Relaties
alle pijlers
Vertrouwen
donderdag 23 juni 2011 om 21:53
quote:shy_flamingo schreef op 23 juni 2011 @ 21:35:
Ik geloof niet altijd dat vertrouwen terug te winnen is. Soms duurt het heel lang en soms komt het niet meer terug. Het gaat natuurlijk nooit meer worden zoals het eerst was. Daarnaast lijkt het mij voor jou ook lastig om te bepalen of ze wel te vertrouwen is nu. Heeft ze echt spijt van de relatie of heeft ze spijt van het feit dat ze betrapt is?
Zoals eerder genoemd lijkt relatietherapie mij een goed idee, ook voor jou om eens uit de ogen van een ander te bekijken hoe jullie relatie in elkaar zit. Daarnaast is het natuurlijk belangrijk dat je haar redenen voor vreemd gaan weet.
Zijn er goede redenen voor vreemdgaan?
Ik volg je hele post, maar die laatste zin niet.
Uiteindelijk is er geen reden die de bedrogene beter laat voelen.
Ik geloof niet altijd dat vertrouwen terug te winnen is. Soms duurt het heel lang en soms komt het niet meer terug. Het gaat natuurlijk nooit meer worden zoals het eerst was. Daarnaast lijkt het mij voor jou ook lastig om te bepalen of ze wel te vertrouwen is nu. Heeft ze echt spijt van de relatie of heeft ze spijt van het feit dat ze betrapt is?
Zoals eerder genoemd lijkt relatietherapie mij een goed idee, ook voor jou om eens uit de ogen van een ander te bekijken hoe jullie relatie in elkaar zit. Daarnaast is het natuurlijk belangrijk dat je haar redenen voor vreemd gaan weet.
Zijn er goede redenen voor vreemdgaan?
Ik volg je hele post, maar die laatste zin niet.
Uiteindelijk is er geen reden die de bedrogene beter laat voelen.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
donderdag 23 juni 2011 om 23:55
Knarf, vijf jaar is (erg) lang.
Heb je je afgevraagd waarom zij vijf lange jaren een emotioneel dubbelleven heeft kunnen leiden?
Je geeft zelf de zwakke plek in je huwelijk aan. Je hebt vast een idee over je eigen aandeel.
Je kunt niet haar dilemma's oplossen. Maar stel dat het volgend voor je vrouw geldt, hoe sta je er dan in?:
Als zij persoon B liefheeft, of als ze meer om zichzelf en haar eigen behoeften is gaan geven (als zij persoon B is), hoeft zij niet minder van persoon A (Knarf) te gaan houden. De vraag is, wanneer er leugens en bedrog in het spel zijn. Je eigen diepe verlangens verloochenen is immers ook bedrog – of is het dan ineens liefde? Wat voor liefde is dat dan?
Zou die minnaar voor haar niet (ook) een ingewikkelde tussenfase kunnen zijn?
Je vertrouwen is geschonden en je wil haar (be-)houden. Dat levert een hoop tegenstrijdigheden op, ik denk voor jullie allebei.
Ik denk dat jullie voor de opgave/opdracht/uitnodiging staan om te leren leven met je eigen en met andermans imperfecties.
Niet makkelijk. Helemaal niet. Wel erg menselijk.
Dimpf
Heb je je afgevraagd waarom zij vijf lange jaren een emotioneel dubbelleven heeft kunnen leiden?
Je geeft zelf de zwakke plek in je huwelijk aan. Je hebt vast een idee over je eigen aandeel.
Je kunt niet haar dilemma's oplossen. Maar stel dat het volgend voor je vrouw geldt, hoe sta je er dan in?:
Als zij persoon B liefheeft, of als ze meer om zichzelf en haar eigen behoeften is gaan geven (als zij persoon B is), hoeft zij niet minder van persoon A (Knarf) te gaan houden. De vraag is, wanneer er leugens en bedrog in het spel zijn. Je eigen diepe verlangens verloochenen is immers ook bedrog – of is het dan ineens liefde? Wat voor liefde is dat dan?
Zou die minnaar voor haar niet (ook) een ingewikkelde tussenfase kunnen zijn?
Je vertrouwen is geschonden en je wil haar (be-)houden. Dat levert een hoop tegenstrijdigheden op, ik denk voor jullie allebei.
Ik denk dat jullie voor de opgave/opdracht/uitnodiging staan om te leren leven met je eigen en met andermans imperfecties.
Niet makkelijk. Helemaal niet. Wel erg menselijk.
Dimpf
vrijdag 24 juni 2011 om 00:31
quote:dimpf schreef op 23 juni 2011 @ 23:55:
Knarf, vijf jaar is (erg) lang.
Heb je je afgevraagd waarom zij vijf lange jaren een emotioneel dubbelleven heeft kunnen leiden?
Je geeft zelf de zwakke plek in je huwelijk aan. Je hebt vast een idee over je eigen aandeel.
Je kunt niet haar dilemma's oplossen. Maar stel dat het volgend voor je vrouw geldt, hoe sta je er dan in?:
Als zij persoon B liefheeft, of als ze meer om zichzelf en haar eigen behoeften is gaan geven (als zij persoon B is), hoeft zij niet minder van persoon A (Knarf) te gaan houden. De vraag is, wanneer er leugens en bedrog in het spel zijn. Je eigen diepe verlangens verloochenen is immers ook bedrog – of is het dan ineens liefde? Wat voor liefde is dat dan?
Zou die minnaar voor haar niet (ook) een ingewikkelde tussenfase kunnen zijn?
Je vertrouwen is geschonden en je wil haar (be-)houden. Dat levert een hoop tegenstrijdigheden op, ik denk voor jullie allebei.
Ik denk dat jullie voor de opgave/opdracht/uitnodiging staan om te leren leven met je eigen en met andermans imperfecties.
Niet makkelijk. Helemaal niet. Wel erg menselijk.
Dimpf
Hi Dimpf,
Redelijk cryptisch maar toch begrijp ik je helemaal.
Maar toch heb ik wel moeite met de idee om te leren leven met zoiets.
Hoe ga je om met een vrouw waarvan je nooit meer kan aannemen wat haar werkelijke gedachten zijn...
Zoals jij het omschrijft zou je kunnen stellen dat ze nog net zo veel van Knarf hield terwijl ze vreemd ging...
Dat is natuurlijk wel mogelijk, maar in 5 jaar tijd niet in overweging nemen dat je die geliefde (je hebt er immers 2) kapot aan het maken bent?
Dat heeft ze vast wel eens overwogen, maar wel te licht bevonden om die geliefde in bescherming te nemen.
Dat weet Knarf ook....
Knarf, vijf jaar is (erg) lang.
Heb je je afgevraagd waarom zij vijf lange jaren een emotioneel dubbelleven heeft kunnen leiden?
Je geeft zelf de zwakke plek in je huwelijk aan. Je hebt vast een idee over je eigen aandeel.
Je kunt niet haar dilemma's oplossen. Maar stel dat het volgend voor je vrouw geldt, hoe sta je er dan in?:
Als zij persoon B liefheeft, of als ze meer om zichzelf en haar eigen behoeften is gaan geven (als zij persoon B is), hoeft zij niet minder van persoon A (Knarf) te gaan houden. De vraag is, wanneer er leugens en bedrog in het spel zijn. Je eigen diepe verlangens verloochenen is immers ook bedrog – of is het dan ineens liefde? Wat voor liefde is dat dan?
Zou die minnaar voor haar niet (ook) een ingewikkelde tussenfase kunnen zijn?
Je vertrouwen is geschonden en je wil haar (be-)houden. Dat levert een hoop tegenstrijdigheden op, ik denk voor jullie allebei.
Ik denk dat jullie voor de opgave/opdracht/uitnodiging staan om te leren leven met je eigen en met andermans imperfecties.
Niet makkelijk. Helemaal niet. Wel erg menselijk.
Dimpf
Hi Dimpf,
Redelijk cryptisch maar toch begrijp ik je helemaal.
Maar toch heb ik wel moeite met de idee om te leren leven met zoiets.
Hoe ga je om met een vrouw waarvan je nooit meer kan aannemen wat haar werkelijke gedachten zijn...
Zoals jij het omschrijft zou je kunnen stellen dat ze nog net zo veel van Knarf hield terwijl ze vreemd ging...
Dat is natuurlijk wel mogelijk, maar in 5 jaar tijd niet in overweging nemen dat je die geliefde (je hebt er immers 2) kapot aan het maken bent?
Dat heeft ze vast wel eens overwogen, maar wel te licht bevonden om die geliefde in bescherming te nemen.
Dat weet Knarf ook....
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
vrijdag 24 juni 2011 om 12:56
quote:batwom schreef op 24 juni 2011 @ 01:25:
[...]
Ik ben een vrouw.
Als ik er achter zou komen dat mijn partner me zolang had bedrogen stond hij dezelfde dag nog bij het grofvuil.
Ik begrijp dat je zo reageert, het wordt echter een andere situatie als je het ook daadwerkelijk meemaakt. Dan is het allemaal niet meer zo zwart-wit.
What if.....
Je kunt pas zeggen wat je zou doen, c.q. doet als je er ook werkelijk mee geconfronteerd wordt. En dan blijkt dat een heleboel mensen toch hele andere keuzes maken dan die ze altijd voor ogen hadden.
[...]
Ik ben een vrouw.
Als ik er achter zou komen dat mijn partner me zolang had bedrogen stond hij dezelfde dag nog bij het grofvuil.
Ik begrijp dat je zo reageert, het wordt echter een andere situatie als je het ook daadwerkelijk meemaakt. Dan is het allemaal niet meer zo zwart-wit.
What if.....
Je kunt pas zeggen wat je zou doen, c.q. doet als je er ook werkelijk mee geconfronteerd wordt. En dan blijkt dat een heleboel mensen toch hele andere keuzes maken dan die ze altijd voor ogen hadden.
vrijdag 24 juni 2011 om 14:37
quote:palanja schreef op 24 juni 2011 @ 00:31:
[...]Hi Dimpf,
Redelijk cryptisch maar toch begrijp ik je helemaal.
Maar toch heb ik wel moeite met de idee om te leren leven met zoiets.
Hoe ga je om met een vrouw waarvan je nooit meer kan aannemen wat haar werkelijke gedachten zijn....
Oh, dat doet me goed. Sorry voor de cryptiek, maar ik weet niet hoe ik het anders moet inbrengen.
Je zult nevernooit de gedachten van anderen voluit kennen. Vaak kennen we onszelf al niet eens erg goed. Ik denk (en vind) dat je daarmee te veel wil, al snap ik je behoefte er aan.
quote:palanja schreef op 24 juni 2011 @ 00:31:
Zoals jij het omschrijft zou je kunnen stellen dat ze nog net zo veel van Knarf hield terwijl ze vreemd ging...
Dat is natuurlijk wel mogelijk, maar in 5 jaar tijd niet in overweging nemen dat je die geliefde (je hebt er immers 2) kapot aan het maken bent?
Dat heeft ze vast wel eens overwogen, maar wel te licht bevonden om die geliefde in bescherming te nemen.
Dat weet Knarf ook....
Het gaat nu naar de aanname-sfeer voor wat betreft Knarf-vrouw.
Voor mij gaat het om een eigen ervaring:
Ja, haar liefde voor Knarf kan onverminderd geweest zijn (en mogelijk is dat minder dan Knarf altijd al had gedacht en gewild, en ook dat is een erg pijnlijke gedachte).
Vooropgesteld: vijf jaar vind ik lang, ook al zijn er wisselingen in intensiteit van beleven, maar ik kan me voorstellen dat in Knarf-vrouw veel twijfels en vragen zijn geweest. Dat ze vaak in disbalans was en dat ze een (half verborgen?) ontwikkelbehoefte had, dat er teveel sleur was en te weinig escape in het huwelijk. Dan is een onderzoek naar de relatie voor de hand liggend.
[mind dat ik dit niet zo gemakkelijk zeg bij jonge relaties - zeg van minder dan een jaar of vijftien].
Er zijn buitenechtelijke verhoudingen die de echtelijke verhouding in stand houden. Ook dat zouden de betrokkenen voor zichzelf en met elkaar 'moeten' uitzoeken.
Makkelijk is het allemaal niet, maar blijven hangen in haat en wrok maakt op den duur ook niet gelukkig.
Bij het grofvuil kan altijd nog.
[...]Hi Dimpf,
Redelijk cryptisch maar toch begrijp ik je helemaal.
Maar toch heb ik wel moeite met de idee om te leren leven met zoiets.
Hoe ga je om met een vrouw waarvan je nooit meer kan aannemen wat haar werkelijke gedachten zijn....
Oh, dat doet me goed. Sorry voor de cryptiek, maar ik weet niet hoe ik het anders moet inbrengen.
Je zult nevernooit de gedachten van anderen voluit kennen. Vaak kennen we onszelf al niet eens erg goed. Ik denk (en vind) dat je daarmee te veel wil, al snap ik je behoefte er aan.
quote:palanja schreef op 24 juni 2011 @ 00:31:
Zoals jij het omschrijft zou je kunnen stellen dat ze nog net zo veel van Knarf hield terwijl ze vreemd ging...
Dat is natuurlijk wel mogelijk, maar in 5 jaar tijd niet in overweging nemen dat je die geliefde (je hebt er immers 2) kapot aan het maken bent?
Dat heeft ze vast wel eens overwogen, maar wel te licht bevonden om die geliefde in bescherming te nemen.
Dat weet Knarf ook....
Het gaat nu naar de aanname-sfeer voor wat betreft Knarf-vrouw.
Voor mij gaat het om een eigen ervaring:
Ja, haar liefde voor Knarf kan onverminderd geweest zijn (en mogelijk is dat minder dan Knarf altijd al had gedacht en gewild, en ook dat is een erg pijnlijke gedachte).
Vooropgesteld: vijf jaar vind ik lang, ook al zijn er wisselingen in intensiteit van beleven, maar ik kan me voorstellen dat in Knarf-vrouw veel twijfels en vragen zijn geweest. Dat ze vaak in disbalans was en dat ze een (half verborgen?) ontwikkelbehoefte had, dat er teveel sleur was en te weinig escape in het huwelijk. Dan is een onderzoek naar de relatie voor de hand liggend.
[mind dat ik dit niet zo gemakkelijk zeg bij jonge relaties - zeg van minder dan een jaar of vijftien].
Er zijn buitenechtelijke verhoudingen die de echtelijke verhouding in stand houden. Ook dat zouden de betrokkenen voor zichzelf en met elkaar 'moeten' uitzoeken.
Makkelijk is het allemaal niet, maar blijven hangen in haat en wrok maakt op den duur ook niet gelukkig.
Bij het grofvuil kan altijd nog.
zaterdag 25 juni 2011 om 00:33
Ik wil jou niets opleggen hiermee natuurlijk. Maar ik wil je behoeden voor hetgeen je mee bezig bent, namelijk de schuld bij jezelf neerleggen, alsof jij de enige bent die juliie relatie kan fixen...
En dat is niet zo, daar zijn altijd nog 2 mensen voor nodig![/quote]
Even een reactie hierop, Ik leg de schuld niet alleen bij mezelf want zoals je schreef zijn er waar er twee vechten er ook twee die schuld hebben. Echter zoek ik wel de schuld bij mezelf over het feit dat ik niet in de gaten heb gehad dat er iets niet goed zat in ons huwelijk, ik heb die signalen als ze er al duidelijk waren niet opgemerkt. Dus in dat opzicht voel ik me schuldig. Nu wetende wat er niet als prettig ervaren gezien werdt in ons huwelijk ben ik wel bezig om dit 100% om te draaien en op die dingen te letten en te veranderen voor zover mogelijk. Zij doet ook haar best om de dingen die ik als niet prettig heb ervaren anders te doen. Alleen zit ik nog in het proces van verwerken van het waarom en zij wil het laten overkomen als het is voorbij. Dit is nu net hetgene waar bij mij de schoen nog wringt, ik heb het er moeilijker mee dan ik had verwacht. Overigens is het pas in december 2010 uitgekomen, dus de periode van verwerking en vergeving vindt ik nog vrij kort. Ik heb een goede vriend en zijn vrouw waar ik met mijn verhaal terecht kan en heb hier al meerdere malen gebruikt van gemaakt.Praten met mijn vrouw over het gebeuren gaat wel maar zij neemt al gauw een min of meer hopeloze houding aan, zo van als we opnieuw verder willen moeten we er niet steeds op terug komen. We hebben alles al besproken en we moeten het achter ons laten. Dit vindt ik een irritante houding van haar en dat vertel ik haar dan ook telkens weer. Zij kan niet begrijpen dat ik er zo over blijf doorgaan. Is mijn reactie hierin nu vreemd of is mijn reactie normaal dat ik er steeds op terug kom. Ik moet zeggen dat het bij mij al wel aan het slijten is maar hebt het met periodes nog wel moeilijk.
En dat is niet zo, daar zijn altijd nog 2 mensen voor nodig![/quote]
Even een reactie hierop, Ik leg de schuld niet alleen bij mezelf want zoals je schreef zijn er waar er twee vechten er ook twee die schuld hebben. Echter zoek ik wel de schuld bij mezelf over het feit dat ik niet in de gaten heb gehad dat er iets niet goed zat in ons huwelijk, ik heb die signalen als ze er al duidelijk waren niet opgemerkt. Dus in dat opzicht voel ik me schuldig. Nu wetende wat er niet als prettig ervaren gezien werdt in ons huwelijk ben ik wel bezig om dit 100% om te draaien en op die dingen te letten en te veranderen voor zover mogelijk. Zij doet ook haar best om de dingen die ik als niet prettig heb ervaren anders te doen. Alleen zit ik nog in het proces van verwerken van het waarom en zij wil het laten overkomen als het is voorbij. Dit is nu net hetgene waar bij mij de schoen nog wringt, ik heb het er moeilijker mee dan ik had verwacht. Overigens is het pas in december 2010 uitgekomen, dus de periode van verwerking en vergeving vindt ik nog vrij kort. Ik heb een goede vriend en zijn vrouw waar ik met mijn verhaal terecht kan en heb hier al meerdere malen gebruikt van gemaakt.Praten met mijn vrouw over het gebeuren gaat wel maar zij neemt al gauw een min of meer hopeloze houding aan, zo van als we opnieuw verder willen moeten we er niet steeds op terug komen. We hebben alles al besproken en we moeten het achter ons laten. Dit vindt ik een irritante houding van haar en dat vertel ik haar dan ook telkens weer. Zij kan niet begrijpen dat ik er zo over blijf doorgaan. Is mijn reactie hierin nu vreemd of is mijn reactie normaal dat ik er steeds op terug kom. Ik moet zeggen dat het bij mij al wel aan het slijten is maar hebt het met periodes nog wel moeilijk.
zaterdag 25 juni 2011 om 08:14
Knarf, nee, dat is niet raar. Jij zit nog met zoveel vragen en gevoelens en zij wil blijkbaar niet meer herinnert worden aan haar foute gedrag. Je zult haar moeten uitleggen dat het voor jou niet zo simpel is allemaal en dat jij behoefte hebt om je vragen te stellen en het belangrijk voor jou is om je te kunnen uiten. Zij zal daar (helaas voor haar) rekening mee moeten houden. Bij mij is het nu 2,5 jaar geleden. Ik weet dat ik er ook HEEL VEEL over heb willen praten het eerste jaar. Mijn partner heeft dat ook altijd serieus genomen, ondanks dat hij ook liever wilde doorgaan en het achter hem wilde laten. Erover praten is ook weer de pijn naar boven halen. Niet praten is negeren en dat komt op een gegeven moment (in alle hevigheid) dan toch weer bij je terug.
Je kunt niet inschatten hoe je hier (samen) uit gaat komen. De beslissing om er samen voor te gaan knokken is geen garantie dat je hier goed uit komt. Je kunt alsnog besluiten dat het niet werkt. Bij een nieuwe start is juist die openheid en communicatie zo belangrijk.
Je weet nooit wat er in iemand (anders) omgaat. Je weet ook niet wat zij werkelijk voelt en wilt. Misschien is zij zelf nog erg verward en houdt ze nog van die ander terwijl ze dat niet wil en probeert te vergeten. Ik ken haar/jullie niet en kan hier niet over oordelen.
Maar niet/nooit twijfelen aan jezelf en blijven bespreken waar jij behoefte aan hebt !
Je kunt niet inschatten hoe je hier (samen) uit gaat komen. De beslissing om er samen voor te gaan knokken is geen garantie dat je hier goed uit komt. Je kunt alsnog besluiten dat het niet werkt. Bij een nieuwe start is juist die openheid en communicatie zo belangrijk.
Je weet nooit wat er in iemand (anders) omgaat. Je weet ook niet wat zij werkelijk voelt en wilt. Misschien is zij zelf nog erg verward en houdt ze nog van die ander terwijl ze dat niet wil en probeert te vergeten. Ik ken haar/jullie niet en kan hier niet over oordelen.
Maar niet/nooit twijfelen aan jezelf en blijven bespreken waar jij behoefte aan hebt !
zaterdag 25 juni 2011 om 09:33
Ik begrijp haar ook wel. Jij bent boos, verdrietig en wanhopig. Dat uit zich waarschijnlijk door continu vragen naar details van de verhouding en naar het "waarom". Zij voelt aan, maar kan het misschien niet benoemen, dat het helemaal niet gaat over het waarom. Bovendien is daar alles wel over gezegd. Zij voelt heel goed aan dat je niet wil weten waarom, dat weet je al voor zover dat kan. Elk "redelijk" gesprek daarover is eigenlijk het uiten van jouw woede, verdriet en teleurstelling verpakt in het jasje van "willen begrijpen". Dat wil je helemaal niet, je wil haar iets vertellen.
Als je tot haar door wil dringen is het veel effectiever om je gevoelens uit te spreken. Ga niet vragen, maar ZEG dat je haar niet vertrouwt, dat je onwijs boos bent, etc. Al die details doen helemaal niet ter zake. Ben je echt minder verdrietig en boos als ze vijf keer naar bed zijn geweest in plaats van zeven, of misschien tien? Doet het er echt toe dat ze nu misschien wel de waarheid spreekt als jij haar niet kan vertrouwen? Jij vertrouwt haar niet meer en dat is begrijpelijk en gaat niet zomaar over. Zij kijkt wel uit om nog meer dingen te vertellen die jouw gevoelens nog erger maken. Dan wordt jouw woede en wantrouwen nog groter.
En dan ben jij bezig met het tonen van jouw gevoelens en zij met koortsachtig nadenken over de "juiste" antwoorden. Dan luister ze dus niet naar jou. Dan dring je nog steeds niet door en ga je nog meer vragen stellen, etc.
Als je tot haar door wil dringen is het veel effectiever om je gevoelens uit te spreken. Ga niet vragen, maar ZEG dat je haar niet vertrouwt, dat je onwijs boos bent, etc. Al die details doen helemaal niet ter zake. Ben je echt minder verdrietig en boos als ze vijf keer naar bed zijn geweest in plaats van zeven, of misschien tien? Doet het er echt toe dat ze nu misschien wel de waarheid spreekt als jij haar niet kan vertrouwen? Jij vertrouwt haar niet meer en dat is begrijpelijk en gaat niet zomaar over. Zij kijkt wel uit om nog meer dingen te vertellen die jouw gevoelens nog erger maken. Dan wordt jouw woede en wantrouwen nog groter.
En dan ben jij bezig met het tonen van jouw gevoelens en zij met koortsachtig nadenken over de "juiste" antwoorden. Dan luister ze dus niet naar jou. Dan dring je nog steeds niet door en ga je nog meer vragen stellen, etc.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zaterdag 25 juni 2011 om 09:44
Je kan het vergelijken met de ruzie die ik soms heb met mijn man.
Man: waarom heb je dat niet gedaan/geregeld?
Ik: dat ben ik vergeten
Man: waarom vergeet je dat nou weer?
(hier haak ik dan af: ik weet dat ik fout ben, ik baal er zelf van en ik heb geen idee waarom ik het vergeten ben. Waarschijnlijk omdat ik nu eenmaal zo ben)
Ik: geen idee. Hoe moet ik dat weten, drukke dag, veel aan mijn hoofd
Man: dat is geen excuus, we hebben het er vanochtend nog over gehad, hoe kan het dat je ert daarna niet meer aan denkt?
Ik: geen idee, ben het gewoon vergeten
Enfin, dat gaat eindeloos zo door natuurlijk. Hij had ook kunnen zeggen dat hij het onwijs vervelend vindt en slordig. Dan had ik gezegd dat ik het daar wel mee eens ben, en dat ik er ook van baal. Dan kan je het nog hebben over de gevolgen (in dit geval niet zo interessant want onbenullig voorval), en dan heb je in ieder geval een gesprek.
@Palanja: ben jij diegene die een vrouw met borderline had, en die zo verschrikkelijk is afgebrand?
Man: waarom heb je dat niet gedaan/geregeld?
Ik: dat ben ik vergeten
Man: waarom vergeet je dat nou weer?
(hier haak ik dan af: ik weet dat ik fout ben, ik baal er zelf van en ik heb geen idee waarom ik het vergeten ben. Waarschijnlijk omdat ik nu eenmaal zo ben)
Ik: geen idee. Hoe moet ik dat weten, drukke dag, veel aan mijn hoofd
Man: dat is geen excuus, we hebben het er vanochtend nog over gehad, hoe kan het dat je ert daarna niet meer aan denkt?
Ik: geen idee, ben het gewoon vergeten
Enfin, dat gaat eindeloos zo door natuurlijk. Hij had ook kunnen zeggen dat hij het onwijs vervelend vindt en slordig. Dan had ik gezegd dat ik het daar wel mee eens ben, en dat ik er ook van baal. Dan kan je het nog hebben over de gevolgen (in dit geval niet zo interessant want onbenullig voorval), en dan heb je in ieder geval een gesprek.
@Palanja: ben jij diegene die een vrouw met borderline had, en die zo verschrikkelijk is afgebrand?
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zaterdag 25 juni 2011 om 14:29
Ik bedoel : je legt de schuld danwel verantwoordelijkheid de boel te 'redden', met name bij jezelf, in die zin dat enkel jij met oplossingen moet/kunt komen. Dat initiatief zou namelijk meer bij haar moeten liggen: ZIJ zou open moeten staan voor je verdriet, je twijfels, voor álles waar je maar over wilt praten, al wordt het 100 keer herhaald!
Praten, praten, praten, alles weer overdenken, opnieuw praten en opnieuw dingen vragen en doorwerken... ..is het enige wat kán helpen namelijk; alleen dán kun je het samen verwerken.
Ik spreek dan voor mijzelf, wat ik van belang vind in een relatie...maar ik lees dat jij daar juist ook op vastloopt: zij wil liever de gemakkelijke weg, van 'het is eenmaal gebeurd en we gaan weer verder'. Dat snap ik wel, het is ook pijnlijk misschien voor haar om alles te herhalen - maar dit is het met name voor jou! Dus je doet dat niet voor je lol, je wilt juist niet voor niets alles nogmaals bespreken! Dat doe je omdat je van die twijfels af wilt, en omdat jij het nog een kans wilt geven.. Het is mogelijk lastig voor haar, maar ze geeft hier geen gehoor aan jouw behoefte om alles te verwerken. Als dat niet gebeurd dan zal het nooit beter worden hoor.
Wat zij wil, het nu z.s.m. vergeten dat kán jij niet, en dat is heel normaal!
Ik vind het al knap dat je er überhaupt nog voor wilt vechten!
Voor mij zou het vertrouwen onherstelbaar beschadigd zijn, met name doordat het 5 jaar heeft geduurd, en dat je er zelf bent achter gekomen.
Jij had mogelijk signalen moeten oppakken, het eerder moeten opmerken of wat dan ook, begrijp ik uit je post. Dan nóg is het geen vrijbrief voor haar...
Het is een hele geschiedenis aan omstandigheden/samenloop van; gedurende die 5 jaar, waren het met name problemen die niet met de relatie hadden te maken? Alsnog i.m.o. géén legitieme reden om met een ander een affaire aan te houden, met name zo langdurig!
Dat jij / je partner verliefd wordt op een ander, is natuurlijk iets wat er los van staat; dat overkomt bepaalde mensen eenmaal. Dat je erop ingaat, er werk van maakt, dát is een duidelijk teken dat de relatie niet werkt.
Dit schreef ik op een ander topic, is mogelijk ook op jou v toepassing:
Een relatie zou moeten werken, zowel in mooie als in slechte tijden. Ook al is de één een tijdje wat meer in zichzelf gekeerd wegens bijv. externe factoren (problemen werk, familie wat dan ook), of wat dan ook, dan nog behoor je elkaar gewoon te steunen. Bij vele mensen zie je dat ze dan uit elkaar groeien, terwijl je dan juist heel goed naar elkaar kunt tóe groeien....
Wil de één even rust, of juist praten, of niet praten, enkel een knuffel en een schouder, dan zal de ander dat met alle liefde moeten kunnen bieden... De rust die je elkaar moet kunnen geven en gunnen in moeilijke tijden... Zonder dat je bang hoeft te zijn dat daarmee de relatie op het spel staat...
Zware tijden zijn wat dat betreft een goede test voor de relatie.
Praten, praten, praten, alles weer overdenken, opnieuw praten en opnieuw dingen vragen en doorwerken... ..is het enige wat kán helpen namelijk; alleen dán kun je het samen verwerken.
Ik spreek dan voor mijzelf, wat ik van belang vind in een relatie...maar ik lees dat jij daar juist ook op vastloopt: zij wil liever de gemakkelijke weg, van 'het is eenmaal gebeurd en we gaan weer verder'. Dat snap ik wel, het is ook pijnlijk misschien voor haar om alles te herhalen - maar dit is het met name voor jou! Dus je doet dat niet voor je lol, je wilt juist niet voor niets alles nogmaals bespreken! Dat doe je omdat je van die twijfels af wilt, en omdat jij het nog een kans wilt geven.. Het is mogelijk lastig voor haar, maar ze geeft hier geen gehoor aan jouw behoefte om alles te verwerken. Als dat niet gebeurd dan zal het nooit beter worden hoor.
Wat zij wil, het nu z.s.m. vergeten dat kán jij niet, en dat is heel normaal!
Ik vind het al knap dat je er überhaupt nog voor wilt vechten!
Voor mij zou het vertrouwen onherstelbaar beschadigd zijn, met name doordat het 5 jaar heeft geduurd, en dat je er zelf bent achter gekomen.
Jij had mogelijk signalen moeten oppakken, het eerder moeten opmerken of wat dan ook, begrijp ik uit je post. Dan nóg is het geen vrijbrief voor haar...
Het is een hele geschiedenis aan omstandigheden/samenloop van; gedurende die 5 jaar, waren het met name problemen die niet met de relatie hadden te maken? Alsnog i.m.o. géén legitieme reden om met een ander een affaire aan te houden, met name zo langdurig!
Dat jij / je partner verliefd wordt op een ander, is natuurlijk iets wat er los van staat; dat overkomt bepaalde mensen eenmaal. Dat je erop ingaat, er werk van maakt, dát is een duidelijk teken dat de relatie niet werkt.
Dit schreef ik op een ander topic, is mogelijk ook op jou v toepassing:
Een relatie zou moeten werken, zowel in mooie als in slechte tijden. Ook al is de één een tijdje wat meer in zichzelf gekeerd wegens bijv. externe factoren (problemen werk, familie wat dan ook), of wat dan ook, dan nog behoor je elkaar gewoon te steunen. Bij vele mensen zie je dat ze dan uit elkaar groeien, terwijl je dan juist heel goed naar elkaar kunt tóe groeien....
Wil de één even rust, of juist praten, of niet praten, enkel een knuffel en een schouder, dan zal de ander dat met alle liefde moeten kunnen bieden... De rust die je elkaar moet kunnen geven en gunnen in moeilijke tijden... Zonder dat je bang hoeft te zijn dat daarmee de relatie op het spel staat...
Zware tijden zijn wat dat betreft een goede test voor de relatie.
zondag 3 juli 2011 om 08:06
Inmiddels is de persoon in kwestie verhuist, woonde in dezelfde straat, dus ik zag hem dagelijks. Na het uitkomen is hun huis gelijk in de verkoop gegaan en verkocht. Nu wonen ze nog wel in dezelfde stad maar in een heel andere wijk. Hem dagelijks zien werkte niet in mijn voordeel voor wat betreft het vergeven naar mijn vrouw toe. Ook werd ik steeds met hem geconfronteerd wat weer een stuk woede naar hem naar boven haalde bij mij. Het verhuizen van hem geeft mij weer meer hoop dat het beter zal gaan tussen mijn vrouw en mij. Op dit moment gaat het al een stuk beter en we hebben samen al veel ondernomen wat voor het uitkomen al niet meer werd gedaan. We doen nu weer veel dingen samen zoals we ook in het begin van ons huwelijk deden. Ik heb het idee dat we weer een band aan het kweken zijn zoals in het begin van ons huwelijk. Het praten met elkaar over alles is weer terug, de knuffels en het simpele kusje geven bij gaan of thuiskomen zijn weer terug. Van beide kanten gezien en niet alleen van mijn kant. Na een werkdag praten we ook weer over het werk van elkaar, of we iets hebben meegemaakt en belangstellend over elkaars werk. Ook voor wat betreft de kids zitten we weer meer op een lijn en steunen elkaar hierin, was in het verleden wat minder geworden. Kortom zijn we op de goede weg om alles weer normaal te laten worden en ons huwelijk weer opnieuw op een goede manier op te pakken. Ik heb haar wel nog maar eens verteld dat het 100% vertrouwen nog niet terug is en dat ik denk dat er altijd wel een klein stukje wantrouwen naar haar zal blijven bestaan. Dit kon ze gedeeltelijk wel begrijpen maar ze gaf nog maar eens aan dat ik absoluut haar voor 100% kon vertrouwen, ze zou nooit meer aan zoiets beginnen.
zondag 3 juli 2011 om 23:41
Hi Knarf,
Goed dat je een betere omgang bereikt hebt met je vrouw.
Ik zou bijna het gevoel krijgen dat "dit allemaal ergens goed voor geweest is", wanneer ik je bericht lees.
Maar belangrijker lijkt me; hoe zit het met je onderhuidse gevoelens?
Dan bedoel ik echt niet alleen het vertrouwen / wantrouwen en vergeven / vergeten gedeelte.
Palanja
Goed dat je een betere omgang bereikt hebt met je vrouw.
Ik zou bijna het gevoel krijgen dat "dit allemaal ergens goed voor geweest is", wanneer ik je bericht lees.
Maar belangrijker lijkt me; hoe zit het met je onderhuidse gevoelens?
Dan bedoel ik echt niet alleen het vertrouwen / wantrouwen en vergeven / vergeten gedeelte.
Palanja
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
maandag 4 juli 2011 om 05:23
Hey Palanja,
Ik hou nog steeds van haar ondanks alles wat er gebeurd is. Ze is nog steeds mijn meisje. Ze is lief, een geweldige moeder voor de kids en zeer zorgzaam voor iedereen. Ze is voor mij nog het meisje waar ik verliefd op werd. Veel lezers zullen nu denken, hij is gek, maar zo voel ik het nog steeds. Ik heb enkel nog een stukje gevoel van woede naar haar, maar dit zal moeten slijten denk ik. Ik ben er dan ook nog steeds bereid voor ervoor te vechten. Dat stukje woede naar haar zal misschien het doemdenken van mij veroorzaken, maar ik denk dat dat hoort bij de manier van verwerken van vergeten van alles voor mij.
Ik hou nog steeds van haar ondanks alles wat er gebeurd is. Ze is nog steeds mijn meisje. Ze is lief, een geweldige moeder voor de kids en zeer zorgzaam voor iedereen. Ze is voor mij nog het meisje waar ik verliefd op werd. Veel lezers zullen nu denken, hij is gek, maar zo voel ik het nog steeds. Ik heb enkel nog een stukje gevoel van woede naar haar, maar dit zal moeten slijten denk ik. Ik ben er dan ook nog steeds bereid voor ervoor te vechten. Dat stukje woede naar haar zal misschien het doemdenken van mij veroorzaken, maar ik denk dat dat hoort bij de manier van verwerken van vergeten van alles voor mij.
maandag 4 juli 2011 om 12:59
Lieve Knarf, ik begrijp je dilemma heel goed. Mijn man is vreemdgegaan, ook wij proberen onze relatie weer op ´t goede spoor te brengen. Volgens mij maakt het niet uit hoelang je partner vreemdgaat, maar dat je partner vreemdgaat. Jij en ik redeneren als de meeste mensen: “Hoe kon hij/zij mij dit aandoen?” en vooral “ als hij/zij echt van mij houdt, doe je zoiets niet”. Het feit is echter dat de vreemdganger letterlijk verblind is. Natuurlijk weet hij/zij wel dat het niet in orde is, anders hoeft het niet stiekem te gebeuren. Maar ermee ophouden is een andere kwestie. Doordat het stiekem gebeurt, wordt de vreemdganger telkens weer gevoed door gedragingen en/of opmerkingen van de partner (die onwetend natuurlijk niet zijn “storend”gedrag kan veranderen). Je moet eigenlijk met de vraag aan de slag gaan waarom men vreemdgaat. Het heeft nl. een oorzaak. En degene die vreemdgaat is kennelijk niet in staat om dit bespreekbaar te maken. En daar ligt volgens mij het hoofdprobleem. Ik durf zelfs te beweren dat alle vreemdgangers hetzelfde karaktertrekje hebben, en dat is nl. het vooral willen pleasen van anderen. Toen ik mijn man leerde kennen, merkte ik dat hij vaak dingen niet vertelde thuis die ikzelf thuis wel verteld zou hebben. Ik verweet dat toen aan zijn hele bazige moeder. Nu denk ik daar anders over, het is aan jezelf waar je je grenzen legt en hoever je iemand “bazig” laat zijn. Mijn kinderen zijn mijn spiegel, mijn oudste is nl. heel lief en rustig, gaat nooit uit haar dak, heel evenwichtig, vertelt echter ook nooit wat er in haar omgaat. Volgens iedereen het ideale kind, volgens mij het kind waar ik me het meeste zorgen om maak. Onze jongste daarentegen springt bij het minste of geringste op als een bosje vlooien, heeft regelmatig conflicten, wil altijd het laatste woord. Vermoeiend dus, maar wel degene die ´t ook laat merken in een sms dat ze ´t fijn vindt dat je er bent en met haar 16 jaar nog lekker tegen je aan kan schurken. Ik hou van beiden ontzettend veel. Van mijn ideale oudste denk ik nu wel eens dat zij een “potentiele vreemdganger” kan worden omdat zij slecht haar gevoelens kan uiten, van mijn jongste denk ik nu dat zij wel een partner moet zien te krijgen die haar heel veel tegenwicht moet kunnen bieden anders loopt het spaak, iemand die alleen wil pleasen krijgt bij haar geen kans om “gehoord” te worden.Ik wil hiermee dus zeggen dat een relatie uit 2 mensen bestaat en dat er door beiden hieraan gewerkt moet worden wil het een kans krijgen.
maandag 4 juli 2011 om 19:26
@ Chrissie,
Fascinerend stukje, Chrissie.
Jouw redenatie is er 1 die Knarf in principe wil volgen, dus wat dat betreft geloof ik echt dat jij wat voor hem kan betekenen.
Toch heb ik zelf wel moeite met een aantal dingen die jij schrijft.
Ten eerste vind ik dat je vreemdgaan als een element ziet zoals elk ander 'storend element' in een relatie.
Dat zie ik toch echt anders, vreemdgaan is het ultieme verraad binnen een relatie; je kan vergeven, vergeten, houden van en haten maar dat neemt allemaal niet weg dat je partner iets gedeeld heeft met een ander dat alleen voor jou bestemd was.
Daar bedoel ik absoluut niet mee dat een partner persoonlijk bezit is, vergelijk het met een inbraak; wanneer iemand aan je meest persoonlijke dingen heeft gezeten of weggenomen heeft, dan voel je je kwetsbaar, naakt bijna.
(Ik heb ervaring met beiden )
Met het karaktertrekje wat jij benoemd (het pleasen) ben ik het ook absoluut niet mee eens; ik durf bijna het tegenovergestelde te beweren; de meeste mensen die vreemdgaan zijn egoïsten die de eigen gevoelens ver boven het 'gemeenschappelijke gevoel' plaatsen.
Dan de oorzaak..........
Ik heb hier al eens een topic geplaatst over hetzelfde onderwerp en daar kwam wel iets interessants naar voren; de oorzaak......
Nu is mijn 'zaak' misschien niet helemaal een schoolvoorbeeld omdat mijn ex een persoonlijkheidsstoornis heeft.
Dit aangeven werd als oorzaak niet geaccepteerd door velen.
Dat is dus een interessante kwestie; want ik had ook kunnen zeggen; ze was ontevreden over haar leven, vond dat ze aandacht tekort kwam, ze voelde een sleur in haar bestaan, etcetera....
Wat is oorzaak en is gevolg dan gerechtvaardigd?
Waarom stappen mensen gewoon niet uit de relatie omdat ze iets 'beters' of 'anders' willen of simpelweg niet meer 'houden van'?
Omdat er kinderen zijn? vanwege familie? Angst?
Dat zijn dan zogenoemde redenen.....
Misschien kunnen we het wel gewoon benoemen wat het is; Lafheid en/of Egoisme... niks drogredenen.
Ik heb gekozen om uit elkaar te gaan en ik kreeg iemand te zien waarvan ik niet het flauwste vermoeden van had dat ze bestond en ooit mijn partner was.
Waarom? Pure overlevingsdrang...
Nadat haar wereldje in elkaar stortte (na een paar maanden) was ze plotseling weer de kwestbare tante die mij zo hard nodig had.
Door de afstand heb ik alles wel in perspectief kunnen houden.
Dat praat een stuk eenvoudiger.
Fascinerend stukje, Chrissie.
Jouw redenatie is er 1 die Knarf in principe wil volgen, dus wat dat betreft geloof ik echt dat jij wat voor hem kan betekenen.
Toch heb ik zelf wel moeite met een aantal dingen die jij schrijft.
Ten eerste vind ik dat je vreemdgaan als een element ziet zoals elk ander 'storend element' in een relatie.
Dat zie ik toch echt anders, vreemdgaan is het ultieme verraad binnen een relatie; je kan vergeven, vergeten, houden van en haten maar dat neemt allemaal niet weg dat je partner iets gedeeld heeft met een ander dat alleen voor jou bestemd was.
Daar bedoel ik absoluut niet mee dat een partner persoonlijk bezit is, vergelijk het met een inbraak; wanneer iemand aan je meest persoonlijke dingen heeft gezeten of weggenomen heeft, dan voel je je kwetsbaar, naakt bijna.
(Ik heb ervaring met beiden )
Met het karaktertrekje wat jij benoemd (het pleasen) ben ik het ook absoluut niet mee eens; ik durf bijna het tegenovergestelde te beweren; de meeste mensen die vreemdgaan zijn egoïsten die de eigen gevoelens ver boven het 'gemeenschappelijke gevoel' plaatsen.
Dan de oorzaak..........
Ik heb hier al eens een topic geplaatst over hetzelfde onderwerp en daar kwam wel iets interessants naar voren; de oorzaak......
Nu is mijn 'zaak' misschien niet helemaal een schoolvoorbeeld omdat mijn ex een persoonlijkheidsstoornis heeft.
Dit aangeven werd als oorzaak niet geaccepteerd door velen.
Dat is dus een interessante kwestie; want ik had ook kunnen zeggen; ze was ontevreden over haar leven, vond dat ze aandacht tekort kwam, ze voelde een sleur in haar bestaan, etcetera....
Wat is oorzaak en is gevolg dan gerechtvaardigd?
Waarom stappen mensen gewoon niet uit de relatie omdat ze iets 'beters' of 'anders' willen of simpelweg niet meer 'houden van'?
Omdat er kinderen zijn? vanwege familie? Angst?
Dat zijn dan zogenoemde redenen.....
Misschien kunnen we het wel gewoon benoemen wat het is; Lafheid en/of Egoisme... niks drogredenen.
Ik heb gekozen om uit elkaar te gaan en ik kreeg iemand te zien waarvan ik niet het flauwste vermoeden van had dat ze bestond en ooit mijn partner was.
Waarom? Pure overlevingsdrang...
Nadat haar wereldje in elkaar stortte (na een paar maanden) was ze plotseling weer de kwestbare tante die mij zo hard nodig had.
Door de afstand heb ik alles wel in perspectief kunnen houden.
Dat praat een stuk eenvoudiger.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
dinsdag 5 juli 2011 om 12:57
@palanja
Met mijn stukje wil ik absoluut niet beweren dat jouw handelen fout is, ik wil ermee aangeven dat er meerdere wegen zijn die naar Rome leiden en dus ook meerdere manieren om tegen vreemdgaan aan te kijken. Vreemdgaan is het ultieme verraad, schrijf je. Zo voelt het voor mij ook aan, maar waarom doet een partner dat? Ik heb nooit gedacht dat ik hiermee te maken zou hebben, zoiets gebeurt bij anderen, zeker niet bij mij. Maar dat heeft mijn partner ook altijd gedacht en toch is hij vreemdgegaan. Wanneer ik terugkijk op mijn huwelijk vind ik niet dat wij een slecht huwelijk hadden, in ieder geval niet slechter of beter dan de meesten van ons. Ook mijn man vindt dat. Waarom gaat het dan bij ons mis en bv. niet bij de buren? Er is ook niet 1 ding aan te wijzen, maar er is een samenloop van omstandigheden, gebeurtenissen die tot onvrede geleid hebben plus 1 persoon die niet in staat was dit te bespreken met de partner en letterlijk gevlucht is in de armen van een ander en 1 persoon die niet goed “geluisterd” heeft. Ja zul je zeggen, wanneer er niets gezegd wordt, kun je ook niet luisteren. Hebben jij, Knarf , ik en zoveel anderen wel de intentie gehad dan om te luisteren? Begrijp me goed, ook ik ben van mening dat er geen enkele reden bestaat om vreemd te gaan, mijn man zegt dit zelf ook. Toch is het gebeurd en aan dit feit kan zowel ik als mijn man niets veranderen. Hij is niet verliefd geworden op een ander omdat hij haar zo leuk vond, maar omdat hij gevlucht is voor de realiteit. Hij kon daar niet mee omgaan, en dat stukje van hem nl. conflicten uit de weg gaan, kende ik best wel, alleen had ik nooit gedacht dat hij ook met mij zo zou omgaan. Met een minnaar/minnares heb je geen conflicten omdat deze relatie niet de werkelijkheid weergeeft. Ik geloof ook dat de meeste minnaars/minnaressen nooit van zichzelf gedacht hebben dat zij in zo´n positie zouden komen. Hun relatie tot de gebonden vrouw/man is gebaseerd op een fantasiewereld. Zijn het allemaal domme trutten dan die in de smoezenlijst geloven? Ook dat geloof ik niet, maar ze zijn wel eenzaam , net als mijn man zeer eenzaam geweest is. En wanneer je fantasie verwart met de werkelijkheid krijg je een probleem Ook ik wil graag een George Cloony in mijn bed, welke vrouw wil dat niet? Alleen weet ik dat dat een fantasie is, en het nog maar de vraag is of iemand die er erg goed uitziet ook een leuk persoon is of een geweldenaar in bed. Dan kijk ik naar mijn man en weet dat ik moet dealen met de werkelijkheid. Ik weet ook dat het huwelijk dat wij hadden, voorbij is. Wij kunnen wel een nieuwe start maken. Het is zeker niet zo dat er sprake is van hem weer “terugnemen”, zo´n kinderlijke man wil ik niet. Ik ben begonnen met voor mezelf uit te zoeken wat er nu precies gebeurd is om ook van mijn kant herhalingsgedrag te voorkomen in een eventuele volgende relatie. Het heeft ertoe geleid dat we weer communiceren en tot nu toe nog geen reden zien om uit elkaar te gaan. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat het allemaal koek en ei is, nee het is nog heel broos..
Met mijn stukje wil ik absoluut niet beweren dat jouw handelen fout is, ik wil ermee aangeven dat er meerdere wegen zijn die naar Rome leiden en dus ook meerdere manieren om tegen vreemdgaan aan te kijken. Vreemdgaan is het ultieme verraad, schrijf je. Zo voelt het voor mij ook aan, maar waarom doet een partner dat? Ik heb nooit gedacht dat ik hiermee te maken zou hebben, zoiets gebeurt bij anderen, zeker niet bij mij. Maar dat heeft mijn partner ook altijd gedacht en toch is hij vreemdgegaan. Wanneer ik terugkijk op mijn huwelijk vind ik niet dat wij een slecht huwelijk hadden, in ieder geval niet slechter of beter dan de meesten van ons. Ook mijn man vindt dat. Waarom gaat het dan bij ons mis en bv. niet bij de buren? Er is ook niet 1 ding aan te wijzen, maar er is een samenloop van omstandigheden, gebeurtenissen die tot onvrede geleid hebben plus 1 persoon die niet in staat was dit te bespreken met de partner en letterlijk gevlucht is in de armen van een ander en 1 persoon die niet goed “geluisterd” heeft. Ja zul je zeggen, wanneer er niets gezegd wordt, kun je ook niet luisteren. Hebben jij, Knarf , ik en zoveel anderen wel de intentie gehad dan om te luisteren? Begrijp me goed, ook ik ben van mening dat er geen enkele reden bestaat om vreemd te gaan, mijn man zegt dit zelf ook. Toch is het gebeurd en aan dit feit kan zowel ik als mijn man niets veranderen. Hij is niet verliefd geworden op een ander omdat hij haar zo leuk vond, maar omdat hij gevlucht is voor de realiteit. Hij kon daar niet mee omgaan, en dat stukje van hem nl. conflicten uit de weg gaan, kende ik best wel, alleen had ik nooit gedacht dat hij ook met mij zo zou omgaan. Met een minnaar/minnares heb je geen conflicten omdat deze relatie niet de werkelijkheid weergeeft. Ik geloof ook dat de meeste minnaars/minnaressen nooit van zichzelf gedacht hebben dat zij in zo´n positie zouden komen. Hun relatie tot de gebonden vrouw/man is gebaseerd op een fantasiewereld. Zijn het allemaal domme trutten dan die in de smoezenlijst geloven? Ook dat geloof ik niet, maar ze zijn wel eenzaam , net als mijn man zeer eenzaam geweest is. En wanneer je fantasie verwart met de werkelijkheid krijg je een probleem Ook ik wil graag een George Cloony in mijn bed, welke vrouw wil dat niet? Alleen weet ik dat dat een fantasie is, en het nog maar de vraag is of iemand die er erg goed uitziet ook een leuk persoon is of een geweldenaar in bed. Dan kijk ik naar mijn man en weet dat ik moet dealen met de werkelijkheid. Ik weet ook dat het huwelijk dat wij hadden, voorbij is. Wij kunnen wel een nieuwe start maken. Het is zeker niet zo dat er sprake is van hem weer “terugnemen”, zo´n kinderlijke man wil ik niet. Ik ben begonnen met voor mezelf uit te zoeken wat er nu precies gebeurd is om ook van mijn kant herhalingsgedrag te voorkomen in een eventuele volgende relatie. Het heeft ertoe geleid dat we weer communiceren en tot nu toe nog geen reden zien om uit elkaar te gaan. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat het allemaal koek en ei is, nee het is nog heel broos..
dinsdag 5 juli 2011 om 13:16
Ik heb nog niet zoveel levenswijsheid dat ik hier ook maar iets zinnigs over kan zeggen denk ik. Ik wilde alleen even kwijt dat je waarschijnlijk de meest vergevingsgezinde man ooit bent. (Want 5 jaar is zelfs op 25 jaar huwelijk nog lang, vind ik.)
Je vrouw heeft heel veel geluk en het is knap stom dat ze dat op het spel heeft willen zetten.
Je vrouw heeft heel veel geluk en het is knap stom dat ze dat op het spel heeft willen zetten.
dinsdag 5 juli 2011 om 21:34
quote:huppeltrut schreef op 05 juli 2011 @ 13:16:
Je vrouw heeft heel veel geluk en het is knap stom dat ze dat op het spel heeft willen zetten.
Wijze woorden huppel, alleen is het wrange juist dat vaak
goede partners in een relatie 1 of 2 of misschien wel vaker
bedrogen worden.
Juist door hun begrip en vergevingsgezindheid "ruiken" de
bedriegende partners dat ze een eind kunnen gaan omdat
de consequenties niet groot zijn.
Uiteindelijk lopen zaken zo uit de hand dat zelfs de meest
tolerante partner zijn biezen pakt en vertrekt.
Vaak pas dan zien "de bedriegers" wat ze kwijt zijn geraakt,
helaas is het dan vaak te laat.
Je vrouw heeft heel veel geluk en het is knap stom dat ze dat op het spel heeft willen zetten.
Wijze woorden huppel, alleen is het wrange juist dat vaak
goede partners in een relatie 1 of 2 of misschien wel vaker
bedrogen worden.
Juist door hun begrip en vergevingsgezindheid "ruiken" de
bedriegende partners dat ze een eind kunnen gaan omdat
de consequenties niet groot zijn.
Uiteindelijk lopen zaken zo uit de hand dat zelfs de meest
tolerante partner zijn biezen pakt en vertrekt.
Vaak pas dan zien "de bedriegers" wat ze kwijt zijn geraakt,
helaas is het dan vaak te laat.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
woensdag 6 juli 2011 om 22:03
quote:hollebollegijs schreef op 05 juli 2011 @ 21:34:
[...]
Wijze woorden huppel, alleen is het wrange juist dat vaak
goede partners in een relatie 1 of 2 of misschien wel vaker
bedrogen worden.
Juist door hun begrip en vergevingsgezindheid "ruiken" de
bedriegende partners dat ze een eind kunnen gaan omdat
de consequenties niet groot zijn.
Uiteindelijk lopen zaken zo uit de hand dat zelfs de meest
tolerante partner zijn biezen pakt en vertrekt.
Vaak pas dan zien "de bedriegers" wat ze kwijt zijn geraakt,
helaas is het dan vaak te laat.Dat zijn dan ook wijze woorden van jou, Gijs.
[...]
Wijze woorden huppel, alleen is het wrange juist dat vaak
goede partners in een relatie 1 of 2 of misschien wel vaker
bedrogen worden.
Juist door hun begrip en vergevingsgezindheid "ruiken" de
bedriegende partners dat ze een eind kunnen gaan omdat
de consequenties niet groot zijn.
Uiteindelijk lopen zaken zo uit de hand dat zelfs de meest
tolerante partner zijn biezen pakt en vertrekt.
Vaak pas dan zien "de bedriegers" wat ze kwijt zijn geraakt,
helaas is het dan vaak te laat.Dat zijn dan ook wijze woorden van jou, Gijs.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
zaterdag 9 juli 2011 om 01:23
Hallo Gijs,
In jouw woorden kan wel een stukje van waarheid zitten en misschien is het wel helemaal de waarheid. Maar ik ben van mening dat ik haar toch een kans moet geven, bij het grof vuil zetten kan altijd nog. Ik geloof namelijk wel dat ze nu heeft ingezien wat mogelijk de consequentie was geweest van haar escapades en dat ze nu weer met beide benen op de grond staat. Ook speelt mee hoe ik in de toekomst met mijn wantrouwen naar haar kan omgaan en of ik hier mee zal kunnen leven in de toekomst. Op dit moment kan ik er redelijk mee omgaan en wil er alles aan doen om het vertrouwen terug te krijgen. Ik ben wel zo nuchter om in te zien dat dit vertrouwen nooit meer wordt zoals het was. Als ik het zelf verwerkt heb zal dit wel een stuk makkelijker gaan, nu ben ik nog regelmatig bezig om te verwerken en dan heb ik het af en toe nog moeilijk. Maar mijn wil is er nog steeds om weer een nieuwe start te maken en alles proberen weg te zetten op een plekje heel ver weg in mijn hoofd. En ik moet zeggen dat ze er goed aan mee werkt om dit te bereiken. Het enige wat me stoort is dat als ik begin over het gebeurde ze reageert van dat heb ik toch al verteld, dan maak ik haar weer duidelijk dat ze moet begrijpen dat ik het erover wil hebben om het te kunnen vergeven. En dat ik nu maar even 5jaar moet kunnen vergeten maar dat dat niet zomaar lukt. Dat begrip heeft ze wel en kan ze wel begrijpen maar vindt het niet prettig om steeds weer te praten over hetzelfde, zij heeft voor zichzelf alles afgesloten. En door het stellen van vragen van mij komt heel de ellende weer naar boven bij haar en zij wil die periode vergeten. Dat begrijp ik dan ook wel, maar dat heb ik nodig denk ik om het voor mezelf te verwerken. Maar nogmaals gaat het nu prima tussen ons en het gaat op het moment op dezelfde manier als toen we net getrouwd waren, alleen maar leuk en we genieten samen weer van de dingen en als ik goed nadenk kan ik me voorstellen dat ze dat miste in de laatste jaren van ons huwelijk. Dit gemis is echter nog geen vrijbrief om vreemd te gaan. De tijd zal leren of ons huwelijk weer in een sleur terecht komt, nu is het gebeurde nog vrij pril, en we zullen er samen voor moeten knokken dat die sleur wegblijft. En dit kan alleen maar door open en eerlijk naar elkaar te zijn, hoe klein soms de irritaties ook zijn, hier moeten we deze keer meteen over praten en uitspreken. Als dit niet gebeurt bestaat de kans dat we weer uit elkaar groeien. Dus knokken voor de toekomst en blijven knokken, allebei.
In jouw woorden kan wel een stukje van waarheid zitten en misschien is het wel helemaal de waarheid. Maar ik ben van mening dat ik haar toch een kans moet geven, bij het grof vuil zetten kan altijd nog. Ik geloof namelijk wel dat ze nu heeft ingezien wat mogelijk de consequentie was geweest van haar escapades en dat ze nu weer met beide benen op de grond staat. Ook speelt mee hoe ik in de toekomst met mijn wantrouwen naar haar kan omgaan en of ik hier mee zal kunnen leven in de toekomst. Op dit moment kan ik er redelijk mee omgaan en wil er alles aan doen om het vertrouwen terug te krijgen. Ik ben wel zo nuchter om in te zien dat dit vertrouwen nooit meer wordt zoals het was. Als ik het zelf verwerkt heb zal dit wel een stuk makkelijker gaan, nu ben ik nog regelmatig bezig om te verwerken en dan heb ik het af en toe nog moeilijk. Maar mijn wil is er nog steeds om weer een nieuwe start te maken en alles proberen weg te zetten op een plekje heel ver weg in mijn hoofd. En ik moet zeggen dat ze er goed aan mee werkt om dit te bereiken. Het enige wat me stoort is dat als ik begin over het gebeurde ze reageert van dat heb ik toch al verteld, dan maak ik haar weer duidelijk dat ze moet begrijpen dat ik het erover wil hebben om het te kunnen vergeven. En dat ik nu maar even 5jaar moet kunnen vergeten maar dat dat niet zomaar lukt. Dat begrip heeft ze wel en kan ze wel begrijpen maar vindt het niet prettig om steeds weer te praten over hetzelfde, zij heeft voor zichzelf alles afgesloten. En door het stellen van vragen van mij komt heel de ellende weer naar boven bij haar en zij wil die periode vergeten. Dat begrijp ik dan ook wel, maar dat heb ik nodig denk ik om het voor mezelf te verwerken. Maar nogmaals gaat het nu prima tussen ons en het gaat op het moment op dezelfde manier als toen we net getrouwd waren, alleen maar leuk en we genieten samen weer van de dingen en als ik goed nadenk kan ik me voorstellen dat ze dat miste in de laatste jaren van ons huwelijk. Dit gemis is echter nog geen vrijbrief om vreemd te gaan. De tijd zal leren of ons huwelijk weer in een sleur terecht komt, nu is het gebeurde nog vrij pril, en we zullen er samen voor moeten knokken dat die sleur wegblijft. En dit kan alleen maar door open en eerlijk naar elkaar te zijn, hoe klein soms de irritaties ook zijn, hier moeten we deze keer meteen over praten en uitspreken. Als dit niet gebeurt bestaat de kans dat we weer uit elkaar groeien. Dus knokken voor de toekomst en blijven knokken, allebei.
zaterdag 9 juli 2011 om 01:49
quote:moniekk schreef op 24 juni 2011 @ 12:56:
[...]
Ik begrijp dat je zo reageert, het wordt echter een andere situatie als je het ook daadwerkelijk meemaakt. Dan is het allemaal niet meer zo zwart-wit.
What if.....
Je kunt pas zeggen wat je zou doen, c.q. doet als je er ook werkelijk mee geconfronteerd wordt. En dan blijkt dat een heleboel mensen toch hele andere keuzes maken dan die ze altijd voor ogen hadden.
Wie zegt dat ik het niet meegemaakt heb?
Helaas heb ik ook "de eer" mogen beleven bedonderd te worden.
Voor mij was (en is) het meteen einde verhaal. Ik voel me daar echt te goed voor. Wist ook dat het een heleboel moeite, verdriet en pijn zou kosten om nog enig vetrouwen terug te winnen. Ik vond dat ik mijn tijd beter en leuker kon gebruiken.
Je hebt altijd een keus en dit was de mijne.
[...]
Ik begrijp dat je zo reageert, het wordt echter een andere situatie als je het ook daadwerkelijk meemaakt. Dan is het allemaal niet meer zo zwart-wit.
What if.....
Je kunt pas zeggen wat je zou doen, c.q. doet als je er ook werkelijk mee geconfronteerd wordt. En dan blijkt dat een heleboel mensen toch hele andere keuzes maken dan die ze altijd voor ogen hadden.
Wie zegt dat ik het niet meegemaakt heb?
Helaas heb ik ook "de eer" mogen beleven bedonderd te worden.
Voor mij was (en is) het meteen einde verhaal. Ik voel me daar echt te goed voor. Wist ook dat het een heleboel moeite, verdriet en pijn zou kosten om nog enig vetrouwen terug te winnen. Ik vond dat ik mijn tijd beter en leuker kon gebruiken.
Je hebt altijd een keus en dit was de mijne.
zondag 10 juli 2011 om 11:39
update
Gisteren weer een kort gesprek gehad met haar. Ik zei dat ik het moeilijk had om haar voor 100% te vertrouwen en wat voorbeelden aangehaald van de afgelopen 5 jaar. Ik schrok van haar reactie, ze barste in tranen en woede uit. Ze kreeg last van hyperventileren, daar leek het op, ik werd er bang van. Ze zei dat ze het niet meer wist hoe er mij van te overtuigen dat het definitief over was met hem en echt voor mij had gekozen. Ze heeft hierna een klote nacht gehad en kon bijna niet slapen. Is haar reactie verklaarbaar of niet. Ik vroeg haar of als het niet uitgekomen was ze rustig ermee zou zijn doorgegaan, zij blijft volhouden dat ze zou zijn gestopt. Ik zei haar dat ze niet heeft kunnen bewijzen dat ze dat echt zou doen en dat ik daarom nog twijfel of het echt over is en ze geen gevoelens meer voor hem heeft. Volgens mij kun je iets wat 5jaar heeft geduurd niet zomaar aan de kant zetten, zij zegt van wel. Volgens haar zat er tussen de laatste keer dat ze contact hadden een jaar, waarop ik zei, wie beweerd mij dat het over een tijdje weer niet gebeurt. Moet ik door mijn reactie eens aan mezelf gaan twijfelen en proberen het positief in gaan zien wat we allemaal doen. Heeft ze misschien echt het beste voor. Nogmaals ik schrok van haar reactie en had medelijden met haar.
Gisteren weer een kort gesprek gehad met haar. Ik zei dat ik het moeilijk had om haar voor 100% te vertrouwen en wat voorbeelden aangehaald van de afgelopen 5 jaar. Ik schrok van haar reactie, ze barste in tranen en woede uit. Ze kreeg last van hyperventileren, daar leek het op, ik werd er bang van. Ze zei dat ze het niet meer wist hoe er mij van te overtuigen dat het definitief over was met hem en echt voor mij had gekozen. Ze heeft hierna een klote nacht gehad en kon bijna niet slapen. Is haar reactie verklaarbaar of niet. Ik vroeg haar of als het niet uitgekomen was ze rustig ermee zou zijn doorgegaan, zij blijft volhouden dat ze zou zijn gestopt. Ik zei haar dat ze niet heeft kunnen bewijzen dat ze dat echt zou doen en dat ik daarom nog twijfel of het echt over is en ze geen gevoelens meer voor hem heeft. Volgens mij kun je iets wat 5jaar heeft geduurd niet zomaar aan de kant zetten, zij zegt van wel. Volgens haar zat er tussen de laatste keer dat ze contact hadden een jaar, waarop ik zei, wie beweerd mij dat het over een tijdje weer niet gebeurt. Moet ik door mijn reactie eens aan mezelf gaan twijfelen en proberen het positief in gaan zien wat we allemaal doen. Heeft ze misschien echt het beste voor. Nogmaals ik schrok van haar reactie en had medelijden met haar.