Relaties
alle pijlers
vertrouwen na vreemdgaan
dinsdag 18 mei 2010 om 09:34
Lieve allemaal,
het is een behoorlijk uitgekauwd onderwerp, maar ik wil graag jullie specifieke mening over een specifiek onderdeel van vreemdgaan.
Mijn man is vreemdgegaan. Hij heeft een paar maanden een buitenechtelijke relatie gehad. Na de achtbaan van de ontdekking en alle shit die daar op volgt hebben we vorige week besloten samen in therapie te gaan. De reden dat ik daar toe heb besloten is dat hij heeft aangegeven dat het echt over is met die andere dame. Dat had hij in de maanden daarvoor niet gezegd. Hij zegt zelf dat hij is "wakker geworden" uit een roze droom.
Ik heb alle betreffende topics hier gelezen en ik weet dat velen van jullie iets dergelijks hebben meegemaakt, met verschillende afloop. Mijn vraag aan jullie is de volgende: ik heb de afgelopen tijd als een soort halve gek mijn man lopen controleren. Ik ben behoorlijk handig met internet enzo en kan daardoor een aantal dingen vrij gemakkelijk uitzoeken. Ik heb niets gevonden. Ik ben over mijn controles helemaal open en eerlijk tegen mijn man. Hij houdt me ook op geen enkele manier tegen en geeft inzage in zijn telefoon en mail en alles wat ik maar wil op ieder moment dat ik dat vraag.
Mijn probleem is echter dat ik me realiseer dat dit een zinloze actie is. Ookal zou ik de rest van mijn leven 24 uur per dag besteden aan het controleren van mijn man en die betreffende dame, mijn angst dat er iets aan mijn aandacht ontsnapt zou niet minder worden. Ik begrijp namelijk (zeker na het lezen van alle verhalen hier) dat er 1000-en-1 manieren zijn om iemand te bedriegen. Ik wil daarom stoppen met controleren en me richten op al het positieve dat mijn man duidelijk doet. Hoe kijken jullie hier tegenaan?
Nog even een uitleg van mijn naam: in de therapie hebben we moeten beloven dat we over de inhoud van de therapie niet praten met vrienden en familie. Daarom gebruik ik nu het forum als uitlaatklep. Overigens hebben we ook moeten beloven dat we gedurende het traject (14 weken) een soort "stolp" over onze relatie zetten. We mogen in die tijd niet beslissen dat we 'er uit zijn' of dat 'het niet werkt'. We moeten het hele traject afmaken en pas aan het einde mogen we beslissen of we bij elkaar willen en kunnen blijven of niet.
Ik zie uit naar jullie reacties.
het is een behoorlijk uitgekauwd onderwerp, maar ik wil graag jullie specifieke mening over een specifiek onderdeel van vreemdgaan.
Mijn man is vreemdgegaan. Hij heeft een paar maanden een buitenechtelijke relatie gehad. Na de achtbaan van de ontdekking en alle shit die daar op volgt hebben we vorige week besloten samen in therapie te gaan. De reden dat ik daar toe heb besloten is dat hij heeft aangegeven dat het echt over is met die andere dame. Dat had hij in de maanden daarvoor niet gezegd. Hij zegt zelf dat hij is "wakker geworden" uit een roze droom.
Ik heb alle betreffende topics hier gelezen en ik weet dat velen van jullie iets dergelijks hebben meegemaakt, met verschillende afloop. Mijn vraag aan jullie is de volgende: ik heb de afgelopen tijd als een soort halve gek mijn man lopen controleren. Ik ben behoorlijk handig met internet enzo en kan daardoor een aantal dingen vrij gemakkelijk uitzoeken. Ik heb niets gevonden. Ik ben over mijn controles helemaal open en eerlijk tegen mijn man. Hij houdt me ook op geen enkele manier tegen en geeft inzage in zijn telefoon en mail en alles wat ik maar wil op ieder moment dat ik dat vraag.
Mijn probleem is echter dat ik me realiseer dat dit een zinloze actie is. Ookal zou ik de rest van mijn leven 24 uur per dag besteden aan het controleren van mijn man en die betreffende dame, mijn angst dat er iets aan mijn aandacht ontsnapt zou niet minder worden. Ik begrijp namelijk (zeker na het lezen van alle verhalen hier) dat er 1000-en-1 manieren zijn om iemand te bedriegen. Ik wil daarom stoppen met controleren en me richten op al het positieve dat mijn man duidelijk doet. Hoe kijken jullie hier tegenaan?
Nog even een uitleg van mijn naam: in de therapie hebben we moeten beloven dat we over de inhoud van de therapie niet praten met vrienden en familie. Daarom gebruik ik nu het forum als uitlaatklep. Overigens hebben we ook moeten beloven dat we gedurende het traject (14 weken) een soort "stolp" over onze relatie zetten. We mogen in die tijd niet beslissen dat we 'er uit zijn' of dat 'het niet werkt'. We moeten het hele traject afmaken en pas aan het einde mogen we beslissen of we bij elkaar willen en kunnen blijven of niet.
Ik zie uit naar jullie reacties.
dinsdag 18 mei 2010 om 10:28
quote:magnietpraten schreef op 18 mei 2010 @ 10:23:
@DNM ja...dat klopt. Niet alleen hij maar ook ik heb zo mijn gebreken.
Wat je eerder schrijft over het geloven in mijzelf: ik weet dat daar de sleutel ligt. Alleen als duidelijk is dat ik ook kan leven zonder hem, is een leven met hem mogelijk. We hebben ons beiden zo laten regeren door angst! Dat is uiteindelijk de grote vernietigende kracht geweest.Valkuil voor velen hoor. Verdwijnen in een comfortzone van angst. Dat doet nare dingen. Feit dat jullie dit zien, geeft de relatie meteen al een grotere kans
@DNM ja...dat klopt. Niet alleen hij maar ook ik heb zo mijn gebreken.
Wat je eerder schrijft over het geloven in mijzelf: ik weet dat daar de sleutel ligt. Alleen als duidelijk is dat ik ook kan leven zonder hem, is een leven met hem mogelijk. We hebben ons beiden zo laten regeren door angst! Dat is uiteindelijk de grote vernietigende kracht geweest.Valkuil voor velen hoor. Verdwijnen in een comfortzone van angst. Dat doet nare dingen. Feit dat jullie dit zien, geeft de relatie meteen al een grotere kans
dinsdag 18 mei 2010 om 10:37
Weten wat je wilt is erg belangrijk MNP.
Als je geen doel hebt en niet weet waar je naartoe wilt, is elke kant die je gaat goed.
Angst om elkaar te verliezen verlamt je ook.
Vanuit die angst durf je niets te doen, ook niet aan te geven dat dingen niet goed zijn.
Vertrouwen in een ander hebben, betekent tevens dat je vetrouwen moet hebben in jezelf.
Als je geen doel hebt en niet weet waar je naartoe wilt, is elke kant die je gaat goed.
Angst om elkaar te verliezen verlamt je ook.
Vanuit die angst durf je niets te doen, ook niet aan te geven dat dingen niet goed zijn.
Vertrouwen in een ander hebben, betekent tevens dat je vetrouwen moet hebben in jezelf.
dinsdag 18 mei 2010 om 10:40
dinsdag 18 mei 2010 om 12:20
Dat controleren, daarmee maak je jezelf inderdaad helemaal gek. Als iemand fout wil dan zijn er zo veel mogelijkheden om dat te doen. Met het ontdekken van de affaire is er ook bij de ander inzicht gekomen over sms- en mailverkeer en mocht men fout willen dan zal men daar zeker alert op zijn.
Hier werd er bijv. niet meer gepind in een restaurant (ik zag dat op de rekeningafschriften !!) maar met contant geld betaald. Niet slim om dan eerst te gaan pinnen voordat je uit gaat eten !!(ook dat zag ik dan weer vervolgens..)
Dit speelde overigens vlak na de ontdekking en dus in mijn zoektocht om bewijsmateriaal te leveren aangezien mijn partner bleef ontkennen.
Vertrouwen is een basic iets in een relatie. Met vreemdgaan wordt dit volledig onderuit gehaald.
Ik ben nu 1,5 jaar verder en krijg steeds meer het besef dat het vertrouwen niet meer volledig zal herstellen. Er is daarvoor te veel gebeurd, te veel gelogen, te veel (niet gezegd) ....en dus verzwegen, ontkend als ik ernaar vroeg etc.
Ook wij hebben relatietherapie gehad en iedere therapeut zal zo z'n eigen manier van bespreken en behandelen hebben.
Ik weet dus niet of dit goed of fout is. Maar ik zou graag zelf de regie in handen willen houden van mijn leven en mijn relatie.
De gesprekken met onze therapeut waren goed omdat er iemand bij was die objectief is en goede inzichten heeft gegeven en antwoorden bij ons heeft losgemaakt.
Maar het is en blijft een hele zwarte vlek in/op je relatie en het heeft bij/voor mij de glans weggehaald.
Hier werd er bijv. niet meer gepind in een restaurant (ik zag dat op de rekeningafschriften !!) maar met contant geld betaald. Niet slim om dan eerst te gaan pinnen voordat je uit gaat eten !!(ook dat zag ik dan weer vervolgens..)
Dit speelde overigens vlak na de ontdekking en dus in mijn zoektocht om bewijsmateriaal te leveren aangezien mijn partner bleef ontkennen.
Vertrouwen is een basic iets in een relatie. Met vreemdgaan wordt dit volledig onderuit gehaald.
Ik ben nu 1,5 jaar verder en krijg steeds meer het besef dat het vertrouwen niet meer volledig zal herstellen. Er is daarvoor te veel gebeurd, te veel gelogen, te veel (niet gezegd) ....en dus verzwegen, ontkend als ik ernaar vroeg etc.
Ook wij hebben relatietherapie gehad en iedere therapeut zal zo z'n eigen manier van bespreken en behandelen hebben.
Ik weet dus niet of dit goed of fout is. Maar ik zou graag zelf de regie in handen willen houden van mijn leven en mijn relatie.
De gesprekken met onze therapeut waren goed omdat er iemand bij was die objectief is en goede inzichten heeft gegeven en antwoorden bij ons heeft losgemaakt.
Maar het is en blijft een hele zwarte vlek in/op je relatie en het heeft bij/voor mij de glans weggehaald.
dinsdag 18 mei 2010 om 12:51
Ik vindt deze uitspraak best wel redelijk kloppen:
"Trust is like a mirror, you can fix it if it's broken, but you can still see the crack in that mother fuckers reflection."
is van Lady Gaga and Beyonce in telephone.
100% vertouwen zal niet meer gaan denk ik,
maar er kan wel een groot deel van vertrouwen terug komen.
Ik denk dat je toch ook meer op je hoede bent als je het eenmaal meegemaakt hebt dat je partner vreemd is gegaan, want je vergeet zoiets gewoon niet zo snel.
"Trust is like a mirror, you can fix it if it's broken, but you can still see the crack in that mother fuckers reflection."
is van Lady Gaga and Beyonce in telephone.
100% vertouwen zal niet meer gaan denk ik,
maar er kan wel een groot deel van vertrouwen terug komen.
Ik denk dat je toch ook meer op je hoede bent als je het eenmaal meegemaakt hebt dat je partner vreemd is gegaan, want je vergeet zoiets gewoon niet zo snel.
donderdag 16 juni 2011 om 17:14
Hallo MNP,
Het controleren herken ik ook. Het ergste vond ik dat ik van mezelf walgde dat ik dat deed. Toen heb ik besloten om het niet meer te doen, omdat je het vreemdgaan zelf ermee niet kunt voorkomen. Ik denk dat je zintuigen op dit moment zo goed functioneren dat je ´t wel merkt wanneer je partner je weer leugens vertelt. Waar ik zelf tegenaan loop is het feit dat 3 weken geleden zijn exminnares hem weer via een sms (na 8 ! maanden) geprobeerd heeft over te halen tot een afspraak. Dit heb ik niet ontdekt, maar mijn man vertelde het mijzelf. Hier had ik niet meer op gerekend.En ja, daarna heb ik dan toch nog eens zijn mobiel gecontroleerd, maar besloten om ´t hierbij te laten.
Het controleren herken ik ook. Het ergste vond ik dat ik van mezelf walgde dat ik dat deed. Toen heb ik besloten om het niet meer te doen, omdat je het vreemdgaan zelf ermee niet kunt voorkomen. Ik denk dat je zintuigen op dit moment zo goed functioneren dat je ´t wel merkt wanneer je partner je weer leugens vertelt. Waar ik zelf tegenaan loop is het feit dat 3 weken geleden zijn exminnares hem weer via een sms (na 8 ! maanden) geprobeerd heeft over te halen tot een afspraak. Dit heb ik niet ontdekt, maar mijn man vertelde het mijzelf. Hier had ik niet meer op gerekend.En ja, daarna heb ik dan toch nog eens zijn mobiel gecontroleerd, maar besloten om ´t hierbij te laten.
zaterdag 18 juni 2011 om 10:12
Hallo allemaal,
Ook ik zou net als vele anderen jullie mening willen horen.Praten erover kan ik niet echt met iemand.En je wilt je verhaal toch wel eens kwijt en horen hoe anderen er tegenaan kijken.
Ik ben nu 21 jaar getrouwd.4 jaar geleden is mijn man vreemdgegaan.(hij vindt dit zelf geen vreemdgaan,omdat ik hem toen de deur heb uitgezet ??) Ik heb hem de deur uitgezet,omdat het toen al niet lekker liep en ik al aanvoelde dat hij mij al voorloog en bedroog.Bleek achteraf te kloppen.Vrouwelijke intuïtie zullen we maar zeggen. Wij zijn toen in relatietherapie geweest,en ik wilde ervoor gaan! We wilden het nog een kans geven. Alleen heb ik nooit gerealiseerd wat 'vreemdgaan' voor een impact kan hebben.Vergeven kan je,maar vergeten doe je het nooit.
Nu hoopte ik,na een nieuwe start,dat mijn man zijn best ging doen om bij mij het vertrouwen weer te herstellen.Maar nee,hij ging mij juist wantrouwen. Mijn telefoon checken,kijken of ik wel gelijk vanuit m'n werk naar huis ging,als ik iets te lang wegbleef met boodschappen doen had ik een ander.En nog veel meer om op te noemen. En ik me maar steeds verdedigen en verantwoorden.Dit heeft heel lang geduurd.Ik werd er radeloos van.Hoe kan het vertrouwen in hem terugkomen als hij mij niet vertrouwd???
Ingewikkeld hè.
Nu is hij al een poos zover dat hij dat check-gedrag kan loslaten en hierin heel erg veranderd is. Maar ik heb nog steeds veel moeite met vertrouwen.Ik weet me geen raad!Ik wil zo graag dat het weer terugkomt,en soms lukt het ook wel.Maar als hij bv met een vriend gaat stappen en ik ben thuis haal ik me allerlei dingen in mijn hoofd.Ik weet dat dat niet goed is,maar dat gebeurt gewoon. Aan de ene kant wil ik ermee stoppen.Maar na 21 jaar huwelijk? En van mijn kant uit is er nog steeds genoeg om voor te knokken. Ik hou nog zielsveel van 'm en de aantrekkingskracht zit nog steeds goed! En ik wil het vertrouwen ook zo graag weer terugkrijgen!
Ook ik zou net als vele anderen jullie mening willen horen.Praten erover kan ik niet echt met iemand.En je wilt je verhaal toch wel eens kwijt en horen hoe anderen er tegenaan kijken.
Ik ben nu 21 jaar getrouwd.4 jaar geleden is mijn man vreemdgegaan.(hij vindt dit zelf geen vreemdgaan,omdat ik hem toen de deur heb uitgezet ??) Ik heb hem de deur uitgezet,omdat het toen al niet lekker liep en ik al aanvoelde dat hij mij al voorloog en bedroog.Bleek achteraf te kloppen.Vrouwelijke intuïtie zullen we maar zeggen. Wij zijn toen in relatietherapie geweest,en ik wilde ervoor gaan! We wilden het nog een kans geven. Alleen heb ik nooit gerealiseerd wat 'vreemdgaan' voor een impact kan hebben.Vergeven kan je,maar vergeten doe je het nooit.
Nu hoopte ik,na een nieuwe start,dat mijn man zijn best ging doen om bij mij het vertrouwen weer te herstellen.Maar nee,hij ging mij juist wantrouwen. Mijn telefoon checken,kijken of ik wel gelijk vanuit m'n werk naar huis ging,als ik iets te lang wegbleef met boodschappen doen had ik een ander.En nog veel meer om op te noemen. En ik me maar steeds verdedigen en verantwoorden.Dit heeft heel lang geduurd.Ik werd er radeloos van.Hoe kan het vertrouwen in hem terugkomen als hij mij niet vertrouwd???
Ingewikkeld hè.
Nu is hij al een poos zover dat hij dat check-gedrag kan loslaten en hierin heel erg veranderd is. Maar ik heb nog steeds veel moeite met vertrouwen.Ik weet me geen raad!Ik wil zo graag dat het weer terugkomt,en soms lukt het ook wel.Maar als hij bv met een vriend gaat stappen en ik ben thuis haal ik me allerlei dingen in mijn hoofd.Ik weet dat dat niet goed is,maar dat gebeurt gewoon. Aan de ene kant wil ik ermee stoppen.Maar na 21 jaar huwelijk? En van mijn kant uit is er nog steeds genoeg om voor te knokken. Ik hou nog zielsveel van 'm en de aantrekkingskracht zit nog steeds goed! En ik wil het vertrouwen ook zo graag weer terugkrijgen!
zaterdag 18 juni 2011 om 10:33
Wat een bijzonder verhaal. Hij heeft zijn eigen gedrag geprojecteerd op dat van jou !
Dat lijkt me niet te werken ? Heb je hem dat ook verteld ?
Ik weet hoe vreselijk moeilijk het is weer vertrouwen te krijgen in je partner. Ik dwing mezelf om niet meer te kijken in zijn mobiel en/of te gaan lopen checken of mezelf helemaal gek te maken met allerlei scenario's. Uiteindelijk is er altijd een mogelijkheid om vreemd te gaan als je dat zou willen.
Ik weet niet welk advies ik je moet geven. Je moet bij jezelf de balans opmaken. Je geeft aan dat er nog genoeg is om voor te knokken, maar het lijkt me echt vreselijk om ook nog eens met deze "extra's" te moeten dealen. Heb je hem gevraagd waarom hij jou wantrouwt ? Je hoeft en moet jezelf niet gaan verdedigen. Het is zijn onzekerheid en wellicht de schade van/uit zijn eigen handelen in de periode dat hij een affaire had.
Ik denk dat ik daar hartstikke gek van zou worden en het ook niet zou dulden. Is hij helemaal betoeterd. Een "doorstart" na vreemdgaan kost al zo vreselijk veel inzet, geduld,
Ik herken wel dingen in die je schrijft, dat je graag wil dat het vertrouwen (in hem) terug is, maar dat kan je helaas niet afdwingen. Ik heb ook een tijd lang dat gevoel gehad als hij 's avonds niet thuis was. Maar hey, het kan ook zomaar overdag gebeuren, waarom 's avonds ?
Ik heb door deze hele nachtmerrie geleerd beter voor mezelf op te komen, beter voor mezelf te zorgen, nergens meer van op te kijken en altijd een voorbehoud te behouden. Ik weet wel dat ik dit NOOIT meer wil meemaken en mocht het toch gebeuren dan weet hij ook dat er geen gesprek meer komt, ik geen behoefte meer heb aan een uitleg of een 3e kans.
Als je deze gevoelens hebt/krijgt op een avond dat hij er niet is probeer dan voor jezelf afleiding te zoeken en je af te vragen wat jou op dat moment helpt om dat gevoel om te buigen.
In mijn geval heb ik het mijn partner ook gewoon verteld Wat dit met me doet.
Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat hij dit nogmaals ooit zou willen proberen. Maar ja, zeg nooit "NOOIT" !
Dat lijkt me niet te werken ? Heb je hem dat ook verteld ?
Ik weet hoe vreselijk moeilijk het is weer vertrouwen te krijgen in je partner. Ik dwing mezelf om niet meer te kijken in zijn mobiel en/of te gaan lopen checken of mezelf helemaal gek te maken met allerlei scenario's. Uiteindelijk is er altijd een mogelijkheid om vreemd te gaan als je dat zou willen.
Ik weet niet welk advies ik je moet geven. Je moet bij jezelf de balans opmaken. Je geeft aan dat er nog genoeg is om voor te knokken, maar het lijkt me echt vreselijk om ook nog eens met deze "extra's" te moeten dealen. Heb je hem gevraagd waarom hij jou wantrouwt ? Je hoeft en moet jezelf niet gaan verdedigen. Het is zijn onzekerheid en wellicht de schade van/uit zijn eigen handelen in de periode dat hij een affaire had.
Ik denk dat ik daar hartstikke gek van zou worden en het ook niet zou dulden. Is hij helemaal betoeterd. Een "doorstart" na vreemdgaan kost al zo vreselijk veel inzet, geduld,
Ik herken wel dingen in die je schrijft, dat je graag wil dat het vertrouwen (in hem) terug is, maar dat kan je helaas niet afdwingen. Ik heb ook een tijd lang dat gevoel gehad als hij 's avonds niet thuis was. Maar hey, het kan ook zomaar overdag gebeuren, waarom 's avonds ?
Ik heb door deze hele nachtmerrie geleerd beter voor mezelf op te komen, beter voor mezelf te zorgen, nergens meer van op te kijken en altijd een voorbehoud te behouden. Ik weet wel dat ik dit NOOIT meer wil meemaken en mocht het toch gebeuren dan weet hij ook dat er geen gesprek meer komt, ik geen behoefte meer heb aan een uitleg of een 3e kans.
Als je deze gevoelens hebt/krijgt op een avond dat hij er niet is probeer dan voor jezelf afleiding te zoeken en je af te vragen wat jou op dat moment helpt om dat gevoel om te buigen.
In mijn geval heb ik het mijn partner ook gewoon verteld Wat dit met me doet.
Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat hij dit nogmaals ooit zou willen proberen. Maar ja, zeg nooit "NOOIT" !
zaterdag 18 juni 2011 om 15:01
Lieve Magnietpraten,
Jouw situatie is vergelijkbaar met de mijne, in dat opzicht dat ik ook besloten heb een therapie te gaan volgen met mijn (reeds) ex.
Ik heb hierover een topic geschreven dat je kunt nalezen (vreemdgaan heeft mijn leven verwoest).
Het onderscheid tuassen ons is dat ik een man ben en jij een vrouw.
Lijkt me toch interessant om vanuit dat perspectief eens van gedachten te wisselen.
Jouw situatie is vergelijkbaar met de mijne, in dat opzicht dat ik ook besloten heb een therapie te gaan volgen met mijn (reeds) ex.
Ik heb hierover een topic geschreven dat je kunt nalezen (vreemdgaan heeft mijn leven verwoest).
Het onderscheid tuassen ons is dat ik een man ben en jij een vrouw.
Lijkt me toch interessant om vanuit dat perspectief eens van gedachten te wisselen.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.