Relaties
alle pijlers
piekeraar
donderdag 14 juli 2011 om 13:11
Ik kan het niet helpen. Maar ik kan maar niet stoppen met piekeren over mijn relatie. Nu vraag ik mij af, is dat terecht of zeggen jullie: doe even normaal? Dit is normaal en helemaal niet zo gek als dat ik denk!
We zijn inmiddels ruim 2 jaar samen maar mijn vriend heeft nog geen plannen om met mij samen te wonen. Hij vindt het zo nog wel even prima.
MIjn broer gaat binnenkort trouwen en hij gaf aan graag te willen komen maar hij wist niet of het ook mogelijk was om vrij te krijgen (hij zit juist in die maand in een heel druk traject). Dus ik denk: je doet er toch alles aan om vrij te krijgen om op deze dag te zijn??
Beide hebben we echt een prima contact met onze schoonouders. We doen leuke dingen met ze en de verhoudingen zijn prima. Echter, onze schoonouders en ouders hebben elkaar nog niet ontmoet. Dus dan pieker ik weer dagen: hmhm, waarom heb je mijn ouders niet uitgenodigd op jouw verjaardag? Overigens ik kon zijn ouders niet uitnodigen voor mijn bday want toen waren zij op reis. Is het niet heel raar dat wij daar zo lang mee wachten?
Doro al dit soort dingen twijfel ik dan of hij wel echt voor mij gaat. Echter in alle dagelijkse dingetjes is het echt een schatje! Komt me vaak verrassen op werk, neemt bloemetjes mee etc.
Ik hoor graga van jullie!
We zijn inmiddels ruim 2 jaar samen maar mijn vriend heeft nog geen plannen om met mij samen te wonen. Hij vindt het zo nog wel even prima.
MIjn broer gaat binnenkort trouwen en hij gaf aan graag te willen komen maar hij wist niet of het ook mogelijk was om vrij te krijgen (hij zit juist in die maand in een heel druk traject). Dus ik denk: je doet er toch alles aan om vrij te krijgen om op deze dag te zijn??
Beide hebben we echt een prima contact met onze schoonouders. We doen leuke dingen met ze en de verhoudingen zijn prima. Echter, onze schoonouders en ouders hebben elkaar nog niet ontmoet. Dus dan pieker ik weer dagen: hmhm, waarom heb je mijn ouders niet uitgenodigd op jouw verjaardag? Overigens ik kon zijn ouders niet uitnodigen voor mijn bday want toen waren zij op reis. Is het niet heel raar dat wij daar zo lang mee wachten?
Doro al dit soort dingen twijfel ik dan of hij wel echt voor mij gaat. Echter in alle dagelijkse dingetjes is het echt een schatje! Komt me vaak verrassen op werk, neemt bloemetjes mee etc.
Ik hoor graga van jullie!
donderdag 14 juli 2011 om 13:36
Voor mij zou het heel vervelend zijn, ik vind familie superbelangrijk, maar dat vindt niet iedereen. Ik denk ook niet dat hij het kwaad.bedoeld. Het is toch niet erg dat jouw en zijn ouders niet bij elkaar op de koffie komen? Voor wat betreft de bruiloft van je broer, dat zou ik wel jammer vinden maar hij is misschien niet zo'n familiemens?
Het samenwonen, dat is jammer, maar 2 jaar is toch nog niet zo lang? Ik ben wel binnen 2 jaar gaan samenwonen maar dat is ook omdat vriend een eigen huis heeft en het dus veel makkelijker is. Misschien is dat voor jullie anders?
Uit z'n daden blijkt verder wel dat hij voor jou gaat, dat lijkt mij het belangrijkst! Niet zoveel piekeren dus, je kan een relatie zo stuk piekeren en dat is niet nodig!
Het samenwonen, dat is jammer, maar 2 jaar is toch nog niet zo lang? Ik ben wel binnen 2 jaar gaan samenwonen maar dat is ook omdat vriend een eigen huis heeft en het dus veel makkelijker is. Misschien is dat voor jullie anders?
Uit z'n daden blijkt verder wel dat hij voor jou gaat, dat lijkt mij het belangrijkst! Niet zoveel piekeren dus, je kan een relatie zo stuk piekeren en dat is niet nodig!
donderdag 14 juli 2011 om 13:43
Wil hij NOG niet samenwonen? Dan chill. Wil hij sowieso nooit samenwonen, dan snap ik je zorgen.
Over die bruiloft van je broer zeg je: we zijn nu twee jaar samen, ik verwacht dat je vrij neemt al is het voor mij en niet voor mijn broer.
Problemen opgelost.
Mijn vriend is soms een ontzettende hork, maar hij bedoelt het zelden zo.
Over die bruiloft van je broer zeg je: we zijn nu twee jaar samen, ik verwacht dat je vrij neemt al is het voor mij en niet voor mijn broer.
Problemen opgelost.
Mijn vriend is soms een ontzettende hork, maar hij bedoelt het zelden zo.
donderdag 14 juli 2011 om 13:48
Hoi,
Maak je geen zorgen!
Volgens mij heb jij een lieve vriend en komt het helemaal goed.
Wat betreft de bruiloft van je broer: lijkt mij normaal dat hij zijn uiterste best doet om erbij te zijn. Maar ala het écht niet lukt qua werk (bijvoorbeeld omdat hij de enige is die op die dag iets belangrijks kan regelen of omdat er een klant komt uit het verre buitenland die alleen dan aanwezig is, ik noem maar wat), dan is het niet anders. Het maakt dan ook niet uit of hij verlof kan krijgen.
Maar misschien kan hij bijvoorbeeld 's ochtends gaan werken en er de rest van de dag wel zijn als tussenoplossing?
Wat betreft ouders: die van mij en mijn vriend hebben elkaar pas na ruim vier jaar ontmoet, dus twee jaar valt echt wel mee!
(Ik had daar overigens geen problemen mee, met die vier jaar; komt misschien ook wel omdat ze allemaal gescheiden zijn en het me een heel gedoe leek om t bedenken wie nu wie moest ontmoeten)
Als je het toch belangrijk vindt dat ze elkaar leren kennen kan je allebei eens uitndfigen voor een borrel. Evt met anderen erbij om het wat losser te maken.
Maak je geen zorgen!
Volgens mij heb jij een lieve vriend en komt het helemaal goed.
Wat betreft de bruiloft van je broer: lijkt mij normaal dat hij zijn uiterste best doet om erbij te zijn. Maar ala het écht niet lukt qua werk (bijvoorbeeld omdat hij de enige is die op die dag iets belangrijks kan regelen of omdat er een klant komt uit het verre buitenland die alleen dan aanwezig is, ik noem maar wat), dan is het niet anders. Het maakt dan ook niet uit of hij verlof kan krijgen.
Maar misschien kan hij bijvoorbeeld 's ochtends gaan werken en er de rest van de dag wel zijn als tussenoplossing?
Wat betreft ouders: die van mij en mijn vriend hebben elkaar pas na ruim vier jaar ontmoet, dus twee jaar valt echt wel mee!
(Ik had daar overigens geen problemen mee, met die vier jaar; komt misschien ook wel omdat ze allemaal gescheiden zijn en het me een heel gedoe leek om t bedenken wie nu wie moest ontmoeten)
Als je het toch belangrijk vindt dat ze elkaar leren kennen kan je allebei eens uitndfigen voor een borrel. Evt met anderen erbij om het wat losser te maken.
donderdag 14 juli 2011 om 13:52
En oja, we zijn ook na vier jaar pas gaan samenwonen.
Ik kreeg steeds vaker de indruk dat mensen het idee hebben dat als ze niet binnen twee jaar samenwonen, er een probleem is. Snap ik niet! Als het goed is ben je je hele leven nog bijelkaar. Bovendien is samenwonen niet zaligmakend (soms is het ronduit irritant om met een ander rekening te moeten houden); dus geniet van de tijd in je eigen huis waarin jij kan bepalen wat er gebeurt, hoe je huis eruitziet, etc etc.
Ik kreeg steeds vaker de indruk dat mensen het idee hebben dat als ze niet binnen twee jaar samenwonen, er een probleem is. Snap ik niet! Als het goed is ben je je hele leven nog bijelkaar. Bovendien is samenwonen niet zaligmakend (soms is het ronduit irritant om met een ander rekening te moeten houden); dus geniet van de tijd in je eigen huis waarin jij kan bepalen wat er gebeurt, hoe je huis eruitziet, etc etc.
donderdag 14 juli 2011 om 13:56
Ik kan niet quoten want mobiel, maar ik ben het helemaal eens met zomerkoninkje! Geniet lekker van je vrijheid! Vrienden van me zijn na een half jaar gaan samenwonen terwijl het in de tussentijd 3 keer uit is geweest, daar ben ik echt niet jaloers op. Neem gewoon lekker de tijd en geniet van je leven, de waarde van je relatie valt niet af te meten aan de tijd waarbinnen je gaat samenwonen.
donderdag 14 juli 2011 om 14:38
Hij geeft aan te willen komen naar de bruiloft van je broer maar weet nog niet of hij vrij kan krijgen, hij zit in een druk traject. Wie zegt dat hij er niet alles aan doet om die dag vrij te krijgen?
Waarom is het voor jou van belang om jullie ouders aan elkaar voor te stellen? Weet hij dat jij het belangrijk vindt en hoe belangrijk vindt hij het zelf?
Je maakt je mijn inziens behoorlijk druk om niets
Waarom is het voor jou van belang om jullie ouders aan elkaar voor te stellen? Weet hij dat jij het belangrijk vindt en hoe belangrijk vindt hij het zelf?
Je maakt je mijn inziens behoorlijk druk om niets
donderdag 14 juli 2011 om 16:18
Ik ben gewoon echt een enorme piekeraar en het wordt alleen maar erger. Ik kan letterlijk weken piekeren over het feit dat hij mijn ouders niet op zijn bday heeft uitgenodigd. Vindt hij mijn ouders te min? neemt hij de relatie niet serieus? Hetzelfde geldt voor de bruiloft van mijn broer. Anderzijds weet ik ook wel dat hij op het 50 jarige huwelijksfeest van zijn opa en oma ook feest ging vieren op een eiland. Terwijl hij daar ook onderuit had gekund.
Wbt het samenwonen. Hij wil dat ooit wel maar hij wil niet dat ik er druk op leg. Het moet volgens hem natuurlijk gaan. En dat gaat het nu niet als ik erom zeur....
Maar nahoelang zij bovengenoemde dingen bij jullie gebeurd? Dan kan ik me een beetje meten aan julie
Wbt het samenwonen. Hij wil dat ooit wel maar hij wil niet dat ik er druk op leg. Het moet volgens hem natuurlijk gaan. En dat gaat het nu niet als ik erom zeur....
Maar nahoelang zij bovengenoemde dingen bij jullie gebeurd? Dan kan ik me een beetje meten aan julie
donderdag 14 juli 2011 om 16:25
quote:piekertje83 schreef op 14 juli 2011 @ 16:18:
Ik ben gewoon echt een enorme piekeraar en het wordt alleen maar erger. Ik kan letterlijk weken piekeren over het feit dat hij mijn ouders niet op zijn bday heeft uitgenodigd. Vindt hij mijn ouders te min? neemt hij de relatie niet serieus? Hetzelfde geldt voor de bruiloft van mijn broer. Anderzijds weet ik ook wel dat hij op het 50 jarige huwelijksfeest van zijn opa en oma ook feest ging vieren op een eiland. Terwijl hij daar ook onderuit had gekund.
Wbt het samenwonen. Hij wil dat ooit wel maar hij wil niet dat ik er druk op leg. Het moet volgens hem natuurlijk gaan. En dat gaat het nu niet als ik erom zeur....
Maar nahoelang zij bovengenoemde dingen bij jullie gebeurd? Dan kan ik me een beetje meten aan julie
Boeiend hoe dat bij ons ging, je moet kijken wat je zelf wilt. En wat jij wel en niet acceptabel vindt.
Dat piekeren ben je zelf bij, ik ben er overheen gegroeid geloof ik. Ik kon heel goed piekeren en heb nu nog wel eens dagen dat ik meer tijd besteed aan piekeren dan aan dingen gewoon oplossen, maar dat is nu nog maar zelden zo.
Het kan helpen om het hem te vragen naar bovenstaande dingen, maar dan alleen als je ook daadwerkelijk wat doet met zijn antwoord en het daarna los kan laten.
Ik wil je overigens wel antwoord geven, ik ben nu achter in de twintig en ben 5 jaar samen met mijn vriend, we wonen nog niet samen. Mijn vriend wilde heel lang niet en dat heb ik lang geresepecteerd, een half jaar voor mijn verjaardag heb ik aangegeven dat ik op deze verjaardag een datum wilde waarop we gingen samenwonen. Ik heb nu een datum gekregen waarop we gaan samenwonen en daar ben ik blij mee en mijn vriend ook. Hij geeft toe dat hij koud water vrees had en dat het hem heel leuk leek maar ook heel erg spannend.
Alleen jij kunt inschatten of je vind of je vriend zich over het algemeen zo gedraagt als jij passend vindt in een relatie van 2 jaar. Als jij graag wilt dat dingen gaan zoals ze gaan en je vindt het belangrijk genoeg dan kun jij natuurlijk ook intiatief nemen. Je kunt namelijk prima zeggen, nodig je mijn ouders ook nog even uit voor je verjaardag, dat vinden ze vast leuk.
Ik ben gewoon echt een enorme piekeraar en het wordt alleen maar erger. Ik kan letterlijk weken piekeren over het feit dat hij mijn ouders niet op zijn bday heeft uitgenodigd. Vindt hij mijn ouders te min? neemt hij de relatie niet serieus? Hetzelfde geldt voor de bruiloft van mijn broer. Anderzijds weet ik ook wel dat hij op het 50 jarige huwelijksfeest van zijn opa en oma ook feest ging vieren op een eiland. Terwijl hij daar ook onderuit had gekund.
Wbt het samenwonen. Hij wil dat ooit wel maar hij wil niet dat ik er druk op leg. Het moet volgens hem natuurlijk gaan. En dat gaat het nu niet als ik erom zeur....
Maar nahoelang zij bovengenoemde dingen bij jullie gebeurd? Dan kan ik me een beetje meten aan julie
Boeiend hoe dat bij ons ging, je moet kijken wat je zelf wilt. En wat jij wel en niet acceptabel vindt.
Dat piekeren ben je zelf bij, ik ben er overheen gegroeid geloof ik. Ik kon heel goed piekeren en heb nu nog wel eens dagen dat ik meer tijd besteed aan piekeren dan aan dingen gewoon oplossen, maar dat is nu nog maar zelden zo.
Het kan helpen om het hem te vragen naar bovenstaande dingen, maar dan alleen als je ook daadwerkelijk wat doet met zijn antwoord en het daarna los kan laten.
Ik wil je overigens wel antwoord geven, ik ben nu achter in de twintig en ben 5 jaar samen met mijn vriend, we wonen nog niet samen. Mijn vriend wilde heel lang niet en dat heb ik lang geresepecteerd, een half jaar voor mijn verjaardag heb ik aangegeven dat ik op deze verjaardag een datum wilde waarop we gingen samenwonen. Ik heb nu een datum gekregen waarop we gaan samenwonen en daar ben ik blij mee en mijn vriend ook. Hij geeft toe dat hij koud water vrees had en dat het hem heel leuk leek maar ook heel erg spannend.
Alleen jij kunt inschatten of je vind of je vriend zich over het algemeen zo gedraagt als jij passend vindt in een relatie van 2 jaar. Als jij graag wilt dat dingen gaan zoals ze gaan en je vindt het belangrijk genoeg dan kun jij natuurlijk ook intiatief nemen. Je kunt namelijk prima zeggen, nodig je mijn ouders ook nog even uit voor je verjaardag, dat vinden ze vast leuk.
donderdag 14 juli 2011 om 16:32
MIjn broer gaat binnenkort trouwen en hij gaf aan graag te willen komen maar hij wist niet of het ook mogelijk was om vrij te krijgen (hij zit juist in die maand in een heel druk traject).
Het is dat ik zelf wel begreep dat het om je vriend moet gaan, maar staat een beetje raar in die zin. Je begint over je broer en daarna hij, ik moest even een paar keer lezen voordat ik het goed door had dat dat over je vriend ging.
Maar ik vind eigenlijk dat je je een beetje druk maakt om niets. Weet hij wel dat jij het jammer vind dat jullie ouders elkaar niet kennen? Ik heb ook 2 jaar een relatie gehad en ze hadden elkaar nog nooit ontmoet.
Nu zal dat ook wel niet (snel) zijn aangezien de afstand 150 kilometer is. Maar ach ik zie het "nut" daar niet van in (19 jaar). En heb er totaal gen behoefte aan. Maar praat er met je vriend over
Het is dat ik zelf wel begreep dat het om je vriend moet gaan, maar staat een beetje raar in die zin. Je begint over je broer en daarna hij, ik moest even een paar keer lezen voordat ik het goed door had dat dat over je vriend ging.
Maar ik vind eigenlijk dat je je een beetje druk maakt om niets. Weet hij wel dat jij het jammer vind dat jullie ouders elkaar niet kennen? Ik heb ook 2 jaar een relatie gehad en ze hadden elkaar nog nooit ontmoet.
Nu zal dat ook wel niet (snel) zijn aangezien de afstand 150 kilometer is. Maar ach ik zie het "nut" daar niet van in (19 jaar). En heb er totaal gen behoefte aan. Maar praat er met je vriend over
donderdag 14 juli 2011 om 16:33
Bedankt voor je hele goede reactie Kaaatje! Ik heb er echt wat aan Ben blij dat ik niet alleen sta in mijn gepieker!
Wanneer ga je nu samenwonen? Ik heb hetzelfde tegen mijn vriend gezegd maar hij vond dat ik hem daarmee onder druk zette. Ik zei tegen hem: ik wil gewoon een datum weten waarop het gaat gebeuren. Dat is dus niet gebeurd...
Omtrent de ouders. Ik huiver ergens ook een beetje om de ouders elkaar te laten ontmoeten omdat het echt totaal verschillende personen zijn! Denk niet dat ze heel goed zullen matchen...anderzijds vind ik ook dat erbij hoort! Nodig jij je schoonouders uit voor je bday?
Sowieso heel veel plezier met het samenwonen!
Ben blij dat ik niet alleen sta in mijn gepieker!Wanneer ga je nu samenwonen? Ik heb hetzelfde tegen mijn vriend gezegd maar hij vond dat ik hem daarmee onder druk zette. Ik zei tegen hem: ik wil gewoon een datum weten waarop het gaat gebeuren. Dat is dus niet gebeurd...
Omtrent de ouders. Ik huiver ergens ook een beetje om de ouders elkaar te laten ontmoeten omdat het echt totaal verschillende personen zijn! Denk niet dat ze heel goed zullen matchen...anderzijds vind ik ook dat erbij hoort! Nodig jij je schoonouders uit voor je bday?
Sowieso heel veel plezier met het samenwonen!
donderdag 14 juli 2011 om 16:34
quote:piekertje83 schreef op 14 juli 2011 @ 16:18:
Wbt het samenwonen. Hij wil dat ooit wel maar hij wil niet dat ik er druk op leg. Het moet volgens hem natuurlijk gaan. En dat gaat het nu niet als ik erom zeur....
Maar nahoelang zij bovengenoemde dingen bij jullie gebeurd? Dan kan ik me een beetje meten aan julie
Kijk, dat meten moet je nu juist niet gaan doen. Elke relatie is verschillend!
Ik ken mensen die na drie maanden zijn gaan samenwonen (gaat na zeven jaar nog steeds goed)
Ik ken ook mensen die meer dan 10 jaar bijelkaar zijn, nog lang niet samenwonen (en dat misschien wel nooit gaan doen) maar echt een hele leuke en gezonde relatie hebben.
Dus: doe wat voor jullie goed voelt!
En, vergeet ook niet dat anderen, als ze het bijv over hun relatie of samenwonen, vaak overdrijven hoe leuk of goed het gaat. Niet iedereen durft toe te geven dat t soms allemaal niet lekker loopt.
Vier jaar geleden heb ik al eerder een samenwoonpoging gedaan met mijn huidige vriend. Waarom? Omdat ik vond dat t wel tijd werd, en omdat iedereen om me heen ging samenwonen. Ik wilde niet achterblijven.
Maar je raadt het al, ik had verkeerde verwachtingen en kwam er achter dat ik eigenlijk gewoon weer op mezelf wilde wonen (dat had hij net zo trouwens). Gelukkig hebben we geleerd van onze fouten en gaat het nu hartstikke goed.
Dus mijn advies: geef het de tijd. En bij mannen werkt het meestal zo dat hoe minder je aandringt en hoe meer jij laat zien dat jij jezelf wel kan redden, hoe meer ze je bij zich willen houden!
Wbt het samenwonen. Hij wil dat ooit wel maar hij wil niet dat ik er druk op leg. Het moet volgens hem natuurlijk gaan. En dat gaat het nu niet als ik erom zeur....
Maar nahoelang zij bovengenoemde dingen bij jullie gebeurd? Dan kan ik me een beetje meten aan julie
Kijk, dat meten moet je nu juist niet gaan doen. Elke relatie is verschillend!
Ik ken mensen die na drie maanden zijn gaan samenwonen (gaat na zeven jaar nog steeds goed)
Ik ken ook mensen die meer dan 10 jaar bijelkaar zijn, nog lang niet samenwonen (en dat misschien wel nooit gaan doen) maar echt een hele leuke en gezonde relatie hebben.
Dus: doe wat voor jullie goed voelt!
En, vergeet ook niet dat anderen, als ze het bijv over hun relatie of samenwonen, vaak overdrijven hoe leuk of goed het gaat. Niet iedereen durft toe te geven dat t soms allemaal niet lekker loopt.
Vier jaar geleden heb ik al eerder een samenwoonpoging gedaan met mijn huidige vriend. Waarom? Omdat ik vond dat t wel tijd werd, en omdat iedereen om me heen ging samenwonen. Ik wilde niet achterblijven.
Maar je raadt het al, ik had verkeerde verwachtingen en kwam er achter dat ik eigenlijk gewoon weer op mezelf wilde wonen (dat had hij net zo trouwens). Gelukkig hebben we geleerd van onze fouten en gaat het nu hartstikke goed.
Dus mijn advies: geef het de tijd. En bij mannen werkt het meestal zo dat hoe minder je aandringt en hoe meer jij laat zien dat jij jezelf wel kan redden, hoe meer ze je bij zich willen houden!
donderdag 14 juli 2011 om 16:40
donderdag 14 juli 2011 om 16:47
quote:piekertje83 schreef op 14 juli 2011 @ 16:40:
Het geeft mij echt het gevoel dat je voor elkaar kiest. Nu hebben we allebei ons eigen huis maar we zijn alsnog 5-6 nachten per week bij elkaar. Ik snap niet waarom we dan niet de volgende stap zetten. Ik wil mijn toekomst met hem delen, elke ochtend met hem wakker worden...
Als jij samenwonen nodig hebt ter bevestiging dat hij voor je gaat, dan geef ik hem groot gelijk dat hij niet met je wil samenwonen.
Samenwonen doe je omdat je samen wilt leven; niet om aan jezelf te bewijzen dat jullie echt bij elkaar horen.
Jij bent onzeker, en je schuift dat op je vriend af. Hij moet bewijzen dat hij voor jou wil gaan door samen te wonen; hij moet bewijzen dat hij jouw ouders belangrijk vindt door ze uit te nodigen.
Ga aan je eigen onzekerheid werken en leer er op te vertrouwen dat jullie relatie goed zit. Nu maak je van jouw probleem zijn probleem.
Het geeft mij echt het gevoel dat je voor elkaar kiest. Nu hebben we allebei ons eigen huis maar we zijn alsnog 5-6 nachten per week bij elkaar. Ik snap niet waarom we dan niet de volgende stap zetten. Ik wil mijn toekomst met hem delen, elke ochtend met hem wakker worden...
Als jij samenwonen nodig hebt ter bevestiging dat hij voor je gaat, dan geef ik hem groot gelijk dat hij niet met je wil samenwonen.
Samenwonen doe je omdat je samen wilt leven; niet om aan jezelf te bewijzen dat jullie echt bij elkaar horen.
Jij bent onzeker, en je schuift dat op je vriend af. Hij moet bewijzen dat hij voor jou wil gaan door samen te wonen; hij moet bewijzen dat hij jouw ouders belangrijk vindt door ze uit te nodigen.
Ga aan je eigen onzekerheid werken en leer er op te vertrouwen dat jullie relatie goed zit. Nu maak je van jouw probleem zijn probleem.
donderdag 14 juli 2011 om 16:50
Al jullie reacties werken wel weer ontnuchterend!
Het samenwonen heb ik me inmiddels bij neergelgd. Ik heb geduld en zal dan vanzelf zien wanneer hij wil. Ik ben nog jong, pas 27 jr nog niet heel veel haast dus!
En idd het is mijn onzekerheid waar ik hem mee lastig val. Maar anders blijf ik maar malen en ik kan ook niet genieten van de dtijd die we dan samen hebben. Stom he Piekermodus moet uit!
Het samenwonen heb ik me inmiddels bij neergelgd. Ik heb geduld en zal dan vanzelf zien wanneer hij wil. Ik ben nog jong, pas 27 jr nog niet heel veel haast dus!
En idd het is mijn onzekerheid waar ik hem mee lastig val. Maar anders blijf ik maar malen en ik kan ook niet genieten van de dtijd die we dan samen hebben. Stom he Piekermodus moet uit!
donderdag 14 juli 2011 om 16:56
Ok, dat heb je mooi omschreven TO! en het is ook heel logisch dat je toekomst met hem wil delen. Maar, dat kan toch ook als je nog apart woont?
Volgens mij moet je iets reeler worden; samenwonen geeft je niet alleen maar de dingen die jij omschrijft, maar je krijgt er ook een hoop dingen bij die niet leuk zijn (vieze sokken altijd náást de wasmand, lelijke ongezellige mannenmeubelen die je interieur verpesten, saaie vrienden die blijven plakken, ruzie over het huishouden).
Ik denk dat als je meer voordelen dan nadelen kan opnoemen, je het goed doet qua samenwonen.
Verder is een datum stellen niet handig. Geen enkele man houdt daar van, je bereikt er alleen het tegenovergestelde mee.
Ik denk dat de beste strategie is, om te laten zien wat voor leuk, zelfstandig mens jij in je eentje bent. Want dan wil ie je juist (letterlijk) dicht bij zich hebben!
Omdat hij jóu leuk vindt, niet omdat jij vindt dat je volgens de klok zou moeten samenwonen.
Dus: laat die datum voor wat het is en hou erover op!
Volgens mij moet je iets reeler worden; samenwonen geeft je niet alleen maar de dingen die jij omschrijft, maar je krijgt er ook een hoop dingen bij die niet leuk zijn (vieze sokken altijd náást de wasmand, lelijke ongezellige mannenmeubelen die je interieur verpesten, saaie vrienden die blijven plakken, ruzie over het huishouden).
Ik denk dat als je meer voordelen dan nadelen kan opnoemen, je het goed doet qua samenwonen.
Verder is een datum stellen niet handig. Geen enkele man houdt daar van, je bereikt er alleen het tegenovergestelde mee.
Ik denk dat de beste strategie is, om te laten zien wat voor leuk, zelfstandig mens jij in je eentje bent. Want dan wil ie je juist (letterlijk) dicht bij zich hebben!
Omdat hij jóu leuk vindt, niet omdat jij vindt dat je volgens de klok zou moeten samenwonen.
Dus: laat die datum voor wat het is en hou erover op!
