Psyche
alle pijlers
Einzelganger, wie herkent dit?
vrijdag 29 juli 2011 om 14:42
hoi mede-forummers,
Ik wil even m'n verhaal kwijt en misschien zijn er mensen die hier meelezen, die zich herkennen in mijn verhaal.
Altijd ben ik voor mijn gevoel al een soort einzelganger geweest. Het liefst eigenlijk ben ik alleen, hoewel ik een dagje / avondje met vrienden / familie ook erg leuk en gezellig vind.
Maar het valt mij op dat sociale activiteiten / momenten niet te lang moeten duren voor mij, anders word ik chagarijnig en heb ik tijd voor mezelf nodig. Langere vakanties (waarbij ik samen ben met anderen) trek ik slecht, omdat je eigenlijk coninue met anderen bent. Na een paar dagen heb ik dan ook niks meer te melden. Ik ben zelf dan meer van de weekendjes en dagjes weg. Na een dag werken heb ik ook 's avonds ook niet echt de behoefte aan mensen om me heen, omdat ik die de hele dag al om me heen gehad heb. M'n baan is ook behoorlijk druk (wel erg leuk trouwens, echt mijn ding), maar doordat ik fulltime werk, is mijn eigen tijd beperkt. Vaak trek ik me in het weekend ook terug en heb ook af en toe hoofdpijn als ik bijv. op een verjaardag zit en er veel mensen aan het praten zijn.
Sinds een tijdje woon ik alleen en dit bevalt me super, omdat ik echt m'n eigen ding kan doen en vrij ben. Een paar jaar terug heb ik een tijdje een etage gedeeld met iemand (geen relatie), maar als ik daar achteraf op terugkijk, was me dat behoorlijk benauwend. Nu moet ik er ook echt niet aan denken om weer samen te gaan wonen. Ik heb nog nooit een echte relatie gehad, maar samenwonen met je geliefde zal sowieso wel anders zijn en misschien minder moeilijk.
Nu ik eind twintig ben, maak ik me eerlijk gezegd hierover wel zorgen. Als ik ooit een man en kinderen wil, zal ik toch moeten samenwonen. Maar ik snak echt snel naar tijd voor mezelf en als ik al denk aan de drukte die een gezin met zich meebrengt, ben ik echt bang dat ik dat nooit vol ga houden. Ik vraag me weleens af of dit normaal is waar ik last van heb, of ben ik misschien overdreven introvert ofzo...?
Zijn er hier mede-forummers die dit herkennen? En zijn er onder julllie mensen die wel samenwonen? Hoe ga je hiermee om?
Ik hoop op wat reacties, want ik ben wel benieuwd of er mensen zijn die zich herkennen in mijn 'probleem'.
Ik wil even m'n verhaal kwijt en misschien zijn er mensen die hier meelezen, die zich herkennen in mijn verhaal.
Altijd ben ik voor mijn gevoel al een soort einzelganger geweest. Het liefst eigenlijk ben ik alleen, hoewel ik een dagje / avondje met vrienden / familie ook erg leuk en gezellig vind.
Maar het valt mij op dat sociale activiteiten / momenten niet te lang moeten duren voor mij, anders word ik chagarijnig en heb ik tijd voor mezelf nodig. Langere vakanties (waarbij ik samen ben met anderen) trek ik slecht, omdat je eigenlijk coninue met anderen bent. Na een paar dagen heb ik dan ook niks meer te melden. Ik ben zelf dan meer van de weekendjes en dagjes weg. Na een dag werken heb ik ook 's avonds ook niet echt de behoefte aan mensen om me heen, omdat ik die de hele dag al om me heen gehad heb. M'n baan is ook behoorlijk druk (wel erg leuk trouwens, echt mijn ding), maar doordat ik fulltime werk, is mijn eigen tijd beperkt. Vaak trek ik me in het weekend ook terug en heb ook af en toe hoofdpijn als ik bijv. op een verjaardag zit en er veel mensen aan het praten zijn.
Sinds een tijdje woon ik alleen en dit bevalt me super, omdat ik echt m'n eigen ding kan doen en vrij ben. Een paar jaar terug heb ik een tijdje een etage gedeeld met iemand (geen relatie), maar als ik daar achteraf op terugkijk, was me dat behoorlijk benauwend. Nu moet ik er ook echt niet aan denken om weer samen te gaan wonen. Ik heb nog nooit een echte relatie gehad, maar samenwonen met je geliefde zal sowieso wel anders zijn en misschien minder moeilijk.
Nu ik eind twintig ben, maak ik me eerlijk gezegd hierover wel zorgen. Als ik ooit een man en kinderen wil, zal ik toch moeten samenwonen. Maar ik snak echt snel naar tijd voor mezelf en als ik al denk aan de drukte die een gezin met zich meebrengt, ben ik echt bang dat ik dat nooit vol ga houden. Ik vraag me weleens af of dit normaal is waar ik last van heb, of ben ik misschien overdreven introvert ofzo...?
Zijn er hier mede-forummers die dit herkennen? En zijn er onder julllie mensen die wel samenwonen? Hoe ga je hiermee om?
Ik hoop op wat reacties, want ik ben wel benieuwd of er mensen zijn die zich herkennen in mijn 'probleem'.
vrijdag 29 juli 2011 om 14:56
Ik herken het wel een beetje. Ik kan er ook niet tegen als elke avond van de week volgepland staat.
En ik kan me er nu al op verheugen dat ik straks weer alleen ga wonen. Op dit moment woont mijn zoon bij mij door omstandigheden.
Maar aan de andere kant kan ik ook heel erg genieten van gezelschap. Alleen niet elke avond.
Ik wil ook gewoon in een keer in mijn huispak rond kunnen lopen in mijn huis zonder iets te hoeven doen.
En ik kan me er nu al op verheugen dat ik straks weer alleen ga wonen. Op dit moment woont mijn zoon bij mij door omstandigheden.
Maar aan de andere kant kan ik ook heel erg genieten van gezelschap. Alleen niet elke avond.
Ik wil ook gewoon in een keer in mijn huispak rond kunnen lopen in mijn huis zonder iets te hoeven doen.
vrijdag 29 juli 2011 om 14:57
vrijdag 29 juli 2011 om 15:04
Thanks, ik ben blij te lezen dat er mensen zijn die zich in mijn verhaal herkennen. Doordat tegenwoordig iedereen altijd maar druk-druk-druk is met sociale dingen, begon ik te denken dat het aan mij lag dat ik m'n agenda altijd zo vol gepland wil hebben. Me-time heb ik ook echt nodig om uit te rusten, anders heb ik helemaal het gevoel dat ik geleefd word en word ik erg shaggi.
Inderdaad, met iemand samenwonen waarbij je helemaal jezelf kunt zijn, zal minder energie vreten en makkelijker zijn. Ik moet namelijk er wel bij zeggen dat degene met wie vroeger een etage deelde, niet bepaald relaxt was. Had toen ook altijd het gevoel dat ik bezig moest zijn (huishouden e.d.); slopend dus....
Inderdaad, met iemand samenwonen waarbij je helemaal jezelf kunt zijn, zal minder energie vreten en makkelijker zijn. Ik moet namelijk er wel bij zeggen dat degene met wie vroeger een etage deelde, niet bepaald relaxt was. Had toen ook altijd het gevoel dat ik bezig moest zijn (huishouden e.d.); slopend dus....
vrijdag 29 juli 2011 om 15:05
Ik had jouw post zelf kunnen schrijven. Ik ben net zo! Er is maar een verschil en dat is dat ik wel samenwoon.. En dat gaat perfect! Ik voel me thuis bij mijn vriend en hij weet hoe ik ben op dat gebied en respecteert dat ook. Hij weet bijvoorbeeld dat ik niet aanspreekbaar ben het eerste half uur nadat ik ben thuisgekomen van mijn werk. Ik moet dan heel even tot mezelf komen. Mijn vriend laat me dan gewoon even met rust..
Als ik samen met mijn vriend ben, voelt het bovendien ook niet als 'sociale verplichting' of iets dergelijks. Hij kijkt tv, ik lees een boek en dan voelt het niet anders dan als ik op dat moment alleen geweest zou zijn.. Het lukt me niet echt om duidelijker uit te leggen wat ik bedoel, maar hoop dat je het een beetje begrijpt! Het voelt niet als sociale activiteit, maar als thuis, als rust..
Als ik samen met mijn vriend ben, voelt het bovendien ook niet als 'sociale verplichting' of iets dergelijks. Hij kijkt tv, ik lees een boek en dan voelt het niet anders dan als ik op dat moment alleen geweest zou zijn.. Het lukt me niet echt om duidelijker uit te leggen wat ik bedoel, maar hoop dat je het een beetje begrijpt! Het voelt niet als sociale activiteit, maar als thuis, als rust..
vrijdag 29 juli 2011 om 15:06
TO, je bent echt heel normaal en er is niets mis met je. Er zijn best veel einzelgangers in de wereld (zoals mijn zus en ik allebei) maar ik denk dat mensen er niet goed voor durven uit te komen. Bang dat het als raar wordt gezien of zo.
Ik herken jouw verhaal helemaal. Vind ik ook leuk trouwens!
En ik weet gewoon uit eerdere ervaringen dat ik simplweg geen persoon ben om samen te wonen.Heb het twee keer geprobeerd en echt, niet mijn ding.
Mocht ik ooit nog een relatie krijgen dan is lat-ten voor mij het hoogst haalbare.
Aleen wonen met veel tijd voor mezelf...ik zou niet anders meer willen of kunnen!
TO, er is niks mis met je!
Ik herken jouw verhaal helemaal. Vind ik ook leuk trouwens!
En ik weet gewoon uit eerdere ervaringen dat ik simplweg geen persoon ben om samen te wonen.Heb het twee keer geprobeerd en echt, niet mijn ding.
Mocht ik ooit nog een relatie krijgen dan is lat-ten voor mij het hoogst haalbare.
Aleen wonen met veel tijd voor mezelf...ik zou niet anders meer willen of kunnen!
TO, er is niks mis met je!
Huts!
vrijdag 29 juli 2011 om 15:08
Ik denk dat het er misschien wel mee te maken kan hebben met de neiging om je aan te passen aan andere mensen, en dat je daardoor jezelf een beetje kwijtraakt, jezelf daardoor onrecht aandoet, en dat je daar stil en sjacherijning van wordt.
Dat is iets wat ik wel herken, vooral bij avondjes, dagjes waar je eigenlijk niet onderuit kan, en waar je op zich best zin in hebt, want het is toch met vriendinnen, familie of zoiets.
In de ene lange relatie die ik had, waar ik ook twee kinderen uit heb, speelde dat veel minder. Ik was meer mezelf en die kinderen zijn er dan wel 24 uur per dag, maar het is toch meer onderdeel van je zelf, je kan toch een hoop zelf bepalen.
Met kinderen van een ander zou ik te tijd ook aftellen, ik ben echt geen oppasmens, maar met mijn eigen kinderen heb ik daar echt geen last van.
En bij mijn ex man maakte mijn hart toch altijd wel een sprongetje als ik de auto voor zag rijden, tot op een gegeven moment natuurlijk, maar wel heb ik mezelf nog wel eens afgevraagd wat dat nou was dat hij mij geen dag verveelde.
Vroegere los-vast vriendjes was ik op een gegeven moment zat, dan wist ik het wel.
Nu ben ik al weer wat jaren alleen, en op zich is dat oké. Omdat ik denk dat ik zolangzamerhand niet meer zo compatible ben, ben ik bezig om de toekomst te plannen (voor zover dat mogelijk is) vanuit het idee dat ik verder toch alleen zal blijven.
Ondertussen blijf ik toch wel hopen op een relatie, omdat ik dat per saldo toch wel een aantrekkelijker idee vind, maar inderdaad, ik vraag me echt af of ik daar geschikt voor ben. Of ik weer eens zo iemand tegenkom die mij niet teveel wordt na een bepaalde tijd, en die mij met mijn eigenaardigheden ook ziet zitten, natuurlijk.
Tsja, ik besef dat het de keuze wel beperkt.
Dat is iets wat ik wel herken, vooral bij avondjes, dagjes waar je eigenlijk niet onderuit kan, en waar je op zich best zin in hebt, want het is toch met vriendinnen, familie of zoiets.
In de ene lange relatie die ik had, waar ik ook twee kinderen uit heb, speelde dat veel minder. Ik was meer mezelf en die kinderen zijn er dan wel 24 uur per dag, maar het is toch meer onderdeel van je zelf, je kan toch een hoop zelf bepalen.
Met kinderen van een ander zou ik te tijd ook aftellen, ik ben echt geen oppasmens, maar met mijn eigen kinderen heb ik daar echt geen last van.
En bij mijn ex man maakte mijn hart toch altijd wel een sprongetje als ik de auto voor zag rijden, tot op een gegeven moment natuurlijk, maar wel heb ik mezelf nog wel eens afgevraagd wat dat nou was dat hij mij geen dag verveelde.
Vroegere los-vast vriendjes was ik op een gegeven moment zat, dan wist ik het wel.
Nu ben ik al weer wat jaren alleen, en op zich is dat oké. Omdat ik denk dat ik zolangzamerhand niet meer zo compatible ben, ben ik bezig om de toekomst te plannen (voor zover dat mogelijk is) vanuit het idee dat ik verder toch alleen zal blijven.
Ondertussen blijf ik toch wel hopen op een relatie, omdat ik dat per saldo toch wel een aantrekkelijker idee vind, maar inderdaad, ik vraag me echt af of ik daar geschikt voor ben. Of ik weer eens zo iemand tegenkom die mij niet teveel wordt na een bepaalde tijd, en die mij met mijn eigenaardigheden ook ziet zitten, natuurlijk.
Tsja, ik besef dat het de keuze wel beperkt.
vrijdag 29 juli 2011 om 15:08
Hier ook een einzelganger. Ik trek ook graag op met familie en vriendinnen, maar niet langer dan een avond of dag. Op ten duur word ik ook behoorlijk chaggie omdat ik mezelf niet even terug kan trekken. Ook ben ik nu echt toe aan vakantie, even weg van de collega's die je 40 uur per week ziet.
Als je gaat samenwonen moet je er voor zorgen dat je je eigen ding blijft doen en ook dus je eigen grenzen stelt. Dat je weet wanneer je even een break nodig hebt en je kunt afzonderen. Je moet doen waar je je goed bij voelt, samenwonen is niet iedere avond elkaars handje vasthouden.
Als je gaat samenwonen moet je er voor zorgen dat je je eigen ding blijft doen en ook dus je eigen grenzen stelt. Dat je weet wanneer je even een break nodig hebt en je kunt afzonderen. Je moet doen waar je je goed bij voelt, samenwonen is niet iedere avond elkaars handje vasthouden.
vrijdag 29 juli 2011 om 15:11
Ik herken mezelf wel in je verhaal. Deel mijn huisje met de hond maar heb hiervoor ruim een jaar samengewoond. Was opzich wel te doen maar vond het moeilijk om rust te vinden. Nu ik alweer 2 jaar alleen woon, ben ik helemaal in mijn element. Na mijn werk heb ik behoefte aan rust en vind ik één doordeweekse avond bezoek ontvangen voldoende. Daarnaast sport ik twee avonden in de week maar daar sluit ik me af. Kom daar om te sporten, niet om te socializen. Heb een hekel aan verjaardagen en blijf dan ook nooit lang hangen. Op vakantie gaan met iemand is niet mijn idee van een ontspannen vakantie. Een weekendje weg is prima, maar langer moet het niet duren tenzij het mijn partner zou zijn, dat bevalt me dan weer prima. Ik ga dit jaar dan ook helemaal alleen op vakantie. Spannend maar heb er wel zin in!
Bij een volgende relatie ga ik samenwonen niet uit de weg, maar niet meer op 50m2!
Bij een volgende relatie ga ik samenwonen niet uit de weg, maar niet meer op 50m2!
vrijdag 29 juli 2011 om 15:13
Mika, leuk om te lezen dat internet je zoveel wijzer heeft gemaakt.
Ik ben van dezelfde leeftijdscategorie als jij, en ik heb ook regelmatig de gedachte dat als ik 25 jaar geleden het internet (en niet in de laatste plaats het forum) had gekend, ik al veel eerder tot bepaalde inzichten zou zijn gekomen.
Dat de dingen die je ervaart, niet alleen door jou zo ervaren worden, maar doorheel veel andere mensen.
Ik ben van dezelfde leeftijdscategorie als jij, en ik heb ook regelmatig de gedachte dat als ik 25 jaar geleden het internet (en niet in de laatste plaats het forum) had gekend, ik al veel eerder tot bepaalde inzichten zou zijn gekomen.
Dat de dingen die je ervaart, niet alleen door jou zo ervaren worden, maar doorheel veel andere mensen.
vrijdag 29 juli 2011 om 15:18
Mijn vriend is de enige die ik om me heen kan hebben voor langere tijd. En bij hem kan ik mezelf zijn, qua karakter. Ik ben best stil, hij ook, maar dat maakt gelukkig niet uit. We hoeven niet de hele avond "diepgaande gesprekken" te hebben. Het mag stil zijn terwijl we ondertussen een programma kijken of op i-net surfen.
Ik heb totaal geen behoefte aan vriendinnen. Heb totaal geen behoefte aan visite ontvangen of op visite gaan. (Okeej, soms moet het, helaas.)
Ik weet nog wel van vroeger, dat ik me soms vreselijk ergerde dat mijn moeder zo vaak thuis was. Ik wilde alleen zijn thuis! En wat was ik blij op donderdag en vrijdag wanneer zij op haar werk was.
Ik heb totaal geen behoefte aan vriendinnen. Heb totaal geen behoefte aan visite ontvangen of op visite gaan. (Okeej, soms moet het, helaas.)
Ik weet nog wel van vroeger, dat ik me soms vreselijk ergerde dat mijn moeder zo vaak thuis was. Ik wilde alleen zijn thuis! En wat was ik blij op donderdag en vrijdag wanneer zij op haar werk was.
vrijdag 29 juli 2011 om 15:22
Herkenbaar wat Mika schrijft, heel herkenbaar.
Een avondje hier en daar vind ik leuk, langere tijd weg met failie of vrienden ook, mits ik de mogelijkheid heb om me terug te trekken (rustig een boek lezen voor de tent kan al genoeg zijn hoor).
Ik werk zelf onregelmatige diensten dus ik ben overdag vaak alleen thuis (behalve nu het vakantie is), voorheen werkte mijn man juist in ploegendiensten en was ik 's avonds vaak alleen. Heerlijk is dat ja.
Tja, en de kinderen....veel en vaak vriendjes over de vloer trek ik ook slecht..bonjour ze altijd maar zoveel mogelijk naar buiten. Kinderfeestjes doen we lekker in een lokaal speelparadijs. Eerder organiseerde ik wat thuis, maar ik vraag me af waarom ik mezelf geweld aan moet doen en het ook gewoon uit kan besteden.
Internet en fora als deze zijn een uitkomst. Hier kan ik onder mijn eigen voorwaarden praten. Als ik geen zin meer heb, ben ik meteen uitgelogt
maar goed, het is dus niet raar wat je ervaart TO. Zolang je naar jezelf luistert zul je vanzelf een prettige mix vinden tussen alleen zijn en sociaal zijn.
Een avondje hier en daar vind ik leuk, langere tijd weg met failie of vrienden ook, mits ik de mogelijkheid heb om me terug te trekken (rustig een boek lezen voor de tent kan al genoeg zijn hoor).
Ik werk zelf onregelmatige diensten dus ik ben overdag vaak alleen thuis (behalve nu het vakantie is), voorheen werkte mijn man juist in ploegendiensten en was ik 's avonds vaak alleen. Heerlijk is dat ja.
Tja, en de kinderen....veel en vaak vriendjes over de vloer trek ik ook slecht..bonjour ze altijd maar zoveel mogelijk naar buiten. Kinderfeestjes doen we lekker in een lokaal speelparadijs. Eerder organiseerde ik wat thuis, maar ik vraag me af waarom ik mezelf geweld aan moet doen en het ook gewoon uit kan besteden.
Internet en fora als deze zijn een uitkomst. Hier kan ik onder mijn eigen voorwaarden praten. Als ik geen zin meer heb, ben ik meteen uitgelogt
maar goed, het is dus niet raar wat je ervaart TO. Zolang je naar jezelf luistert zul je vanzelf een prettige mix vinden tussen alleen zijn en sociaal zijn.
vrijdag 29 juli 2011 om 15:23
quote:Perel schreef op 29 juli 2011 @ 15:13:
Mika, leuk om te lezen dat internet je zoveel wijzer heeft gemaakt.
Ik ben van dezelfde leeftijdscategorie als jij, en ik heb ook regelmatig de gedachte dat als ik 25 jaar geleden het internet (en niet in de laatste plaats het forum) had gekend, ik al veel eerder tot bepaalde inzichten zou zijn gekomen.
Dat de dingen die je ervaart, niet alleen door jou zo ervaren worden, maar doorheel veel andere mensen.
Misschien ook maar goed Perel dat ik toen nog geen internet had. Dan had ik misschien de kinderen niet gekregen en ik hou toch heel veel van ze. Mijn zoon woont door omstandigheden bij zijn vader en komt a.s zondag een week bij me. Nu vroeg hij aan mij of er een vriendje mee mocht. Mijn zoon is 15. Ik heb gezegd dat het vriendje mee mocht komen maar ik weet nu al dat het zwaar voor mij zal worden. Maar zoals nu dan weet ik dat er iemand mee komt en dan kan ik mij er op voorbereiden, geestelijk. Wat dat betreft ben ik blij met internet, je weet nu dat je niet alleen in bepaalde dingen staat
Hebben jullie ook allemaal huisdieren? Want dat vind ik heerlijk om met mijn 4 katten te stoeien en te praten. Ik voel me soms ook echt een kluizenaar
Mika, leuk om te lezen dat internet je zoveel wijzer heeft gemaakt.
Ik ben van dezelfde leeftijdscategorie als jij, en ik heb ook regelmatig de gedachte dat als ik 25 jaar geleden het internet (en niet in de laatste plaats het forum) had gekend, ik al veel eerder tot bepaalde inzichten zou zijn gekomen.
Dat de dingen die je ervaart, niet alleen door jou zo ervaren worden, maar doorheel veel andere mensen.
Misschien ook maar goed Perel dat ik toen nog geen internet had. Dan had ik misschien de kinderen niet gekregen en ik hou toch heel veel van ze. Mijn zoon woont door omstandigheden bij zijn vader en komt a.s zondag een week bij me. Nu vroeg hij aan mij of er een vriendje mee mocht. Mijn zoon is 15. Ik heb gezegd dat het vriendje mee mocht komen maar ik weet nu al dat het zwaar voor mij zal worden. Maar zoals nu dan weet ik dat er iemand mee komt en dan kan ik mij er op voorbereiden, geestelijk. Wat dat betreft ben ik blij met internet, je weet nu dat je niet alleen in bepaalde dingen staat
Hebben jullie ook allemaal huisdieren? Want dat vind ik heerlijk om met mijn 4 katten te stoeien en te praten. Ik voel me soms ook echt een kluizenaar
vrijdag 29 juli 2011 om 15:35
Mja komt zeker bekend voor.
Op verjaardagen kruip ik het liefst een hoekje in om aan de drukte te ontkomen..
Ben enigst kind thuis en ben de drukte dus niet gewend.
Ik kon me ook altijd heel goed in m'n uppie vermaken, vertelt m'n moeder nu nog regelmatig.
Ik woon wel samen maar gelukkig heeft m'n vriend wisselende diensten en hoewel ik op sommige avonden blij ben met zijn gezelschap, zijn er ook genoeg avonden dat ik het heerlijk vind om lekker alleen (met 2 teckeltjes) thuis te zijn.
Wat me ook opvalt is dat ik in tegenstelling tot volgens mij zo'n 99,999% van de wereld totaal niet geïnteresseert ben in contacten via hyves, twitter, facebook of wat dan ook.
Waardoor ik me af en toe wel eens een alien voel.. Want wie twittert er tegenwoordig nou niet..?
Op verjaardagen kruip ik het liefst een hoekje in om aan de drukte te ontkomen..
Ben enigst kind thuis en ben de drukte dus niet gewend.
Ik kon me ook altijd heel goed in m'n uppie vermaken, vertelt m'n moeder nu nog regelmatig.
Ik woon wel samen maar gelukkig heeft m'n vriend wisselende diensten en hoewel ik op sommige avonden blij ben met zijn gezelschap, zijn er ook genoeg avonden dat ik het heerlijk vind om lekker alleen (met 2 teckeltjes) thuis te zijn.
Wat me ook opvalt is dat ik in tegenstelling tot volgens mij zo'n 99,999% van de wereld totaal niet geïnteresseert ben in contacten via hyves, twitter, facebook of wat dan ook.
Waardoor ik me af en toe wel eens een alien voel.. Want wie twittert er tegenwoordig nou niet..?
vrijdag 29 juli 2011 om 15:41
quote:Dachsie schreef op 29 juli 2011 @ 15:35:
Waardoor ik me af en toe wel eens een alien voel.. Want wie twittert er tegenwoordig nou niet..?De meerderheid niet hoor...
vooral journalisten en politici twitteren... juist "oudere" mensen, het is dus niet eens echt hip en hot...
Maar Hyves en Facebook dat herken ik wel, het is ook telkens wat anders, vroeger CU2, toen weer zoiets, en toen Hyves, en nu Facebook... en iedereen rent er maar achteraan om bij te blijven...en zoveel mogelijk "vriendjes" te hebben en iedereen te laten weten hoe geweldig hun leven is (door enkel de positieve dingen te noemen natuurlijk)... zo ontzettend simpel, psychologisch gezien.
Waarmee ik niet wil zeggen dat ik er op neer kijk... maar ik vind het niet boeiend, zeg maar.
Waardoor ik me af en toe wel eens een alien voel.. Want wie twittert er tegenwoordig nou niet..?De meerderheid niet hoor...
vooral journalisten en politici twitteren... juist "oudere" mensen, het is dus niet eens echt hip en hot...
Maar Hyves en Facebook dat herken ik wel, het is ook telkens wat anders, vroeger CU2, toen weer zoiets, en toen Hyves, en nu Facebook... en iedereen rent er maar achteraan om bij te blijven...en zoveel mogelijk "vriendjes" te hebben en iedereen te laten weten hoe geweldig hun leven is (door enkel de positieve dingen te noemen natuurlijk)... zo ontzettend simpel, psychologisch gezien.
Waarmee ik niet wil zeggen dat ik er op neer kijk... maar ik vind het niet boeiend, zeg maar.
vrijdag 29 juli 2011 om 15:42
Ik herken het ook erg. Maar wat ik dan ook wel weer weer interessant vind is waarom ik wel regelmatig tijd op een forum rondbreng, wat dat is ook een vorm van contact, al is het op afstand
Ik vond het als tiener al heerlijk om af en toe echt een weekend alleen thuis te zijn. Soms sprak ik wel wat af hoor, maar vaak ook niet. Gewoon lekker een paar films huren en uitgebreid voor mezelf koken. Hond een lekker eind laten lopen. Heerlijk!
Heb bijna zes jaar samengewoond op een kleine oppervlakte en snap terugkijkend niet zo goed meer hoe ik dat heb volgehouden. Was ook niet erg prettig. Er moet toch minsten wel een extra kamer (behalve de slaapkamer) in huis zijn waar éen van beide zich even kan terug trekken.
Gaan jullie ook alleen op pad? Ik vind dat echt steeds leuker. Ik vind het ook heerlijk om alleen een terrasje te pakken.
Ik herken ook wel dat je nog steeds gewoon behoefte hebt aan contact met vrienden en familie maar ik kan het best benauwd krijgen van een week met een familielid of vriendin op vakantie, terwijl alléén een lange reis maken me heerlijk lijkt (al zit dat er even nog niet in)
Ik vond het als tiener al heerlijk om af en toe echt een weekend alleen thuis te zijn. Soms sprak ik wel wat af hoor, maar vaak ook niet. Gewoon lekker een paar films huren en uitgebreid voor mezelf koken. Hond een lekker eind laten lopen. Heerlijk!
Heb bijna zes jaar samengewoond op een kleine oppervlakte en snap terugkijkend niet zo goed meer hoe ik dat heb volgehouden. Was ook niet erg prettig. Er moet toch minsten wel een extra kamer (behalve de slaapkamer) in huis zijn waar éen van beide zich even kan terug trekken.
Gaan jullie ook alleen op pad? Ik vind dat echt steeds leuker. Ik vind het ook heerlijk om alleen een terrasje te pakken.
Ik herken ook wel dat je nog steeds gewoon behoefte hebt aan contact met vrienden en familie maar ik kan het best benauwd krijgen van een week met een familielid of vriendin op vakantie, terwijl alléén een lange reis maken me heerlijk lijkt (al zit dat er even nog niet in)
vrijdag 29 juli 2011 om 15:42
o echt super herkenbaar allemaal
hier ook zo'n op zichzelf type, heb ook niet veel te vertellen (denk ik zelf) eerder stil als uitbundig
ben wel getrouwd ,kinderen , die zijn gelukkig al iets ouder, mijn man weet gewoon dat ik soms de auto pak en even weg ben...alleen
dan heb ik even genoeg van alles!!!!
en iedereen!!!!
en al dat gepraat van mensen pfffff zo vermoeiend
verjaardagen o echt een ramp, en zeker als je al die mensen zelf over de vloer hebt
haha wel leuk jullie verhalen te lezen, voel me wel iets minder vreemd dan
hier ook zo'n op zichzelf type, heb ook niet veel te vertellen (denk ik zelf) eerder stil als uitbundig
ben wel getrouwd ,kinderen , die zijn gelukkig al iets ouder, mijn man weet gewoon dat ik soms de auto pak en even weg ben...alleen
dan heb ik even genoeg van alles!!!!
en iedereen!!!!
en al dat gepraat van mensen pfffff zo vermoeiend
verjaardagen o echt een ramp, en zeker als je al die mensen zelf over de vloer hebt
haha wel leuk jullie verhalen te lezen, voel me wel iets minder vreemd dan