Psyche
alle pijlers
Broer overleden
donderdag 16 juni 2011 om 23:40
Afgelopen februari heeft mijn broer zichzelf van het leven beroofd. Ik ben 'hardcore in de rouw', zoals ik dat laatst ergens las.
Graag hier wat meepraten, hoop op adviezen of gewoon ervaringen van mensen die een geliefd persoon zijn verloren.
Ik probeer er mee om te gaan maar is niet makkelijk. Heb een stabiele relatie van vijf jaar waarvan 3,5 samenwonend maar dit legt er wel druk op.
Kan ook erg bezig zijn met verdriet van mijn ouders of oma-voel soms veel druk, aan alle kanten, ook van vrienden. Ben nu enigst kind en geen idee wat ik daar nou weer mee moet.
Het is allemaal nog heel vers en ik heb al honderd keer gehoord/gelezen dat dat normaal is, maar in plaats van troostend vind ik dat juist heel pijnlijk om te horen, het gevoel van: het gaat nog jaaaren duren en je bent er nog lang niet vanaf.
Eigenlijk heb ik geen idee wat ik moet doen.
Graag hier wat meepraten, hoop op adviezen of gewoon ervaringen van mensen die een geliefd persoon zijn verloren.
Ik probeer er mee om te gaan maar is niet makkelijk. Heb een stabiele relatie van vijf jaar waarvan 3,5 samenwonend maar dit legt er wel druk op.
Kan ook erg bezig zijn met verdriet van mijn ouders of oma-voel soms veel druk, aan alle kanten, ook van vrienden. Ben nu enigst kind en geen idee wat ik daar nou weer mee moet.
Het is allemaal nog heel vers en ik heb al honderd keer gehoord/gelezen dat dat normaal is, maar in plaats van troostend vind ik dat juist heel pijnlijk om te horen, het gevoel van: het gaat nog jaaaren duren en je bent er nog lang niet vanaf.
Eigenlijk heb ik geen idee wat ik moet doen.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
donderdag 16 juni 2011 om 23:48
Gecondoleerd. Wat ontzettend zwaar voor je.
Ik heb geen ervaring hiermee, wat ik je wel mee wil geven is dat je je eigen grenzen goed aan moet geven.
Je ouders/ familie/ vrienden hebben niks aan je wanneer je er erger van in de knoop raakt.
Schroom niet om hulp te vragen aan je vrienden en kennissen, soms beseffen mensen niet dat je maanden later, het verlies nog niet hebt verwerkt.
Ik wens je iig veel sterkte toe en hoop dat je op het forum mensen treft die je verder kunnen helpen.
Ik heb geen ervaring hiermee, wat ik je wel mee wil geven is dat je je eigen grenzen goed aan moet geven.
Je ouders/ familie/ vrienden hebben niks aan je wanneer je er erger van in de knoop raakt.
Schroom niet om hulp te vragen aan je vrienden en kennissen, soms beseffen mensen niet dat je maanden later, het verlies nog niet hebt verwerkt.
Ik wens je iig veel sterkte toe en hoop dat je op het forum mensen treft die je verder kunnen helpen.
donderdag 16 juni 2011 om 23:49
Wat ontzettend verdrietig en erg.
Ik heb ook niet het juiste advies. Het klinkt heel stom, maar je moet het gaan dragen, een plekje geven.
Praten jij en je ouders er samen veel over?
Wat bij mij een klein beetje hielp was veel praten, schrijven, huilen, een herinneringsboekje maken.
Heel veel sterkte!
Ik heb ook niet het juiste advies. Het klinkt heel stom, maar je moet het gaan dragen, een plekje geven.
Praten jij en je ouders er samen veel over?
Wat bij mij een klein beetje hielp was veel praten, schrijven, huilen, een herinneringsboekje maken.
Heel veel sterkte!
donderdag 16 juni 2011 om 23:49
donderdag 16 juni 2011 om 23:50
donderdag 16 juni 2011 om 23:52
Heel erg bedankt voor alle knuffels in elk geval!
Zonnestraaltje, heb jij ook iemand verloren? Hoe lang was dat geleden en hoe ervaar je dit?
Heleen, bedankt voor je tip van de grenzen. Ik heb geweldige mensen om me heen die me allemaal willen helpen. Merk dat het probleem juist is dat ik niet aan die 'sociale verplichting' kan voldoen. Grenzen aangeven is wel belangrijk, ja.
Zonnestraaltje, heb jij ook iemand verloren? Hoe lang was dat geleden en hoe ervaar je dit?
Heleen, bedankt voor je tip van de grenzen. Ik heb geweldige mensen om me heen die me allemaal willen helpen. Merk dat het probleem juist is dat ik niet aan die 'sociale verplichting' kan voldoen. Grenzen aangeven is wel belangrijk, ja.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
donderdag 16 juni 2011 om 23:53
Hier iemand die een tijdje geleden haar zwager heeft verloren - broer van man, pas 37 jaar agv een ongeval.
Het is nu 3 jaar geleden en wij waren niet superclose maar het voelt toch echt zo als een groot gemis. Mijn man is nu ook enig kind en dat legt best veel druk op ons, vnl van mijn schoonouders. Dit is erg logisch uiteraard maar soms wel moeilijk om mee om te gaan want wij zijn nu ineens helemaal het middelpunt van hun bestaan geworden en een van de weinigen met wie ze erover kunnen en willen praten.
Kwam het plotseling van je broer of zagen jullie het al wat aankomen?
donderdag 16 juni 2011 om 23:57
Choca: Die druk van 'het middelpunt van bestaan' zijn bij je ouders herken ik helemaal. Dat vind ik soms ook heel vervelend. Laatst waren we bij mijn oma's verjaardag geweest en gingen mijn ouders samen mee naar het station om Vriend en ik op trein terug te zetten. Zo raar, moeder wilde perse mee ineens.
Ze kunnen er ook niet tegen als het slecht met me gaat, dat is nu juist waar ik nu niet aan kan voldoen.
Het kwam niet plotseling. Mijn broer had schizofrenie. Helaas wisten we dat pas het laatste jaar van zijn ziekte, ervoor was hij al tien jaar geestesziek en de dokters wisten nooit wat het was. Alle etiketten gehad.
Ben dus altijd hier bang voor geweest en vreemd genoeg voelt het als een opluchting dat hij hier voor heeft kunnen kiezen- kon er niet meer tegen hem zo te zien lijden.
Ik hoop dat ik hier niemand mee kwets, maar ik voel het gewoon zo en heb het gevoel dat ik dat nergens anders kan zeggen.
Ze kunnen er ook niet tegen als het slecht met me gaat, dat is nu juist waar ik nu niet aan kan voldoen.
Het kwam niet plotseling. Mijn broer had schizofrenie. Helaas wisten we dat pas het laatste jaar van zijn ziekte, ervoor was hij al tien jaar geestesziek en de dokters wisten nooit wat het was. Alle etiketten gehad.
Ben dus altijd hier bang voor geweest en vreemd genoeg voelt het als een opluchting dat hij hier voor heeft kunnen kiezen- kon er niet meer tegen hem zo te zien lijden.
Ik hoop dat ik hier niemand mee kwets, maar ik voel het gewoon zo en heb het gevoel dat ik dat nergens anders kan zeggen.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
donderdag 16 juni 2011 om 23:59
Wens je veel sterkte.
Ik heb ook slechts 1 broer, hij heeft het psychisch ook moeilijk en ik zou er niet aan moeten denken dat hij zich van het leven zou beroven.
Ik kan me zo voorstellen dat je naast ongeloof woede en verdriet, je je ook zo, ja zo incompleet ofzo voelt. Je bent geen enigskind, maar toch ga je nu zo door het leven.
Nogmaals sterkte
Ik heb ook slechts 1 broer, hij heeft het psychisch ook moeilijk en ik zou er niet aan moeten denken dat hij zich van het leven zou beroven.
Ik kan me zo voorstellen dat je naast ongeloof woede en verdriet, je je ook zo, ja zo incompleet ofzo voelt. Je bent geen enigskind, maar toch ga je nu zo door het leven.
Nogmaals sterkte
vrijdag 17 juni 2011 om 00:04
Ik kan me wel voorstellen, als je broer al jaren ongelukkig was, dat het je ergens ook rust geeft. (hoewel rust niet het goede woord is misschien). Het moet heel naar geweest zijn hem zo te zien lijden.
Schizofrenie is nu eenmaal een hele moeilijke ziekte.
Verder niet zoveel woorden hier. Moeilijk dat naast je eigen verdriet ook het verdriet van je familie zo'n grote rol speelt bij je. Lijkt me heel zwaar.
Ik hoop dat je iets zult hebben aan het schrijven hier.
Schizofrenie is nu eenmaal een hele moeilijke ziekte.
Verder niet zoveel woorden hier. Moeilijk dat naast je eigen verdriet ook het verdriet van je familie zo'n grote rol speelt bij je. Lijkt me heel zwaar.
Ik hoop dat je iets zult hebben aan het schrijven hier.
vrijdag 17 juni 2011 om 00:04
Heel veel sterkte Zonka!
Ikzelf heb nu op 1,5 maand twee familieleden verloren aan ouderdom en een vriend verloren door zelfmoord. Ik weet dus niet helemaal hoe je je voelt, maar het komt wel in de buurt.
Wat ik heb ontdekt: Geef jezelf de tijd om te rouwen, schaam je niet voor je verdriet. Als je probeert het weg te stoppen, duurt het enkel maar langer voor je alles een plaats kan geven. Verdriet gaat nooit weg, slijt ook niet, maar je leert er wel beter mee omgaan...
Ikzelf heb nu op 1,5 maand twee familieleden verloren aan ouderdom en een vriend verloren door zelfmoord. Ik weet dus niet helemaal hoe je je voelt, maar het komt wel in de buurt.
Wat ik heb ontdekt: Geef jezelf de tijd om te rouwen, schaam je niet voor je verdriet. Als je probeert het weg te stoppen, duurt het enkel maar langer voor je alles een plaats kan geven. Verdriet gaat nooit weg, slijt ook niet, maar je leert er wel beter mee omgaan...
vrijdag 17 juni 2011 om 00:12
Poeh Zonka wat ontzettend verdrietig..
Mijn partner verloor enige tijd geleden zijn zusje, zo moeilijk allemaal.
Moet zeggen dat hij vrij snel de draad weer op kon pakken. Hij voelde het zo, dat dit nu zo was gelopen, dat het verschrikkelijk was maar dat er geen mogelijkheid is om iets te veranderen aan hetgeen zo verschrikkelijk was en dat stilstaan, nee stil blíjven staan in het leven het er nog slechter op zou maken. Natuurlijk is er wel zo'n periode geweest, dat de wereld stil staat maar hij heeft dus vrij snel zijn dagelijkse dingen weer opgepakt, gepraat en gehuild, herinneringen opgehaald aan zijn zusje maar zijn eigen leven zo normaal mogelijk door te gaan.
Dat ging eigenlijk heel goed, het gaat nu ook erg goed. Het verdriet kan bestaan naast andere zaken. Het verdriet hoeft de rest van je leven niet stil of uit te zetten, het kan zomaar tegelijk bestaan en daarom hoef je het ook niet van je weg te duwen omdat je vindt dat je door allerlei fases heen moet. Het komt wel, het loopt wel door als jij je normale dingen weer oppakt én verdriet uit als je dat zo voelt.
Mijn partner verloor enige tijd geleden zijn zusje, zo moeilijk allemaal.
Moet zeggen dat hij vrij snel de draad weer op kon pakken. Hij voelde het zo, dat dit nu zo was gelopen, dat het verschrikkelijk was maar dat er geen mogelijkheid is om iets te veranderen aan hetgeen zo verschrikkelijk was en dat stilstaan, nee stil blíjven staan in het leven het er nog slechter op zou maken. Natuurlijk is er wel zo'n periode geweest, dat de wereld stil staat maar hij heeft dus vrij snel zijn dagelijkse dingen weer opgepakt, gepraat en gehuild, herinneringen opgehaald aan zijn zusje maar zijn eigen leven zo normaal mogelijk door te gaan.
Dat ging eigenlijk heel goed, het gaat nu ook erg goed. Het verdriet kan bestaan naast andere zaken. Het verdriet hoeft de rest van je leven niet stil of uit te zetten, het kan zomaar tegelijk bestaan en daarom hoef je het ook niet van je weg te duwen omdat je vindt dat je door allerlei fases heen moet. Het komt wel, het loopt wel door als jij je normale dingen weer oppakt én verdriet uit als je dat zo voelt.
vrijdag 17 juni 2011 om 00:13
Ik begrijp het wel zonka dat je opgelucht bent dat je hem niet meer ziet lijden.
Familieleden hebben aan kanker geleden en heb ze langzaam zien dood gaan en dan ben je ook opgelucht als de persoon geen pijn meer is en er van is verlost.
Dus dat is niet bot of iets maar erg logisch. Je geeft natuurlijk veel om die persoon.
Erg veel sterkte meid!
Familieleden hebben aan kanker geleden en heb ze langzaam zien dood gaan en dan ben je ook opgelucht als de persoon geen pijn meer is en er van is verlost.
Dus dat is niet bot of iets maar erg logisch. Je geeft natuurlijk veel om die persoon.
Erg veel sterkte meid!
vrijdag 17 juni 2011 om 00:14
moonlight: dank voor je reactie. ik geloof dat ik altijd al te veel bezig ben met (de mening van) anderen en nu ook de modeldochter in de rouw probeer uit te hangen. Ik wil het niet, weet niet hoe te veranderen. word er doodmoe van dat ik steeds aan mijn moeder vader, vriend denk. zij ook, zeggen ze.
tienvoortien: bedankt, tjee, jij ook sterkte zeg. jij hebt ook wat meegemaakt. Lijkt me ook heel moeilijk (ook voor yellowlove en choca en wie ik vergeet misschien die ook iemand verloren zijn).
het punt is; ik stop het niet weg. heb na een korte eerste twee maanden van heel veel werk aanpakken alles afgezegd en houd het nu bij mn (studie)bijbaantje. (net afgestudeerd en was in proces van zoeken naar 'echte' baan.)
heb nu heel veel tijd voor rouw. kom maar op, zou je denken. maar na heel veel verdriet, woede, angst, en al vier bezoeken bij de psych, alles bespreken met vriend, vriendinnen en een dagboek bijhouden zit ik hier nu 's avonds (vriend is avondje weg met vrienden) en ik denk: het helpt geen ene moer. het schiet niet op. het toestaan helpt niet, afleiding helpt ook niet. er is niets wat ik kan doen. gewoon wachten.
dan kan ik wel een baan gaan zoeken, maar ik ben nog zo labiel als de pest. wat ik dus basically doe is afwachten tot ik stabiel genoeg ben om verder te gaan met m'n leven. iedereen zegt 'neem je tijd' maar het duurt me nu al te lang. maar als ik het probeer, klussen aannemen, freelance projecten, dan wordt het me dus teveel en stort ik in. rotsituatie.
tienvoortien: bedankt, tjee, jij ook sterkte zeg. jij hebt ook wat meegemaakt. Lijkt me ook heel moeilijk (ook voor yellowlove en choca en wie ik vergeet misschien die ook iemand verloren zijn).
het punt is; ik stop het niet weg. heb na een korte eerste twee maanden van heel veel werk aanpakken alles afgezegd en houd het nu bij mn (studie)bijbaantje. (net afgestudeerd en was in proces van zoeken naar 'echte' baan.)
heb nu heel veel tijd voor rouw. kom maar op, zou je denken. maar na heel veel verdriet, woede, angst, en al vier bezoeken bij de psych, alles bespreken met vriend, vriendinnen en een dagboek bijhouden zit ik hier nu 's avonds (vriend is avondje weg met vrienden) en ik denk: het helpt geen ene moer. het schiet niet op. het toestaan helpt niet, afleiding helpt ook niet. er is niets wat ik kan doen. gewoon wachten.
dan kan ik wel een baan gaan zoeken, maar ik ben nog zo labiel als de pest. wat ik dus basically doe is afwachten tot ik stabiel genoeg ben om verder te gaan met m'n leven. iedereen zegt 'neem je tijd' maar het duurt me nu al te lang. maar als ik het probeer, klussen aannemen, freelance projecten, dan wordt het me dus teveel en stort ik in. rotsituatie.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
vrijdag 17 juni 2011 om 00:14
Ik begrijp heel goed dat je dat zo voelt, Zonka. Het is in mijn ogen de meest vreselijke ziekte die iemand kan krijgen. Wat ontzettend goed van je dat je jouw broer begrijpt, het is zo moeilijk te bevatten voor 'buitenstanders' deze ziekte. Wat moet hij zich ellendig gevoeld hebben. Fijn dat zijn lijden nu voorbij is. Maar dat maakt jouw gemis niet makkelijker.
Dat je nu zo'n moeite hebt om aan sociale verplichtingen te voldoen is meer dan logisch. Echte vrienden begrijpen dat. Er zullen er veel gaan afhaken, bereid je daar op voor. Maar er komen nieuwe vriendschappen voor in de plaats.
Dat je nu zo'n moeite hebt om aan sociale verplichtingen te voldoen is meer dan logisch. Echte vrienden begrijpen dat. Er zullen er veel gaan afhaken, bereid je daar op voor. Maar er komen nieuwe vriendschappen voor in de plaats.
You know how I know? Because I reeaally think so!
vrijdag 17 juni 2011 om 00:18
quote:twompie schreef op 17 juni 2011 @ 00:12:
Het verdriet kan bestaan naast andere zaken. Het verdriet hoeft de rest van je leven niet stil of uit te zetten, het kan zomaar tegelijk bestaan en daarom hoef je het ook niet van je weg te duwen omdat je vindt dat je door allerlei fases heen moet. Het komt wel, het loopt wel door als jij je normale dingen weer oppakt én verdriet uit als je dat zo voelt.dit is een hele eye-opener.
Het verdriet kan bestaan naast andere zaken. Het verdriet hoeft de rest van je leven niet stil of uit te zetten, het kan zomaar tegelijk bestaan en daarom hoef je het ook niet van je weg te duwen omdat je vindt dat je door allerlei fases heen moet. Het komt wel, het loopt wel door als jij je normale dingen weer oppakt én verdriet uit als je dat zo voelt.dit is een hele eye-opener.
For what do we live, but to serve as sport for our neighbours, and laugh at them in our turn?
vrijdag 17 juni 2011 om 00:24
Wel moeilijk dat je niet de vastigheid hebt van een baan nu, lijkt me.
Ik ken het hoor. Niet jouw verdriet bedoel ik, maar ik werk nu ook niet. En soms kan ik daardoor blijven hangen in een bepaalde bui. Als je naar je werk moet heb je wat afleiding, voelt het minder als zwelgen, want je weet dat het om X uur weer tijd is om de deur uit te gaan en te werken.
En ik kan me ook voorstellen dat een nieuwe baan in combinatie met dit enorme verdriet op dit moment ook niet kan. (want inwerken e.d. kost veel energie. Solliciteren ook trouwens)
Ok je hebt wel een soort bijbaan. Dat is al fijn, denk ik.
Nou op avonden als deze moet je maar flink gaan forummen dan
Ik ken het hoor. Niet jouw verdriet bedoel ik, maar ik werk nu ook niet. En soms kan ik daardoor blijven hangen in een bepaalde bui. Als je naar je werk moet heb je wat afleiding, voelt het minder als zwelgen, want je weet dat het om X uur weer tijd is om de deur uit te gaan en te werken.
En ik kan me ook voorstellen dat een nieuwe baan in combinatie met dit enorme verdriet op dit moment ook niet kan. (want inwerken e.d. kost veel energie. Solliciteren ook trouwens)
Ok je hebt wel een soort bijbaan. Dat is al fijn, denk ik.
Nou op avonden als deze moet je maar flink gaan forummen dan
