Relaties
alle pijlers
mixed emotions
zondag 26 juni 2011 om 09:45
6 jaar geleden mijn huidige buitenlandse vrouw leren kennen (2 jaar daarvoor verbroken relatie na 16 jaar). we moesten van haar ouders trouwen om een relatie aan te gaan. T klikte, waarom niet. Na maandje terug naar nederland. Procedure opgestart op haar hierheen te halen. Na 3 maanden te horen gkregen dat ze zwanger is van mij(niet gepland, vroeg nog of ze de pil slikt) was beetje pissed, maar goed. ik hou van kinderen heb pracht van dochter. binnen jaar. kon ik mijn vrouw en dochter in nederland in mijn armen sluiten. Heel moeilijk begin gehad. Ze had heimwee, ze had verder niemand. Alleen haar moeder(gescheiden woont ook in NL) IK wist niet goed mee om te gaan met de situatie. Ik heb fulltime baan. We maakte vaak ruzie. Omdat ik me ergerde dat er niet gekookt is, of niet opgeruimd. Ik begreep dat niet, omdat ze de hele dag thuis is. We zijn al meerdere keren uit elkaar geweest. Schoonmoeder had geen begrip voor mij. Die vond dat ik me niet zo druk moet maken om die dingen. Elke keer hebben we t weer goed kunnen maken. Ze had anders terug gemoeten. Haar verblijftstatus was, verblijf bij echtgenoot. Overigens heeft mn dochter sinds geboorte de NED. nationaliteit. En elke keer werd er verwijten naar mij gemaakt dat ik degene was die zo moeijlijk deed. Ik heb naar mijn weten hierop veranderingen doorgevoerd. Als ze niet had gekookt dan kookte ik zelf. of als er niks gedaan is thuis dan deed ik t zelf maar. Ook al heb ik de hele dag gewerkt. Het is overigens niet zo dat ze niet altijd niks doet hoor. Ik heb zelfs 1 jaar niet met mn schoonmoeder gesproken omdat ik haar zei dat ze teveel bemoeide met ons leven. Ik probeer mijn vrouw en haar moeder te zeggen dat we onze eigen leven hebben en dat ze haar dochter 1 keer los moet laten.
3 jaar geleden is er bij min vrouw de ziekte HIV vastgesteld. Ze had tijdens de bevalling van mn dochter mogelijk besmet bloed toegediend gekregen in t land waar ze vandaan kwam. Ik zeg mogelijk, omdat ik er verder niet wilde graven hoe of wat. Jullie begrijp wat voor een impact dit was geweest. Mn dochter en ik hebben ons direkt laten testen. wat waren dat 2 zware weken voor de uitslag. Gelukkig was ik niet besmet en mijn dochter ook niet. Ik zei tegen mn vrouw, schat maakt niet uit jij bent mn vrouw ik accepteer je zoals je bent en we gaan er wat van maken. tegenwoordig zijn er aidsremmers en kan je er oud mee worden. Ik weet nog dat mijn schoonmoeder tegen mijn moeder zei: is jouw zoon die mijn dochter heeft besmet(????). Het werden nog zwaardere jaren. Nu deed ze nog minder, wel begrijpelijk. maar voor mij is t ook zwaar. ze viel vaak flauw, moesten vaak naar t 1e hulp(kwam door de zware medicijnen). wetende dat ze niet kon werken, ben ik bijbaantje gaan zoek. de relatie werd er maar niet beter op. laatstaan het seksleven. Ik moet voor de rest van mijn leven veilig vrijen met haar. we hebben beperkingen. vond niet erg ik hou van haar. ze ging steeds haar eigen weg, liever naar haar familie en moeder. had haar vaak te kennen gegeven dat ik er ook ben.. ik had niet meer t idee dat ik haar man ben. Heb haar ook verteld dat ik er niet alleen maar ben omvoor haar te zorgen, Ik heb ook aandacht en liefde nodig. 5 weken geleden was t weer zover, ze ging weer es naar haar familie, terwijl ik dat weekend vrij was. ze is sindsdien niet meer terug gekomen. en heeft zich inmiddels uitgeschreven en de kleine van school gehaald. Ik heb nog paar keer gebeld en gsmst maar geen reactie. Tot vaderdag. kreeg de kleine aan de lijn, lekker gebabbeld. Kreeg mijn vrouw ook te pakken en mcoht mn dochtertje ophalen. Ik was zooo blij. moest haar wel om 17:00 terug brengen. Deed ik ook, vroeg of ik nog iets mee moest nemen voor haar van huis, want al haar spullen zijn nog thuis, je zou niet zeggen dat ze weg is. kleine terug gebracht, had gelukkig gelegenheid om met haar te praten en vroeg haar wat ze wilde. ze zei dat ze even zo wilt laten, kleine weekend bij mij en doordeweeks bij haar. en dat ik zelf ga merken wanneer ze thuis komt. Ik zei nee das niet eerlijk voor mij. Ik moet dan maar afwachten of je volgende week, maand of jaar terugkomt? ze zei ok ik laat je t deze week weten. ik vroeg nog of ik zo slecht voor haar bent geweest en dat ik haar accepteer met zoals ze is. ze zei nee je bent niet slecht anders was ik nu niet meegekomen en als ik niet terug zou komen dan had ik je nu gevraagd om al mn spullen voor me mee te nemen. we huilden en ze gaf mee een innige omhelzing en zei nog ik hou van je maar dit moet ik even doen. ze droogde mn tranen ook af. toen ik ze had afgezet gaf ze me weer een omhelzing en zei ook weer dat ze van me hield. die avond had ze me nog gebeld hoe t met me ging.
maandag probeerde ik haar te bellen om mn dochter, geen antwoord. en dinsdag krijg ik bericht dat ze zich heeft uitgeschreven en ook haar bank adres heeft verhuisd.. daar begreep ik totaal nikx van. had nog een sms gestuurd: ik heb berciht gekregen dat je je heb uitgeschreven waarom?" maar kreeg geen reactie.. schiet me maar lek. ik heb al die weken de schuld bij me gezocht. had ik meer rekening moeten houden met haar, waarom heb ik tegen haar lopen schreeuwen. waarom was ik zo opvliegend. Ik ben naar de huisarts gegaan en die heeft me doorverwezen naar een instantie, 13 juli intake gesprek. mn omgeving zegt ook dat ik de laatste tijd niet zo vrolijk meer ben. is t teveel gevraagd dat ik een beetje aandacht en liefde terugwil. ik weiger eraan te denken dat t alleen maar om t paspoort gaat. ze is sinds 3 maanden genaturaliseerd. want ik hou van haar(denk ik)
3 jaar geleden is er bij min vrouw de ziekte HIV vastgesteld. Ze had tijdens de bevalling van mn dochter mogelijk besmet bloed toegediend gekregen in t land waar ze vandaan kwam. Ik zeg mogelijk, omdat ik er verder niet wilde graven hoe of wat. Jullie begrijp wat voor een impact dit was geweest. Mn dochter en ik hebben ons direkt laten testen. wat waren dat 2 zware weken voor de uitslag. Gelukkig was ik niet besmet en mijn dochter ook niet. Ik zei tegen mn vrouw, schat maakt niet uit jij bent mn vrouw ik accepteer je zoals je bent en we gaan er wat van maken. tegenwoordig zijn er aidsremmers en kan je er oud mee worden. Ik weet nog dat mijn schoonmoeder tegen mijn moeder zei: is jouw zoon die mijn dochter heeft besmet(????). Het werden nog zwaardere jaren. Nu deed ze nog minder, wel begrijpelijk. maar voor mij is t ook zwaar. ze viel vaak flauw, moesten vaak naar t 1e hulp(kwam door de zware medicijnen). wetende dat ze niet kon werken, ben ik bijbaantje gaan zoek. de relatie werd er maar niet beter op. laatstaan het seksleven. Ik moet voor de rest van mijn leven veilig vrijen met haar. we hebben beperkingen. vond niet erg ik hou van haar. ze ging steeds haar eigen weg, liever naar haar familie en moeder. had haar vaak te kennen gegeven dat ik er ook ben.. ik had niet meer t idee dat ik haar man ben. Heb haar ook verteld dat ik er niet alleen maar ben omvoor haar te zorgen, Ik heb ook aandacht en liefde nodig. 5 weken geleden was t weer zover, ze ging weer es naar haar familie, terwijl ik dat weekend vrij was. ze is sindsdien niet meer terug gekomen. en heeft zich inmiddels uitgeschreven en de kleine van school gehaald. Ik heb nog paar keer gebeld en gsmst maar geen reactie. Tot vaderdag. kreeg de kleine aan de lijn, lekker gebabbeld. Kreeg mijn vrouw ook te pakken en mcoht mn dochtertje ophalen. Ik was zooo blij. moest haar wel om 17:00 terug brengen. Deed ik ook, vroeg of ik nog iets mee moest nemen voor haar van huis, want al haar spullen zijn nog thuis, je zou niet zeggen dat ze weg is. kleine terug gebracht, had gelukkig gelegenheid om met haar te praten en vroeg haar wat ze wilde. ze zei dat ze even zo wilt laten, kleine weekend bij mij en doordeweeks bij haar. en dat ik zelf ga merken wanneer ze thuis komt. Ik zei nee das niet eerlijk voor mij. Ik moet dan maar afwachten of je volgende week, maand of jaar terugkomt? ze zei ok ik laat je t deze week weten. ik vroeg nog of ik zo slecht voor haar bent geweest en dat ik haar accepteer met zoals ze is. ze zei nee je bent niet slecht anders was ik nu niet meegekomen en als ik niet terug zou komen dan had ik je nu gevraagd om al mn spullen voor me mee te nemen. we huilden en ze gaf mee een innige omhelzing en zei nog ik hou van je maar dit moet ik even doen. ze droogde mn tranen ook af. toen ik ze had afgezet gaf ze me weer een omhelzing en zei ook weer dat ze van me hield. die avond had ze me nog gebeld hoe t met me ging.
maandag probeerde ik haar te bellen om mn dochter, geen antwoord. en dinsdag krijg ik bericht dat ze zich heeft uitgeschreven en ook haar bank adres heeft verhuisd.. daar begreep ik totaal nikx van. had nog een sms gestuurd: ik heb berciht gekregen dat je je heb uitgeschreven waarom?" maar kreeg geen reactie.. schiet me maar lek. ik heb al die weken de schuld bij me gezocht. had ik meer rekening moeten houden met haar, waarom heb ik tegen haar lopen schreeuwen. waarom was ik zo opvliegend. Ik ben naar de huisarts gegaan en die heeft me doorverwezen naar een instantie, 13 juli intake gesprek. mn omgeving zegt ook dat ik de laatste tijd niet zo vrolijk meer ben. is t teveel gevraagd dat ik een beetje aandacht en liefde terugwil. ik weiger eraan te denken dat t alleen maar om t paspoort gaat. ze is sinds 3 maanden genaturaliseerd. want ik hou van haar(denk ik)
zondag 26 juni 2011 om 11:40
quote:papsjenne schreef op 26 juni 2011 @ 11:39:
moeder is met een 'neef'getrouwd om hier te mogen blijven 8 jaar geleden. inmiddels ook paspoort. dochter woonde in land van herkomst(suriname) nog bij broer. wilde haar hierheen halen.
alle andere kinderen hadden eigen leventjeOke, dus ze kent de "truucs" maar al te goed!!
moeder is met een 'neef'getrouwd om hier te mogen blijven 8 jaar geleden. inmiddels ook paspoort. dochter woonde in land van herkomst(suriname) nog bij broer. wilde haar hierheen halen.
alle andere kinderen hadden eigen leventjeOke, dus ze kent de "truucs" maar al te goed!!
zondag 26 juni 2011 om 11:41
zondag 26 juni 2011 om 11:41
quote:norma_jeane schreef op 26 juni 2011 @ 11:40:
en TO laatste advies:
Neem alsjeblieft contact op met de IND. Zei kunnen een hoop voor je uitzoeken, mocht het haar echt om het paspoort gaan.Yep, dat wilde ik ook al zeggen, goed advies wederom norma!
IND is namelijk niet echt blij met dit soort gevallen!!!
en TO laatste advies:
Neem alsjeblieft contact op met de IND. Zei kunnen een hoop voor je uitzoeken, mocht het haar echt om het paspoort gaan.Yep, dat wilde ik ook al zeggen, goed advies wederom norma!
IND is namelijk niet echt blij met dit soort gevallen!!!
zondag 26 juni 2011 om 11:44
zondag 26 juni 2011 om 11:44
zondag 26 juni 2011 om 11:48
Papsjenne, ik weet niet of je mijn berichten leest, maar ik wil het je gewoon nog even extra duidelijk maken. Ga naar het IND, zij kunnen het paspoort van je vrouw nog innemen. Straks neemt je vrouw je kind mee naar het land waar ze dan ook vandaan mag komen, en daar zal ze vast blij zijn met jou alimentatie.
i'm on a seafood diet, i see food and i eat it
zondag 26 juni 2011 om 11:49
quote:papsjenne schreef op 26 juni 2011 @ 11:44:
waarom ik niet eerder bent gekapt? ik hou van haar, kan tcoh de moeder van mn kind die zo ziek is toch niet achterlaten. wilde gewoon verder met haar.
@valentina, is inderdaad beetje laat, maar toen had ik niet ingezien dat ik zo opvliegend was. dat heb ik nu welGoed dat je het inziet.
waarom ik niet eerder bent gekapt? ik hou van haar, kan tcoh de moeder van mn kind die zo ziek is toch niet achterlaten. wilde gewoon verder met haar.
@valentina, is inderdaad beetje laat, maar toen had ik niet ingezien dat ik zo opvliegend was. dat heb ik nu welGoed dat je het inziet.
zondag 26 juni 2011 om 11:49
quote:papsjenne schreef op 26 juni 2011 @ 11:44:
waarom ik niet eerder bent gekapt? ik hou van haar, kan tcoh de moeder van mn kind die zo ziek is toch niet achterlaten. wilde gewoon verder met haar.
@valentina, is inderdaad beetje laat, maar toen had ik niet ingezien dat ik zo opvliegend was. dat heb ik nu welWat was het dan precies, in je vrouw, waar je van hield? als ik het zo lees, gaf ze je totaal geen aandacht? je moest smeken om bij der te komen zitten?
waarom ik niet eerder bent gekapt? ik hou van haar, kan tcoh de moeder van mn kind die zo ziek is toch niet achterlaten. wilde gewoon verder met haar.
@valentina, is inderdaad beetje laat, maar toen had ik niet ingezien dat ik zo opvliegend was. dat heb ik nu welWat was het dan precies, in je vrouw, waar je van hield? als ik het zo lees, gaf ze je totaal geen aandacht? je moest smeken om bij der te komen zitten?
i'm on a seafood diet, i see food and i eat it
zondag 26 juni 2011 om 11:52
Ik vind het ook bullshit om te zeggen dat je je zieke vrouw niet zomaar kan achterlaten. Stel nou in dit geval, dat er totaal geen liefde meer was, je voelde totaal niks meer voor je vrouw, zou je dan de rest van je leven bij der blijven omdat ze HIV heeft?
i'm on a seafood diet, i see food and i eat it
zondag 26 juni 2011 om 11:59
Ik houd niet van agressie in een relatie. Iets teveel nare ervaringen mee dus daar ben ik sowieso tegen als een persoon aangeeft dat te zijn in een relatie, zoals hier nu op dit topic.
Toch kan ik me wél voorstellen dat het níet leuk is als je zelf hard werkt, je komt thuis en er is geen énkele moeite genomen íets te doen in huis. Toch, er moest wel een kind verzorgd worden en de vrouw in kwestie is niet gezond. Dat kan ook meespelen dat het dan wel heel erg lastig is ook nog eens een huishouden te runnen.
Het kan best zijn dat ze het écht niet op kon brengen en dat het niet pure luiheid was. Soms wordt er iets te makkelijk gedaan door de werkende persoon 'jij zit toch thuis enkel maar uit je neus te vreten'? Of werd het kind ook niet verzorgd?
Anders vind ik het vrij beledigend om het zo te brengen van 'jij zit alleen maar thuis'.
En om dan ook nog te gaan schreeuwen en heel boos te worden, daar wordt het ook niet beter van.
Had dan een schoonmaakster ingehuurd als je het zo belangrijk vond dat het huis spik en span was als je thuis kwam.
Maar goed, waar hebben we het nog over. Ze is weg en kennelijk vindt zij dat het beste. Dan blijft over: de omgangsregeling omtrent jullie dochter en de papieren rompslomp. Ik denk dat je beter daar je over kunt buigen.
Toch kan ik me wél voorstellen dat het níet leuk is als je zelf hard werkt, je komt thuis en er is geen énkele moeite genomen íets te doen in huis. Toch, er moest wel een kind verzorgd worden en de vrouw in kwestie is niet gezond. Dat kan ook meespelen dat het dan wel heel erg lastig is ook nog eens een huishouden te runnen.
Het kan best zijn dat ze het écht niet op kon brengen en dat het niet pure luiheid was. Soms wordt er iets te makkelijk gedaan door de werkende persoon 'jij zit toch thuis enkel maar uit je neus te vreten'? Of werd het kind ook niet verzorgd?
Anders vind ik het vrij beledigend om het zo te brengen van 'jij zit alleen maar thuis'.
En om dan ook nog te gaan schreeuwen en heel boos te worden, daar wordt het ook niet beter van.
Had dan een schoonmaakster ingehuurd als je het zo belangrijk vond dat het huis spik en span was als je thuis kwam.
Maar goed, waar hebben we het nog over. Ze is weg en kennelijk vindt zij dat het beste. Dan blijft over: de omgangsregeling omtrent jullie dochter en de papieren rompslomp. Ik denk dat je beter daar je over kunt buigen.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
zondag 26 juni 2011 om 12:03
quote:BWitched schreef op 26 juni 2011 @ 11:19:
Ook dit verhaal past binnen de posts van TO, en iets zegt mij dat wij hier niet het hele verhaal te horen krijgen. Misschien heb ik het helemaal mis, maar ik heb er echt een raar voorgevoel bij.
Ja, dat begon ik ook al te denken. Dat meneer niet de makkelijkste was om mee te leven. Misschien dacht ze in het begin nog dat hij een goede partner voor haar zou zijn maar dat verliep heel anders.
Het kan zijn dat ze later is gaan denken 'dan ga ik wel voor de papieren en zing ik het tot die tijd wel uit met hem door af en toe naar mijn moeder te gaan en op adem te komen'.
Het is helemaal niet gezegd dat ze vanaf het begin zo gedacht heeft. Misschien had ze wél de beste intenties maar is het uiteindelijk hierop uitgedraaid.
Ook dit verhaal past binnen de posts van TO, en iets zegt mij dat wij hier niet het hele verhaal te horen krijgen. Misschien heb ik het helemaal mis, maar ik heb er echt een raar voorgevoel bij.
Ja, dat begon ik ook al te denken. Dat meneer niet de makkelijkste was om mee te leven. Misschien dacht ze in het begin nog dat hij een goede partner voor haar zou zijn maar dat verliep heel anders.
Het kan zijn dat ze later is gaan denken 'dan ga ik wel voor de papieren en zing ik het tot die tijd wel uit met hem door af en toe naar mijn moeder te gaan en op adem te komen'.
Het is helemaal niet gezegd dat ze vanaf het begin zo gedacht heeft. Misschien had ze wél de beste intenties maar is het uiteindelijk hierop uitgedraaid.
Het is mij: shaHla (Iranian version)
(Iranian version)
zondag 26 juni 2011 om 12:04
zondag 26 juni 2011 om 12:07
quote:norma_jeane schreef op 26 juni 2011 @ 11:33:
Jeetje ik vind de reacties over het feit dat T.O agressief is zo raar?!
Tuurlijk valt dat niet goed te praten, maar kom op he! Onder wat voor druk heeft To wel niet gestaan, zijn vrouw komt er achter dat ze HIV heeft, to werkt de hele dag, komt thuis niks gedaan, to kan nog zelf gaan koken en schoonmaken. En dan kan ze wel last hebben van haar medicijnen, maar een uurtje schoonmaken lijkt mij geen probleem. Ze had ook nog kunnen vragen aan to of ze de ene dag zei en de andere dag hij, met betrekking tot schoonmaken en koken.
En als je dan thuiskomt en je krijgt totaal geen liefde van je vrouw, je moet smeken en vragen of ze even bij je wilt zitten, dan lijkt mij dat de frustraties en wanhoop snel oploopt. En bij veel mensen lijdt dit dan tot agressie.
Want wanhoop en frustratie is zo kut om te voelen, omdat je niks meer kan doen, je word gek ik je hoofd, je kan geen kant meer op.
Ik wil het daarmee overigens niet goed praten, maar ik kan het zeker heel erg goed begrijpen van t.o
en daarmee vind ik het ronduit belachelijk dat ze jullie dochter gewoon heeft meegenomen en op een andere school heeft geplaats. BELACHELIJK.De frustratie begrijp ik wel. De manier waarop keur ik dan weer af. En de moeder in kwestie had wel kunnen overleggen m.b.t. de schoolwisseling. Vader heeft er ook wat over te zeggen. Dat is waar.
Jeetje ik vind de reacties over het feit dat T.O agressief is zo raar?!
Tuurlijk valt dat niet goed te praten, maar kom op he! Onder wat voor druk heeft To wel niet gestaan, zijn vrouw komt er achter dat ze HIV heeft, to werkt de hele dag, komt thuis niks gedaan, to kan nog zelf gaan koken en schoonmaken. En dan kan ze wel last hebben van haar medicijnen, maar een uurtje schoonmaken lijkt mij geen probleem. Ze had ook nog kunnen vragen aan to of ze de ene dag zei en de andere dag hij, met betrekking tot schoonmaken en koken.
En als je dan thuiskomt en je krijgt totaal geen liefde van je vrouw, je moet smeken en vragen of ze even bij je wilt zitten, dan lijkt mij dat de frustraties en wanhoop snel oploopt. En bij veel mensen lijdt dit dan tot agressie.
Want wanhoop en frustratie is zo kut om te voelen, omdat je niks meer kan doen, je word gek ik je hoofd, je kan geen kant meer op.
Ik wil het daarmee overigens niet goed praten, maar ik kan het zeker heel erg goed begrijpen van t.o
en daarmee vind ik het ronduit belachelijk dat ze jullie dochter gewoon heeft meegenomen en op een andere school heeft geplaats. BELACHELIJK.De frustratie begrijp ik wel. De manier waarop keur ik dan weer af. En de moeder in kwestie had wel kunnen overleggen m.b.t. de schoolwisseling. Vader heeft er ook wat over te zeggen. Dat is waar.
Het is mij: shaHla (Iranian version)
(Iranian version)
zondag 26 juni 2011 om 12:07
tja norma, die vraag heb ik me ook vaak genoeg gesteld de afglopen dagen. werd tegen me gezegd. ga es voor jezelf na waarom je verder met haar wilt en waarom je van haar houd. en denk ik heeft ze misschien niet geleerd om liefde te geven die duidelijk is voor andere. ze is een gesloten persoon, zegt niet veel. Toen we elkaar pas leerde kennen, hadden we een hoop lol, de bekende dingetjes zoals je verliefd bent. maar t werd steeds minder. als ik op t werk zit en ik hoor een mooi liefdesliedjes op de radio belde ik haar op en liet ik haar ernaar luisteren. en denk je nou dat ze bleef luisteren? nee dus. Begrijp me goed ze is nog steeds mijn vrouw ik wil niet slecht over haar praten. Ik heb er gewoon moeijlijk mee. net als sommige reactie. misschien verdient ze me niet. een man die om de kleinste dingen chagrijnig word en terwijl ze nog zo ziek is.zij is niet gelukkig en ik ook niet. en passen onze verwachtingen niet bij elkaar. Ik wil jullie allemaal nogmaals hartelijk danken voor jullie reacties en medeleven
zondag 26 juni 2011 om 12:07
Ik begrijp het sowieso niet zo goed. Jullie zijn getrouwd en er is geen voorlopige voorziening uitgesproken. Jij hebt dus gewoon ordelijk gezag over jr dochter en jouw vrouw mag haar niet bij jou weg houden en ze mag haar niet zomaar inschrijven op een andere school. Ze mag zichzelf ook niet zomaar inschrijven op een ander adres, volgens mij eist de wet dat jullie op één adres wonen tenzij de rechter een scheiding van tafel en bed heeft uitgesproken (voorlopige voorziening).
Opinions are like assholes. Everybody has one.
