Psyche
alle pijlers
Mijn huid.
woensdag 13 juli 2011 om 17:05
Hallo iedereen,
Ik zal me even voorstellen mijn naam is Aimee en ik ben 19 jaar.
Allereerst vind ik dit een super leuk forum waar altijd de leukste tips en weetjes kunt vinden.
Maar ik heb besloten om zelf een nieuw onderwerp te openen omdat ik heel graag zou willen weten hoe anderen over dit onderwerp denken.
Want ik ben op dit moment wanhopig en ik zou het super fijn vinden als iemand mij van goed advies zou kunnen dienen. Of dat er meer mensen zijn die weten hoe ik me voel, ik zou willen weten of het normaal is hoe ik met mijn huid bezig ben, en hoe ontzeker ik er over ben.
Ik zal allereerst mezelf omschrijven hoe ik mezelf laat zien aan de buiten wereld.
Ik sta vrolijk in het leven naar de buiten wereld toe, ik heb veel vriendinnen en en ik heb een vlotte babbel ook ben ik gezegend met een goed uiterlijk zoals anderen dit zeggen.
Tijdens het stappen maar ook bij andere gelegenheden krijg ik vaak complimenten over mijn uiterlijke voorkomen.
Ook wat de aandacht van mannen betreft heb ik niets te klagen.
Ik geef toe dat ik wel eens gevleid ben door de aandacht die ik krijg. Maar soms vind ik het ook wel vervelend, omdat ik me het liefst wil concentreren op mijn vriendinnen.
Ik ben iemand die precies weet wat de kunst van het flirten is, en ik krijg veel dingen voor elkaar door de combinatie dat ik goed kan praten, en goed kan verleiden.
Dit is iets een talent die ik volgens mijn familie al van jongs af aan beschik.
Ook doe ik modellenwerk en ik ben op de goede weg. En ik vind het super leuk om te doen, maar het is een harde wereld wat ik laatst ook ontdekt heb toen ik naar een casting toe ging. De vrouw van het castingbedrijf zei je hebt wel een beetje een slechte huid.
Terwijl ik met mijn gezonde verstand ook wel weet, dat je in de modellenwereld met vier puistjes al een slechte huid hebt.
Dit brengt mij dan ook meteen bij het hoofdonderwerp waar het er in deze topic om gaat.
Het lijkt namelijk of ik alles mee heb, en zelfverzekerd ben en in zekere zin klopt dit ook, ik ben over alles zelfverzekerd wat mijn uiterlijk betreft, maar ik ben erg ontzeker over mijn huid.
Dit is iets wat weinig mensen van mij weten, alleen mijn moeder en beste vriendinnen weten dit.
Ik zal het proberen om kort te omschrijven, maar ik kan er wel een paar A-viertjes over vol typen.
Toen ik in de pubertijd zat was ik erg zelfverzekerd wat mijn uiterlijk betrof, Ik merkte dat veel leeftijdsgenoten erg ontzeker waren. En ik was alleen ontzeker wat mijn innerlijk betrof, maar wat mijn uiterlijk betrof kon ik niets bedenken.
Ik merkte dan ook dat mijn vriendinnen jaloers op me waren, en dit zeiden ze me dan ook, in de trant van ik zou er een moord voor doen, om er zo uit te zien als jij.
Ik leefde en was een vrolijke meid, en ja ik was een puber dus ik had zo nu en dan wel eens wat last van puistjes voor de ongesteldheid, maar dat hoorde er bij. Al vond ik altijd wel dat ik er onzekerder over was dan mijn vriendinnen, en ik had het in een mindere mate, alleen op de t-zone.
Op een dag ik was zestien en had ik scrubgel gebruikt, ik was weer eens eigenwijs geweest, en had niet geluisterd naar mijn moeder. Ik had over de puistjes heen gescrubt. Ik had toen twee puistjes op mijn wang. En deze waren kennelijk open geschuurd en toen is de ellende dus begonnen.
In deze moeilijk periode heb ik mijn echte vrienden leren kennen, en ik heb erg veel tegenslagen gehad. Ik merkte dat mensen me nu niet meer mooi vonden, en me anders gingen behandelen. Zo zelfverzekerd als ik van jongs of aan was, zo ontzeker was ik nu. Ik werd gepest, en niemand wilde meer met me omgaan. Dit komt ook door dat die vriendinnen gewoon geen echte vriendinnen waren, en ik werd natuurlijk uitgescholden vanwege mijn acne.
De woorden zitten nog steeds in mijn hoofd: Je vrienden verlaten je maar je puistjes blijven voor altijd bij je.
En in feite is dat ook gebeurd, ik heb gewoon een trauma opgelopen.
De dokter beschreef mijn acne dokter als middelmatig.
ik had het eigenlijk maar op een wang heel erg, en mijn voorhoofd. Dus het viel mee. Maar ik voelde me een monster.
Daarna heb ik er echt tegen gevochten zoals ik dat noem, om mijn oude huid terug te krijgen. Nu een paar jaar later, heb ik zoals mijn moeder het noemt weer een mooie gave huid. Ik heb er maar 1 littekentje van overgehouden, waar ik mee geboft heb.
Ik heb nu wat je noemt weer last van de gewone puistjes. Maar ik ben er echt door geobsedeerd.
Ik heb veel nieuwe vriendinnen gekregen, sommige ken ik nu alweer een paar jaar, en niemand weet van mijn verleden. Niemand.. En dit kan ik ook met niemand delen. Behalve mijn moeder en eventueel mijn beste vriendin
Mijn moeder zegt, er zit echt helemaal niets het zit echt in je hoofd.
en als je veertig bent zul je er spijt van hebben dat je altijd zo met je huid bezig bent geweest.
Want het is zonde want er zit helemaal niets. Behalve een paar puistjes die ik heb gekregen door dat ik weer eens te heftige producten heb gekocht.
Waar door ik nu ook weer niet goed in mijn vel zit.
Want ik heb mijn huid eigenlijk jaren behandeld alsof ik nog heftige acne had.
Zelfs bij de Douglas zeiden ze je hebt geen acne.
Soms zit ik wel een uur in de spiegel mijn huid te observeren met een vergroot spiegel en ik zit te kijken wat ik allemaal zie, puistjes en paar vlekjes. En soms ga ik hier door zelfs niet de deur uit.
Niemand weet dat ik er soms moeite mee heb om iemand alleen maar aan te kijken, en niemand weet dat ik al die jaren dwangmatig mijn huid heb zitten reinigen. Waar ik nu echt van af ben gestapt trouwens.
En niemand weet dat ik altijd wel 10 minuten te laat kom, door dat ik niet kan los komen van de spiegel.
Kort om niemand weet wie ik echt ben, en ik kan mezelf niet meer beoordelen, want ik mijn ogen heb ik een vreselijke huid. Maar in de ogen van een ander dus niet, zeggen de mensen die ik het verteld heb, en geloof me dat zijn er maar een paar.
Het zit in mijn hoofd, en ik wordt er echt gek van, dat mijn huid mijn leven belemmerd het lijkt wel anorexia maar dan met de huid.
Soms denk ik dat ik BDD heb, (ingebeelde lelijkheid) dit is vaak met een lichaamsdeel. Maar ik weet het niet, want als ik dat zou hebben, dan zou ik toch ook geen modellenwerk kunnen doen, en niet zo’n sociaal leven hebben.
Ik zal me even voorstellen mijn naam is Aimee en ik ben 19 jaar.
Allereerst vind ik dit een super leuk forum waar altijd de leukste tips en weetjes kunt vinden.
Maar ik heb besloten om zelf een nieuw onderwerp te openen omdat ik heel graag zou willen weten hoe anderen over dit onderwerp denken.
Want ik ben op dit moment wanhopig en ik zou het super fijn vinden als iemand mij van goed advies zou kunnen dienen. Of dat er meer mensen zijn die weten hoe ik me voel, ik zou willen weten of het normaal is hoe ik met mijn huid bezig ben, en hoe ontzeker ik er over ben.
Ik zal allereerst mezelf omschrijven hoe ik mezelf laat zien aan de buiten wereld.
Ik sta vrolijk in het leven naar de buiten wereld toe, ik heb veel vriendinnen en en ik heb een vlotte babbel ook ben ik gezegend met een goed uiterlijk zoals anderen dit zeggen.
Tijdens het stappen maar ook bij andere gelegenheden krijg ik vaak complimenten over mijn uiterlijke voorkomen.
Ook wat de aandacht van mannen betreft heb ik niets te klagen.
Ik geef toe dat ik wel eens gevleid ben door de aandacht die ik krijg. Maar soms vind ik het ook wel vervelend, omdat ik me het liefst wil concentreren op mijn vriendinnen.
Ik ben iemand die precies weet wat de kunst van het flirten is, en ik krijg veel dingen voor elkaar door de combinatie dat ik goed kan praten, en goed kan verleiden.
Dit is iets een talent die ik volgens mijn familie al van jongs af aan beschik.
Ook doe ik modellenwerk en ik ben op de goede weg. En ik vind het super leuk om te doen, maar het is een harde wereld wat ik laatst ook ontdekt heb toen ik naar een casting toe ging. De vrouw van het castingbedrijf zei je hebt wel een beetje een slechte huid.
Terwijl ik met mijn gezonde verstand ook wel weet, dat je in de modellenwereld met vier puistjes al een slechte huid hebt.
Dit brengt mij dan ook meteen bij het hoofdonderwerp waar het er in deze topic om gaat.
Het lijkt namelijk of ik alles mee heb, en zelfverzekerd ben en in zekere zin klopt dit ook, ik ben over alles zelfverzekerd wat mijn uiterlijk betreft, maar ik ben erg ontzeker over mijn huid.
Dit is iets wat weinig mensen van mij weten, alleen mijn moeder en beste vriendinnen weten dit.
Ik zal het proberen om kort te omschrijven, maar ik kan er wel een paar A-viertjes over vol typen.
Toen ik in de pubertijd zat was ik erg zelfverzekerd wat mijn uiterlijk betrof, Ik merkte dat veel leeftijdsgenoten erg ontzeker waren. En ik was alleen ontzeker wat mijn innerlijk betrof, maar wat mijn uiterlijk betrof kon ik niets bedenken.
Ik merkte dan ook dat mijn vriendinnen jaloers op me waren, en dit zeiden ze me dan ook, in de trant van ik zou er een moord voor doen, om er zo uit te zien als jij.
Ik leefde en was een vrolijke meid, en ja ik was een puber dus ik had zo nu en dan wel eens wat last van puistjes voor de ongesteldheid, maar dat hoorde er bij. Al vond ik altijd wel dat ik er onzekerder over was dan mijn vriendinnen, en ik had het in een mindere mate, alleen op de t-zone.
Op een dag ik was zestien en had ik scrubgel gebruikt, ik was weer eens eigenwijs geweest, en had niet geluisterd naar mijn moeder. Ik had over de puistjes heen gescrubt. Ik had toen twee puistjes op mijn wang. En deze waren kennelijk open geschuurd en toen is de ellende dus begonnen.
In deze moeilijk periode heb ik mijn echte vrienden leren kennen, en ik heb erg veel tegenslagen gehad. Ik merkte dat mensen me nu niet meer mooi vonden, en me anders gingen behandelen. Zo zelfverzekerd als ik van jongs of aan was, zo ontzeker was ik nu. Ik werd gepest, en niemand wilde meer met me omgaan. Dit komt ook door dat die vriendinnen gewoon geen echte vriendinnen waren, en ik werd natuurlijk uitgescholden vanwege mijn acne.
De woorden zitten nog steeds in mijn hoofd: Je vrienden verlaten je maar je puistjes blijven voor altijd bij je.
En in feite is dat ook gebeurd, ik heb gewoon een trauma opgelopen.
De dokter beschreef mijn acne dokter als middelmatig.
ik had het eigenlijk maar op een wang heel erg, en mijn voorhoofd. Dus het viel mee. Maar ik voelde me een monster.
Daarna heb ik er echt tegen gevochten zoals ik dat noem, om mijn oude huid terug te krijgen. Nu een paar jaar later, heb ik zoals mijn moeder het noemt weer een mooie gave huid. Ik heb er maar 1 littekentje van overgehouden, waar ik mee geboft heb.
Ik heb nu wat je noemt weer last van de gewone puistjes. Maar ik ben er echt door geobsedeerd.
Ik heb veel nieuwe vriendinnen gekregen, sommige ken ik nu alweer een paar jaar, en niemand weet van mijn verleden. Niemand.. En dit kan ik ook met niemand delen. Behalve mijn moeder en eventueel mijn beste vriendin
Mijn moeder zegt, er zit echt helemaal niets het zit echt in je hoofd.
en als je veertig bent zul je er spijt van hebben dat je altijd zo met je huid bezig bent geweest.
Want het is zonde want er zit helemaal niets. Behalve een paar puistjes die ik heb gekregen door dat ik weer eens te heftige producten heb gekocht.
Waar door ik nu ook weer niet goed in mijn vel zit.
Want ik heb mijn huid eigenlijk jaren behandeld alsof ik nog heftige acne had.
Zelfs bij de Douglas zeiden ze je hebt geen acne.
Soms zit ik wel een uur in de spiegel mijn huid te observeren met een vergroot spiegel en ik zit te kijken wat ik allemaal zie, puistjes en paar vlekjes. En soms ga ik hier door zelfs niet de deur uit.
Niemand weet dat ik er soms moeite mee heb om iemand alleen maar aan te kijken, en niemand weet dat ik al die jaren dwangmatig mijn huid heb zitten reinigen. Waar ik nu echt van af ben gestapt trouwens.
En niemand weet dat ik altijd wel 10 minuten te laat kom, door dat ik niet kan los komen van de spiegel.
Kort om niemand weet wie ik echt ben, en ik kan mezelf niet meer beoordelen, want ik mijn ogen heb ik een vreselijke huid. Maar in de ogen van een ander dus niet, zeggen de mensen die ik het verteld heb, en geloof me dat zijn er maar een paar.
Het zit in mijn hoofd, en ik wordt er echt gek van, dat mijn huid mijn leven belemmerd het lijkt wel anorexia maar dan met de huid.
Soms denk ik dat ik BDD heb, (ingebeelde lelijkheid) dit is vaak met een lichaamsdeel. Maar ik weet het niet, want als ik dat zou hebben, dan zou ik toch ook geen modellenwerk kunnen doen, en niet zo’n sociaal leven hebben.
woensdag 13 juli 2011 om 17:23
Het enige wat ik vraag is of mensen zich in mijn verhaal herkennen.
Als je graag negatieve reacties wil plaatsten hou die maar voor je, en doe de moeite dan ook niet. Want ik beschrijf dit verhaal omdat ik dit verhaal al heel lang eens kwijt wil. En ik dacht dat dit de beste manier was, omdat dit mij een leuk forum leek.
Als je graag negatieve reacties wil plaatsten hou die maar voor je, en doe de moeite dan ook niet. Want ik beschrijf dit verhaal omdat ik dit verhaal al heel lang eens kwijt wil. En ik dacht dat dit de beste manier was, omdat dit mij een leuk forum leek.
woensdag 13 juli 2011 om 17:25
quote:aimee19 schreef op 13 juli 2011 @ 17:23:
Het enige wat ik vraag is of mensen zich in mijn verhaal herkennen.
Als je graag negatieve reacties wil plaatsten hou die maar voor je, en doe de moeite dan ook niet. Want ik beschrijf dit verhaal omdat ik dit verhaal al heel lang eens kwijt wil. En ik dacht dat dit de beste manier was, omdat dit mij een leuk forum leek.Hallo, ik geef je advies, jij moet met iemand gaan praten en dat is serieus. Dat je hier zo een drama van kan maken zeg, er zijn mensen die veel ergere dingen met hun huid hebben en jij loopt te zagen over een puist.
Het enige wat ik vraag is of mensen zich in mijn verhaal herkennen.
Als je graag negatieve reacties wil plaatsten hou die maar voor je, en doe de moeite dan ook niet. Want ik beschrijf dit verhaal omdat ik dit verhaal al heel lang eens kwijt wil. En ik dacht dat dit de beste manier was, omdat dit mij een leuk forum leek.Hallo, ik geef je advies, jij moet met iemand gaan praten en dat is serieus. Dat je hier zo een drama van kan maken zeg, er zijn mensen die veel ergere dingen met hun huid hebben en jij loopt te zagen over een puist.
i'm on a seafood diet, i see food and i eat it
woensdag 13 juli 2011 om 17:28
quote:norma_jeane schreef op 13 juli 2011 @ 17:25:
[...]
Hallo, ik geef je advies, jij moet met iemand gaan praten en dat is serieus. Dat je hier zo een drama van kan maken zeg, er zijn mensen die veel ergere dingen met hun huid hebben en jij loopt te zagen over een puist.Ja dat ga ik natuurlijk ook doen in de toekomst. maar het ligt veel dieper het komt gewoon door wat ik vroeger heb mee gemaakt, en dat ik dan nog steeds het gevoel heb dat ik dat nog steeds heb.
[...]
Hallo, ik geef je advies, jij moet met iemand gaan praten en dat is serieus. Dat je hier zo een drama van kan maken zeg, er zijn mensen die veel ergere dingen met hun huid hebben en jij loopt te zagen over een puist.Ja dat ga ik natuurlijk ook doen in de toekomst. maar het ligt veel dieper het komt gewoon door wat ik vroeger heb mee gemaakt, en dat ik dan nog steeds het gevoel heb dat ik dat nog steeds heb.
woensdag 13 juli 2011 om 17:29
Je maakt je druk om niets en als je later een foto van jezelf ziet vraag je je af waar je je ooit druk om hebt gemaakt en vindt je het zonde van al die verloren tijd.
Je bent gewoon een puber met puberonzekerheden die je nu ontzettend aan het uitvergroten bent. Probeer daarmee te stoppen, dat is lastig maar niet onmogelijk.
Je bent gewoon een puber met puberonzekerheden die je nu ontzettend aan het uitvergroten bent. Probeer daarmee te stoppen, dat is lastig maar niet onmogelijk.
woensdag 13 juli 2011 om 17:29
quote:aimee19 schreef op 13 juli 2011 @ 17:28:
[...]
Ja dat ga ik natuurlijk ook doen in de toekomst. maar het ligt veel dieper het komt gewoon door wat ik vroeger heb mee gemaakt, en dat ik dan nog steeds het gevoel heb dat ik dat nog steeds heb.In de toekomst? ik zal morgen naar de HA gaan en een verwijsbrief vragen, meid dit is echt niet gezond hoor.
[...]
Ja dat ga ik natuurlijk ook doen in de toekomst. maar het ligt veel dieper het komt gewoon door wat ik vroeger heb mee gemaakt, en dat ik dan nog steeds het gevoel heb dat ik dat nog steeds heb.In de toekomst? ik zal morgen naar de HA gaan en een verwijsbrief vragen, meid dit is echt niet gezond hoor.
i'm on a seafood diet, i see food and i eat it
woensdag 13 juli 2011 om 17:29
Meiden..waarom zo onaardig?
Aimee,
Je bent nog erg jong, en onzekerheid over je lichaam/voorkomen is dan heel normaal. Maar zoals ik kan lezen ben je extreem hierin doorgeschoten, je ziet dingen zo uitvergroot dat het een controledwang word. Hiermee wil ik zeggen dat je problematiek diepgeworteld ligt en je zeker hulp hierin nodig hebt. Alleen ga je het hiermee niet redden. Er kunnen 100 mensen zeggen dat je een mooie huid hebt..jij moet degene zijn die dat ook zo moet gaan leren voelen en die tools kan een hulpverlener jou geven. Ik zou zeggen, maak een afspraak bij je huisarts en heb het er eens met hem/haar over, en wat de mogenlijkheden zijn. Ik wil geen label plakken, maar zoals je zelf schrijft over BDD denk ik dat je welleens gelijk kunt hebben. Maar dat kun je alleen maar ondervinden als je met een proffesional dit gaat uitpluizen.
Succes!
Aimee,
Je bent nog erg jong, en onzekerheid over je lichaam/voorkomen is dan heel normaal. Maar zoals ik kan lezen ben je extreem hierin doorgeschoten, je ziet dingen zo uitvergroot dat het een controledwang word. Hiermee wil ik zeggen dat je problematiek diepgeworteld ligt en je zeker hulp hierin nodig hebt. Alleen ga je het hiermee niet redden. Er kunnen 100 mensen zeggen dat je een mooie huid hebt..jij moet degene zijn die dat ook zo moet gaan leren voelen en die tools kan een hulpverlener jou geven. Ik zou zeggen, maak een afspraak bij je huisarts en heb het er eens met hem/haar over, en wat de mogenlijkheden zijn. Ik wil geen label plakken, maar zoals je zelf schrijft over BDD denk ik dat je welleens gelijk kunt hebben. Maar dat kun je alleen maar ondervinden als je met een proffesional dit gaat uitpluizen.
Succes!
woensdag 13 juli 2011 om 17:31
woensdag 13 juli 2011 om 17:31
Uiteraard heb je door je pestverleden nu inwendige littekens opgelopen en die zijn veel moeilijker te herstellen dat je uitwendige littekens (die je niet eens hebt).
Je richt je nu dus op het verkeerde met je obsessie en je kunt beter proberen je pestverleden een plekje te geven met een goede psycholoog.
Je richt je nu dus op het verkeerde met je obsessie en je kunt beter proberen je pestverleden een plekje te geven met een goede psycholoog.
woensdag 13 juli 2011 om 17:33
Ik raad je ook aan om naar een psycholoog gaan. Je bent veel te veel bezig met relatief hele kleine issues (een paar puistjes) en dat slokt je volledig op. Daar word je ongelukkig van schrijf je, sterker nog, je noemt het een trauma. Dat alleen al geeft aan hoe belangrijk jij de gesteldheid van je huid hebt gemaakt.
Het is niet goed om zo te zitten navelstaren. Je kunt je energie wel beter gebruiken dan ziften over je uiterlijk (sport, uitgaan, lol maken, vriendinnen, studiekeuze, de wereld verbeteren, leren koken, hoge cijfers halen ik noem maar wat). Je bent hopelijk met me eens dat er -ook voor een model- meer in het leven is dan huid en uiterlijk?
Sterkte
Het is niet goed om zo te zitten navelstaren. Je kunt je energie wel beter gebruiken dan ziften over je uiterlijk (sport, uitgaan, lol maken, vriendinnen, studiekeuze, de wereld verbeteren, leren koken, hoge cijfers halen ik noem maar wat). Je bent hopelijk met me eens dat er -ook voor een model- meer in het leven is dan huid en uiterlijk?
Sterkte
woensdag 13 juli 2011 om 17:33
quote:iris1969 schreef op 13 juli 2011 @ 17:31:
Uiteraard heb je door je pestverleden nu inwendige littekens opgelopen en die zijn veel moeilijker te herstellen dat je uitwendige littekens (die je niet eens hebt).
Je richt je nu dus op het verkeerde met je obsesie en je kunt beter proberen je pestverleden een plekje te geven met een goede psycholoog.Ja dat is denk ik wel het beste om te doen, Dankjewel voor je advies
Uiteraard heb je door je pestverleden nu inwendige littekens opgelopen en die zijn veel moeilijker te herstellen dat je uitwendige littekens (die je niet eens hebt).
Je richt je nu dus op het verkeerde met je obsesie en je kunt beter proberen je pestverleden een plekje te geven met een goede psycholoog.Ja dat is denk ik wel het beste om te doen, Dankjewel voor je advies
woensdag 13 juli 2011 om 17:35
quote:Mlle_j schreef op 13 juli 2011 @ 17:33:
Ik raad je ook aan om naar een psycholoog gaan. Je bent veel te veel bezig met relatief hele kleine issues (een paar puistjes) en dat slokt je volledig op. Daar word je ongelukkig van schrijf je, sterker nog, je noemt het een trauma. Dat alleen al geeft aan hoe belangrijk jij de gesteldheid van je huid hebt gemaakt.
Het is niet goed om zo te zitten navelstaren. Je kunt je energie wel beter gebruiken dan ziften over je uiterlijk (sport, uitgaan, lol maken, vriendinnen, studiekeuze, de wereld verbeteren, leren koken, hoge cijfers halen ik noem maar wat). Je bent hopelijk met me eens dat er -ook voor een model- meer in het leven is dan huid en uiterlijk?
SterkteDankje, ja dat ben ik zeker met je eens.
Ik raad je ook aan om naar een psycholoog gaan. Je bent veel te veel bezig met relatief hele kleine issues (een paar puistjes) en dat slokt je volledig op. Daar word je ongelukkig van schrijf je, sterker nog, je noemt het een trauma. Dat alleen al geeft aan hoe belangrijk jij de gesteldheid van je huid hebt gemaakt.
Het is niet goed om zo te zitten navelstaren. Je kunt je energie wel beter gebruiken dan ziften over je uiterlijk (sport, uitgaan, lol maken, vriendinnen, studiekeuze, de wereld verbeteren, leren koken, hoge cijfers halen ik noem maar wat). Je bent hopelijk met me eens dat er -ook voor een model- meer in het leven is dan huid en uiterlijk?
SterkteDankje, ja dat ben ik zeker met je eens.
woensdag 13 juli 2011 om 17:36
quote:Mlle_j schreef op 13 juli 2011 @ 17:33:
Ik raad je ook aan om naar een psycholoog gaan. Je bent veel te veel bezig met relatief hele kleine issues (een paar puistjes) en dat slokt je volledig op. Daar word je ongelukkig van schrijf je, sterker nog, je noemt het een trauma. Dat alleen al geeft aan hoe belangrijk jij de gesteldheid van je huid hebt gemaakt.
Het is niet goed om zo te zitten navelstaren. Je kunt je energie wel beter gebruiken dan ziften over je uiterlijk (sport, uitgaan, lol maken, vriendinnen, studiekeuze, de wereld verbeteren, leren koken, hoge cijfers halen ik noem maar wat). Je bent hopelijk met me eens dat er -ook voor een model- meer in het leven is dan huid en uiterlijk?
SterkteHelemaal eens.
Ik raad je ook aan om naar een psycholoog gaan. Je bent veel te veel bezig met relatief hele kleine issues (een paar puistjes) en dat slokt je volledig op. Daar word je ongelukkig van schrijf je, sterker nog, je noemt het een trauma. Dat alleen al geeft aan hoe belangrijk jij de gesteldheid van je huid hebt gemaakt.
Het is niet goed om zo te zitten navelstaren. Je kunt je energie wel beter gebruiken dan ziften over je uiterlijk (sport, uitgaan, lol maken, vriendinnen, studiekeuze, de wereld verbeteren, leren koken, hoge cijfers halen ik noem maar wat). Je bent hopelijk met me eens dat er -ook voor een model- meer in het leven is dan huid en uiterlijk?
SterkteHelemaal eens.
woensdag 13 juli 2011 om 17:36
Enne Aimee, dit gaat (ten dele) waarschijnlijk ook wel over als je ouder wordt. Het gaat je dan minder schelen wat mensen van je vinden, of vonden. Hoe eerder je met iemand gaat praten, hoe sneller je weer onbezorgd en onafhankelijk van andermans oordelen verder kunt leven hopelijk. Ik heb een deel van mn puberteit binnen gezeten omdat ik mezelf lelijk en dik vond. Bij nader inzien eeeeeuwig zonde. Doe dat jezelf dus niet aan!
woensdag 13 juli 2011 om 17:39
quote:Mlle_j schreef op 13 juli 2011 @ 17:36:
Enne Aimee, dit gaat (ten dele) waarschijnlijk ook wel over als je ouder wordt. Het gaat je dan minder schelen wat mensen van je vinden, of vonden. Hoe eerder je met iemand gaat praten, hoe sneller je weer onbezorgd en onafhankelijk van andermans oordelen verder kunt leven hopelijk. Ik heb een deel van mn puberteit binnen gezeten omdat ik mezelf lelijk en dik vond. Bij nader inzien eeeeeuwig zonde. Doe dat jezelf dus niet aan!Wat vervelend dat je dat hebt mee gemaakt, en dat is zeker heel zonde voor je jeugd. Maar ik doe eigelijk heel veel, waar door niemand ook wat aan mij zal merken.
Enne Aimee, dit gaat (ten dele) waarschijnlijk ook wel over als je ouder wordt. Het gaat je dan minder schelen wat mensen van je vinden, of vonden. Hoe eerder je met iemand gaat praten, hoe sneller je weer onbezorgd en onafhankelijk van andermans oordelen verder kunt leven hopelijk. Ik heb een deel van mn puberteit binnen gezeten omdat ik mezelf lelijk en dik vond. Bij nader inzien eeeeeuwig zonde. Doe dat jezelf dus niet aan!Wat vervelend dat je dat hebt mee gemaakt, en dat is zeker heel zonde voor je jeugd. Maar ik doe eigelijk heel veel, waar door niemand ook wat aan mij zal merken.
woensdag 13 juli 2011 om 17:44
quote:aimee19 schreef op 13 juli 2011 @ 17:39:
[...]
Wat vervelend dat je dat hebt mee gemaakt, en dat is zeker heel zonde voor je jeugd. Maar ik doe eigelijk heel veel, waar door niemand ook wat aan mij zal merken.Ja nou ik ging wel naar school natuurlijk. Rondde school af met hoge cijfers en sta lachend op alle foto's. Maar zo snel ik thuis was sloot ik me met een vergrootspiegel op in mn kamer om mezelf eens flink af te kraken. Niks was mooi genoeg, terwijl ik ontzettend slank was en ook best knap enzo. Bij mij ging het over toen ik op mn 18e uit huis ging. Ik werd volwassener en nonchalanter en had gewoon geen zin meer om mezelf zo te kwellen. Sindsdien ben ik best een lekker ding vind ik..
[...]
Wat vervelend dat je dat hebt mee gemaakt, en dat is zeker heel zonde voor je jeugd. Maar ik doe eigelijk heel veel, waar door niemand ook wat aan mij zal merken.Ja nou ik ging wel naar school natuurlijk. Rondde school af met hoge cijfers en sta lachend op alle foto's. Maar zo snel ik thuis was sloot ik me met een vergrootspiegel op in mn kamer om mezelf eens flink af te kraken. Niks was mooi genoeg, terwijl ik ontzettend slank was en ook best knap enzo. Bij mij ging het over toen ik op mn 18e uit huis ging. Ik werd volwassener en nonchalanter en had gewoon geen zin meer om mezelf zo te kwellen. Sindsdien ben ik best een lekker ding vind ik..
woensdag 13 juli 2011 om 17:47
quote:Mlle_j schreef op 13 juli 2011 @ 17:44:
[...]
Ja nou ik ging wel naar school natuurlijk. Rondde school af met hoge cijfers en sta lachend op alle foto's. Maar zo snel ik thuis was sloot ik me met een vergrootspiegel op in mn kamer om mezelf eens flink af te kraken. Niks was mooi genoeg, terwijl ik ontzettend slank was en ook best knap enzo. Bij mij ging het over toen ik op mn 18e uit huis ging. Ik werd volwassener en nonchalanter en had gewoon geen zin meer om mezelf zo te kwellen. Sindsdien ben ik best een lekker ding vind ik..Wat goed dat je er vanaf bent gekomen! Het is ook niet goed om door zoiets je leven te laten beinvloeden want er zijn zoveel mooie dingen in het leven. En van alles wat je mee maakt in het leven wordt je uit eindelijk alleen maar sterker.
[...]
Ja nou ik ging wel naar school natuurlijk. Rondde school af met hoge cijfers en sta lachend op alle foto's. Maar zo snel ik thuis was sloot ik me met een vergrootspiegel op in mn kamer om mezelf eens flink af te kraken. Niks was mooi genoeg, terwijl ik ontzettend slank was en ook best knap enzo. Bij mij ging het over toen ik op mn 18e uit huis ging. Ik werd volwassener en nonchalanter en had gewoon geen zin meer om mezelf zo te kwellen. Sindsdien ben ik best een lekker ding vind ik..Wat goed dat je er vanaf bent gekomen! Het is ook niet goed om door zoiets je leven te laten beinvloeden want er zijn zoveel mooie dingen in het leven. En van alles wat je mee maakt in het leven wordt je uit eindelijk alleen maar sterker.
