijn leven
maar ik doe t denk ik ook om dingen goed te maken als ik weer stom reageer of boos word zonder reden.. dat ik daarom die klusjes voor m doe.. want ik zeg niet zo heel vaak sorry.. bijna nooit.. wel voor onbenullige dingen bv als ik iemand aanstoot etc maar nooit voor ruzie's of wat dan ook.. want ik acht mezelf altijd gelijk bij dat soort dingen ookal weet ik dat ik hartstikke fout zit.. toch zeg ik geen sorry..
weet ook niet waarom ik dat niet doe.. mr omdat ik dat niet doe, doe ik extra veel voor hem
[...]
Misschien kun je beter andere manieren zoeken om hem te laten weten hoeveel je van hem houdt. Zo plan je je eigen agenda propvol met gevolg dat je zelf overloopt. En inderdaad dat vreet energie
(ik spreek uit ervaring met jarenlange despressieve gevoelens, altijd maar bezig om anderen te pleasen, heb super-perfectionistisch gedrag door m'n onzekerheid)
Anyway je vriend vroeg er niet om. Dus maak je die opdracht niet zal hij zeker niet teleurgesteld zijn, hij verwachtte namelijk niks.
Verwacht je ook zo'n dingen van hem terug? Dat ie uit zichzelf jouw huiswerk gaat maken?
Zeg hem gewoon dat je hem geweldig vindt, ga een avondje samen naar de bios of uit eten. Stuur em een lief kaartje of gewoon een smsje dat je erg blij met hem bent.
Houden van zit em niet in "klusjes" voor een ander opknappen.
ik verwacht eigenlijk niks van hem om te doen.. alleen dat hij lief tegen me is en dat is hij wel dus ik vind alles prima.. hij doet soms is een keer wat voor mij.. zeg maar in verhouding doe ik meer voor hem dan hij voor mij.. maar vind ik niet erg.. doe graag die dingen.. zoals ontbijt maken voor hem, soms ruim ik gewoon zijn kamer op omdat hij heel slordig is en ik niet.. mja hij doet dat niet bij mij en vind ik ook helemaal niet erg.. zolang hij maar lief tegen me is, mijn enige eis
mr dat doe ik ook wel, neem m regelmatig mee naar de bios of dat we film gaan kijken of dat we uit eten gaan en ik stuur m soms een e card of ik maak een gedichtje of tekening [klinkt lame, tekening.. mr ik kan redelijk goed tekenen al zeg ik t zelf
] dus dat doe ik ook wel..misschien doe ik teveel.. zoals jij zegt om iedereen te pleasen indd.. nja vooral mn vriend dan.. omdat hij gewoon t belangrijkste is in mijn leven
maar ik doe t denk ik ook om dingen goed te maken als ik weer stom reageer of boos word zonder reden.. dat ik daarom die klusjes voor m doe.. want ik zeg niet zo heel vaak sorry.. bijna nooit.. wel voor onbenullige dingen bv als ik iemand aanstoot etc
maar nooit voor ruzie's of wat dan ook.. want ik acht mezelf altijd gelijk bij dat soort dingen ookal weet ik dat ik hartstikke fout zit.. toch zeg ik geen sorry.. weet ook niet waarom ik dat niet doe.. mr omdat ik dat niet doe, doe ik extra veel voor hem
donderdag 9 juni 2011 om 15:16
quote:ik maak een gedichtje of tekening [klinkt lame, tekening.. mr ik kan redelijk goed tekenen al zeg ik t zelf
Niet zo negatief praten over jezelf! Mensen die dit lame vinden zijn stiekem waarschijnlijk stinkjaloers op jouw creatief talent!!
quote:maar ik doe t denk ik ook om dingen goed te maken als ik weer stom reageer of boos word zonder reden.. dat ik daarom die klusjes voor m doe..
Op zich lijkt me het niet verkeerd om voor een ander extra lief te zijn om iets goed te maken.
Maar uit een vorige post zijn jouw woorden "maar ik heb het ook ontiegelijk druk met mijn overige opdrachten alleen dat zeg ik dan niet tegen hem en ik maak zijn opdracht gewoon om hem te verlichten met zijn drukke periode.. "
dan is het toch makkelijk voor jou om even 10 minuutjes je gedoe uit te praten, sorry zeggen, en weer verdergaan met JOUW ding in plaats van uren "moeten" besteden aan zijn huiswerk / zijn rommel / zijn.....
Met woede-aanvallen heb ik geen ervaring, wel met eet-aanvallen. Hierbij heb ik in mijn therapie geleerd om ze te herkennen zodat ik ze aan voel komen. En dan rustig blijven en afleiding zoeken.
Niet zo negatief praten over jezelf! Mensen die dit lame vinden zijn stiekem waarschijnlijk stinkjaloers op jouw creatief talent!!
quote:maar ik doe t denk ik ook om dingen goed te maken als ik weer stom reageer of boos word zonder reden.. dat ik daarom die klusjes voor m doe..
Op zich lijkt me het niet verkeerd om voor een ander extra lief te zijn om iets goed te maken.
Maar uit een vorige post zijn jouw woorden "maar ik heb het ook ontiegelijk druk met mijn overige opdrachten alleen dat zeg ik dan niet tegen hem en ik maak zijn opdracht gewoon om hem te verlichten met zijn drukke periode.. "
dan is het toch makkelijk voor jou om even 10 minuutjes je gedoe uit te praten, sorry zeggen, en weer verdergaan met JOUW ding in plaats van uren "moeten" besteden aan zijn huiswerk / zijn rommel / zijn.....
Met woede-aanvallen heb ik geen ervaring, wel met eet-aanvallen. Hierbij heb ik in mijn therapie geleerd om ze te herkennen zodat ik ze aan voel komen. En dan rustig blijven en afleiding zoeken.
donderdag 9 juni 2011 om 19:08
vrijdag 10 juni 2011 om 10:28
quote:morrighan90 schreef op 08 juni 2011 @ 13:47:
@ justme,
ook thanks voor de knuff
ja ik herken het voorstadium, ik voel een enorme adrenaline stoot, meestal loop ik dan weg, ga ik buiten wandelen of rennen en even weer tot mezelf komen. Maar soms kan ik niet weg en word ik tegengehouden door mensen die "ruzie" met me maken nja waar ik dan ruzie mee maak waarschijnlijk en dan komt het er gewoon uit. Enig idee waar het bij jou vandaan komt? Waarom je woedeaanvallen hebt?
Dat heb ik precies hetzelfde. Om het kort te houden heb ik een nare start in het leven gehad waar ik nog steeds niet helemaal overheen ben.
@ justme,
ook thanks voor de knuff
ja ik herken het voorstadium, ik voel een enorme adrenaline stoot, meestal loop ik dan weg, ga ik buiten wandelen of rennen en even weer tot mezelf komen. Maar soms kan ik niet weg en word ik tegengehouden door mensen die "ruzie" met me maken nja waar ik dan ruzie mee maak waarschijnlijk en dan komt het er gewoon uit. Enig idee waar het bij jou vandaan komt? Waarom je woedeaanvallen hebt?
Dat heb ik precies hetzelfde. Om het kort te houden heb ik een nare start in het leven gehad waar ik nog steeds niet helemaal overheen ben.
vrijdag 10 juni 2011 om 10:34
quote:morrighan90 schreef op 08 juni 2011 @ 14:16:
nou nee je kan niet echt zeggen dat ik van mezelf hou, mensen zeggen wel eens van leer eerst van jezelf te houden dan pas kun je van anderen houden. Maar dat is in mijn ogen bullshit, want ik voel zeker wel liefde, alleen niet voor mezelf.
Mijn psycholoog weet ervan, moest zelfs oefening doen voor de spiegel om tegen mijn spiegelbeeld te zeggen van: ik hou van mezelf. Maar dat had ook niet echt effect voor mijn gevoel. Dat heb ik ook moeten doen.. nou ik hou nog steeds niet van mezelf hoor, zal er denk ik ook nooit van komen.
nou nee je kan niet echt zeggen dat ik van mezelf hou, mensen zeggen wel eens van leer eerst van jezelf te houden dan pas kun je van anderen houden. Maar dat is in mijn ogen bullshit, want ik voel zeker wel liefde, alleen niet voor mezelf.
Mijn psycholoog weet ervan, moest zelfs oefening doen voor de spiegel om tegen mijn spiegelbeeld te zeggen van: ik hou van mezelf. Maar dat had ook niet echt effect voor mijn gevoel. Dat heb ik ook moeten doen.. nou ik hou nog steeds niet van mezelf hoor, zal er denk ik ook nooit van komen.
