Relaties
alle pijlers
co-ouderschap
woensdag 13 juli 2011 om 17:44
donderdag 14 juli 2011 om 10:23
Een narcistisch persoon is wat anders dan iemand met narcistische trekjes, heel wat mensen hebben narcistische trekjes en dat zegt nog niet dat ze een kind niet op kunnen voeden.
En vind alsnog dat in dit topic wat stempeltjes op de ex van TO worden geplakt. Als er sprake is van narcisme mag alleen een arts die diagnose stellen, en niet vrienden of maatschappelijk werk.
En vind alsnog dat in dit topic wat stempeltjes op de ex van TO worden geplakt. Als er sprake is van narcisme mag alleen een arts die diagnose stellen, en niet vrienden of maatschappelijk werk.
donderdag 14 juli 2011 om 10:26
TO, je ex heeft nu misschien geen idee hoe het is om langer dan 24 uur en zonder zijn ouders voor 2 kinderen te zorgen, maar jij geeft hem die kans om dit te ervaren ook niet.
Jij kan het, dus hij ook. MIsschien niet op de manier hoe jij het doet of graag zou willen zien, maar hij kan het echt wel. Simpelweg omdat hij wel zal moeten.
Die narcistische trekjes van hem, uit hij die ook naar jullie kinderen of alleen naar jou en in jullie (ex)relatie? Heb je hem uberhaupt weleens de kans gegeven lange tijd alleen te zijn met jullie kinderen? En zo nee, waarom niet? Wilde hij dat zelf niet of durfde jij het niet aan?
Ik denk dat je je overbeschermende moedergevoel niet moet verwarren met de realiteit. Ik denk ook vaak als mijn vriend een weekend alleen is met onze dochter: ooohhh als dat maar goedgaat! En ook al doet hij het niet zo perfect als ik;-), het komt altijd goed! Ik kom thuis in een enorme bende maar wel met stralende dochter&papa.
Jij kan het, dus hij ook. MIsschien niet op de manier hoe jij het doet of graag zou willen zien, maar hij kan het echt wel. Simpelweg omdat hij wel zal moeten.
Die narcistische trekjes van hem, uit hij die ook naar jullie kinderen of alleen naar jou en in jullie (ex)relatie? Heb je hem uberhaupt weleens de kans gegeven lange tijd alleen te zijn met jullie kinderen? En zo nee, waarom niet? Wilde hij dat zelf niet of durfde jij het niet aan?
Ik denk dat je je overbeschermende moedergevoel niet moet verwarren met de realiteit. Ik denk ook vaak als mijn vriend een weekend alleen is met onze dochter: ooohhh als dat maar goedgaat! En ook al doet hij het niet zo perfect als ik;-), het komt altijd goed! Ik kom thuis in een enorme bende maar wel met stralende dochter&papa.
donderdag 14 juli 2011 om 11:05
Eens met Iry.
In mijn opinie wordt co-ouderschap ernstig overschat.
alsof je als ouders allebei evenveel recht hebt op je kind en zo.. Dat klinkt allemaal wel leuk maar je kan een kind nou eenmaal niet 'verdelen'.. niet zonder het emotioneel uit elkaar te trekken.
Co-ouderschap kan wel, maar dan onder bepaalde voorwaarden, zoals Iry ze ook al omschreef.
Het klinkt 'eerlijk' maar het is vooral goed voor de ouders, en niet perse voor de kinderen. (shoot me, mijn mening)
Een kind is gebaat bij 1 thuis, een plek waar ze rust hebben.
En natuurlijk contact met beide ouders.
Wij begonnen ook idealistisch met co-ouderschap, maar mijn kinderen trokken dat niet. En bij nog twee stellen die ik ken is het co-ouderschap inmiddels gewijzigd in een vorm waarbij de kinderen zich wel goed voelen.
Als ik alleen al de schema's aanhoorde, raakte ik al helemaal in verwarring... laat staan die kinderen.
Om de zoveel dagen heen en weer met je tasje, leven in twee werelden, de kinderen die ik ken, inclusief de mijne raakten daar helemaal van uit balans, voor zover die al te zoeken was in de eerste hectische tijd.
Die van mij gaan om de week een lang weekend naar hun vader, en als het zo uitkomt tussendoor nog een keer bij hem slapen, of lunchen. Of papa komt hier een keertje mee-eten of koffie drinken.
Mijn dochtertje zegt "Bij jou woon ik, en bij papa logeer ik".
Terwijl voorheen hun leven 1 grote logeerpartij was, en dat was echt niet goed voor ze, dat gaven ze ook zelf aan, daar hebben we naar geluisterd.
Naar de kinderen, en niet naar evenredige 'verdeling'.. kinderen kan je niet verdelen namelijk, die moeten wel 1 geheel blijven in die kleine koppies...
In mijn opinie wordt co-ouderschap ernstig overschat.
alsof je als ouders allebei evenveel recht hebt op je kind en zo.. Dat klinkt allemaal wel leuk maar je kan een kind nou eenmaal niet 'verdelen'.. niet zonder het emotioneel uit elkaar te trekken.
Co-ouderschap kan wel, maar dan onder bepaalde voorwaarden, zoals Iry ze ook al omschreef.
Het klinkt 'eerlijk' maar het is vooral goed voor de ouders, en niet perse voor de kinderen. (shoot me, mijn mening)
Een kind is gebaat bij 1 thuis, een plek waar ze rust hebben.
En natuurlijk contact met beide ouders.
Wij begonnen ook idealistisch met co-ouderschap, maar mijn kinderen trokken dat niet. En bij nog twee stellen die ik ken is het co-ouderschap inmiddels gewijzigd in een vorm waarbij de kinderen zich wel goed voelen.
Als ik alleen al de schema's aanhoorde, raakte ik al helemaal in verwarring... laat staan die kinderen.
Om de zoveel dagen heen en weer met je tasje, leven in twee werelden, de kinderen die ik ken, inclusief de mijne raakten daar helemaal van uit balans, voor zover die al te zoeken was in de eerste hectische tijd.
Die van mij gaan om de week een lang weekend naar hun vader, en als het zo uitkomt tussendoor nog een keer bij hem slapen, of lunchen. Of papa komt hier een keertje mee-eten of koffie drinken.
Mijn dochtertje zegt "Bij jou woon ik, en bij papa logeer ik".
Terwijl voorheen hun leven 1 grote logeerpartij was, en dat was echt niet goed voor ze, dat gaven ze ook zelf aan, daar hebben we naar geluisterd.
Naar de kinderen, en niet naar evenredige 'verdeling'.. kinderen kan je niet verdelen namelijk, die moeten wel 1 geheel blijven in die kleine koppies...
donderdag 14 juli 2011 om 13:46
New dat is zo waar idd.
Ik praat ook uit ervaring met een co.
En in mijn geval waren de randvoorwaarden verdomd goed afgesteld. Idealer kon haast niet.
En toch hebben wij er ook aan moeten sleutelen zodat de kids het konden behappen.
Nu ze een stuk ouder zijn en ik feedback van hen terug krijg hoor ik ook de grote ( emotionele en praktische) struikelblokken die het hen opleverde.
Zo ideaal is het niet, al groeide het zo bij ze dat ze er wel op vaarden en was de enorme bewegingsruimte die ze hadden een goede voorwaarden om het zelf naar tevredenheid aan te kunnen passen.
Dat kon, ex en ik woonden op hoorafstand van elkaar. Was dat niet het geval weet ik zeker dat het spaak was gelopen omdat de vrijheid hen dan zou beperken.
Zeker voor jonge kinderen is stabiliteit een must. En die bied je gewoon niet met een co.
Je beschrijft het heel raak New, het is 1 grote logeerpartij en nergens een echt thuis.
Het thuis hebben mijn kids uiteindelijk bij mij gecreeerd maar dat heeft ze ook heel wat gekost.
Dan krijg ik dus kromme tenen van uitspraken dat beide ouders rechten hebben.
Je ontneemt een kind al het recht met beide ouders op te groeien. Soms is dat niet anders, maar geef het kind dan nog wel het recht op een zo stabiel mogelijk leven.
En dat is niet verscheurd zijn tussen twee ouders die vinden dat ze allebei recht hebben op de tijd van de kids.
Een goede band bouw je op met kwaliteit en dat is niet hetzelfde als kwantiteit.
Gedeelde zorg my ass. Wil je dat, dan blijf je beter maar bij elkaar.
Kinderen zijn niet in tweeen te hakken.
Ik praat ook uit ervaring met een co.
En in mijn geval waren de randvoorwaarden verdomd goed afgesteld. Idealer kon haast niet.
En toch hebben wij er ook aan moeten sleutelen zodat de kids het konden behappen.
Nu ze een stuk ouder zijn en ik feedback van hen terug krijg hoor ik ook de grote ( emotionele en praktische) struikelblokken die het hen opleverde.
Zo ideaal is het niet, al groeide het zo bij ze dat ze er wel op vaarden en was de enorme bewegingsruimte die ze hadden een goede voorwaarden om het zelf naar tevredenheid aan te kunnen passen.
Dat kon, ex en ik woonden op hoorafstand van elkaar. Was dat niet het geval weet ik zeker dat het spaak was gelopen omdat de vrijheid hen dan zou beperken.
Zeker voor jonge kinderen is stabiliteit een must. En die bied je gewoon niet met een co.
Je beschrijft het heel raak New, het is 1 grote logeerpartij en nergens een echt thuis.
Het thuis hebben mijn kids uiteindelijk bij mij gecreeerd maar dat heeft ze ook heel wat gekost.
Dan krijg ik dus kromme tenen van uitspraken dat beide ouders rechten hebben.
Je ontneemt een kind al het recht met beide ouders op te groeien. Soms is dat niet anders, maar geef het kind dan nog wel het recht op een zo stabiel mogelijk leven.
En dat is niet verscheurd zijn tussen twee ouders die vinden dat ze allebei recht hebben op de tijd van de kids.
Een goede band bouw je op met kwaliteit en dat is niet hetzelfde als kwantiteit.
Gedeelde zorg my ass. Wil je dat, dan blijf je beter maar bij elkaar.
Kinderen zijn niet in tweeen te hakken.
donderdag 14 juli 2011 om 14:21
donderdag 14 juli 2011 om 14:30
Dat zou voor de kids idd ideaal zijn Dubio.
Maar ook daarvoor gelden strikte randvoorwaarden, die eigenlijk hetzelfde zijn als bij een co, plus nog een reeks huisregels.
En je leven staat prive als ouders wel stil.
Maarja, dat zijn ook keuzes met consequentie's
Niets is echt ideaal voor kids, behalve gewoon niet scheiden en goed met elkaar om blijven gaan.
Tsja...
Maar ook daarvoor gelden strikte randvoorwaarden, die eigenlijk hetzelfde zijn als bij een co, plus nog een reeks huisregels.
En je leven staat prive als ouders wel stil.
Maarja, dat zijn ook keuzes met consequentie's
Niets is echt ideaal voor kids, behalve gewoon niet scheiden en goed met elkaar om blijven gaan.
Tsja...
donderdag 14 juli 2011 om 14:46
quote:iry schreef op 14 juli 2011 @ 14:30:
Dat zou voor de kids idd ideaal zijn Dubio.
Maar ook daarvoor gelden strikte randvoorwaarden, die eigenlijk hetzelfde zijn als bij een co, plus nog een reeks huisregels.
En je leven staat prive als ouders wel stil.
Maarja, dat zijn ook keuzes met consequentie's
Niets is echt ideaal voor kids, behalve gewoon niet scheiden en goed met elkaar om blijven gaan.
Tsja...Waarom dat dan?
Dat zou voor de kids idd ideaal zijn Dubio.
Maar ook daarvoor gelden strikte randvoorwaarden, die eigenlijk hetzelfde zijn als bij een co, plus nog een reeks huisregels.
En je leven staat prive als ouders wel stil.
Maarja, dat zijn ook keuzes met consequentie's
Niets is echt ideaal voor kids, behalve gewoon niet scheiden en goed met elkaar om blijven gaan.
Tsja...Waarom dat dan?
donderdag 14 juli 2011 om 14:49
Klinkt misschien leuk Dubio, maar dat is net zo goed niet te doen.
Hoe moet je dan je eigen leven weer opbouwen?
Al dat verkassen is voor niemand goed, ook niet voor de ouders natuurlijk. Wiens huis is het dan?
Moet je dan overleggen of je de muur gaat schilderen, of dat je een foto ophangt?
Nee, dat is ook niet te doen.
Bovendien wilde mijn ex zo snel mogelijk samenwonen met degene waar hij ineens verliefd op was geworden...
Geloof nooit dat hij op een dergelijke oplossing zou zitten te wachten... want "kinderen zijn zoooo flexibel"" Yeah right. Natuurlijk zijn ze flexibel, weinig keus he... je moet wel.
Hoe beroerd het ook is voor de kinderen, we hebben nu een redelijke oplossing gevonden. Eentje waarbij ik nog genoeg moet slikken, en dat doe ik, voor die kleintjes.
Maar als mijn dochter 's avonds dikke tranen huilt om de scheiding en zegt "het is niet goed voor kinderen als de vader en moeder uit elkaar zijn"...
Tja, dan kan ik niet anders dan haar gelijk geven.
En natuurlijk lijkt het allemaal best goed te gaan, ze is een vrolijke meid, maar die tranen, dat verdriet, dat zit in dat kleine lijfje, veel te veel verdriet voor een kind van 8 jaar.
En die krijg ik soms te zien, mijn hart breekt ervan.. alweer....(en dan heb ik het nog niet eens over het feit dat mijn zoontje volgend jaar ergens anders gaat wonen, hij is meervoudig gehandicapt, weer een klap, ik moet er nog niet aan denken, en
dochter ook niet...)
Hoe moet je dan je eigen leven weer opbouwen?
Al dat verkassen is voor niemand goed, ook niet voor de ouders natuurlijk. Wiens huis is het dan?
Moet je dan overleggen of je de muur gaat schilderen, of dat je een foto ophangt?
Nee, dat is ook niet te doen.
Bovendien wilde mijn ex zo snel mogelijk samenwonen met degene waar hij ineens verliefd op was geworden...
Geloof nooit dat hij op een dergelijke oplossing zou zitten te wachten... want "kinderen zijn zoooo flexibel"" Yeah right. Natuurlijk zijn ze flexibel, weinig keus he... je moet wel.
Hoe beroerd het ook is voor de kinderen, we hebben nu een redelijke oplossing gevonden. Eentje waarbij ik nog genoeg moet slikken, en dat doe ik, voor die kleintjes.
Maar als mijn dochter 's avonds dikke tranen huilt om de scheiding en zegt "het is niet goed voor kinderen als de vader en moeder uit elkaar zijn"...
Tja, dan kan ik niet anders dan haar gelijk geven.
En natuurlijk lijkt het allemaal best goed te gaan, ze is een vrolijke meid, maar die tranen, dat verdriet, dat zit in dat kleine lijfje, veel te veel verdriet voor een kind van 8 jaar.
En die krijg ik soms te zien, mijn hart breekt ervan.. alweer....(en dan heb ik het nog niet eens over het feit dat mijn zoontje volgend jaar ergens anders gaat wonen, hij is meervoudig gehandicapt, weer een klap, ik moet er nog niet aan denken, en
dochter ook niet...)
donderdag 14 juli 2011 om 16:34
quote:misspoez schreef op 14 juli 2011 @ 14:46:
[...]
Waarom dat dan?
Je hebt zelf geen eigen plek.
Wat New ook al schetst. Je kan niet verder je eigen leven opbouwen, je eigen plek creereen, evt. nieuwe relatie's aan gaan kan je ook wel schudden, je leven is dan nog meer verbonden met elkaar want je deelt ook nog een huis ( houden), nog meer afspraken om rekening mee te houden etc.
Eigenlijk veranderd er dan weinig, behalve dat je geen bed meer deelt en wat eigen tijd hebt om te lanterefanten.
New, ik herken het, ik loop ook nog steeds tegen verdriet en verdeeldheid aan. Dan breekt mijn hart ook.
Als hij voordat hij naar bed gaat zegt dat hij helemaal niet met papa op vakantie wil want dan kan hij niet even naar mama toe.
Dan leef ik mij enorm in hoe het moet zijn voor een 6jarig frummeltje.
Alleen twee weken weg met papa, niet met papa en mama.Weggerukt uit het vertrouwde gezinsleven waar het vanzelfsprekend is dat papa en mama beide in de buurt zijn om op terug te vallen.
Dan is ineens een vakantie naar de zon geen ruk aan voor een kind, al zijn er duizend zwembaden.
Dan huilt mijn hart ook.
En weet je wat erg is, hij beseft het pijnlijk dat hij verdeeld raakt.
De opmerking "kon ik mijzelf maar in tweeen hakken, dan kon ik altijd bij papa en mama zijn"
Auw.....
Gelukkig is hij ook vaak vrolijk, maar met een randje.
[...]
Waarom dat dan?
Je hebt zelf geen eigen plek.
Wat New ook al schetst. Je kan niet verder je eigen leven opbouwen, je eigen plek creereen, evt. nieuwe relatie's aan gaan kan je ook wel schudden, je leven is dan nog meer verbonden met elkaar want je deelt ook nog een huis ( houden), nog meer afspraken om rekening mee te houden etc.
Eigenlijk veranderd er dan weinig, behalve dat je geen bed meer deelt en wat eigen tijd hebt om te lanterefanten.
New, ik herken het, ik loop ook nog steeds tegen verdriet en verdeeldheid aan. Dan breekt mijn hart ook.
Als hij voordat hij naar bed gaat zegt dat hij helemaal niet met papa op vakantie wil want dan kan hij niet even naar mama toe.
Dan leef ik mij enorm in hoe het moet zijn voor een 6jarig frummeltje.
Alleen twee weken weg met papa, niet met papa en mama.Weggerukt uit het vertrouwde gezinsleven waar het vanzelfsprekend is dat papa en mama beide in de buurt zijn om op terug te vallen.
Dan is ineens een vakantie naar de zon geen ruk aan voor een kind, al zijn er duizend zwembaden.
Dan huilt mijn hart ook.
En weet je wat erg is, hij beseft het pijnlijk dat hij verdeeld raakt.
De opmerking "kon ik mijzelf maar in tweeen hakken, dan kon ik altijd bij papa en mama zijn"
Auw.....
Gelukkig is hij ook vaak vrolijk, maar met een randje.
donderdag 14 juli 2011 om 17:07
Ik ken eigenlijk geen enkele situatie waar co-ouderschap prima verloopt.
Ikzelf heb geen co-ouderschap dus het is geen eigen ervaring maar van wat ik om me heen zie vraag ik me af hoe goed co-ouderschap voor de kinderen is.
Ikzelf heb een zeer ruime bezoekregeling voor de kinderen wat inhoud dat vader altijd wanneer dat maar mogelijk is zijn kinderen kan komen halen en ik merk dat dat voor de kinderen prima verloopt.
Ikzelf heb geen co-ouderschap dus het is geen eigen ervaring maar van wat ik om me heen zie vraag ik me af hoe goed co-ouderschap voor de kinderen is.
Ikzelf heb een zeer ruime bezoekregeling voor de kinderen wat inhoud dat vader altijd wanneer dat maar mogelijk is zijn kinderen kan komen halen en ik merk dat dat voor de kinderen prima verloopt.
donderdag 14 juli 2011 om 17:25
quote:_newwoman_ schreef op 14 juli 2011 @ 11:05:
Eens met Iry.
In mijn opinie wordt co-ouderschap ernstig overschat.
alsof je als ouders allebei evenveel recht hebt op je kind en zo.. Dat klinkt allemaal wel leuk maar je kan een kind nou eenmaal niet 'verdelen'.. niet zonder het emotioneel uit elkaar te trekken.
Co-ouderschap kan wel, maar dan onder bepaalde voorwaarden, zoals Iry ze ook al omschreef.
Het klinkt 'eerlijk' maar het is vooral goed voor de ouders, en niet perse voor de kinderen. (shoot me, mijn mening)
Een kind is gebaat bij 1 thuis, een plek waar ze rust hebben.
En natuurlijk contact met beide ouders.
Wij begonnen ook idealistisch met co-ouderschap, maar mijn kinderen trokken dat niet. En bij nog twee stellen die ik ken is het co-ouderschap inmiddels gewijzigd in een vorm waarbij de kinderen zich wel goed voelen.
Als ik alleen al de schema's aanhoorde, raakte ik al helemaal in verwarring... laat staan die kinderen.
Om de zoveel dagen heen en weer met je tasje, leven in twee werelden, de kinderen die ik ken, inclusief de mijne raakten daar helemaal van uit balans, voor zover die al te zoeken was in de eerste hectische tijd.
Die van mij gaan om de week een lang weekend naar hun vader, en als het zo uitkomt tussendoor nog een keer bij hem slapen, of lunchen. Of papa komt hier een keertje mee-eten of koffie drinken.
Mijn dochtertje zegt "Bij jou woon ik, en bij papa logeer ik".
Terwijl voorheen hun leven 1 grote logeerpartij was, en dat was echt niet goed voor ze, dat gaven ze ook zelf aan, daar hebben we naar geluisterd.
Naar de kinderen, en niet naar evenredige 'verdeling'.. kinderen kan je niet verdelen namelijk, die moeten wel 1 geheel blijven in die kleine koppies...
Ik schrok best een beetje van dit stukje. Niet negatief bedoeld naar de schrijver, het zette me juist extra aan het denken.
Bijna 4 jaar doen ex en ik co-ouderschap t.a.v. dochter in de vorm 3-4-4-3 dagen om en om.
Ik heb mezelf hierbij meerdere malen afgevraagd of het voor dochter wel zo goed was om met twee huizen te leven, want: voelt ze zich wel echt thuis bij mij of bij haar vader hierdoor?
Ze leeft niet echt uit de koffer en heeft in beide huizen haar eigen plekje, maar het houdt me wel bezig en met dit stukje des te meer.... Ondanks dat mijn dochter geen vreemde indruk maakt in hoe ze in haar leventje staat: er is een bepaalde rust heb ik het idee. Al maakt ze soms wel moeilijk nieuwe vrienden en voelt ze soms wat schroom om met de buurtkinderen 'spontaan' te gaan spelen. Ze heeft wel vriendinntjes op school.
Ja sorry, ik denk hier regelmatig aan, maar nu even terug naar het verhaal van TO:
Ik moet wel zeggen dat hier geen sprake is van een vader, die narcistische trekken vertoont en/ of weinig naar haar om keek voor de breuk van de relatie.
Ik denk dat ik dan zeker niet had gekozen voor co-ouderschap. waarschijnlijk had ik wel een flexibele regeling in gedachten gehouden, ook voor de kinderen: dat zij hun vader leren kennen.
Misschien naast de reguliere 14-daagse regeling ook een middag doordeweek, bijvoorbeeld op woensdagen?
Ik denk namelijk dat het uiteindelijk ook schadelijk voor kinderen kan zijn als zij nauwelijks de ruimte krijgen om hun andere ouder leren kennen. Mits er geen sprake is van een gewelddadige en zupende ouder natuurlijk.
Eens met Iry.
In mijn opinie wordt co-ouderschap ernstig overschat.
alsof je als ouders allebei evenveel recht hebt op je kind en zo.. Dat klinkt allemaal wel leuk maar je kan een kind nou eenmaal niet 'verdelen'.. niet zonder het emotioneel uit elkaar te trekken.
Co-ouderschap kan wel, maar dan onder bepaalde voorwaarden, zoals Iry ze ook al omschreef.
Het klinkt 'eerlijk' maar het is vooral goed voor de ouders, en niet perse voor de kinderen. (shoot me, mijn mening)
Een kind is gebaat bij 1 thuis, een plek waar ze rust hebben.
En natuurlijk contact met beide ouders.
Wij begonnen ook idealistisch met co-ouderschap, maar mijn kinderen trokken dat niet. En bij nog twee stellen die ik ken is het co-ouderschap inmiddels gewijzigd in een vorm waarbij de kinderen zich wel goed voelen.
Als ik alleen al de schema's aanhoorde, raakte ik al helemaal in verwarring... laat staan die kinderen.
Om de zoveel dagen heen en weer met je tasje, leven in twee werelden, de kinderen die ik ken, inclusief de mijne raakten daar helemaal van uit balans, voor zover die al te zoeken was in de eerste hectische tijd.
Die van mij gaan om de week een lang weekend naar hun vader, en als het zo uitkomt tussendoor nog een keer bij hem slapen, of lunchen. Of papa komt hier een keertje mee-eten of koffie drinken.
Mijn dochtertje zegt "Bij jou woon ik, en bij papa logeer ik".
Terwijl voorheen hun leven 1 grote logeerpartij was, en dat was echt niet goed voor ze, dat gaven ze ook zelf aan, daar hebben we naar geluisterd.
Naar de kinderen, en niet naar evenredige 'verdeling'.. kinderen kan je niet verdelen namelijk, die moeten wel 1 geheel blijven in die kleine koppies...
Ik schrok best een beetje van dit stukje. Niet negatief bedoeld naar de schrijver, het zette me juist extra aan het denken.
Bijna 4 jaar doen ex en ik co-ouderschap t.a.v. dochter in de vorm 3-4-4-3 dagen om en om.
Ik heb mezelf hierbij meerdere malen afgevraagd of het voor dochter wel zo goed was om met twee huizen te leven, want: voelt ze zich wel echt thuis bij mij of bij haar vader hierdoor?
Ze leeft niet echt uit de koffer en heeft in beide huizen haar eigen plekje, maar het houdt me wel bezig en met dit stukje des te meer.... Ondanks dat mijn dochter geen vreemde indruk maakt in hoe ze in haar leventje staat: er is een bepaalde rust heb ik het idee. Al maakt ze soms wel moeilijk nieuwe vrienden en voelt ze soms wat schroom om met de buurtkinderen 'spontaan' te gaan spelen. Ze heeft wel vriendinntjes op school.
Ja sorry, ik denk hier regelmatig aan, maar nu even terug naar het verhaal van TO:
Ik moet wel zeggen dat hier geen sprake is van een vader, die narcistische trekken vertoont en/ of weinig naar haar om keek voor de breuk van de relatie.
Ik denk dat ik dan zeker niet had gekozen voor co-ouderschap. waarschijnlijk had ik wel een flexibele regeling in gedachten gehouden, ook voor de kinderen: dat zij hun vader leren kennen.
Misschien naast de reguliere 14-daagse regeling ook een middag doordeweek, bijvoorbeeld op woensdagen?
Ik denk namelijk dat het uiteindelijk ook schadelijk voor kinderen kan zijn als zij nauwelijks de ruimte krijgen om hun andere ouder leren kennen. Mits er geen sprake is van een gewelddadige en zupende ouder natuurlijk.
Only dead fish go with the flow
donderdag 14 juli 2011 om 20:23
Hoe je het ook wendt of keert, het blijft schipperen, de omgangsregeling is net zo dynamisch als het leven zelf.
En deze moet dan ook bijgesteld kunnen worden..
Bij een vriendin begonnen de problemen pas goed toen de oudste naar de middelbare school ging. Dus er moest ook nog een dikke boekentas meegezeuld worden.
Plus nog een tas met kleren... want die nieuwe skinnyjeans, of whatever.. wilde ze morgen graag aan, Die meiden leefden op een gegeven moment wel uit hun koffer, pakten niet eens meer uit want... over drie nachtjes konden ze alles weer inpakken...
Drama's, slechte schoolprestaties, daar is het mes ook in het co-ouderschap gegaan...
Ach, en een neefje van toen 10 jaar, die stond op een gegeven moment op een dinsdagmiddag huilend bij oma aan de deur... Hij wist niet meer naar wie hij toe moest, en is toen maar naar oma gegaan...
Arm kind...
Co-ouderschap... ik vind het echt ernstig overschat en opgehemeld.....
En deze moet dan ook bijgesteld kunnen worden..
Bij een vriendin begonnen de problemen pas goed toen de oudste naar de middelbare school ging. Dus er moest ook nog een dikke boekentas meegezeuld worden.
Plus nog een tas met kleren... want die nieuwe skinnyjeans, of whatever.. wilde ze morgen graag aan, Die meiden leefden op een gegeven moment wel uit hun koffer, pakten niet eens meer uit want... over drie nachtjes konden ze alles weer inpakken...
Drama's, slechte schoolprestaties, daar is het mes ook in het co-ouderschap gegaan...
Ach, en een neefje van toen 10 jaar, die stond op een gegeven moment op een dinsdagmiddag huilend bij oma aan de deur... Hij wist niet meer naar wie hij toe moest, en is toen maar naar oma gegaan...
Arm kind...
Co-ouderschap... ik vind het echt ernstig overschat en opgehemeld.....
donderdag 14 juli 2011 om 21:21
Hier is oudste zoon ook keihard onderuit gegaan inmiddels; hij woont nu fulltime bij ex, want kon alle veranderingen niet aan. De anderen wonen nog hier. "Ik houd de scherven van mijn gezin in mijn handen; er is iets kapot en dat komt nooit meer goed," vertelde ik mijn ex vorige week na een officieel gesprek over oudste zoon. Daar had hij klaarblijkelijk nog nooit over nagedacht; hij was toch gelukkig met nieuwe liefde en dat was het dan??
donderdag 14 juli 2011 om 22:42
Ha allemaal,
Dank voor jullie reacties. En dat is niet omdat (zoals eerder geschreven) er mensen met me meepraten. Maar ik krijg nu ervaringen te horen en geen vragen om de oren zoals:" waarom heb je kinderen met hem gekregen?".
Jullie ervaringen vind ik heel verdrietig om te lezen, met name als ik lees hoeveel verdriet de kinderen ervaren bij een scheiding. Ik vind het ook zo verdrietig voor hen.
Mijn ex heeft afgelopen maandag geuit dat hij nog wel wil kijken of er nog iets is tussen ons. Maar ik zie dit echt niet zitten. Dan zou dit alleen voor de kinderen zijn en moet ik mijzelf helemaal wegcijferen. Hoe goed is dit voor de kinderen? Ik hou echt niet meer van hem, met name hoe hij zich de laatste 4 jaar heeft opgesteld. Dan heb ik het nog niet eens over het feit dat hij is vreemd gegaan (de reden waarom hij in april hals over kop is weg gegaan, hoorde ik later).
Verder nog over mijn ex: ik heb expres niet gezegd dat hij een narcist is, maar dat hij narcistische trekjes heeft. Die zie ik heel duidleijk bij hem. Een persoonlijkheidsstoornis kan alleen door een expert worden vastgesteld. De relatietherapeut waar we zijn geweest heeft wel regelmatig geopperd dat hij dacht dat mijn ex depressief was.
Verder geef ik hem wel de kans om langer voor de kinderen te zorgen. Om soms zelf ook even bij te kunnen tanken, bied ik aan dat hij de kinderen een lang weekend kan hebben. Hij houdt dit zelf helemaal af omdat hij het nu niet aankan. Aan de ene kant, vind ik het prettig dat hij het zegt en niet de kinderen zomaar meeneemt en geen goede zorg kan bieden. Aan de andere kant bevestigt het alleen maar mijn beeld dat hij niet de volledige zorg voor de kinderen op zich kan nemen.
Ik probeer zoveel mogelijk te kijken naar wat goed is voor mijn kinderen. Het zijn niet echt rustige kinderen, slapen nog niet goed door etc. Merk dat zij veel behoefte aan stabiliteit hebben. En kan dit met co-ouderschap?
Omdat we lijnrecht tegenover elkaar staan omtrent de omgangsregeling, gaan we nu naar een kinderpsycholoog die ook mediator is. Dit is aangeraden door een advocaat die ik vandaag sprak.
Het is zo heftig allemaal! Ben blij dat ik in het onderwijs zit en nu "lekker" vakantie heb.
Dank voor jullie reacties. En dat is niet omdat (zoals eerder geschreven) er mensen met me meepraten. Maar ik krijg nu ervaringen te horen en geen vragen om de oren zoals:" waarom heb je kinderen met hem gekregen?".
Jullie ervaringen vind ik heel verdrietig om te lezen, met name als ik lees hoeveel verdriet de kinderen ervaren bij een scheiding. Ik vind het ook zo verdrietig voor hen.
Mijn ex heeft afgelopen maandag geuit dat hij nog wel wil kijken of er nog iets is tussen ons. Maar ik zie dit echt niet zitten. Dan zou dit alleen voor de kinderen zijn en moet ik mijzelf helemaal wegcijferen. Hoe goed is dit voor de kinderen? Ik hou echt niet meer van hem, met name hoe hij zich de laatste 4 jaar heeft opgesteld. Dan heb ik het nog niet eens over het feit dat hij is vreemd gegaan (de reden waarom hij in april hals over kop is weg gegaan, hoorde ik later).
Verder nog over mijn ex: ik heb expres niet gezegd dat hij een narcist is, maar dat hij narcistische trekjes heeft. Die zie ik heel duidleijk bij hem. Een persoonlijkheidsstoornis kan alleen door een expert worden vastgesteld. De relatietherapeut waar we zijn geweest heeft wel regelmatig geopperd dat hij dacht dat mijn ex depressief was.
Verder geef ik hem wel de kans om langer voor de kinderen te zorgen. Om soms zelf ook even bij te kunnen tanken, bied ik aan dat hij de kinderen een lang weekend kan hebben. Hij houdt dit zelf helemaal af omdat hij het nu niet aankan. Aan de ene kant, vind ik het prettig dat hij het zegt en niet de kinderen zomaar meeneemt en geen goede zorg kan bieden. Aan de andere kant bevestigt het alleen maar mijn beeld dat hij niet de volledige zorg voor de kinderen op zich kan nemen.
Ik probeer zoveel mogelijk te kijken naar wat goed is voor mijn kinderen. Het zijn niet echt rustige kinderen, slapen nog niet goed door etc. Merk dat zij veel behoefte aan stabiliteit hebben. En kan dit met co-ouderschap?
Omdat we lijnrecht tegenover elkaar staan omtrent de omgangsregeling, gaan we nu naar een kinderpsycholoog die ook mediator is. Dit is aangeraden door een advocaat die ik vandaag sprak.
Het is zo heftig allemaal! Ben blij dat ik in het onderwijs zit en nu "lekker" vakantie heb.
