Relaties
alle pijlers
Mijn verhaal...
woensdag 13 juli 2011 om 00:22
Hallo, ik ben redelijk nieuw hier, maar heb al heel wat afgelezen. Nu zou ik graag mijn verhaal vertellen. Ik ben 37, twee kinderen (oudste is 10 jaar), 20 jaar samen met mijn man waarvan 14 jaar gehuwd.
De sex is nooit schitterend geweest, achteraf gezien dan - want ik kon niet vergelijken - maar ik dacht wel heel vaak: 'is dit alles?'. Knuffels, kussen, sex, het was altijd op mijn initiatief. de frequentie ervan minderde ook, tegenwoordig kussen we bij thuiskomst en net voor het slapengaan, sex was een paar keer per jaar...
Kort na de geboorte van mijn oudste ontdekte ik dat hij een ander had, mijn reactie was: met iemand anders wel, maar niet met mij? Mijn wereld stortte in toen ik wat later ontdekte dat 'iemand anders' een man was. We hebben heel veel gepraat hierover. Ik wou ons huwelijk een kans geven en liet hem 'vrij' op voorwaarde dat ik overal van op de hoogte was. Ons leventje kabbelde verder en een paar maand ging hij ook 'op date'. Maar toen stopte het, stom: maar we hebben het er nooit meer over gehad en het werd 'vergeten'.
Anderhalfjaar geleden wou ik een site opzoeken in de geschiedenis en ik zag dat hij een mailadres had waarvan ik niets wist, ik snuffelde verder - fout, maar sterker dan mezelf - en ontdekte dat hij msnt en mailt met mannen en chat op homo-sites. Ik was verbijsterd. Intussen hadden we een tweede kind, een huis gebouwd, enz,...
Op dat moment heb ik overwogen om hem te verlaten. Maar het werd vakantie en ik stelde het uit. Intussen was ik een kijkje gaan nemen op die site waar hij chatte, maar kwam op een hetero-site uit. En daar ben ik aan de praat geraakt met iemand waar ik wel een klik mee had. Toen dacht ik: wraak! Nog een tijdje later heb ik die persoon ook ontmoet én het bed mee gedeeld. Op dat moment wist ik wat sex écht was. Maar ik kan niet om met leugens en bedrog en ik ben het gesprek aangegaan met mijn man: ik zei dat ik wist dat hij achter mijn rug omging en ik zei dat ik iemand had ontmoet. Er zijn heel wat tranen gevloeid die dag. De uitkomst was: we blijven bij elkaar en we hebben elk onze eigen 'sv'.
Op dat moment dacht ik: ik hou nog van hem, hij ook van mij zegt hij, dus eigenlijk is dit ideaal? We zijn nu een zestal maand verder en neen, het is niet ideaal, althans voor mij niet. Ik denk dat mijn liefde voor hem veranderd is, meer broer-zus of goede vrienden. Tegenwoordig denk ik: 'hij is makkelijk: kids, huis, en hij doet wat hij wil, hoeft niet 'uit de kast te komen' en de buitenwereld merkt niets'. Hij ziet zijn vriend minstens eenmaal per week en gaat daarnaast ook vier keer sporten, gevolg: ik zit heel vaak alleen thuis. Bepaalde momenten denk ik ook dat hij nog slechts leeft voor zijn ontmoetingen met zijn vriend, indien nodig kan ik een paar voorbeelden aanhalen. Aan de andere kant: ik ben meestal wel tevreden dat hij er niet is, geeft me de gelegenheid om met mijn 'sv' te praten. We leven dus eigenlijk compleet naast elkaar ipv met elkaar. Eerder deden we nog dingen samen, maar laatst moest ik een paar keer alleen op stap omdat hij ziek was (? was wel de avond ervoor naar zijn vriend gereden) of omdat hij een wielerwedstrijd wou zien op tv... Het enige dat we nog echt samen doen is samenzijn met vrienden en familie... en zelfs dat... de laatste tijd zondert hij zich zelfs bij mijn familie af ipv bij ons te zitten. Ik ga graag uit en voor dit alles was hij altijd te moe om mee te gaan, hij moet heel vroeg op voor zijn werk, maar hoe komt het dan dat hij nooit te moe is om naar zijn vriend te rijden?
Ikzelf zie mijn vriend ongeveer maandelijks, maar we hebben wel bijna dagelijks contact. Ik ben ook niet het type persoon die sex kan hebben zonder gevoel. Ik bedoel dus, dat het wel heel goed kan zijn dat het veranderde inzicht in mijn huwelijksleven het resultaat is van de gevoelens die ik koester voor mijn vriend. En daarmee ook dat ik in dit verhaal ook niet onschuldig ben.
Straks is het weer vakantie en eigenlijk ben ik op hetzelfde punt beland als een jaar geleden... En ik stel me opnieuw dezelfde vraag: hoe moet het verder, wat nu?
Ik weet het gewoon niet meer...
De sex is nooit schitterend geweest, achteraf gezien dan - want ik kon niet vergelijken - maar ik dacht wel heel vaak: 'is dit alles?'. Knuffels, kussen, sex, het was altijd op mijn initiatief. de frequentie ervan minderde ook, tegenwoordig kussen we bij thuiskomst en net voor het slapengaan, sex was een paar keer per jaar...
Kort na de geboorte van mijn oudste ontdekte ik dat hij een ander had, mijn reactie was: met iemand anders wel, maar niet met mij? Mijn wereld stortte in toen ik wat later ontdekte dat 'iemand anders' een man was. We hebben heel veel gepraat hierover. Ik wou ons huwelijk een kans geven en liet hem 'vrij' op voorwaarde dat ik overal van op de hoogte was. Ons leventje kabbelde verder en een paar maand ging hij ook 'op date'. Maar toen stopte het, stom: maar we hebben het er nooit meer over gehad en het werd 'vergeten'.
Anderhalfjaar geleden wou ik een site opzoeken in de geschiedenis en ik zag dat hij een mailadres had waarvan ik niets wist, ik snuffelde verder - fout, maar sterker dan mezelf - en ontdekte dat hij msnt en mailt met mannen en chat op homo-sites. Ik was verbijsterd. Intussen hadden we een tweede kind, een huis gebouwd, enz,...
Op dat moment heb ik overwogen om hem te verlaten. Maar het werd vakantie en ik stelde het uit. Intussen was ik een kijkje gaan nemen op die site waar hij chatte, maar kwam op een hetero-site uit. En daar ben ik aan de praat geraakt met iemand waar ik wel een klik mee had. Toen dacht ik: wraak! Nog een tijdje later heb ik die persoon ook ontmoet én het bed mee gedeeld. Op dat moment wist ik wat sex écht was. Maar ik kan niet om met leugens en bedrog en ik ben het gesprek aangegaan met mijn man: ik zei dat ik wist dat hij achter mijn rug omging en ik zei dat ik iemand had ontmoet. Er zijn heel wat tranen gevloeid die dag. De uitkomst was: we blijven bij elkaar en we hebben elk onze eigen 'sv'.
Op dat moment dacht ik: ik hou nog van hem, hij ook van mij zegt hij, dus eigenlijk is dit ideaal? We zijn nu een zestal maand verder en neen, het is niet ideaal, althans voor mij niet. Ik denk dat mijn liefde voor hem veranderd is, meer broer-zus of goede vrienden. Tegenwoordig denk ik: 'hij is makkelijk: kids, huis, en hij doet wat hij wil, hoeft niet 'uit de kast te komen' en de buitenwereld merkt niets'. Hij ziet zijn vriend minstens eenmaal per week en gaat daarnaast ook vier keer sporten, gevolg: ik zit heel vaak alleen thuis. Bepaalde momenten denk ik ook dat hij nog slechts leeft voor zijn ontmoetingen met zijn vriend, indien nodig kan ik een paar voorbeelden aanhalen. Aan de andere kant: ik ben meestal wel tevreden dat hij er niet is, geeft me de gelegenheid om met mijn 'sv' te praten. We leven dus eigenlijk compleet naast elkaar ipv met elkaar. Eerder deden we nog dingen samen, maar laatst moest ik een paar keer alleen op stap omdat hij ziek was (? was wel de avond ervoor naar zijn vriend gereden) of omdat hij een wielerwedstrijd wou zien op tv... Het enige dat we nog echt samen doen is samenzijn met vrienden en familie... en zelfs dat... de laatste tijd zondert hij zich zelfs bij mijn familie af ipv bij ons te zitten. Ik ga graag uit en voor dit alles was hij altijd te moe om mee te gaan, hij moet heel vroeg op voor zijn werk, maar hoe komt het dan dat hij nooit te moe is om naar zijn vriend te rijden?
Ikzelf zie mijn vriend ongeveer maandelijks, maar we hebben wel bijna dagelijks contact. Ik ben ook niet het type persoon die sex kan hebben zonder gevoel. Ik bedoel dus, dat het wel heel goed kan zijn dat het veranderde inzicht in mijn huwelijksleven het resultaat is van de gevoelens die ik koester voor mijn vriend. En daarmee ook dat ik in dit verhaal ook niet onschuldig ben.
Straks is het weer vakantie en eigenlijk ben ik op hetzelfde punt beland als een jaar geleden... En ik stel me opnieuw dezelfde vraag: hoe moet het verder, wat nu?
Ik weet het gewoon niet meer...
woensdag 13 juli 2011 om 00:29
Het gaat er denk ik om wat jij wilt met jouw leven. Zie jij een leven voor je waarin je tevreden bent met de situatie zoals jullie deze hebben afgesproken? Op zich wanneer beiden dit okay vinden hoeft het dus geen probleem te zijn om naast elkaar te blijven wonen wellicht in het belang van jullie kinderen.
Heb je dit besproken met jouw partner?
Heb je dit besproken met jouw partner?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 13 juli 2011 om 00:30
Nee, het schrikt zeker niet af om te lezen, en ik kan me je twijfels erg goed voorstellen. Dit zal jou ook helpen om er wellicht anders naar te kijken. Of om alle voor jou belangrijke punten op een rijtje te zetten.
Jij zult zelf degene moeten zijn die voor zichzelf de beslissing neemt, niemand van ons kan je adviseren in 'gaan' of 'blijven' Je zult zelf moeten gaan invullen wat de relatie voor jou nog betekend, en of er genoeg in zit om er nog uit te halen..
In ieder geval heel veel sterkte gewenst met de zoektocht naar wat jij wil...
Jij zult zelf degene moeten zijn die voor zichzelf de beslissing neemt, niemand van ons kan je adviseren in 'gaan' of 'blijven' Je zult zelf moeten gaan invullen wat de relatie voor jou nog betekend, en of er genoeg in zit om er nog uit te halen..
In ieder geval heel veel sterkte gewenst met de zoektocht naar wat jij wil...
woensdag 13 juli 2011 om 00:33
woensdag 13 juli 2011 om 00:37
Wat ik eigenlijk niet zo goed snap in jouw verhaal is dat ik de indruk krijg dat jullie in principe al 'gescheiden' leven (immers hij een vriend , jij een vriend) Echter dat je nu alsnog graag zou willen dat hij zich emotioneel meer betrokken zou voelen bij 'jullie'. Ik krijg namelijk het idee dat hij allang afstand heeft genomen van 'jullie' en zoals ik je lees in goed overleg dus.
Zoals ik je lees is dit wellicht ook de oorzaak is van zijn terugtrekken in het door jouw gehoopte samenzijn (familie, vrienden, uitgaan etc.)
Of begrijp ik het nu verkeerd?
Zoals ik je lees is dit wellicht ook de oorzaak is van zijn terugtrekken in het door jouw gehoopte samenzijn (familie, vrienden, uitgaan etc.)
Of begrijp ik het nu verkeerd?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 13 juli 2011 om 00:41
Ik heb ook zoiets meegemaakt met mijn ex, alleen hij zat alleen nog maar op die sites en had verder geen actie ondernomen(zei hij). Ook wij hebben 2 kinderen samen. Ik heb toen best veel gelezen en op een forum gezeten over homo's in een hetero huwelijk. Er zijn zelfs praatgroepen waar je heen kan. Voor mij ging het niet werken, had het idee dat je jezelf als partner veel te veel moest weg cijferen. Mijn gevoel voor hem was ook al voor een groot deel weg. Ik heb toen besloten weg te gaan en lekker alleen gelukkig te worden met de kinderen. Inmiddels heb ik bijna 3 jaar weer een nieuwe partner waar ik zeer gelukkig mee ben. En de kinderen hebben er een broertje bij;-). Mijn ex en ik gaan nog erg goed net elkaar om en voor mij was het de beste beslissing ooit. Wat jij moet doen weet ik niet, misschien ook eens gaan kijken op die betreffende fora. Veel succes meid!
woensdag 13 juli 2011 om 00:42
Maar afijn
Wat wil jij met de rest van jouw leven?
Hoe belangrijk is een volledige relatie voor jou?
Hoe zie jij jezelf over pakweg een jaar of tien? (of dat nou wel of niet gebeurd)
Waar ben je het meest bang voor als je besluit bij hem weg te gaan?
Wat zijn de voordelen van blijven in deze situatie?
Ik zou denk ik een voor-en nadelen lijstje maken. Dit zou je ook hier kunnen doen.
Wat wil jij met de rest van jouw leven?
Hoe belangrijk is een volledige relatie voor jou?
Hoe zie jij jezelf over pakweg een jaar of tien? (of dat nou wel of niet gebeurd)
Waar ben je het meest bang voor als je besluit bij hem weg te gaan?
Wat zijn de voordelen van blijven in deze situatie?
Ik zou denk ik een voor-en nadelen lijstje maken. Dit zou je ook hier kunnen doen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 13 juli 2011 om 01:00
Deze relatie maakt jou nu niet gelukkig en in de toekomst zal het vrees ik nog meer verslechteren. Wat je al schreef, je man is zich steeds meer aan het afzonderen. Wát delen jullie nu nog samen? Het huis, het huishouden en je hebt samen kinderen en zit in dezelfde familie. Waar denk ik, jouw man zich niet meer echt op z`n plek voelt. Die voelt zich denk ik diep ongelukkig als ik je verhaal zo lees en jij net zo. Dat hij voor alles samen met jou te moe is of geen interesse heeft, maar wel energie heeft om zijn vriend te bezoeken zegt toch eigenlijk al genoeg?
Wat is er mis mee, om voor jezelf te gaan en zorgen dat je weer gelukkig wordt in een gelijkwaardige relatie, met een man die helemaal voor jou gaat, jou gelukkig maakt en jij hem.
Er is toch niks mooier dan elkaar gelukkig maken? Met deze man gaat dat niet meer lukken. Jullie hebben een verstandshuwelijk en voor anderen houden jullie dit theater in stand.
Wat Mirrimpie ook al schrijft, er is leven na een dood huwelijk.
En erover praten met mensen die in een soortgelijke situatie zitten zou mij ook fijn lijken, als ik in jouw schoenen stond.
Want het is nogal iets wat je hoog te houden hebt.
En als jij je ongelukkig voelt, waarom nog in stand houden ?
Je doet jezelf zo enorm te kort.
Sterkte.
Wat is er mis mee, om voor jezelf te gaan en zorgen dat je weer gelukkig wordt in een gelijkwaardige relatie, met een man die helemaal voor jou gaat, jou gelukkig maakt en jij hem.
Er is toch niks mooier dan elkaar gelukkig maken? Met deze man gaat dat niet meer lukken. Jullie hebben een verstandshuwelijk en voor anderen houden jullie dit theater in stand.
Wat Mirrimpie ook al schrijft, er is leven na een dood huwelijk.
En erover praten met mensen die in een soortgelijke situatie zitten zou mij ook fijn lijken, als ik in jouw schoenen stond.
Want het is nogal iets wat je hoog te houden hebt.
En als jij je ongelukkig voelt, waarom nog in stand houden ?
Je doet jezelf zo enorm te kort.
Sterkte.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien....
woensdag 13 juli 2011 om 01:00
Hartverwarmend: nu al reactie !
@Enn: tevreden ben ik niet, daarom ook dat ik mijn verhaal doe: om het van me af te schrijven, om het op 'papier' te zien staan en om te horen hoe anderen hierover denken... Ik heb het er nog niet met hem over gehad, de vakantie staat voor de deur, ik wil dat mijn reisgenoten ervan kunnen genieten. Het gesprek is gepland na onze reis... De kinderen: die zitten idd het meest in mijn hoofd...
En op je tweede reactie: we hebben een huishouden samen, daarmee bedoel ik: we eten samen, we zorgen samen voor de kinderen, we slapen samen (op een paar uitzonderingen na dat hij bij zijn vriend bleef slapen omdat hij teveel had gedronken, maar hier heb ik het over twee of drie keer). Ik hoop dat je begrijpt wat ik daarmee bedoel. En als ik je zo lees weet ik eigenlijk niet of het dat is dat ik wil: dat hij emotioneel terug komt, want ik weet niet of ik wel nog emotioneel terug wil... Een week ofzo terug had ik beslist om hem te verlaten, maar ik wil hem geen verdriet doen, hoe moet hij dan verder ? Een 'echte' relatie met zijn vriend zit er niet in, op dit moment denkt hij waarschijnlijk dat we zo oud kunnen worden.
Of hij wil zelf ook weg - wat me zou verbazen - maar hij wil mij ook geen verdriet doen, zo'n dingen spoken dus constant door mijn hoofd...
@Sensual_D: het van me afschrijven alleen al is een opluchting voor me. Bedankt!
@Barbamama11: de weegschaal weegt naar die kant: ik wil geluk en alles wat ik zei, maar ik wil niemand verdriet berokkenen: de kinderen, mijn man ook, want ik vermoed dat hij niets ziet aankomen...
Eigenlijk moet ik wachten om te beslissen tot na een gesprek, maar ik wou het van mijn hart.
@Enn: tevreden ben ik niet, daarom ook dat ik mijn verhaal doe: om het van me af te schrijven, om het op 'papier' te zien staan en om te horen hoe anderen hierover denken... Ik heb het er nog niet met hem over gehad, de vakantie staat voor de deur, ik wil dat mijn reisgenoten ervan kunnen genieten. Het gesprek is gepland na onze reis... De kinderen: die zitten idd het meest in mijn hoofd...
En op je tweede reactie: we hebben een huishouden samen, daarmee bedoel ik: we eten samen, we zorgen samen voor de kinderen, we slapen samen (op een paar uitzonderingen na dat hij bij zijn vriend bleef slapen omdat hij teveel had gedronken, maar hier heb ik het over twee of drie keer). Ik hoop dat je begrijpt wat ik daarmee bedoel. En als ik je zo lees weet ik eigenlijk niet of het dat is dat ik wil: dat hij emotioneel terug komt, want ik weet niet of ik wel nog emotioneel terug wil... Een week ofzo terug had ik beslist om hem te verlaten, maar ik wil hem geen verdriet doen, hoe moet hij dan verder ? Een 'echte' relatie met zijn vriend zit er niet in, op dit moment denkt hij waarschijnlijk dat we zo oud kunnen worden.
Of hij wil zelf ook weg - wat me zou verbazen - maar hij wil mij ook geen verdriet doen, zo'n dingen spoken dus constant door mijn hoofd...
@Sensual_D: het van me afschrijven alleen al is een opluchting voor me. Bedankt!
@Barbamama11: de weegschaal weegt naar die kant: ik wil geluk en alles wat ik zei, maar ik wil niemand verdriet berokkenen: de kinderen, mijn man ook, want ik vermoed dat hij niets ziet aankomen...
Eigenlijk moet ik wachten om te beslissen tot na een gesprek, maar ik wou het van mijn hart.
woensdag 13 juli 2011 om 01:06
Je wil niemand verdriet doen, maar je doet nu jezelf zo`n verdriet. Je man denkt zo wel oud te kunnen worden, maar toch niet ongelukkig? Wil jij ongelukkig oud worden? Dat is het toch niet waard. Ik denk dat jullie kindjes gebaadt zijn met 2 gelukkige ouders, al leven ze apart.
Mijn motto is altijd; liever alleen en gelukkig, dan met z`n 2-en ongelukkig. Het vreet aan je, als dit gevoel langer aan blijft houden. Daar wordt dus niemand gelukkig van én niet oud, vrees ik.
Mijn motto is altijd; liever alleen en gelukkig, dan met z`n 2-en ongelukkig. Het vreet aan je, als dit gevoel langer aan blijft houden. Daar wordt dus niemand gelukkig van én niet oud, vrees ik.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien....
woensdag 13 juli 2011 om 01:10
@Mirrimpie: ik weet dat ik niet alleen ben in zo'n situatie, maar ik heb er nog nérgens over kunnen lezen. En mijn gevoel voor hem is niet weg, maar het is geen partnerliefde meer. Voor mezelf is de keuze makkelijk: ik ga weg en zoek het geluk, maar het zijn de andere mensen die hierin meegesleurd worden... Kan ik het aan om anderen verdriet te doen om mijn geluk op de eerste plaats te stellen? Aan de andere kant, een goed voorbeeld naar wat een relatie is naar de kinderen is het nu ook weer niet. Ze zien ons nooit knuffelen of kussen, als ik dan denk aan wat ik thuis zag 
@Enn: ik wil geluk voor de rest van mijn leven, zoals iedereen Ik dacht dat ik ermee kon leven met deze situatie, maar ik wil wat je noemt een volledige relatie, en ik besef nu, tijdens het tikken, dat dat met mijn man niet meer mogelijk is omdat hij zijn vriend zou moeten opgeven en ik de mijne, en eerlijk gezegd: zelf zie ik dat ook niet zitten. Elk onze vriend opgeven - als ik zie hoe hij is als hij hem een week niet kan zien - en hoe hij is als een afgezegd afspraakje toch doorgaat. En bij mezelf: hoe ik me voel als ik op weg ben naar mijn vriend... Neen, dan denk ik dat we beiden ongelukkig zouden worden.
Het meest bang ben ik dat hij het niet ziet aankomen en dat hij verschrikkelijk in de put zal zitten.
Een lijstje is een goed idee, en ik zal dit met jullie delen, maar dat doe ik morgen
@Roojku: idd: dat is het enige dat we nog delen. Maar geen idee of hij zich wel of niet gelukkig voelt, daarvoor moeten we eerst echt praten. Misschien valt een gigantische last van mijn schouders als ik zijn gevoelens en gedachten ken. Misschien ook niet... Een verstandshuwelijk, een theater: goed verwoord, dat is het eigenlijk wel.
Nu doe ik misschien mezelf tekort, maar als ik inderdaad wegga, doe ik misschien ook mijn man, mijn kinderen, onze familie,... tekort ? Dat is geluk van één iemand tegenover verdriet van zoveel anderen ?
Het enige wat ik op dit moment zeker weet is: de beslissing om hier mijn verhaal te zetten was een goede
Ik hoop dat ik iedereen beantwoord heb. Ik lees morgen verder.
@Enn: ik wil geluk voor de rest van mijn leven, zoals iedereen
Ik dacht dat ik ermee kon leven met deze situatie, maar ik wil wat je noemt een volledige relatie, en ik besef nu, tijdens het tikken, dat dat met mijn man niet meer mogelijk is omdat hij zijn vriend zou moeten opgeven en ik de mijne, en eerlijk gezegd: zelf zie ik dat ook niet zitten. Elk onze vriend opgeven - als ik zie hoe hij is als hij hem een week niet kan zien - en hoe hij is als een afgezegd afspraakje toch doorgaat. En bij mezelf: hoe ik me voel als ik op weg ben naar mijn vriend... Neen, dan denk ik dat we beiden ongelukkig zouden worden.Het meest bang ben ik dat hij het niet ziet aankomen en dat hij verschrikkelijk in de put zal zitten.
Een lijstje is een goed idee, en ik zal dit met jullie delen, maar dat doe ik morgen
@Roojku: idd: dat is het enige dat we nog delen. Maar geen idee of hij zich wel of niet gelukkig voelt, daarvoor moeten we eerst echt praten. Misschien valt een gigantische last van mijn schouders als ik zijn gevoelens en gedachten ken. Misschien ook niet... Een verstandshuwelijk, een theater: goed verwoord, dat is het eigenlijk wel.
Nu doe ik misschien mezelf tekort, maar als ik inderdaad wegga, doe ik misschien ook mijn man, mijn kinderen, onze familie,... tekort ? Dat is geluk van één iemand tegenover verdriet van zoveel anderen ?
Het enige wat ik op dit moment zeker weet is: de beslissing om hier mijn verhaal te zetten was een goede
Ik hoop dat ik iedereen beantwoord heb. Ik lees morgen verder.
woensdag 13 juli 2011 om 01:12
quote:sweet74 schreef op 13 juli 2011 @ 01:00:
Een week ofzo terug had ik beslist om hem te verlaten, maar ik wil hem geen verdriet doen, hoe moet hij dan verder ? Een 'echte' relatie met zijn vriend zit er niet in, op dit moment denkt hij waarschijnlijk dat we zo oud kunnen worden.
Ik lees nergens jouw belangen. Ik snap wel heel goed dat je zorgen wat betreft de kinderen hebt. Kan je denk je nu nog 'gewoon' met hem op vakantie? Wellicht is het anders wanneer je gewend bent om langs elkaar heen te leven maar dit lijkt me best lastig om te doen.
Een week ofzo terug had ik beslist om hem te verlaten, maar ik wil hem geen verdriet doen, hoe moet hij dan verder ? Een 'echte' relatie met zijn vriend zit er niet in, op dit moment denkt hij waarschijnlijk dat we zo oud kunnen worden.
Ik lees nergens jouw belangen. Ik snap wel heel goed dat je zorgen wat betreft de kinderen hebt. Kan je denk je nu nog 'gewoon' met hem op vakantie? Wellicht is het anders wanneer je gewend bent om langs elkaar heen te leven maar dit lijkt me best lastig om te doen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 13 juli 2011 om 01:13
@Roojku: dat is wat ik mezelf zeg: beter apart gelukkig dan samen ongelukkig, maar ik weet niet hoe hij zich bij deze situatie voelt, dat ga ik pas binnen een tweetal weken weten... Misschien valt zoals ik zei een last van mijn schouders, is hij inderdaad ook niet gelukkig en maak ik me hier voor niets zo'n zorgen over ? En ik denk ook niet dat de kinderen er veel van merken.
woensdag 13 juli 2011 om 01:20
@Enn: we gaan niet alleen op vakantie: mijn mama, zus en haar partner en kids gaan ook mee. Vandaar dat ik denk dat ik het wel trek. We huren een huis, dus de sfeer blijft huiselijk.
Mijn belangen: ik wil weg, ga een tijdje bij mama wonen, kids week-week, ik spreek mijn gevoel uit tegenover sv en zie wat daarvan komt.
Maar dit is te simplistisch: kids week-week gaat niet want mijn man vertrekt elke dag om halfvijf naar zijn werk, hij zou al zijn uren moeten aanpassen. Hij gaat vier keer per week sporten: babysit regelen? Quasi onmogelijk.
Ik zou sowieso een nieuwe relatie krijgen, hij niet, want de kans is zo goed als onbestaand dat hij zich out.
Mijn belangen: ik wil weg, ga een tijdje bij mama wonen, kids week-week, ik spreek mijn gevoel uit tegenover sv en zie wat daarvan komt.
Maar dit is te simplistisch: kids week-week gaat niet want mijn man vertrekt elke dag om halfvijf naar zijn werk, hij zou al zijn uren moeten aanpassen. Hij gaat vier keer per week sporten: babysit regelen? Quasi onmogelijk.
Ik zou sowieso een nieuwe relatie krijgen, hij niet, want de kans is zo goed als onbestaand dat hij zich out.
woensdag 13 juli 2011 om 01:26
Ik zou, ongeacht het tijdstip, vlak voor de vacantie of niet, sowieso een gesprek met je man aangaan. Erover praten opent wellicht een deur naar betere omstandigheden. Als je man ook niet gelukkig is. Misschien denkt hij er precies zo over als jij. Dat hij het maar zo laat om jou geen verdriet te doen, wil hij je niet alleen achterlaten. Maar dat weet je nu allemaal niet omdat je zijn zieleroerselen niet echt kent. Daarom, ga een gesprek aan en ben open over je eigen gevoel en beleving van je huidige leven met hem. Dat je niet tevreden bent en dus ook geen enkele vorm van geluk meer voelt.
Jullie zijn huisgenoten van elkaar geworden, niet meer dan dat. Geen echtgenoten meer. Heel verdrietig, maar bekijk het eens wat meer vanuit je eigen gevoel ipv telkens dat van hem er aan te spiegelen. Met alleen 'als hij maar gelukkig is' ontzeg je jezelf een leuk leven.
Verstandelijk besef je dat ook wel. Maar voelt je nog zo met je man verbonden denk ik, dat je bang bent voor de pijn die je hem denkt te gaan doen. Maar je eigen pijn komt niet ter sprake, tenminste daar handel je niet naar. Gezond egoisme is niets mis mee namelijk. Soms moet je dat wel inzetten uit eigen behoud. Ik denk dat de tijd daar rijp voor is.
Ik ga uit van de sfeer die jouw verhaal uitstraalt, daar baseer ik mijn mening op Sweet. Wil niet dat het té belerend overkomt. Dat is niet mijn bedoeling namelijk. Maar vind het altijd zo jammer, dat mensen in een ongelukkige toestand maar door blijven kabbelen.
En ja, wie weet als je het open gooit er een hele last van je schouders valt.
Jullie zijn huisgenoten van elkaar geworden, niet meer dan dat. Geen echtgenoten meer. Heel verdrietig, maar bekijk het eens wat meer vanuit je eigen gevoel ipv telkens dat van hem er aan te spiegelen. Met alleen 'als hij maar gelukkig is' ontzeg je jezelf een leuk leven.
Verstandelijk besef je dat ook wel. Maar voelt je nog zo met je man verbonden denk ik, dat je bang bent voor de pijn die je hem denkt te gaan doen. Maar je eigen pijn komt niet ter sprake, tenminste daar handel je niet naar. Gezond egoisme is niets mis mee namelijk. Soms moet je dat wel inzetten uit eigen behoud. Ik denk dat de tijd daar rijp voor is.
Ik ga uit van de sfeer die jouw verhaal uitstraalt, daar baseer ik mijn mening op Sweet. Wil niet dat het té belerend overkomt. Dat is niet mijn bedoeling namelijk. Maar vind het altijd zo jammer, dat mensen in een ongelukkige toestand maar door blijven kabbelen.
En ja, wie weet als je het open gooit er een hele last van je schouders valt.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien....
woensdag 13 juli 2011 om 08:33
Of jouw man uit de kast gaat komen, is helemaal zijn "probleem"toch?
Jaren geleden had ik een collega (homo), hij kreeg op een gegeven moment een relatie met een man, die getrouwd was geweest. In een tijd getrouwd toen het nog niet "normaal" was om (ook) op mannen te vallen.
Zijn kinderen en zijn ex-vrouw waren dus ook op de bruiloft...want inderdaad: ze zijn getrouwd en ik was op de receptie. Twee hele gelukkige mannen, kinderen (al wat ouder, zo rond de 17/18) die blij waren voor papa. Zo kan het dus ook gaan. Ik bedoel maar: we leven in 2011 en twee mannen/twee vrouwen samen (en trouwen) is al helemaal ingeburgerd.
En wát de reden ook is, dat jullie als broer en zus leven, het mag geen belemmering zijn/blijven voor jouw eigen geluk en dat van de kinderen. Want kinderen groeien nu op in "liefdeloos" gezin, m.a.w. pa en ma knuffelen nooit, doen amper iets samen. Dat merken ze misschien nú nog niet (alhoewel kinderen haarscherp dat soort dingen aanvoelen), maar zeker wel als ze groter worden. Dan geef je ze toch ook een verkeerd beeld mee, van hoe fijn en liefdevol een relatie wél kan zijn.
Ik zou voordat je op vakantie gaat, zeker het gesprek met je man aangaan. Gewoon eerlijk zeggen dat je op deze manier niet door kunt en wilt gaan. Want op deze manier ontneem je iedereen echt geluk toch? Jouw man, jouw kinderen, maar vooral jezelf.
Jaren geleden had ik een collega (homo), hij kreeg op een gegeven moment een relatie met een man, die getrouwd was geweest. In een tijd getrouwd toen het nog niet "normaal" was om (ook) op mannen te vallen.
Zijn kinderen en zijn ex-vrouw waren dus ook op de bruiloft...want inderdaad: ze zijn getrouwd en ik was op de receptie. Twee hele gelukkige mannen, kinderen (al wat ouder, zo rond de 17/18) die blij waren voor papa. Zo kan het dus ook gaan. Ik bedoel maar: we leven in 2011 en twee mannen/twee vrouwen samen (en trouwen) is al helemaal ingeburgerd.
En wát de reden ook is, dat jullie als broer en zus leven, het mag geen belemmering zijn/blijven voor jouw eigen geluk en dat van de kinderen. Want kinderen groeien nu op in "liefdeloos" gezin, m.a.w. pa en ma knuffelen nooit, doen amper iets samen. Dat merken ze misschien nú nog niet (alhoewel kinderen haarscherp dat soort dingen aanvoelen), maar zeker wel als ze groter worden. Dan geef je ze toch ook een verkeerd beeld mee, van hoe fijn en liefdevol een relatie wél kan zijn.
Ik zou voordat je op vakantie gaat, zeker het gesprek met je man aangaan. Gewoon eerlijk zeggen dat je op deze manier niet door kunt en wilt gaan. Want op deze manier ontneem je iedereen echt geluk toch? Jouw man, jouw kinderen, maar vooral jezelf.
woensdag 13 juli 2011 om 09:39
@Roojku: Ik weet het, heb erover gedacht om het gesprek niet langer uit te stellen. Maar de vakantie is de leukste periode van het jaar, dat kan ik hem toch niet afnemen ? En idem voor de mensen die meegaan: zij betalen ook om een leuke, ontspannende vakantie te hebben... Aan de andere kant denk ik dan: het zou hem twee weken geven om erover na te denken...
Dat ik zijn zieleroerselen inderdaad niet ken en hij waarschijnlijk de mijne niet zegt eigenlijk ook al veel over onze relatie.
Ik ben een familie-mens, ik hou intens van mensen en wil altijd dat iedereen om me heen gelukkig is, altijd zo geweest en dat maakt mij dan weer gelukkig. Maar nu zit ik er toch een beetje door.
Je komt niet belerend over hoor, ik lees alles als zijnde advies en goede bedoelingen !
@Nammma: inderdaad, het is zijn probleem, ik vind dat hij het beter zou doen, maar het is iets waar hij al jaaaaren mee geworsteld heeft: nog voor ons trouwen zelfs en ik heb het gewoon nooit geweten. Zijn ouders, broers, familie,.. zijn heel conservatief, ik denk niet dat hij nog ergens een voet over de drempel zou moeten zetten als hij zich out. Triest en voor mij ook die gedachte.
Het verhaal dat je verder vertelt vind ik heel mooi, het is eigenlijk het verhaal dat ik zou willen: iedereen gelukkig en tevreden.
Het derde deel van je antwoord, daar ben ik het volledig mee eens, ik meldde het hier eerder al: het verschil met hoe het er bij ons aan toegaat en wat ik bij mijn ouders zag is zo groot als de zee diep is. Mijn ouders waren constant aan het knuffelen en kussen: dat hebben mijn kinderen dus nooit gezien. Ik vraag het me af of ze het merken, laatst zei mijn dochter: 'jammer dat papa niet mee is'. Dat zijn dan weer woorden die door mijn hart snijden. Aan de andere kant denk ik dan weer: we doen al niets meer samen dus zoveel verschil zal het voor hun niet uitmaken.
Mijn geluk: ik zal er moeten voor gaan - met mijn man of met iemand anders - want ik merk dat ik soms tegen de kinderen snauw, minder langsga bij mijn mama, vrienden ontwijk...
Dat ik zijn zieleroerselen inderdaad niet ken en hij waarschijnlijk de mijne niet zegt eigenlijk ook al veel over onze relatie.
Ik ben een familie-mens, ik hou intens van mensen en wil altijd dat iedereen om me heen gelukkig is, altijd zo geweest en dat maakt mij dan weer gelukkig. Maar nu zit ik er toch een beetje door.
Je komt niet belerend over hoor, ik lees alles als zijnde advies en goede bedoelingen !
@Nammma: inderdaad, het is zijn probleem, ik vind dat hij het beter zou doen, maar het is iets waar hij al jaaaaren mee geworsteld heeft: nog voor ons trouwen zelfs en ik heb het gewoon nooit geweten. Zijn ouders, broers, familie,.. zijn heel conservatief, ik denk niet dat hij nog ergens een voet over de drempel zou moeten zetten als hij zich out. Triest en voor mij ook die gedachte.
Het verhaal dat je verder vertelt vind ik heel mooi, het is eigenlijk het verhaal dat ik zou willen: iedereen gelukkig en tevreden.
Het derde deel van je antwoord, daar ben ik het volledig mee eens, ik meldde het hier eerder al: het verschil met hoe het er bij ons aan toegaat en wat ik bij mijn ouders zag is zo groot als de zee diep is. Mijn ouders waren constant aan het knuffelen en kussen: dat hebben mijn kinderen dus nooit gezien. Ik vraag het me af of ze het merken, laatst zei mijn dochter: 'jammer dat papa niet mee is'. Dat zijn dan weer woorden die door mijn hart snijden. Aan de andere kant denk ik dan weer: we doen al niets meer samen dus zoveel verschil zal het voor hun niet uitmaken.
Mijn geluk: ik zal er moeten voor gaan - met mijn man of met iemand anders - want ik merk dat ik soms tegen de kinderen snauw, minder langsga bij mijn mama, vrienden ontwijk...
woensdag 13 juli 2011 om 09:46
Problemen in een relatie los je niet op door je heil buiten de deur te zoeken. Als je er nog iets van wilt maken met je man, dan zul je met hem moeten gaan praten, evt. bij een psycholoog of maatschappelijk werker. Dan kunnen jullie besluiten of jullie samen verder willen en zo ja hoe. Deze situatie laten aansudderen maakt niemand gelukkig.
woensdag 13 juli 2011 om 10:01
@wereldmeid: hoeveel keer ik tegen mezelf gezegd heb dat dat helemaal het begin van het einde was is niet meer te tellen, maar het is gebeurd en nu te laat om erop terug te keren. Sex hadden we toen al zo goed als niet meer, ik meende dat ik gelukkiger zou zijn als ik zelf 'aan mijn trekken' kwam en als ik hem ook vrij liet zou alles wel goed komen. Niet dus. Zou ik gelukkiger geweest zijn als we dat niet hadden gedaan ? Geen idee... Psycholoog, relatietherapeut: het is allemaal al mijn gedachten gepasseerd, maar als hij zijn deel van het verhaal niet vertelt - en dat gaat hij niet doen, ben ik zeker van - gaat die persoon ook weinig kunnen doen ?
woensdag 13 juli 2011 om 10:11
Jammer toch dat er nog steeds (conservatieve) mensen zijn, die iemand die kunnen accepteren zoals hij/zij is. Niet beseffende dat ze daarmee iemands leven kunnen kapot maken. Het is toch vreselijk als je niet kunt zeggen tegen familie/vrienden: Hé, dit ben ik en ik val op mannen/vrouwen. Het gaat toch om liefde? Liefde tussen mensen, of die nu van hetzelfde geslacht zijn of niet.
Ik kan me voorstellen dat als je als pedofiel uit de kast zou moeten komen, dat je dáár wel voor uitkijkt, maar dat is dan ook een hele ongezonde situatie.
Ik zou dus inderdaad voor de vakantie een gesprek aangaan en dan heeft hij immers twee weken om er over na te denken?
Een therapeut heeft alleen zin als hij zich volledig bloot wil geven. Voor de relatie heeft het geen zin meer, jullie houden vast nog van elkaar, maar als broer-zus en niet als partners.
Ik kan me voorstellen dat als je als pedofiel uit de kast zou moeten komen, dat je dáár wel voor uitkijkt, maar dat is dan ook een hele ongezonde situatie.
Ik zou dus inderdaad voor de vakantie een gesprek aangaan en dan heeft hij immers twee weken om er over na te denken?
Een therapeut heeft alleen zin als hij zich volledig bloot wil geven. Voor de relatie heeft het geen zin meer, jullie houden vast nog van elkaar, maar als broer-zus en niet als partners.
woensdag 13 juli 2011 om 10:30
@Nammma: inderdaad: heel jammer en het staat volgens mij ook het geluk van heel veel mensen in de weg. Ik denk maar aan alle vrouwen die gehuwd zijn met een man die zich niet volledig kan/wil geven. Of alle mannen die single blijven of geheime relaties hebben. Het gaat over mensen en mensen veranderen niet omdat ze niet op mensen van het andere geslacht vallen. Hun karakter blijft gelijk. Iedereen heeft recht op geluk.
Hmm, dilemma nu: voor of na het verlof ?
En neen, hij gaat zich niet blootgeven. En we houden van elkaar, ik van hem toch, ik zou er anders geen probleem mee hebben om op te stappen. Maar als hele goede vrienden. Niet als partners.
Hmm, dilemma nu: voor of na het verlof ?
En neen, hij gaat zich niet blootgeven. En we houden van elkaar, ik van hem toch, ik zou er anders geen probleem mee hebben om op te stappen. Maar als hele goede vrienden. Niet als partners.
woensdag 13 juli 2011 om 10:39
Dat is een lastige TO. Ik lees wel dat jij jezelf behoorlijk wegcijfert en vooral heel erg denkt aan wat dit met anderen doet. Dat siert je enerzijds, maar je doet jezelf, en daarmee ook weer de anderen (je man, je kinderen) er uiteindelijk geen plezier mee. Je merkt zelf dat deze situatie voor jou niet meer werkt. Dat is één. Je vermoedt zelf ook dat je je man ook eigenlijk niet terug wil, emotioneel. Los van de vraag of hij dat zou kunnen en willen. Dat is twee.
Als moeder kan ik heel goed begrijpen dat je juist voor je kinderen heel ver wilt gaan in het als een gezin samenblijven. Maar daar zit een grens aan. Een ongelukkig gezin is in mijn optiek schadelijker dan een gescheiden gezin waarbij beide ouders (weer) gelukkig zijn. Nu kun je nog met je man door één deur, is er nog sympathie. Dat geeft jullie de kans de situatie eerlijk te bespreken en elkaars gevoel daarbij te respecteren. En daarmee geeft het jullie ook de kans om een goede uitweg te vinden, waarbij uiteindelijk ook jullie kinderen zijn gebaat. Ja, het wordt eng voor je man omdat hij dan moet bepalen of hij echt uit de kast gaat komen. Maar ik ken plenty voorbeelden (werkzaam in de homowereld, als je dat zo kunt noemen) dat uit de kast komen ontzettend veel opluchting brengt. Al krijg je natuurlijk ook te make met afwijzing en stigma. En toch. Uiteindelijk is dit voor je man ook niet vol te houden. En je merkt nu al dat hij zich ook binnen het gezinsleven afzondert.
Dus grijp deze kans om het met hem te bespreken. Nu heb je nog sympathie voor elkaar, misschien zelfs nog wat liefde. Als het doorgaat, kan het omslaan en heb je de mogelijkheid gemist er het beste voor jullie beiden uit te halen. Dan wordt het misschien grimmig. En daar wordt niemand blijer van, zeker niet je kinderen. Sterkte!
Als moeder kan ik heel goed begrijpen dat je juist voor je kinderen heel ver wilt gaan in het als een gezin samenblijven. Maar daar zit een grens aan. Een ongelukkig gezin is in mijn optiek schadelijker dan een gescheiden gezin waarbij beide ouders (weer) gelukkig zijn. Nu kun je nog met je man door één deur, is er nog sympathie. Dat geeft jullie de kans de situatie eerlijk te bespreken en elkaars gevoel daarbij te respecteren. En daarmee geeft het jullie ook de kans om een goede uitweg te vinden, waarbij uiteindelijk ook jullie kinderen zijn gebaat. Ja, het wordt eng voor je man omdat hij dan moet bepalen of hij echt uit de kast gaat komen. Maar ik ken plenty voorbeelden (werkzaam in de homowereld, als je dat zo kunt noemen) dat uit de kast komen ontzettend veel opluchting brengt. Al krijg je natuurlijk ook te make met afwijzing en stigma. En toch. Uiteindelijk is dit voor je man ook niet vol te houden. En je merkt nu al dat hij zich ook binnen het gezinsleven afzondert.
Dus grijp deze kans om het met hem te bespreken. Nu heb je nog sympathie voor elkaar, misschien zelfs nog wat liefde. Als het doorgaat, kan het omslaan en heb je de mogelijkheid gemist er het beste voor jullie beiden uit te halen. Dan wordt het misschien grimmig. En daar wordt niemand blijer van, zeker niet je kinderen. Sterkte!
