Psyche
alle pijlers
Einzelganger, wie herkent dit?
vrijdag 29 juli 2011 om 14:42
hoi mede-forummers,
Ik wil even m'n verhaal kwijt en misschien zijn er mensen die hier meelezen, die zich herkennen in mijn verhaal.
Altijd ben ik voor mijn gevoel al een soort einzelganger geweest. Het liefst eigenlijk ben ik alleen, hoewel ik een dagje / avondje met vrienden / familie ook erg leuk en gezellig vind.
Maar het valt mij op dat sociale activiteiten / momenten niet te lang moeten duren voor mij, anders word ik chagarijnig en heb ik tijd voor mezelf nodig. Langere vakanties (waarbij ik samen ben met anderen) trek ik slecht, omdat je eigenlijk coninue met anderen bent. Na een paar dagen heb ik dan ook niks meer te melden. Ik ben zelf dan meer van de weekendjes en dagjes weg. Na een dag werken heb ik ook 's avonds ook niet echt de behoefte aan mensen om me heen, omdat ik die de hele dag al om me heen gehad heb. M'n baan is ook behoorlijk druk (wel erg leuk trouwens, echt mijn ding), maar doordat ik fulltime werk, is mijn eigen tijd beperkt. Vaak trek ik me in het weekend ook terug en heb ook af en toe hoofdpijn als ik bijv. op een verjaardag zit en er veel mensen aan het praten zijn.
Sinds een tijdje woon ik alleen en dit bevalt me super, omdat ik echt m'n eigen ding kan doen en vrij ben. Een paar jaar terug heb ik een tijdje een etage gedeeld met iemand (geen relatie), maar als ik daar achteraf op terugkijk, was me dat behoorlijk benauwend. Nu moet ik er ook echt niet aan denken om weer samen te gaan wonen. Ik heb nog nooit een echte relatie gehad, maar samenwonen met je geliefde zal sowieso wel anders zijn en misschien minder moeilijk.
Nu ik eind twintig ben, maak ik me eerlijk gezegd hierover wel zorgen. Als ik ooit een man en kinderen wil, zal ik toch moeten samenwonen. Maar ik snak echt snel naar tijd voor mezelf en als ik al denk aan de drukte die een gezin met zich meebrengt, ben ik echt bang dat ik dat nooit vol ga houden. Ik vraag me weleens af of dit normaal is waar ik last van heb, of ben ik misschien overdreven introvert ofzo...?
Zijn er hier mede-forummers die dit herkennen? En zijn er onder julllie mensen die wel samenwonen? Hoe ga je hiermee om?
Ik hoop op wat reacties, want ik ben wel benieuwd of er mensen zijn die zich herkennen in mijn 'probleem'.
Ik wil even m'n verhaal kwijt en misschien zijn er mensen die hier meelezen, die zich herkennen in mijn verhaal.
Altijd ben ik voor mijn gevoel al een soort einzelganger geweest. Het liefst eigenlijk ben ik alleen, hoewel ik een dagje / avondje met vrienden / familie ook erg leuk en gezellig vind.
Maar het valt mij op dat sociale activiteiten / momenten niet te lang moeten duren voor mij, anders word ik chagarijnig en heb ik tijd voor mezelf nodig. Langere vakanties (waarbij ik samen ben met anderen) trek ik slecht, omdat je eigenlijk coninue met anderen bent. Na een paar dagen heb ik dan ook niks meer te melden. Ik ben zelf dan meer van de weekendjes en dagjes weg. Na een dag werken heb ik ook 's avonds ook niet echt de behoefte aan mensen om me heen, omdat ik die de hele dag al om me heen gehad heb. M'n baan is ook behoorlijk druk (wel erg leuk trouwens, echt mijn ding), maar doordat ik fulltime werk, is mijn eigen tijd beperkt. Vaak trek ik me in het weekend ook terug en heb ook af en toe hoofdpijn als ik bijv. op een verjaardag zit en er veel mensen aan het praten zijn.
Sinds een tijdje woon ik alleen en dit bevalt me super, omdat ik echt m'n eigen ding kan doen en vrij ben. Een paar jaar terug heb ik een tijdje een etage gedeeld met iemand (geen relatie), maar als ik daar achteraf op terugkijk, was me dat behoorlijk benauwend. Nu moet ik er ook echt niet aan denken om weer samen te gaan wonen. Ik heb nog nooit een echte relatie gehad, maar samenwonen met je geliefde zal sowieso wel anders zijn en misschien minder moeilijk.
Nu ik eind twintig ben, maak ik me eerlijk gezegd hierover wel zorgen. Als ik ooit een man en kinderen wil, zal ik toch moeten samenwonen. Maar ik snak echt snel naar tijd voor mezelf en als ik al denk aan de drukte die een gezin met zich meebrengt, ben ik echt bang dat ik dat nooit vol ga houden. Ik vraag me weleens af of dit normaal is waar ik last van heb, of ben ik misschien overdreven introvert ofzo...?
Zijn er hier mede-forummers die dit herkennen? En zijn er onder julllie mensen die wel samenwonen? Hoe ga je hiermee om?
Ik hoop op wat reacties, want ik ben wel benieuwd of er mensen zijn die zich herkennen in mijn 'probleem'.
vrijdag 29 juli 2011 om 15:47
Herkenning alom hier!
Ik woon ik een studentenhuis, en word gek van die samenklonterzucht van mijn huisgenoten. Ik mag ze best, maar ik hoef niet zo nodig samen te eten/feesten/stappen/taartbakken/etc. Telkens als ik ze 'afwijs' kijken ze teleurgesteld en vraag ik me af wat ik toch mankeer om zulke aardige mensen niet om me heen te willen hebben.
Met mijn vriend woon ik niet officieel samen, maar ik ben zo vaak bij hem (eigenlijk altijd) dat je het als samenwonen zou kunnen bestempelen. En dat gaat heel best. Omdat we ook ons eigen ding doen als we thuis zijn. Met hem vind ik het juist heel fijn om dingen samen te doen, lekker ongedwongen. Filmpje kijken, stukje rondrijden - waarbij ik me weer afvraag wat ik mankeer dat ik die suffe dingen oprecht leuk vind met hem.
Visite en verjaardagen vind ik meestal dodelijk vermoeiend. Tenzij het met mensen is die ik echt mag, en we iets te doen hebben (zoals kledingruilfeesten). Dat opgeprikte zitten en vertellen 'wat je nu in het dagelijkse leven doet' komt me de keel uit, hoor!
Ik woon ik een studentenhuis, en word gek van die samenklonterzucht van mijn huisgenoten. Ik mag ze best, maar ik hoef niet zo nodig samen te eten/feesten/stappen/taartbakken/etc. Telkens als ik ze 'afwijs' kijken ze teleurgesteld en vraag ik me af wat ik toch mankeer om zulke aardige mensen niet om me heen te willen hebben.
Met mijn vriend woon ik niet officieel samen, maar ik ben zo vaak bij hem (eigenlijk altijd) dat je het als samenwonen zou kunnen bestempelen. En dat gaat heel best. Omdat we ook ons eigen ding doen als we thuis zijn. Met hem vind ik het juist heel fijn om dingen samen te doen, lekker ongedwongen. Filmpje kijken, stukje rondrijden - waarbij ik me weer afvraag wat ik mankeer dat ik die suffe dingen oprecht leuk vind met hem.
Visite en verjaardagen vind ik meestal dodelijk vermoeiend. Tenzij het met mensen is die ik echt mag, en we iets te doen hebben (zoals kledingruilfeesten). Dat opgeprikte zitten en vertellen 'wat je nu in het dagelijkse leven doet' komt me de keel uit, hoor!
vrijdag 29 juli 2011 om 15:50
quote:eefje1980 schreef op 29 juli 2011 @ 15:42:
Ik herken het ook erg. Maar wat ik dan ook wel weer weer interessant vind is waarom ik wel regelmatig tijd op een forum rondbreng, wat dat is ook een vorm van contact, al is het op afstand
Ja maar op een forum hoef je niet te antwoorden, je kunt ook gewoon lekker wat meelezen.
Terwijl op hyves,etc het nogal rottig is om geen reactie te geven op mensen die je een berichtje sturen..
Ik weet ook nooit wat voor een antwoord ik moet sturen, vaak zit ik daar een half uur op.
Heb gewoon niets te melden..
Alleen shoppen is sowieso een must, dan slaag ik het beste..
En alleen uiteten is stiekem ook best lekker, kom je heerlijk tot rust en krijg je veel meer mee van wat er om je heen gebeurd..
Ik herken het ook erg. Maar wat ik dan ook wel weer weer interessant vind is waarom ik wel regelmatig tijd op een forum rondbreng, wat dat is ook een vorm van contact, al is het op afstand
Ja maar op een forum hoef je niet te antwoorden, je kunt ook gewoon lekker wat meelezen.
Terwijl op hyves,etc het nogal rottig is om geen reactie te geven op mensen die je een berichtje sturen..
Ik weet ook nooit wat voor een antwoord ik moet sturen, vaak zit ik daar een half uur op.
Heb gewoon niets te melden..
Alleen shoppen is sowieso een must, dan slaag ik het beste..
En alleen uiteten is stiekem ook best lekker, kom je heerlijk tot rust en krijg je veel meer mee van wat er om je heen gebeurd..
vrijdag 29 juli 2011 om 15:52
quote:eefje1980 schreef op 29 juli 2011 @ 15:42:
Ik vond het als tiener al heerlijk om af en toe echt een weekend alleen thuis te zijn. Soms sprak ik wel wat af hoor, maar vaak ook niet. Gewoon lekker een paar films huren en uitgebreid voor mezelf koken. Hond een lekker eind laten lopen. Heerlijk!
Ik herken ook wel dat je nog steeds gewoon behoefte hebt aan contact met vrienden en familie maar ik kan het best benauwd krijgen van een week met een familielid of vriendin op vakantie, terwijl alléén een lange reis maken me heerlijk lijkt (al zit dat er even nog niet in)
Een dagje alleen thuis vond ik heerlijk. Wat jij zegt, een paar films huren, lekker eten voor jezelf maken en de stilte in huis. Zalig vond ik dat. Was wel moeilijk bij ons thuis, we waren met 7 kinderen dus weinig verstop plekjes om even alleen te zijn
Maar alleen op vakantie gaan dat zou ik dan weer niet durven
Ik vond het als tiener al heerlijk om af en toe echt een weekend alleen thuis te zijn. Soms sprak ik wel wat af hoor, maar vaak ook niet. Gewoon lekker een paar films huren en uitgebreid voor mezelf koken. Hond een lekker eind laten lopen. Heerlijk!
Ik herken ook wel dat je nog steeds gewoon behoefte hebt aan contact met vrienden en familie maar ik kan het best benauwd krijgen van een week met een familielid of vriendin op vakantie, terwijl alléén een lange reis maken me heerlijk lijkt (al zit dat er even nog niet in)
Een dagje alleen thuis vond ik heerlijk. Wat jij zegt, een paar films huren, lekker eten voor jezelf maken en de stilte in huis. Zalig vond ik dat. Was wel moeilijk bij ons thuis, we waren met 7 kinderen dus weinig verstop plekjes om even alleen te zijn
Maar alleen op vakantie gaan dat zou ik dan weer niet durven
vrijdag 29 juli 2011 om 15:53
Ja ik ben ook een einzelgänger.... Geen vriendinnen, wel af en toe contact met familie en collega's waar ik dingen mee onderneem.
Mijn omgeving vindt het volgens mij niet echt gezond: op je 34e 'hoor' je toch een vriend en eventueel kindertjes te hebben? Maar nee... Ik heb ze niet (heb ook nog nooit samengewoond) en ik heb ook niet het gevoel dat ik iets mis.
Misschien dat ik ooit een relatie krijg, maar ik denk dan ook niet dat het van samenwonen komt...
Mijn omgeving vindt het volgens mij niet echt gezond: op je 34e 'hoor' je toch een vriend en eventueel kindertjes te hebben? Maar nee... Ik heb ze niet (heb ook nog nooit samengewoond) en ik heb ook niet het gevoel dat ik iets mis.
Misschien dat ik ooit een relatie krijg, maar ik denk dan ook niet dat het van samenwonen komt...
vrijdag 29 juli 2011 om 15:58
quote:mika65 schreef op 29 juli 2011 @ 15:52:
[...]
Een dagje alleen thuis vond ik heerlijk. Wat jij zegt, een paar films huren, lekker eten voor jezelf maken en de stilte in huis. Zalig vond ik dat. Was wel moeilijk bij ons thuis, we waren met 7 kinderen dus weinig verstop plekjes om even alleen te zijn
Maar alleen op vakantie gaan dat zou ik dan weer niet durven
Ik weet ook niet of ik het durf hoor, heb het nog niet gedaan, maar het lijkt me wel heel spannend/leuk. Ik reisde vroeger altijd zelfstandig naar mijn vader aan de andere kant van het land en dat vond ik ook heerlijk, gesprekjes in de trein etc. vind ik dan wel weer heel leuk. Ik ben ook wel eens alléén naar een vakantiebestemming gereisd. Maar alleen de hele vakantie, dat heb ik nog nooit gedaan.
Ik heb wel éen goede vriend met wie ik ook lekker kan zwijgen of nietsdoen. Of dat de éen een film kijkt en de ander een boek leest. Zonder commentaar erop. Heerlijk!
[...]
Een dagje alleen thuis vond ik heerlijk. Wat jij zegt, een paar films huren, lekker eten voor jezelf maken en de stilte in huis. Zalig vond ik dat. Was wel moeilijk bij ons thuis, we waren met 7 kinderen dus weinig verstop plekjes om even alleen te zijn
Maar alleen op vakantie gaan dat zou ik dan weer niet durven
Ik weet ook niet of ik het durf hoor, heb het nog niet gedaan, maar het lijkt me wel heel spannend/leuk. Ik reisde vroeger altijd zelfstandig naar mijn vader aan de andere kant van het land en dat vond ik ook heerlijk, gesprekjes in de trein etc. vind ik dan wel weer heel leuk. Ik ben ook wel eens alléén naar een vakantiebestemming gereisd. Maar alleen de hele vakantie, dat heb ik nog nooit gedaan.
Ik heb wel éen goede vriend met wie ik ook lekker kan zwijgen of nietsdoen. Of dat de éen een film kijkt en de ander een boek leest. Zonder commentaar erop. Heerlijk!
vrijdag 29 juli 2011 om 15:59
quote:VivaPepsi schreef op 29 juli 2011 @ 15:18:
Mijn vriend is de enige die ik om me heen kan hebben voor langere tijd. En bij hem kan ik mezelf zijn, qua karakter. Ik ben best stil, hij ook, maar dat maakt gelukkig niet uit. We hoeven niet de hele avond "diepgaande gesprekken" te hebben. Het mag stil zijn terwijl we ondertussen een programma kijken of op i-net surfen.
Ik heb totaal geen behoefte aan vriendinnen. Heb totaal geen behoefte aan visite ontvangen of op visite gaan. (Okeej, soms moet het, helaas.)
Ik weet nog wel van vroeger, dat ik me soms vreselijk ergerde dat mijn moeder zo vaak thuis was. Ik wilde alleen zijn thuis! En wat was ik blij op donderdag en vrijdag wanneer zij op haar werk was. echt? jezelf mogen zijn
Mijn vriend is de enige die ik om me heen kan hebben voor langere tijd. En bij hem kan ik mezelf zijn, qua karakter. Ik ben best stil, hij ook, maar dat maakt gelukkig niet uit. We hoeven niet de hele avond "diepgaande gesprekken" te hebben. Het mag stil zijn terwijl we ondertussen een programma kijken of op i-net surfen.
Ik heb totaal geen behoefte aan vriendinnen. Heb totaal geen behoefte aan visite ontvangen of op visite gaan. (Okeej, soms moet het, helaas.)
Ik weet nog wel van vroeger, dat ik me soms vreselijk ergerde dat mijn moeder zo vaak thuis was. Ik wilde alleen zijn thuis! En wat was ik blij op donderdag en vrijdag wanneer zij op haar werk was. echt? jezelf mogen zijn
vrijdag 29 juli 2011 om 16:01
Ik herken het ook, maar misschien in mindere mate. Ik raak niet echt geïrriteerd van mensen om me heen, en een lange vakantie met meerdere mensen vind ik ook prima. Vaak vind ik dan toch momenten voor mezelf door een boek te lezen, me een beetje af te zonderen enz.
Maar ik vind het wel heerlijk om alleen te zijn. Lekker niemand om me heen. Mijn moeder heeft juist altijd gezelschap nodig, en bovendien kan ze niet begrijpen dat anderen niet zoals zij zijn. Daar heb ik toen ik nog thuis woonde best wel last van gehad. Ze was altijd thuis, en zelfs in het weekend voelde ze zich schuldig als ze mij alleen liet.
En nu nog steeds kan ik me echt irriteren dat ze medelijden toont als ze weet dat ik meerdere avonden alleen ben. Ik vind dat juist fijn!
Zoals anderen zeggen, speelt dat met mijn vriend niet, omdat het als ik met hem ben voelt alsof ik 'alleen' ben (haha dit klinkt eigenlijk heel negatief), in die zin dat ik alles kan doen wat ik wil, niet hoef te praten als ik dat niet wil, enz.
Maar ik vind het wel heerlijk om alleen te zijn. Lekker niemand om me heen. Mijn moeder heeft juist altijd gezelschap nodig, en bovendien kan ze niet begrijpen dat anderen niet zoals zij zijn. Daar heb ik toen ik nog thuis woonde best wel last van gehad. Ze was altijd thuis, en zelfs in het weekend voelde ze zich schuldig als ze mij alleen liet.
En nu nog steeds kan ik me echt irriteren dat ze medelijden toont als ze weet dat ik meerdere avonden alleen ben. Ik vind dat juist fijn!
Zoals anderen zeggen, speelt dat met mijn vriend niet, omdat het als ik met hem ben voelt alsof ik 'alleen' ben (haha dit klinkt eigenlijk heel negatief), in die zin dat ik alles kan doen wat ik wil, niet hoef te praten als ik dat niet wil, enz.
vrijdag 29 juli 2011 om 16:03
vrijdag 29 juli 2011 om 16:08
Beste Redbullfan,
Ik herken heel veel in je verhaal. Ook ik ben liever alleen. Ik kan prima met mezelf overweg en heb eigenlijk weinig behoefte aan sociale contacten. Ik woon wel samen en ervaar dat niet als een sociale verplichting. Ik ben altijd weer blij dat hij thuis komt en vind het heerlijk om bijvoorbeeld samen wakker te worden of samen iets te ondernemen. Ik moet er wel bij zeggen dat mijn vriend 4 tot 5 avonden per week weg is. En dat ik het dan ook heerlijk vind om alleen te zijn. Als we samen thuis zijn dan doen we vaak gewoon ons eigen ding.
Wel loop ik hierdoor tegen een ander probleem aan binnen de relatie. Hij heeft veel meer behoefte aan sociale contacten en is vaak teleurgesteld als ik heel stil ben tijdens visite. Sinds we samenwonen krijgen we eigenlijk nooit meer visite en wij hebben geen gezamenlijke vrienden. Dit levert van zijn kant veel onbegrip op. We hebben er al vaak woorden over gehad.
Ik herken heel veel in je verhaal. Ook ik ben liever alleen. Ik kan prima met mezelf overweg en heb eigenlijk weinig behoefte aan sociale contacten. Ik woon wel samen en ervaar dat niet als een sociale verplichting. Ik ben altijd weer blij dat hij thuis komt en vind het heerlijk om bijvoorbeeld samen wakker te worden of samen iets te ondernemen. Ik moet er wel bij zeggen dat mijn vriend 4 tot 5 avonden per week weg is. En dat ik het dan ook heerlijk vind om alleen te zijn. Als we samen thuis zijn dan doen we vaak gewoon ons eigen ding.
Wel loop ik hierdoor tegen een ander probleem aan binnen de relatie. Hij heeft veel meer behoefte aan sociale contacten en is vaak teleurgesteld als ik heel stil ben tijdens visite. Sinds we samenwonen krijgen we eigenlijk nooit meer visite en wij hebben geen gezamenlijke vrienden. Dit levert van zijn kant veel onbegrip op. We hebben er al vaak woorden over gehad.
vrijdag 29 juli 2011 om 16:19
Hier ook een einzelganger.
Heb een relatie en kinderen,maar trek me vaak terug.
Dat is geaccepteerd binnen het gezin,maar in mijn familie word ik als vreemd ervaren.
Ik heb een hekel aan familie bijeenkomsten,en onloop ze dan ook meestal.
Heb een relatie en kinderen,maar trek me vaak terug.
Dat is geaccepteerd binnen het gezin,maar in mijn familie word ik als vreemd ervaren.
Ik heb een hekel aan familie bijeenkomsten,en onloop ze dan ook meestal.
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
vrijdag 29 juli 2011 om 16:20
Zo herkenbaar dit. Ik heb precies hetzelfde. woon wel samen maar gelukkig doet hij gewoon zijn ding ook en is het dus prima dat ik liever met een boekje zit bv.
Ik heb dit ook al vanaf dat ik kind was,speelde graag alleen, las veel, keek graag films, luisterde muziek etc.
Ik kan heel slecht tegen de zogenaamde vrouwendingen als met grote groepen vrouwen gezellig doen zoals bv ladiesnights in de bios of zitten op een terras met een grote groep vriendinnnen.Dat geklets, gegiechel en vooral het eindeloos analyseren van problemen... ik wordt er moe van hoe vriendinnnen dit doen onderling.
Ik heb wel een aantal vriendinnen maar die zijn net als mij , erg op zichzelf en gewoon bezig met hun eigen leven.
Toen ik zwanger was heb ik ook geen enkele cursus gevolgd voor aanstaande moeders omdat ik niet tegen dat gemuts van vrouwen onderling kan.
Ik werd hier erg vreemd op aan gekeken door de gynaecoloog trouwens.
Net als het Facebooken en Hyven ,, ik snap het niet. Wie heeft nou in eht echt ruim 300 vrienden? kom op zeg, dan heb je niet eens tijd om te werken, een relatie te hebben en te eten en te plassen!
Mensen die veel Facebooken, Hyven, Twitteren oid zijn in mijn ogen juist de eenzame mensen onder ons omdat ze wel heel hard op zoek zijn naar bevestiging.
TO je bent heel normaal en gezond hoor!
Laat je vooral niks aanpraten of wijsmaken want de mensen die commentaar op jou hebben zijn eigenlijk jaloers op jouw rust die je hebt met jezelf!
Ik heb dit ook al vanaf dat ik kind was,speelde graag alleen, las veel, keek graag films, luisterde muziek etc.
Ik kan heel slecht tegen de zogenaamde vrouwendingen als met grote groepen vrouwen gezellig doen zoals bv ladiesnights in de bios of zitten op een terras met een grote groep vriendinnnen.Dat geklets, gegiechel en vooral het eindeloos analyseren van problemen... ik wordt er moe van hoe vriendinnnen dit doen onderling.
Ik heb wel een aantal vriendinnen maar die zijn net als mij , erg op zichzelf en gewoon bezig met hun eigen leven.
Toen ik zwanger was heb ik ook geen enkele cursus gevolgd voor aanstaande moeders omdat ik niet tegen dat gemuts van vrouwen onderling kan.
Ik werd hier erg vreemd op aan gekeken door de gynaecoloog trouwens.
Net als het Facebooken en Hyven ,, ik snap het niet. Wie heeft nou in eht echt ruim 300 vrienden? kom op zeg, dan heb je niet eens tijd om te werken, een relatie te hebben en te eten en te plassen!
Mensen die veel Facebooken, Hyven, Twitteren oid zijn in mijn ogen juist de eenzame mensen onder ons omdat ze wel heel hard op zoek zijn naar bevestiging.
TO je bent heel normaal en gezond hoor!
Laat je vooral niks aanpraten of wijsmaken want de mensen die commentaar op jou hebben zijn eigenlijk jaloers op jouw rust die je hebt met jezelf!
vrijdag 29 juli 2011 om 16:37
quote:mika65 schreef op 29 juli 2011 @ 15:16:
Perel ik ben het met je eens over de kinderen dat die een deel van je zijn en waar je ook jezelf kunt zijn. Maar had jij het ook dat je het soms moeilijk trok met verjaardagsfeestjes of andere feestjes waar dan veel lawaaierige kinderen waren?
Ja, ik moet toegeven dat ik me daar altijd makkelijk vanaf heb gemaakt, bioscoopje, hamburgertje, klaar.
Later werd dat het bowlen, met patatjes na, en aldaar weer afgehaald worden door de eigen ouders.
Maar ik herken ook wel dat wanneer er bij ons verjaardagen in de avond gevierd werden, en alles was klaar voor de komst van de gasten, de stoelen stonden in de rondte opgesteld, dat ik eigenlijk hoopte dat het allemaal weer voorbij was, en ik opgelucht ademhaalde als de laatste visite vertrokken was.
Wat voelde ik me lekker met een keuken vol vuile glazen en bakjes, heerlijk er tegenaan zodat alles weer schoon en blinkend in de kast stond. We hadden het weer gehad!
Ik heb ook twee katten, twijfel al een hele poos over een derde...
En wat ik altijd zeg waar mensen heel vreemd op kunnen reageren is dat ik best de vrouw van een zeeman zou willen zijn, of iemand die vanwege zijn werk veel van huis is. Dat ik daar geen probleem mee zou hebben.
Perel ik ben het met je eens over de kinderen dat die een deel van je zijn en waar je ook jezelf kunt zijn. Maar had jij het ook dat je het soms moeilijk trok met verjaardagsfeestjes of andere feestjes waar dan veel lawaaierige kinderen waren?
Ja, ik moet toegeven dat ik me daar altijd makkelijk vanaf heb gemaakt, bioscoopje, hamburgertje, klaar.
Later werd dat het bowlen, met patatjes na, en aldaar weer afgehaald worden door de eigen ouders.
Maar ik herken ook wel dat wanneer er bij ons verjaardagen in de avond gevierd werden, en alles was klaar voor de komst van de gasten, de stoelen stonden in de rondte opgesteld, dat ik eigenlijk hoopte dat het allemaal weer voorbij was, en ik opgelucht ademhaalde als de laatste visite vertrokken was.
Wat voelde ik me lekker met een keuken vol vuile glazen en bakjes, heerlijk er tegenaan zodat alles weer schoon en blinkend in de kast stond. We hadden het weer gehad!
Ik heb ook twee katten, twijfel al een hele poos over een derde...
En wat ik altijd zeg waar mensen heel vreemd op kunnen reageren is dat ik best de vrouw van een zeeman zou willen zijn, of iemand die vanwege zijn werk veel van huis is. Dat ik daar geen probleem mee zou hebben.
vrijdag 29 juli 2011 om 16:48
quote:VivaPepsi schreef op 29 juli 2011 @ 16:45:
[...]
Zucht.
Ik kan mezelf zijn QUA KARAKTER. Het staat er pal nà.
Is dat dan niet meteen de oplossing voor je haar-topic? Gewoon bedenken dat je qua karakter al jezelf bij hem mag zijn.
En jezelf zijn zit hem voor 100% in karakter, dus tadaaaaa. Eigenlijk heb je helemaal geen probleem dus!
Zo doen we dat hier, problemen oplossen.
[...]
Zucht.
Ik kan mezelf zijn QUA KARAKTER. Het staat er pal nà.
Is dat dan niet meteen de oplossing voor je haar-topic? Gewoon bedenken dat je qua karakter al jezelf bij hem mag zijn.
En jezelf zijn zit hem voor 100% in karakter, dus tadaaaaa. Eigenlijk heb je helemaal geen probleem dus!
Zo doen we dat hier, problemen oplossen.
vrijdag 29 juli 2011 om 16:52
quote:VivaPepsi schreef op 29 juli 2011 @ 16:45:
[...]
Zucht.
Ik kan mezelf zijn QUA KARAKTER. Het staat er pal nà.
ah zo.... hoe zou je anders dan qua karakter wel of niet jezelf mogen zijn?
en hoe zit het dan met je geheime vriend? Hoe kan lang kun je die dan om je heen verdragen en kan je bij hem dus niet jezelf zijn qua karakter terwijl jullie samen een filmpje kijken hoe iemand geschoren wordt? Kan je niet jezelf bij hem zijn als hij zijn scheermes over je hoofd trekt?
[...]
Zucht.
Ik kan mezelf zijn QUA KARAKTER. Het staat er pal nà.
ah zo.... hoe zou je anders dan qua karakter wel of niet jezelf mogen zijn?
en hoe zit het dan met je geheime vriend? Hoe kan lang kun je die dan om je heen verdragen en kan je bij hem dus niet jezelf zijn qua karakter terwijl jullie samen een filmpje kijken hoe iemand geschoren wordt? Kan je niet jezelf bij hem zijn als hij zijn scheermes over je hoofd trekt?
vrijdag 29 juli 2011 om 16:56
Hier ook een feest van herkenning!
Op mijn werk is het druk, veel collega's om me heen en erg veel telefoon. Ik vind het harststikke leuk werk maar heb ook altijd even rust om me heen nodig als ik weer thuis kom.
Ik woon een half uur rijden van mijn werk en halfuurtje lekker in mijn eentje in de auto vind ik heerlijk. Meestal zet ik niet eens de radio aan op de terugweg, dat vind ik dan al te druk, haha.
Verder vraagt er wel eens een collega of ik hem of haar naar huis wil brengen, of naar het station. Uiteraard doe ik dat altijd wel dan, maar diep van binnen liever niet. Die 8 uur op een dag mensen om me heen trek ik nog net
Ik woon wel samen. Mijn vriend vindt het prima als ik behoefte heb aan tijd voor mezelf, niet zoveel zeg als ik net thuis ben uit mijn werk, geen zin heb om te praten of lekker even in een boek duik.
Zorg ook altijd dat ik genoeg vrije avonden heb in de week. Als ik al twee dagen op visite ga of sporten heb ik echt een vrije avond nodig.
Ik heb ook altijd met verjaardagen of visite dat ik er echt zin in moet hebben en me er goed op moet instellen, anders kan ik net zo goed niet heen gaan. Ik doe altijd mijn best om vrolijk en opgeruimd te zijn maar soms vind ik het gewoon te druk om me heen.
Als ik eraan denk wat voor druk sociaal leven sommige vriendinnen en mijn zus hebben krijg ik het al benauwd.
Ik voel me soms ook niet goed genoeg omdat ik niet aan alles mee doe en niet overal bij wil zijn.
Op mijn werk is het druk, veel collega's om me heen en erg veel telefoon. Ik vind het harststikke leuk werk maar heb ook altijd even rust om me heen nodig als ik weer thuis kom.
Ik woon een half uur rijden van mijn werk en halfuurtje lekker in mijn eentje in de auto vind ik heerlijk. Meestal zet ik niet eens de radio aan op de terugweg, dat vind ik dan al te druk, haha.
Verder vraagt er wel eens een collega of ik hem of haar naar huis wil brengen, of naar het station. Uiteraard doe ik dat altijd wel dan, maar diep van binnen liever niet. Die 8 uur op een dag mensen om me heen trek ik nog net
Ik woon wel samen. Mijn vriend vindt het prima als ik behoefte heb aan tijd voor mezelf, niet zoveel zeg als ik net thuis ben uit mijn werk, geen zin heb om te praten of lekker even in een boek duik.
Zorg ook altijd dat ik genoeg vrije avonden heb in de week. Als ik al twee dagen op visite ga of sporten heb ik echt een vrije avond nodig.
Ik heb ook altijd met verjaardagen of visite dat ik er echt zin in moet hebben en me er goed op moet instellen, anders kan ik net zo goed niet heen gaan. Ik doe altijd mijn best om vrolijk en opgeruimd te zijn maar soms vind ik het gewoon te druk om me heen.
Als ik eraan denk wat voor druk sociaal leven sommige vriendinnen en mijn zus hebben krijg ik het al benauwd.
Ik voel me soms ook niet goed genoeg omdat ik niet aan alles mee doe en niet overal bij wil zijn.
vrijdag 29 juli 2011 om 16:56
quote:sarina1982 schreef op 29 juli 2011 @ 16:08:
Wel loop ik hierdoor tegen een ander probleem aan binnen de relatie. Hij heeft veel meer behoefte aan sociale contacten en is vaak teleurgesteld als ik heel stil ben tijdens visite. Sinds we samenwonen krijgen we eigenlijk nooit meer visite en wij hebben geen gezamenlijke vrienden. Dit levert van zijn kant veel onbegrip op. We hebben er al vaak woorden over gehad.
Mijn vriend zou graag zien dat ik eens voorstel om ergens op bezoek te gaan. En vindt het jammer dat ik dat dus niet doe. Ik heb 'm ook gezegd dat ie daarop kan hopen tot hij een ons weegt, maar dat zal niet gaan gebeuren. Ik zal never nooit zelf voorstellen om ergens op bezoek te gaan. Ook niet als ik weet dat hij dat graag wil.
Als je, bijvoorbeeld, een hekel hebt aan katten, ga je ook niet voorstellen om op iemands katten te passen, toch?
Wel loop ik hierdoor tegen een ander probleem aan binnen de relatie. Hij heeft veel meer behoefte aan sociale contacten en is vaak teleurgesteld als ik heel stil ben tijdens visite. Sinds we samenwonen krijgen we eigenlijk nooit meer visite en wij hebben geen gezamenlijke vrienden. Dit levert van zijn kant veel onbegrip op. We hebben er al vaak woorden over gehad.
Mijn vriend zou graag zien dat ik eens voorstel om ergens op bezoek te gaan. En vindt het jammer dat ik dat dus niet doe. Ik heb 'm ook gezegd dat ie daarop kan hopen tot hij een ons weegt, maar dat zal niet gaan gebeuren. Ik zal never nooit zelf voorstellen om ergens op bezoek te gaan. Ook niet als ik weet dat hij dat graag wil.
Als je, bijvoorbeeld, een hekel hebt aan katten, ga je ook niet voorstellen om op iemands katten te passen, toch?
vrijdag 29 juli 2011 om 17:02
quote:VivaPepsi schreef op 29 juli 2011 @ 16:59:
Ehm, ik heb nergens gezegd dat ik die jongen al eens ontmoet heb Liselore. oh er is dus nu alleen heimelijk internet contact. het geheime scheerafspraakje moet nog plaatsvinden, wat zal je vriend blij zijn dat jij met je fijne karakter helemaal jezelf kunt zijn bij hem
Ehm, ik heb nergens gezegd dat ik die jongen al eens ontmoet heb Liselore. oh er is dus nu alleen heimelijk internet contact. het geheime scheerafspraakje moet nog plaatsvinden, wat zal je vriend blij zijn dat jij met je fijne karakter helemaal jezelf kunt zijn bij hem
vrijdag 29 juli 2011 om 17:04
vrijdag 29 juli 2011 om 17:04
Hier ook veel herkenning. Ik ben ook graag alleen. Of beter gezegd, ik heb tijd voor mezelf nodig. Met gezin ging altijd prima, maar veel kinderen over de vloer of logeetjes trok ik minder goed. Nu zijn we nog samen en ik vind het heerlijk. Ik wil geen volle agenda met afspraken of veel visite elk weekend. Een vriendinnenmens ben ik ook niet. Winkelen doe ik ook het liefst alleen. En vakantie in het hoogseizoen vind ik een ramp. Ik kan best genieten van goed gezelschap, bezoek of uitgaan, maar niet elk weekend.
vrijdag 29 juli 2011 om 17:10
Hier nog een echte einzelganger. Ik woon sinds een tijdje samen maar dat gaat gelukkig goed omdat ik gewoon rustig m'n eigen ding kan doen. Soms heeft m'n vriend nog niet helemaal door dat hij me bij thuiskomst even met rust moet laten maar dat leert ie vanzelf Ik moet gewoon tijd voor mezelf hebben. Krijg het spaans
benauwd als ik van mensen hoor dat ze hun héle weekend vol plannen met allerlei sociale activiteiten. Ik trek dat niet.
Soms is het ook wel eens moeilijk. Het kost me nogal wat energie om m'n sociale contacten te "moeten" onderhouden. Door dingen die er in het verleden zijn gebeurd ben ik qua vriendschappen nogal wantrouwend. Ik laat niet snel iemand toe. Heb nu wel af en toe contact met anderen (waarvan 1 goede vriendin) maar vooral de laatste tijd heb ik de indruk dat ik veel 'geef' en er weinig voor terug krijg. Dat doet me wel verdriet. Er zijn dan ook heus wel momenten waarop ik zou willen dat ik vriendinnen had waarmee ik echt alles kon delen en die mij altijd - anywhere, anyway - zouden steunen en die mij zouden accepteren zoals ik ben. Een paar weken niets van me laten horen hoort daar ook bij.
benauwd als ik van mensen hoor dat ze hun héle weekend vol plannen met allerlei sociale activiteiten. Ik trek dat niet.
Soms is het ook wel eens moeilijk. Het kost me nogal wat energie om m'n sociale contacten te "moeten" onderhouden. Door dingen die er in het verleden zijn gebeurd ben ik qua vriendschappen nogal wantrouwend. Ik laat niet snel iemand toe. Heb nu wel af en toe contact met anderen (waarvan 1 goede vriendin) maar vooral de laatste tijd heb ik de indruk dat ik veel 'geef' en er weinig voor terug krijg. Dat doet me wel verdriet. Er zijn dan ook heus wel momenten waarop ik zou willen dat ik vriendinnen had waarmee ik echt alles kon delen en die mij altijd - anywhere, anyway - zouden steunen en die mij zouden accepteren zoals ik ben. Een paar weken niets van me laten horen hoort daar ook bij.
vrijdag 29 juli 2011 om 17:43
Jeetje, haha. Had niet gedacht dat zoveel mede-forummers zich herkennen in mijn verhaal! Dit doet me echt goed 
Ik herken ook veel dingen in jullie reacties die ik zelf niet had genoemd. Bijv. na werk nog met een collega meereizen. Ik reis met het OV en een aantal collega's ook, maar ik vind het na 8 of 9 uur werken juist lekker om lekker alleen in de bus te zitten en niet te hoeven praten.
En al dat gedoe rondom Facebook, Hyves, Twitter. Aan de ene kant lijkt het me wel leuk om vrienden te spreken via Facebook, maar aan de andere kant lijkt het dat er verwacht wordt dat je steeds overal maar op reageert. Alsof je altijd maar bereikbaar moet zijn. Als ik dat allemaal moet gaan bijhouden, heb ik echt geen moment rust meer, denk ik. En ik denk (weet niet of dat zo is) dat je Facebook-vrienden onderling ook weer contact met elkaar zoeken. Ik hou eigenlijk het liefst sommige groepjes vrienden een beetje gescheiden.
Wie ziet dit ook zo?
Ik herken ook veel dingen in jullie reacties die ik zelf niet had genoemd. Bijv. na werk nog met een collega meereizen. Ik reis met het OV en een aantal collega's ook, maar ik vind het na 8 of 9 uur werken juist lekker om lekker alleen in de bus te zitten en niet te hoeven praten.
En al dat gedoe rondom Facebook, Hyves, Twitter. Aan de ene kant lijkt het me wel leuk om vrienden te spreken via Facebook, maar aan de andere kant lijkt het dat er verwacht wordt dat je steeds overal maar op reageert. Alsof je altijd maar bereikbaar moet zijn. Als ik dat allemaal moet gaan bijhouden, heb ik echt geen moment rust meer, denk ik. En ik denk (weet niet of dat zo is) dat je Facebook-vrienden onderling ook weer contact met elkaar zoeken. Ik hou eigenlijk het liefst sommige groepjes vrienden een beetje gescheiden.
Wie ziet dit ook zo?