Relaties
alle pijlers
afscheid
zondag 26 juni 2011 om 15:11
Mijn vriend doet een nieuwe opleiding, en is daarvoor regelmatig een week weg, richting andere kant van Nederland, zo ook deze week. Dit weekend hebben we samen door gebracht, maar net weer afscheid moeten nemen. Dit zijn zulke moeilijke momenten voor mij, hij heeft er niet heel veel last van maar ik wel.
Hoe gaan andere mensen hier mee om? Ik zit altijd weer half te huilen als ik bij hem weg rijd, en ik weet zie hem volgende week weer, maar toch elke week blijf ik er moeite mee houden.
Hoe gaan andere mensen hier mee om? Ik zit altijd weer half te huilen als ik bij hem weg rijd, en ik weet zie hem volgende week weer, maar toch elke week blijf ik er moeite mee houden.
zondag 26 juni 2011 om 15:22
zondag 26 juni 2011 om 15:23
zondag 26 juni 2011 om 15:37
zondag 26 juni 2011 om 15:57
Ik kan best begrijpen dat jouw vriend er minder moeite mee heeft, sorry hoor maar elkaar een week niet zien omdat hij aan de andere kant van Nederland zit vind ik nou niet bepaald heel schokkend of onoverkomelijk.
Jullie wonen niet samen zeg je en zien elkaar doordeweeks zo'n 2 avonden dus het is niet zo dat je hem normaal dagelijks om je heen hebt en dan een week niet. Het gaat om twee avondjes die een weekje moeten wachten. Ik zou daar ook niet kapot van zijn.
Afscheid nemen omdat hij 3 maanden naar verweggiestan vertrekt, dat is vele malen moeilijker.
Jullie wonen niet samen zeg je en zien elkaar doordeweeks zo'n 2 avonden dus het is niet zo dat je hem normaal dagelijks om je heen hebt en dan een week niet. Het gaat om twee avondjes die een weekje moeten wachten. Ik zou daar ook niet kapot van zijn.
Afscheid nemen omdat hij 3 maanden naar verweggiestan vertrekt, dat is vele malen moeilijker.
zondag 26 juni 2011 om 17:42
zondag 26 juni 2011 om 18:25
Het gaat mij ook niet om te horen dat het eigenlijk wel mee valt, en dat iedereen mijn vriend begrijpt..Want ik snap t ook wel opzich dat hij mij niet mist als hij veel werkt.
Ik heb er alleen wel moeite mee, en vooral het afscheid en het idee dat hij zo ver weg is. Ik vraag gewoon hoe andere hier mee omgaan.
Ik heb er alleen wel moeite mee, en vooral het afscheid en het idee dat hij zo ver weg is. Ik vraag gewoon hoe andere hier mee omgaan.
zondag 26 juni 2011 om 18:34
Je moet er gewoon niet zo mee bezig zijn. Voordat mijn vriend en ik gingen samenwonen zagen we elkaar ookalleen in het weekend. Doordeweeks was ik druk met mijn paard, hardlopen en werken en hij met werken en studeren. Savonds belde we even met elkaar. Gemis? Neuh nooit. Als hij nou weken weg zou gaan, ja dan zou ik hem missen, maar een paar dagen? Nee dat herken ik totaal niet.
zondag 26 juni 2011 om 19:21
Zondagavond is voor mij het stomste dagdeel van de hele week. Dan neem ik namelijk weer afscheid van mijn vriend voor 5 dagen. Ik denk dat ik 2 van de 3 zondagen tranen in mijn ogen heb.
Ik heb het geaccepteerd, ik wil gewoon liever dat we doordeweeks ook de hele week samen kunnen zijn en dat is ook prima, ik laat mijn leven er verder niet door beinvloeden, ik doe leuke dingen vermaak mezelf prima. Dus als ik op zondag me 5 minuten heel rottig en dan nog 10 minuten een beetje rottig voel omdat we steeds verder bij elkaar vandaan zijn dan is dat ok. En daarna ga ik weer wat voor mezelf doen.
Ik heb het geaccepteerd, ik wil gewoon liever dat we doordeweeks ook de hele week samen kunnen zijn en dat is ook prima, ik laat mijn leven er verder niet door beinvloeden, ik doe leuke dingen vermaak mezelf prima. Dus als ik op zondag me 5 minuten heel rottig en dan nog 10 minuten een beetje rottig voel omdat we steeds verder bij elkaar vandaan zijn dan is dat ok. En daarna ga ik weer wat voor mezelf doen.
zondag 26 juni 2011 om 20:46
Met alle respect, maar ik kan gewoon niet begrijpen dat je vriend voor een week of zelfs maar 5 dagen missen als zo dramatisch wordt ervaren dat er zelfs tranen aan te pas komen.
Als je vriend voor langere tijd naar verweggiestan vertrekt en je elkaar echt voor een langere tijd niet zal zien en ook ECHT niet kan zien dan is afscheid nemen een moeilijk moment. Ik snap ook dat je je dan zorgen kan maken om hem omdat verweggiesstan heel anders is dan hier en misschien minder veilig dan in Nederland en dat dat het afscheid nog moeilijker maakt. Bijvoorbeeld.
Maar kom op zeg, als ik bijvoorbeeld in Breda zit en mijn vriend vertrekt voor een week naar Groningen dan hoeft dat toch geen pijnlijk afscheid te zijn? En het blijft ook nog eens gewoon Nederland, hij is dan nog heel bereikbaar, als het echt ECHT moet dan kun je nog zo in de auto stappen of op de trein. Dat het even niet leuk is snap ik best. Maar het er zo moeilijk mee hebben zoals hier beschreven wordt snap ik niet.
Ik kan gewoon niet begrijpen dat je zo afhankelijk van iemand bent dat je al moet huilen als je hem een weekje moet missen maar hij wel gewoon in Nederland blijft. Ik ben zelf echt een beetje allergisch voor dat soort afhankelijkheid. Als ik al geen week meer mezelf kan vermaken zonder m'n vriend en dan al sta te janken als hij weggaat dan mogen m'n vrienden me echt neerslaan.
Als je vriend voor langere tijd naar verweggiestan vertrekt en je elkaar echt voor een langere tijd niet zal zien en ook ECHT niet kan zien dan is afscheid nemen een moeilijk moment. Ik snap ook dat je je dan zorgen kan maken om hem omdat verweggiesstan heel anders is dan hier en misschien minder veilig dan in Nederland en dat dat het afscheid nog moeilijker maakt. Bijvoorbeeld.
Maar kom op zeg, als ik bijvoorbeeld in Breda zit en mijn vriend vertrekt voor een week naar Groningen dan hoeft dat toch geen pijnlijk afscheid te zijn? En het blijft ook nog eens gewoon Nederland, hij is dan nog heel bereikbaar, als het echt ECHT moet dan kun je nog zo in de auto stappen of op de trein. Dat het even niet leuk is snap ik best. Maar het er zo moeilijk mee hebben zoals hier beschreven wordt snap ik niet.
Ik kan gewoon niet begrijpen dat je zo afhankelijk van iemand bent dat je al moet huilen als je hem een weekje moet missen maar hij wel gewoon in Nederland blijft. Ik ben zelf echt een beetje allergisch voor dat soort afhankelijkheid. Als ik al geen week meer mezelf kan vermaken zonder m'n vriend en dan al sta te janken als hij weggaat dan mogen m'n vrienden me echt neerslaan.
zondag 26 juni 2011 om 21:06
quote:mamalief schreef op 26 juni 2011 @ 20:59:
TO natuurlijk, met jou ben ik het helemaal eens.
Haha, gelukkig
Ja ik ben misschien een beetje fel, en verder wat "afscheid nemen" betreft misschien ook een harde tante, in ieder geval in situaties vergelijkbaar met die van TO, maar ik sloeg gewoon van verbazing en ongeloof achterover toen ik dit topic las
En toen kon ik m'n mond niet houden
TO natuurlijk, met jou ben ik het helemaal eens.
Haha, gelukkig
Ja ik ben misschien een beetje fel, en verder wat "afscheid nemen" betreft misschien ook een harde tante, in ieder geval in situaties vergelijkbaar met die van TO, maar ik sloeg gewoon van verbazing en ongeloof achterover toen ik dit topic las
En toen kon ik m'n mond niet houden
zondag 26 juni 2011 om 21:32
Afscheid.... ik dacht dat er iemand dood was.
Maar TO, je opende op 17 mei twee topics; eentje over dat je je steeds afvroeg of je vriend van je houdt, en het tweede was dat je vriend het heeft uitgemaakt.
Blijkbaar is het weer aan geraakt maar het was leuk geweest als je die update had gegeven aan de mensen die met je meegeleefd hebben op het tweede topic.
Maar TO, je opende op 17 mei twee topics; eentje over dat je je steeds afvroeg of je vriend van je houdt, en het tweede was dat je vriend het heeft uitgemaakt.
Blijkbaar is het weer aan geraakt maar het was leuk geweest als je die update had gegeven aan de mensen die met je meegeleefd hebben op het tweede topic.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
zondag 26 juni 2011 om 21:44
@KayleighLarkin:
Ja tuurlijk is het geen werelddrama. Maar als ik de keuze had gehad waren we 2 jaar geleden al samen gaan wonen. En het IS gewoon fijner als je elkaar elke dag even ziet, even kunt knuffelen en soms is het echt STOM dat je elkaar moet bellen om even te kunnen kletsen.
Dus elke keer als hij weer naar huis gaat, of ik onderweg ben naar huis dan baal ik even en dan zou ik willen dat we gewoon samen zouden zijn. En dan stana er dus wel eens tranen in mijn ogen omdat ik gewoon heel graag bij hem ben.
En dan ga ik naar huis en ga ik gewoon weer verder met mijn eigen leuke leven. Er is niets mis met iemand missen en daar emoties bij hebben, al is het natuurlijk wel leuk als dat in proportie is.
Ja tuurlijk is het geen werelddrama. Maar als ik de keuze had gehad waren we 2 jaar geleden al samen gaan wonen. En het IS gewoon fijner als je elkaar elke dag even ziet, even kunt knuffelen en soms is het echt STOM dat je elkaar moet bellen om even te kunnen kletsen.
Dus elke keer als hij weer naar huis gaat, of ik onderweg ben naar huis dan baal ik even en dan zou ik willen dat we gewoon samen zouden zijn. En dan stana er dus wel eens tranen in mijn ogen omdat ik gewoon heel graag bij hem ben.
En dan ga ik naar huis en ga ik gewoon weer verder met mijn eigen leuke leven. Er is niets mis met iemand missen en daar emoties bij hebben, al is het natuurlijk wel leuk als dat in proportie is.
maandag 27 juni 2011 om 00:20
En dat "in proportie" is nu juist hetgene wat ik in jouw eerste verhaal in dit topic en in TO's verhaal mis. Dat je er even van kan balen is heel begrijpelijk maar dat het, in TO's geval, steeds "zulke moeilijke momenten" zijn waar zelfs advies voor nodig is om ze door te komen, nah.
Ik heb het vermoeden dat er in jouw situatie wat meer speelt (maar ik kan het mis hebben), omdat je aangeeft dat als je de keus had gehad je 2 jaar geleden al samen had willen wonen. Dat zo'n "afscheid" dan even een confronterend moment is en dat daar emoties bij komen kijken is begrijpelijk.
Nu kan er bij TO natuurlijk ook meer spelen maar zoals ik het hier lees is haar vriend gewoon een opleiding gaan doen waarvoor hij af en toe een weekje weg moet naar de andere kant van Nederland. Niks meer en niks minder. Soit, zou ik dus denken.
Als je al samenwoont dan kan ik er nog wel inkomen dat het dan ineens een "grote" verandering is als je iemand een week niet ziet, maar als je zoals TO niet samenwoont en elkaar doordeweeks maar gemiddeld twee avonden ziet dan is een weekje daartussen toch niet zo dramatisch? Daar hoeven de tranen toch niet voor te vloeien?
Ik heb het vermoeden dat er in jouw situatie wat meer speelt (maar ik kan het mis hebben), omdat je aangeeft dat als je de keus had gehad je 2 jaar geleden al samen had willen wonen. Dat zo'n "afscheid" dan even een confronterend moment is en dat daar emoties bij komen kijken is begrijpelijk.
Nu kan er bij TO natuurlijk ook meer spelen maar zoals ik het hier lees is haar vriend gewoon een opleiding gaan doen waarvoor hij af en toe een weekje weg moet naar de andere kant van Nederland. Niks meer en niks minder. Soit, zou ik dus denken.
Als je al samenwoont dan kan ik er nog wel inkomen dat het dan ineens een "grote" verandering is als je iemand een week niet ziet, maar als je zoals TO niet samenwoont en elkaar doordeweeks maar gemiddeld twee avonden ziet dan is een weekje daartussen toch niet zo dramatisch? Daar hoeven de tranen toch niet voor te vloeien?
maandag 27 juni 2011 om 01:18
Ik heb dan echt het idee dat je gewoonweg niets gewend bent als afscheid je zo zwaar valt. Mijn vriend gaat komende week voor 2 maanden naar het buitenland, bellen zal beperkt mogelijk zijn (andere tijdszone) en zomaar ff langs 'kunnen' gaan ook niet. Ik ga hem vreselijk missen, maar zal zeker niet gaan tranen omdat hij gewoon moet doen wat hij moet doen. De eerste paar dagen zullen wennen zijn, maar daarna is het gewoon je dagelijkse dingen doen.
