Kinderen
alle pijlers
Kind hoogsensitief?
maandag 18 juli 2011 om 14:41
Hoi allemaal,
Een tijdje geleden maakte de peuterleidster van onze oudste mij erop attent dat onze zoon kenmerken heeft/vertoont van hoog-sensitief zijn. Nu is hij pas 2,5 jaar oud, en ik heb er ook direct een boek over gehaald van wat dat dan is, en hoe ermee om te gaan. Waarom ik dit topic open, is omdat ik me afvraag of er moeders zijn die een hoog-sensitief kind hebben van dezelfde leeftijd, en of jullie je kind dit etiketje willen geven... want zo voelt het. Er is niets 'mis' met hem, maar toch zou het een andere aanpak vereisen.. wat ik nu alleen maar merk, is dat hij vreselijk veel gedrag kopiëert van de kinderen op zijn groep. Dat zet me wel aan het denken. Zou dat zijn omdat hij er op die manier bij wil horen? In het boek (Het Hoogsensitieve kind van E.Aron) staat nl dat kinderen welke hoogsensitief zijn bepaald gedrag vertonen om te compenseren. Ik vraag me dus nu zo sterk af of dat zo is.... omdat het helemaal niet is hoe mijn zoon zelf is. Of zou dit gewoon normale ontwikkeling zijn? Het heeft me iig goed aan het denken gezet, en ben benieuwd of hier mede-moeders zijn die hier ervaring mee hebben.
xx pip.
Een tijdje geleden maakte de peuterleidster van onze oudste mij erop attent dat onze zoon kenmerken heeft/vertoont van hoog-sensitief zijn. Nu is hij pas 2,5 jaar oud, en ik heb er ook direct een boek over gehaald van wat dat dan is, en hoe ermee om te gaan. Waarom ik dit topic open, is omdat ik me afvraag of er moeders zijn die een hoog-sensitief kind hebben van dezelfde leeftijd, en of jullie je kind dit etiketje willen geven... want zo voelt het. Er is niets 'mis' met hem, maar toch zou het een andere aanpak vereisen.. wat ik nu alleen maar merk, is dat hij vreselijk veel gedrag kopiëert van de kinderen op zijn groep. Dat zet me wel aan het denken. Zou dat zijn omdat hij er op die manier bij wil horen? In het boek (Het Hoogsensitieve kind van E.Aron) staat nl dat kinderen welke hoogsensitief zijn bepaald gedrag vertonen om te compenseren. Ik vraag me dus nu zo sterk af of dat zo is.... omdat het helemaal niet is hoe mijn zoon zelf is. Of zou dit gewoon normale ontwikkeling zijn? Het heeft me iig goed aan het denken gezet, en ben benieuwd of hier mede-moeders zijn die hier ervaring mee hebben.
xx pip.
maandag 18 juli 2011 om 19:41
quote:Friezin71 schreef op 18 juli 2011 @ 19:22:
Ha TO,
wat fijn dat je zoon een peuterjuf heeft die hier iets over weet.
Een leuk boek voor kinderen is "Hoogsensitiviteit Survivalgids" van An Michiels. Ook interessant zijn de boeken van Carolina Bont.
(Hoog)sensitiviteit is hartstikke fijn, maar soms ook lastig. De key is balans, zodat je ervan kunt genieten zonder erdoor overweldigd te worden. Dat duurt even, dus fijn dat je je zoontje hier al vroeg in kunt begeleiden. Overigens, als je googlet kun je een paar fora vinden waar je ook je vragen kunt stellen en waar je je niet eerst door pagina's discussie heen hoeft te worstelen.Serieus? Dus omdat een daarvoor niet geschoolde peuterjuf zomaar iets roept moet TO haar kind hierin gaan begeleiden? Dan duw je een heel jong kind al volledig 1 richting op, terwijl er nog van alles en nogwat kan gaan gebeuren qua ontwikkeling. Ik vind dat uiterst kwalijk.
Ha TO,
wat fijn dat je zoon een peuterjuf heeft die hier iets over weet.
Een leuk boek voor kinderen is "Hoogsensitiviteit Survivalgids" van An Michiels. Ook interessant zijn de boeken van Carolina Bont.
(Hoog)sensitiviteit is hartstikke fijn, maar soms ook lastig. De key is balans, zodat je ervan kunt genieten zonder erdoor overweldigd te worden. Dat duurt even, dus fijn dat je je zoontje hier al vroeg in kunt begeleiden. Overigens, als je googlet kun je een paar fora vinden waar je ook je vragen kunt stellen en waar je je niet eerst door pagina's discussie heen hoeft te worstelen.Serieus? Dus omdat een daarvoor niet geschoolde peuterjuf zomaar iets roept moet TO haar kind hierin gaan begeleiden? Dan duw je een heel jong kind al volledig 1 richting op, terwijl er nog van alles en nogwat kan gaan gebeuren qua ontwikkeling. Ik vind dat uiterst kwalijk.
maandag 18 juli 2011 om 19:43
quote:Blyt schreef op 18 juli 2011 @ 15:00:
Hoog-sensitief is geen wetenschappelijk geaccepteerd begrip, laat staan iets waar je iets mee zou 'moeten'. Schattig dat de kleuterleidster wat gelezen heeft. Ik zou vriendelijk knikken en doorgaan met mijn leven.Tot het moment dat je kind er last van krijgt. Sta jij dan lekker door te gaan met je leven.
Hoog-sensitief is geen wetenschappelijk geaccepteerd begrip, laat staan iets waar je iets mee zou 'moeten'. Schattig dat de kleuterleidster wat gelezen heeft. Ik zou vriendelijk knikken en doorgaan met mijn leven.Tot het moment dat je kind er last van krijgt. Sta jij dan lekker door te gaan met je leven.
maandag 18 juli 2011 om 19:48
Missprincessa, het ís ook absoluut niet bijzonder! 15-20% is hoog-sensitief, daarnaast is dus nog een deel meer-sensitief. Absoluut niet speciaal of bijzonder en al helemaal geen 'etiket'.
Je kent meer dan 5 mensen neem ik aan, dus je kent ook meer mensen die hoog-sensitief zijn dan die 5 die je zo vervelend vindt.
Daar weet je het alleen niet van. En die vind je blijkbaar dus ook niet zo stront-vervelend.
Ik blijf het jammer vinden dat je een grote groep (15 tot 20 per 100 mensen) afdoet als irritant, zweverig, zielig, zeurderig, etc. etc., omdat je toevallig 5 mensen kent die zeggen hoog-sensitief te zijn en die jij vervelend vindt.
Dat is toch onlogisch?
Da's net zoiets als 'ik ken 5 criminele Marokkanen dus ze zijn het allemaal'.
En nogmaals, er is wel degelijk wetenschappelijk onderzoek naar verricht. Waarom wordt dat steeds terzijde geschoven?
http://nl.wikipedia.org/wiki/Hoogsensitief_persoon
Dat is toch niet zweverig, paranormaal of wat ook?
En Iris, wat jij zegt over 'dat soort mensen', dat laat ik helemaal maar links liggen....
Je kent meer dan 5 mensen neem ik aan, dus je kent ook meer mensen die hoog-sensitief zijn dan die 5 die je zo vervelend vindt.
Daar weet je het alleen niet van. En die vind je blijkbaar dus ook niet zo stront-vervelend.
Ik blijf het jammer vinden dat je een grote groep (15 tot 20 per 100 mensen) afdoet als irritant, zweverig, zielig, zeurderig, etc. etc., omdat je toevallig 5 mensen kent die zeggen hoog-sensitief te zijn en die jij vervelend vindt.
Dat is toch onlogisch?
Da's net zoiets als 'ik ken 5 criminele Marokkanen dus ze zijn het allemaal'.
En nogmaals, er is wel degelijk wetenschappelijk onderzoek naar verricht. Waarom wordt dat steeds terzijde geschoven?
http://nl.wikipedia.org/wiki/Hoogsensitief_persoon
Dat is toch niet zweverig, paranormaal of wat ook?
En Iris, wat jij zegt over 'dat soort mensen', dat laat ik helemaal maar links liggen....
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
maandag 18 juli 2011 om 19:49
maandag 18 juli 2011 om 19:50
quote:iris1969 schreef op 18 juli 2011 @ 19:41:
[...]
Serieus? Dus omdat een daarvoor niet geschoolde peuterjuf zomaar iets roept moet TO haar kind hierin gaan begeleiden? Dan duw je een heel jong kind al volledig 1 richting op, terwijl er nog van alles en nogwat kan gaan gebeuren qua ontwikkeling. Ik vind dat uiterst kwalijk.
Eens met Iris. Ik vind de opmerking van de leidster erg kort door de bocht en op te weinig gebaseerd. Het enige dat ik zou doen is me inlezen, kijken of ik wat herken, eventueel tips uitproberen en alert blijven.
Zoals ik zei, ik heb ooit in die richting gedacht. Sommige tips hielpen mijn kind, werkten voor hem. Toch bleek hij niet hoogsensitief te zijn. daarvoor moest hij zich echter wel nog een paar jaar ontwikkelen, voor ik een duidelijker beeld kreeg. Dus nogmaals, als jou door wat deze leidster zei de ogen open zijn gegaan en je ook merkt dat je kind 'anders' is, wees dan gewoon alert. Meer hoef je echt nog niet te doen met 2 1/2 jaar oud.
[...]
Serieus? Dus omdat een daarvoor niet geschoolde peuterjuf zomaar iets roept moet TO haar kind hierin gaan begeleiden? Dan duw je een heel jong kind al volledig 1 richting op, terwijl er nog van alles en nogwat kan gaan gebeuren qua ontwikkeling. Ik vind dat uiterst kwalijk.
Eens met Iris. Ik vind de opmerking van de leidster erg kort door de bocht en op te weinig gebaseerd. Het enige dat ik zou doen is me inlezen, kijken of ik wat herken, eventueel tips uitproberen en alert blijven.
Zoals ik zei, ik heb ooit in die richting gedacht. Sommige tips hielpen mijn kind, werkten voor hem. Toch bleek hij niet hoogsensitief te zijn. daarvoor moest hij zich echter wel nog een paar jaar ontwikkelen, voor ik een duidelijker beeld kreeg. Dus nogmaals, als jou door wat deze leidster zei de ogen open zijn gegaan en je ook merkt dat je kind 'anders' is, wees dan gewoon alert. Meer hoef je echt nog niet te doen met 2 1/2 jaar oud.
maandag 18 juli 2011 om 19:50
Waarom valt iedereen zo over die peuterjuf heen. Tsjee zeg, ze merkt alleen maar iets op (en dat wil niet zeggen dat TO er wat mee moet doen). Misschien is ze er zelf bekend mee en waren haar dingen opgevallen.
Wat hsp voor de mensen die ik ken, betekent is dat ze gewoon meer dan anderen hun rust nodig hebben. En dat dat soms ook lastig is voor zichzelf. Omdat ze zoveel in zich opnemen, zijn gewoon sneller "overprikkeld of overweldigd" door gebeurtenissen of situaties. De paar die ik ken zijn echt onzettend fijne mensen, helemaal geen zeurpieten. Maar staan altijd voor je klaar als je ze nodig hebt en voelen je gewoon goed aan. Ze kunnen zich goed inleven.
Dus zo kan het ook. Onder de niet-sensitieve mensen zijn toch ook een hoop zeurpieten
Ik vind het nogal wat die vooroordelen. Dus als je vijf marokkanen kent die crimineel zijn, zijn ze allemaal crimineel??
Net als de ene hsp-er de andere niet is.
De hoogsensitieven die ik ken zijn niet perse allemaal zweverig of bezig met spiritualiteit.
Het zijn gewoon fijne, diepgaande mensen IMO. Maar ik waardeer ze gewoon om wie ze zijn, niet omdat ze HSP zijn. En eigenlijk hebben ze het daar ook nooit over.
Dus ja zo kan het ook!
Wat hsp voor de mensen die ik ken, betekent is dat ze gewoon meer dan anderen hun rust nodig hebben. En dat dat soms ook lastig is voor zichzelf. Omdat ze zoveel in zich opnemen, zijn gewoon sneller "overprikkeld of overweldigd" door gebeurtenissen of situaties. De paar die ik ken zijn echt onzettend fijne mensen, helemaal geen zeurpieten. Maar staan altijd voor je klaar als je ze nodig hebt en voelen je gewoon goed aan. Ze kunnen zich goed inleven.
Dus zo kan het ook. Onder de niet-sensitieve mensen zijn toch ook een hoop zeurpieten
Ik vind het nogal wat die vooroordelen. Dus als je vijf marokkanen kent die crimineel zijn, zijn ze allemaal crimineel??
Net als de ene hsp-er de andere niet is.
De hoogsensitieven die ik ken zijn niet perse allemaal zweverig of bezig met spiritualiteit.
Het zijn gewoon fijne, diepgaande mensen IMO. Maar ik waardeer ze gewoon om wie ze zijn, niet omdat ze HSP zijn. En eigenlijk hebben ze het daar ook nooit over.
Dus ja zo kan het ook!
maandag 18 juli 2011 om 19:52
En nogmaals, ik heb geen idee of de peuter waar het topic om gestart is hoog-sensitief is of niet, maar weten wat de eigenschap inhoudt, kan nooit kwaad. Want het kan zijn dat een kind die deze eigenschap heeft tegen een paar dingen aan gaat lopen. Dan lijkt het me alleen maar fijn als de ouders/ verzorgers/ docenten er iets vanaf weten. Het gaat tenslotte wel om 15-20% van de bevolking.
Het is ook fijn dat een ouder/ verzorger/ docent weet dat er extraverte en introverte mensen zijn, zelfverzekerde mensen en onzekere mensen. Als het gaat om stoornissen (wat HSP dus zeker niet is), is het ook prettig dat een ouder/ verzorger/ docent iets weet van bijv. ADHD en autisme. Waarom is je inlezen in HSP als ouder/ verzorger/ docent dan wel 'raar'?
Het is ook fijn dat een ouder/ verzorger/ docent weet dat er extraverte en introverte mensen zijn, zelfverzekerde mensen en onzekere mensen. Als het gaat om stoornissen (wat HSP dus zeker niet is), is het ook prettig dat een ouder/ verzorger/ docent iets weet van bijv. ADHD en autisme. Waarom is je inlezen in HSP als ouder/ verzorger/ docent dan wel 'raar'?
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
maandag 18 juli 2011 om 19:52
quote:batwom schreef op 18 juli 2011 @ 16:05:
[...]
Dan blijf jij (hopelijk) wel met beide benen op de grond.
Natuurlijk zijn alle kinderen verschillend (en ook weer zo gelijk) maar als je een eventuele "afwijking van gedrag" meteen in de zweefhoek gaat zoeken, ben je imo niet helder bezig.Nee laten we er lekker meteen Ritalin indouwen
[...]
Dan blijf jij (hopelijk) wel met beide benen op de grond.
Natuurlijk zijn alle kinderen verschillend (en ook weer zo gelijk) maar als je een eventuele "afwijking van gedrag" meteen in de zweefhoek gaat zoeken, ben je imo niet helder bezig.Nee laten we er lekker meteen Ritalin indouwen
maandag 18 juli 2011 om 19:57
Dat kopieergedrag is echter niet iets typisch voor hsp's. Dat is volgens mij normaal voor die leeftijd. Ze zijn nog zo beïnvloedbaar en roepen elkaar allemaal na.
Mijn zoontje is het overigens ook waarschijnlijk..en het is een heel populair vrolijk kind.
Die alleen snel overprikkeld is (en daardoor hyperactief kan worden). En hij neemt zoals ergens in het voorbeeld is genoemd ook alles in zich op.
De juf zei ook al geen wonder dat hij dan moe is (en hij heeft een hele normale niet-zweverige juf).
Maar hij weet alles, herkent ook de moeders van andere kinderen. Weet welke jassen ze hebben, welke beker van wie is (de juffen stonden versteld).
Hij is 3, maar op zijn leeftijd vooruit zeg maar. En autistisch is hij niet. Want hij maakt heel makkelijk contact met andere kinderen en ze spelen graag met hem.
Hij huilt wel als hij teveel prikkels heeft gehad. Maar dan weer niet als hij hard valt. Het is absoluut geen pieperd.
Iedereen die ik ken vind hem zo'n leuk en open kind. En hsp of niet, voor mij is hij gewoon zoals hij is.
Ik kan er rekening mee houden, maar zal hem nooit anders dan anderen maken. Ik moet alleen wel doseren.
Mijn zoontje is het overigens ook waarschijnlijk..en het is een heel populair vrolijk kind.
Die alleen snel overprikkeld is (en daardoor hyperactief kan worden). En hij neemt zoals ergens in het voorbeeld is genoemd ook alles in zich op.
De juf zei ook al geen wonder dat hij dan moe is (en hij heeft een hele normale niet-zweverige juf).
Maar hij weet alles, herkent ook de moeders van andere kinderen. Weet welke jassen ze hebben, welke beker van wie is (de juffen stonden versteld).
Hij is 3, maar op zijn leeftijd vooruit zeg maar. En autistisch is hij niet. Want hij maakt heel makkelijk contact met andere kinderen en ze spelen graag met hem.
Hij huilt wel als hij teveel prikkels heeft gehad. Maar dan weer niet als hij hard valt. Het is absoluut geen pieperd.
Iedereen die ik ken vind hem zo'n leuk en open kind. En hsp of niet, voor mij is hij gewoon zoals hij is.
Ik kan er rekening mee houden, maar zal hem nooit anders dan anderen maken. Ik moet alleen wel doseren.
maandag 18 juli 2011 om 19:58
Ik vind dat die leidster nogal ver gaat met haar uitspraak. Ze had kunnen zeggen dat je kind erg gevoelig is. Punt.
Wat siesa schrijft, zo'n kind was ik vroeger ook. Nu in mijn volwassen leven loop ik vast en kom ik toch weer terug bij die extreme gevoeligheid waar ik nu d.m.v. therapie mee moet leren omgaan. Maar ik ben er echt tegen om mensen zomaar het etiketje hoog-sensitief op te plakken.
Wat siesa schrijft, zo'n kind was ik vroeger ook. Nu in mijn volwassen leven loop ik vast en kom ik toch weer terug bij die extreme gevoeligheid waar ik nu d.m.v. therapie mee moet leren omgaan. Maar ik ben er echt tegen om mensen zomaar het etiketje hoog-sensitief op te plakken.
maandag 18 juli 2011 om 19:59
Miss sparkle, dank je wel voor je post . Ik herken me meer in jouw beschrijving dan in die van sommige anderen...
Echt, ik weet nog maar heel kort van deze eigenschap (en dat ik het dus ben). Dat maakt me niet anders dan 2 weken terug, toen ik het nog niet wist, het maakt alleen dat sommige dingen op zijn plek zijn gevallen. Ik heb het er maar met één iemand in het voorbij gaan even over gepraat (zij is HSP), ook niet diepgaand of zo. Waarom zou ik? Het is gewoon prettig om dingen op een rijtje te hebben en iets beter te begrijpen van jezelf.
Wat ik wel vaak hoor van mensen (en nogmaals, die weten niet dat ik het boek gelezen heb en ze kennen me al langer dan 2 weken ) is dat ik inderdaad zeer inlevend ben, snel signalen oppik en dat ze daarom graag met mij praten. Ik sta met 2 voeten op de grond. Ik kan slecht tegen fel licht (zoals stroboscopen) en hard geluid waar ik geen invloed op heb, voel me niet gemakkelijk in mensenmassa's en ik heb inderdaad na dagen waarin ik veel te 'verwerken' heb gewoon echt mijn rust nodig. Meer dan andere mensen.
Als ik me in een grotere groep bevind waar ik lang niet iedereen ken, kunnen mensen denken dat ik afstandelijk en/of verlegen ben - op zulke momenten voel ik me namelijk sneller overweldigd en trek ik me wat terug. (Beschermingsmechanisme)
Als ze vervolgens met me aan de praat raken of ik ken ze wat langer, verandert dat beeld dat ze van mij hebben in wat ik hiervoor beschreven heb.
Ik sta absoluut niet bekend als ´zeur´ bij anderen. (Genoeg zelfkennis en reflectie en vooral ook genoeg directe mensen om me heen.)
Echt, ik weet nog maar heel kort van deze eigenschap (en dat ik het dus ben). Dat maakt me niet anders dan 2 weken terug, toen ik het nog niet wist, het maakt alleen dat sommige dingen op zijn plek zijn gevallen. Ik heb het er maar met één iemand in het voorbij gaan even over gepraat (zij is HSP), ook niet diepgaand of zo. Waarom zou ik? Het is gewoon prettig om dingen op een rijtje te hebben en iets beter te begrijpen van jezelf.
Wat ik wel vaak hoor van mensen (en nogmaals, die weten niet dat ik het boek gelezen heb en ze kennen me al langer dan 2 weken ) is dat ik inderdaad zeer inlevend ben, snel signalen oppik en dat ze daarom graag met mij praten. Ik sta met 2 voeten op de grond. Ik kan slecht tegen fel licht (zoals stroboscopen) en hard geluid waar ik geen invloed op heb, voel me niet gemakkelijk in mensenmassa's en ik heb inderdaad na dagen waarin ik veel te 'verwerken' heb gewoon echt mijn rust nodig. Meer dan andere mensen.
Als ik me in een grotere groep bevind waar ik lang niet iedereen ken, kunnen mensen denken dat ik afstandelijk en/of verlegen ben - op zulke momenten voel ik me namelijk sneller overweldigd en trek ik me wat terug. (Beschermingsmechanisme)
Als ze vervolgens met me aan de praat raken of ik ken ze wat langer, verandert dat beeld dat ze van mij hebben in wat ik hiervoor beschreven heb.
Ik sta absoluut niet bekend als ´zeur´ bij anderen. (Genoeg zelfkennis en reflectie en vooral ook genoeg directe mensen om me heen.)
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
maandag 18 juli 2011 om 20:06
Als kind was ik inderdaad 'wijs' voor mijn leeftijd. Ik kon met verschillende leeftijden goed omgaan, mijn eigen leeftijd maar ook ouder en met volwassenen. Ik paste me wat dat betreft goed aan aan mijn gesprekspartners, meer dan gemiddeld. Ik was opmerkzaam en leerde snel. (Veel HSP's zijn ook vrij slim)
Ik was wel voorzichtig, nooit een waaghals. Ik kon me goed zelf vermaken maar had ook echt tijd nodig voor mezelf soms, om dingen te verwerken. Ik was vrij rustig.
Hoeveel vriendinnetjes ik ook had, in nieuwe situaties (zoals de eerste spreekbeurt, in het midden van de belangstelling) voelde ik me ontzettend ongemakkelijk. Veel meer dan gemiddeld klamme handen, rood worden, moeite met spreken. Tenzij ik me echt goed had voorbereid en wat vaker in die situatie, voor die mensen had gestaan.
Tot op de dag van vandaag heb ik daar soms moeite mee - ook zeer herkenbaar voor HSP's. Het wordt daarom vaak met verlegenheid verward. (Ook wat ik eerder schreef, in grotere groepen of met allemaal nieuwe mensen - zoveel indrukken dat je minder op je gemak bent en dus ook verlegen kan overkomen.)
Ik was wel voorzichtig, nooit een waaghals. Ik kon me goed zelf vermaken maar had ook echt tijd nodig voor mezelf soms, om dingen te verwerken. Ik was vrij rustig.
Hoeveel vriendinnetjes ik ook had, in nieuwe situaties (zoals de eerste spreekbeurt, in het midden van de belangstelling) voelde ik me ontzettend ongemakkelijk. Veel meer dan gemiddeld klamme handen, rood worden, moeite met spreken. Tenzij ik me echt goed had voorbereid en wat vaker in die situatie, voor die mensen had gestaan.
Tot op de dag van vandaag heb ik daar soms moeite mee - ook zeer herkenbaar voor HSP's. Het wordt daarom vaak met verlegenheid verward. (Ook wat ik eerder schreef, in grotere groepen of met allemaal nieuwe mensen - zoveel indrukken dat je minder op je gemak bent en dus ook verlegen kan overkomen.)
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
maandag 18 juli 2011 om 20:07
quote:June schreef op 18 juli 2011 @ 19:14:
Ik zie dat ik persoonlijk vrij zweverig ben... alleen niet hoogsensitief!
Ik denk dat mensen die graag alles wetenschappelijk benaderen inderdaad niets kunnen met een term als HSP. Ik denk dat er ook mensen zijn die de term misbruiken, zowel als excuus om te miepen en om bijzonder en apart gevonden te worden. Ik denk dat 'zweverige' mensen sneller openstaan voor een term als HSP, omdat zij geen wetenschappelijk bewijs hoeven zien. En dat veel van deze mensen zichzelf als HSP zien, omdat ze zichzelf als gevoeliger zien dan anderen, waar vaak een kern van waarheid in zal zitten. En ik denk dat er mensen zijn die hoogsensitief zijn. Sommigen hebben daar hinder van, anderen in veel mindere mate.
Als onderzoeker ben ik juist zeer geinterseerd in de wetenschappelijke kant, en kan genoeg goede journals vinden met artikelen/onderzoeken. Dus hsp en wetenschap gaan juist goed samen. Er is weinig zweverigs aan te ontdekken. Maar dat heb ik hier al tig keer geschreven.
Ik zie dat ik persoonlijk vrij zweverig ben... alleen niet hoogsensitief!
Ik denk dat mensen die graag alles wetenschappelijk benaderen inderdaad niets kunnen met een term als HSP. Ik denk dat er ook mensen zijn die de term misbruiken, zowel als excuus om te miepen en om bijzonder en apart gevonden te worden. Ik denk dat 'zweverige' mensen sneller openstaan voor een term als HSP, omdat zij geen wetenschappelijk bewijs hoeven zien. En dat veel van deze mensen zichzelf als HSP zien, omdat ze zichzelf als gevoeliger zien dan anderen, waar vaak een kern van waarheid in zal zitten. En ik denk dat er mensen zijn die hoogsensitief zijn. Sommigen hebben daar hinder van, anderen in veel mindere mate.
Als onderzoeker ben ik juist zeer geinterseerd in de wetenschappelijke kant, en kan genoeg goede journals vinden met artikelen/onderzoeken. Dus hsp en wetenschap gaan juist goed samen. Er is weinig zweverigs aan te ontdekken. Maar dat heb ik hier al tig keer geschreven.
maandag 18 juli 2011 om 20:07
Ik hoop echt dat sommige mensen die zo hard oordelen hun mening een klein beetje aanpassen misschien... of in ieder geval een klein beetje nadenken erover...
Want zo hard reageren omdat je 5 mensen kent die 'vervelend zijn en zeggen HSP te zijn' is echt net zoiets als roepen dat alle Marokkanen crimineel zijn, omdat je er 5 kent die crimineel zijn...
Want zo hard reageren omdat je 5 mensen kent die 'vervelend zijn en zeggen HSP te zijn' is echt net zoiets als roepen dat alle Marokkanen crimineel zijn, omdat je er 5 kent die crimineel zijn...
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
maandag 18 juli 2011 om 20:09
quote:iris1969 schreef op 18 juli 2011 @ 19:12:
Nee, dit is geen wetenschap versus vooroordeel discussie, want HSP is niet wetenschappelijk bewezen en ik heb geen vooroordelen, maar basseer me volledig op wat ik zie en hoor.
Moet ik weer met mijn scientific journals aankomen? Het is een gewone term binnen de wetenschap, jij plaatst het steeds in de zweef-context.
Nee, dit is geen wetenschap versus vooroordeel discussie, want HSP is niet wetenschappelijk bewezen en ik heb geen vooroordelen, maar basseer me volledig op wat ik zie en hoor.
Moet ik weer met mijn scientific journals aankomen? Het is een gewone term binnen de wetenschap, jij plaatst het steeds in de zweef-context.
maandag 18 juli 2011 om 20:12
quote:Gamayun schreef op 18 juli 2011 @ 20:06:
Als kind was ik inderdaad 'wijs' voor mijn leeftijd. Ik kon met verschillende leeftijden goed omgaan, mijn eigen leeftijd maar ook ouder en met volwassenen. Ik paste me wat dat betreft goed aan aan mijn gesprekspartners, meer dan gemiddeld. Ik was opmerkzaam en leerde snel. (Veel HSP's zijn ook vrij slim)
Ik was wel voorzichtig, nooit een waaghals. Ik kon me goed zelf vermaken maar had ook echt tijd nodig voor mezelf soms, om dingen te verwerken. Ik was vrij rustig.
Hoeveel vriendinnetjes ik ook had, in nieuwe situaties (zoals de eerste spreekbeurt, in het midden van de belangstelling) voelde ik me ontzettend ongemakkelijk. Veel meer dan gemiddeld klamme handen, rood worden, moeite met spreken. Tenzij ik me echt goed had voorbereid en wat vaker in die situatie, voor die mensen had gestaan.
Tot op de dag van vandaag heb ik daar soms moeite mee - ook zeer herkenbaar voor HSP's. Het wordt daarom vaak met verlegenheid verward. (Ook wat ik eerder schreef, in grotere groepen of met allemaal nieuwe mensen - zoveel indrukken dat je minder op je gemak bent en dus ook verlegen kan overkomen.)Ik lees hier een onzeker, verlegen en introvert kind. Waarom is het dan nodig om hier iets anders aan op te hangen? Waarom heb je dat nodig?
Als kind was ik inderdaad 'wijs' voor mijn leeftijd. Ik kon met verschillende leeftijden goed omgaan, mijn eigen leeftijd maar ook ouder en met volwassenen. Ik paste me wat dat betreft goed aan aan mijn gesprekspartners, meer dan gemiddeld. Ik was opmerkzaam en leerde snel. (Veel HSP's zijn ook vrij slim)
Ik was wel voorzichtig, nooit een waaghals. Ik kon me goed zelf vermaken maar had ook echt tijd nodig voor mezelf soms, om dingen te verwerken. Ik was vrij rustig.
Hoeveel vriendinnetjes ik ook had, in nieuwe situaties (zoals de eerste spreekbeurt, in het midden van de belangstelling) voelde ik me ontzettend ongemakkelijk. Veel meer dan gemiddeld klamme handen, rood worden, moeite met spreken. Tenzij ik me echt goed had voorbereid en wat vaker in die situatie, voor die mensen had gestaan.
Tot op de dag van vandaag heb ik daar soms moeite mee - ook zeer herkenbaar voor HSP's. Het wordt daarom vaak met verlegenheid verward. (Ook wat ik eerder schreef, in grotere groepen of met allemaal nieuwe mensen - zoveel indrukken dat je minder op je gemak bent en dus ook verlegen kan overkomen.)Ik lees hier een onzeker, verlegen en introvert kind. Waarom is het dan nodig om hier iets anders aan op te hangen? Waarom heb je dat nodig?
