Psyche
alle pijlers
Beste vriendin gaat dood...
vrijdag 15 juli 2011 om 11:05
ik heb gisteravond te horen gekregen dat mijn beste vriendin dood gaat. Nadat ze al in december diagnose ''kanker'' had gekregen en er uitzaaiingen waren in de lymfen, en er allerlei dingen fout gingen m.b.t. operaties/chemo/bestralingen, is het nu weer mis. Amper 3 maanden nadat ze klaar is met chemo en bestralingen heeft ze te horen gekregen dat er uitzaaiingen zijn in de longen en in de lever. Misschien dat er nog chemo gegeven kan worden, maar dat is eigenlijk alleen maar uitstel van executie.
Ik weet even niet meer waar ik het zoeken moet.
Ze is vandaag opgenomen in het zkh en heeft aangegeven dat ze me wil zien, dus uiteraard ga ik naar haar toe. Zoveel ik kan en zoveel ze wil. Alleen weet ik niet wat ik moet doen of zeggen. Ik kan niks meer doen voor haar.
Ik zoek hier vooral tips hoe ik hiermee om kan gaan. want ik kom er zelf niet uit
Ik weet even niet meer waar ik het zoeken moet.
Ze is vandaag opgenomen in het zkh en heeft aangegeven dat ze me wil zien, dus uiteraard ga ik naar haar toe. Zoveel ik kan en zoveel ze wil. Alleen weet ik niet wat ik moet doen of zeggen. Ik kan niks meer doen voor haar.
Ik zoek hier vooral tips hoe ik hiermee om kan gaan. want ik kom er zelf niet uit
vrijdag 15 juli 2011 om 19:43
Wat erg! Tja, hoe moet je hier mee omgaan..? Dat is dé vraag he.. Het leven kan soms erg moeilijk zijn..
Je merkt vanzelf wel wat het fijnste voor je is.. Laat af en toe de pijn toe (want wegstoppen schijnt nog rampzaliger te zijn) en zoek regelmatig afleiding. Geniet van de momenten met je vriendin. Je zegt zelf dat je niets meer kunt doen voor haar..Om haar leven te 'redden' misschien niet nee, maar er is zoveel wat je nog wel voor haar kunt doen! Vraag het haar gewoon eens. Misschien voel je je hier zelf ook wat 'beter' door als je het gevoel hebt er wel voor je vriendin te kunnen zijn. Je kunt je verdriet natuurlijk ook delen met haar (samen een ongelooflijke pijn delen, kan ook opluchten of verlichting geven)
Op de lange termijn kunnen jullie misschien nadenken over wat jullie nog willen doen samen, weekendje weg, dagje strand etc. (misschien nu nog vroeg om over na te denken.. maar dat kan ook een gevoel geven van 'ik doe er iets positiefs mee'.)
Ik spreek gelukkig niet uit ervaring van een vriendin (dus voel je vrij om sommige 'tips' te negeren als ze overbodig overkomen) maar momenteel vecht mijn opa tegen kanker, maar die strijd gaat hij ook niet winnen. Ik merk dat ik heel praktisch ben ingesteld en daarom erg bezig ben met dingen plannen/regelen die hij/de familie leuk zouden vinden om 'nog' te doen. Zo voel ik me nuttig en ben ik er mee bezig op een wat positievere manier. Maar dit is natuurlijk helemaal persoonlijk. Het ligt eraan wat jij fijn vindt om te kunnen doen om hiermee om te gaan..
Heel veel sterkte!
Je merkt vanzelf wel wat het fijnste voor je is.. Laat af en toe de pijn toe (want wegstoppen schijnt nog rampzaliger te zijn) en zoek regelmatig afleiding. Geniet van de momenten met je vriendin. Je zegt zelf dat je niets meer kunt doen voor haar..Om haar leven te 'redden' misschien niet nee, maar er is zoveel wat je nog wel voor haar kunt doen! Vraag het haar gewoon eens. Misschien voel je je hier zelf ook wat 'beter' door als je het gevoel hebt er wel voor je vriendin te kunnen zijn. Je kunt je verdriet natuurlijk ook delen met haar (samen een ongelooflijke pijn delen, kan ook opluchten of verlichting geven)
Op de lange termijn kunnen jullie misschien nadenken over wat jullie nog willen doen samen, weekendje weg, dagje strand etc. (misschien nu nog vroeg om over na te denken.. maar dat kan ook een gevoel geven van 'ik doe er iets positiefs mee'.)
Ik spreek gelukkig niet uit ervaring van een vriendin (dus voel je vrij om sommige 'tips' te negeren als ze overbodig overkomen) maar momenteel vecht mijn opa tegen kanker, maar die strijd gaat hij ook niet winnen. Ik merk dat ik heel praktisch ben ingesteld en daarom erg bezig ben met dingen plannen/regelen die hij/de familie leuk zouden vinden om 'nog' te doen. Zo voel ik me nuttig en ben ik er mee bezig op een wat positievere manier. Maar dit is natuurlijk helemaal persoonlijk. Het ligt eraan wat jij fijn vindt om te kunnen doen om hiermee om te gaan..
Heel veel sterkte!
vrijdag 15 juli 2011 om 23:32
Ik ben net terug uit het zkh.
Ze is niet echt meer aanspreekbaar. Ligt aan morfinepomp, infuus en sondevoeding. Chemo is van de baan, kan het lichaam niet meer aan. Ze herkende me, en fluisterde dat ze blij was dat ik er was. Ik ben van 15 tot 21.30 bij haar geweest en heb de ogen uit mijn kop gejankt. Waar gisteren nog werd gesproken over ongeveer 2 maanden, werd vandaag gesproken over een paar dagen op zijn hoogst. Het lichaam is te zwak. Ze is helemaal uitgemergeld, lijkt niet meer op mijn vriendin, ik schrok me helemaal te pletter toen ik haar zag. Ze zakt steeds weg, praten lukt niet meer, ademhaling stokt steeds en lichaamstemperatuur is gezakt naar 35 graden
Artsen hebben vandaag aan ons verteld dat er geen chemo meer wordt gegeven, dat de sondevoeding er misschien ook wel uitgaat en dat er niet meer gereanimeerd wordt....daar komt ze namelijk alleen maar slechter uit
Ik en haar vriend hebben het gehad over de uitvaart wat ze wil enzo dat moeten we namelijk wel weten voor het zover is....godverdomme!!!! Het is zo verrekte oneerlijk!!! De artsen verwachten dat ze binnen niet al te lange tijd inslaapt, en dan is het wachten tot haar hart het begeeft haar vriend blijft vanavond slapen bij haar in het zkh, de artsen vonden dat wel een goed plan....is ook geen al te beste mededeling lijkt me...ik ga morgen weer terug
Ze is niet echt meer aanspreekbaar. Ligt aan morfinepomp, infuus en sondevoeding. Chemo is van de baan, kan het lichaam niet meer aan. Ze herkende me, en fluisterde dat ze blij was dat ik er was. Ik ben van 15 tot 21.30 bij haar geweest en heb de ogen uit mijn kop gejankt. Waar gisteren nog werd gesproken over ongeveer 2 maanden, werd vandaag gesproken over een paar dagen op zijn hoogst. Het lichaam is te zwak. Ze is helemaal uitgemergeld, lijkt niet meer op mijn vriendin, ik schrok me helemaal te pletter toen ik haar zag. Ze zakt steeds weg, praten lukt niet meer, ademhaling stokt steeds en lichaamstemperatuur is gezakt naar 35 graden
Artsen hebben vandaag aan ons verteld dat er geen chemo meer wordt gegeven, dat de sondevoeding er misschien ook wel uitgaat en dat er niet meer gereanimeerd wordt....daar komt ze namelijk alleen maar slechter uit
Ik en haar vriend hebben het gehad over de uitvaart wat ze wil enzo dat moeten we namelijk wel weten voor het zover is....godverdomme!!!! Het is zo verrekte oneerlijk!!! De artsen verwachten dat ze binnen niet al te lange tijd inslaapt, en dan is het wachten tot haar hart het begeeft haar vriend blijft vanavond slapen bij haar in het zkh, de artsen vonden dat wel een goed plan....is ook geen al te beste mededeling lijkt me...ik ga morgen weer terug
vrijdag 15 juli 2011 om 23:43
het is een bizarre dag geweest, haar ouders zijn welgeteld 10 minuten binnen geweest, keken een keer, zeiden: tja, tis toch erger dan we dachten, staarden wat naar buiten en gingen toen weer weg...op de gang zeiden ze tegen de vriend van mijn vriendin dat ze niet meer terug zouden komen, dat ze het wel gezien hadden en geen tijd meer hadden, en dat ze wel het telefoontje af zouden wachten tot het over was snappen jullie dat nou??? Het is verdomme je eigen vlees en bloed wat op sterven ligt!
vrijdag 15 juli 2011 om 23:44
quote:kaatje_85 schreef op 15 juli 2011 @ 23:43:
het is een bizarre dag geweest, haar ouders zijn welgeteld 10 minuten binnen geweest, keken een keer, zeiden: tja, tis toch erger dan we dachten, staarden wat naar buiten en gingen toen weer weg...op de gang zeiden ze tegen de vriend van mijn vriendin dat ze niet meer terug zouden komen, dat ze het wel gezien hadden en geen tijd meer hadden, en dat ze wel het telefoontje af zouden wachten tot het over was snappen jullie dat nou??? Het is verdomme je eigen vlees en bloed wat op sterven ligt! Nee, daar snap ik geen jota van. Is de verstandhouding niet goed dan? Mijn God, mijn leven zou voorbij zijn als een van mijn kinderen zo ziek zouden zijn en daaraan zouden overlijden. Onbegrijpelijk.
het is een bizarre dag geweest, haar ouders zijn welgeteld 10 minuten binnen geweest, keken een keer, zeiden: tja, tis toch erger dan we dachten, staarden wat naar buiten en gingen toen weer weg...op de gang zeiden ze tegen de vriend van mijn vriendin dat ze niet meer terug zouden komen, dat ze het wel gezien hadden en geen tijd meer hadden, en dat ze wel het telefoontje af zouden wachten tot het over was snappen jullie dat nou??? Het is verdomme je eigen vlees en bloed wat op sterven ligt! Nee, daar snap ik geen jota van. Is de verstandhouding niet goed dan? Mijn God, mijn leven zou voorbij zijn als een van mijn kinderen zo ziek zouden zijn en daaraan zouden overlijden. Onbegrijpelijk.
vrijdag 15 juli 2011 om 23:49
Nee, haar ouders zijn al zo vanaf het begin. De eerste keer dat ze in het zkh lag met die drain, kwamen ze ook niet. Ze vonden dat ze niks mankeerde. Sterker nog, ze wonen in dezelfde plaats, 5 minuten met de auto rijden, en zijn nog niet 1 keer bij haar thuis op bezoek geweest. Behalve gisteren, maar dat kwam dan ook alleen maar omdat de vriend daarop aandrong...
En er is geen ruzie ofzo, het is gewoon zo dat de ouders zich niet om haar lijken te bekommeren.
En er is geen ruzie ofzo, het is gewoon zo dat de ouders zich niet om haar lijken te bekommeren.
zaterdag 16 juli 2011 om 08:36
Lieve kaatje,
Wat vreselijk!!! een ontzettend dikke knuffel! Gelukkig ben jij er voor je vriendin en is haar vriend er ook! Heeft ze broers en/of zussen? Oom en tantes? Als ik haar situatie hoor lijkt het idd dat de artsen gelijk hebben. Toen het zo met mijn schoonzusje ging duurde het idd nog maar een paar dagen.
Dat van haar ouders vind ik onvoorstelbaar. Wat een afgrijselijke, monsterlijke personen! Het kan zijn dat ze bang zijn, maar weet je dat is iedereen in zo'n situatie. En de zieke misschien nog wel het meest. Je laat zo iemand toch niet in de steek? Wij, mijn schoonouders, schoonzus, zwager, mijn vriend en ik zijn allemaal bij het sterven aanwezig geweest van hun dochter, zusje, en schoonzusje. Vandaag is dat precies 2 maanden geleden. Ondanks dat het eng was, ben ik zo blij dat we tot het einde bij haar zijn gebleven!
Probeer echt nog zoveel mogelijk tijd met haar door te brengen en als het echt zo slecht gaat maak je niet te druk over de uitvaart. Dat kan je later ook nog regelen. Haar vriend en jij weten vast wel wat ze mooi vindt. Gebruik de tijd die rest nu vooral nog om tegen haar dingen te zeggen die je echt nog wilt delen. Bv dat je gek op haar bent! Nogmaals heel veel sterkte!!!
Wat vreselijk!!! een ontzettend dikke knuffel! Gelukkig ben jij er voor je vriendin en is haar vriend er ook! Heeft ze broers en/of zussen? Oom en tantes? Als ik haar situatie hoor lijkt het idd dat de artsen gelijk hebben. Toen het zo met mijn schoonzusje ging duurde het idd nog maar een paar dagen.
Dat van haar ouders vind ik onvoorstelbaar. Wat een afgrijselijke, monsterlijke personen! Het kan zijn dat ze bang zijn, maar weet je dat is iedereen in zo'n situatie. En de zieke misschien nog wel het meest. Je laat zo iemand toch niet in de steek? Wij, mijn schoonouders, schoonzus, zwager, mijn vriend en ik zijn allemaal bij het sterven aanwezig geweest van hun dochter, zusje, en schoonzusje. Vandaag is dat precies 2 maanden geleden. Ondanks dat het eng was, ben ik zo blij dat we tot het einde bij haar zijn gebleven!
Probeer echt nog zoveel mogelijk tijd met haar door te brengen en als het echt zo slecht gaat maak je niet te druk over de uitvaart. Dat kan je later ook nog regelen. Haar vriend en jij weten vast wel wat ze mooi vindt. Gebruik de tijd die rest nu vooral nog om tegen haar dingen te zeggen die je echt nog wilt delen. Bv dat je gek op haar bent! Nogmaals heel veel sterkte!!!
(Iranian version)
zaterdag 16 juli 2011 om 10:37
Heel veel sterkte Kaetje. quote:kaatje_85 schreef op 15 juli 2011 @ 23:49:
Het is gewoon zo dat de ouders zich niet om haar lijken te bekommeren. Onbegrijpelijk.
Het is gewoon zo dat de ouders zich niet om haar lijken te bekommeren. Onbegrijpelijk.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
