Psyche
alle pijlers
Einzelganger, wie herkent dit?
vrijdag 29 juli 2011 om 14:42
hoi mede-forummers,
Ik wil even m'n verhaal kwijt en misschien zijn er mensen die hier meelezen, die zich herkennen in mijn verhaal.
Altijd ben ik voor mijn gevoel al een soort einzelganger geweest. Het liefst eigenlijk ben ik alleen, hoewel ik een dagje / avondje met vrienden / familie ook erg leuk en gezellig vind.
Maar het valt mij op dat sociale activiteiten / momenten niet te lang moeten duren voor mij, anders word ik chagarijnig en heb ik tijd voor mezelf nodig. Langere vakanties (waarbij ik samen ben met anderen) trek ik slecht, omdat je eigenlijk coninue met anderen bent. Na een paar dagen heb ik dan ook niks meer te melden. Ik ben zelf dan meer van de weekendjes en dagjes weg. Na een dag werken heb ik ook 's avonds ook niet echt de behoefte aan mensen om me heen, omdat ik die de hele dag al om me heen gehad heb. M'n baan is ook behoorlijk druk (wel erg leuk trouwens, echt mijn ding), maar doordat ik fulltime werk, is mijn eigen tijd beperkt. Vaak trek ik me in het weekend ook terug en heb ook af en toe hoofdpijn als ik bijv. op een verjaardag zit en er veel mensen aan het praten zijn.
Sinds een tijdje woon ik alleen en dit bevalt me super, omdat ik echt m'n eigen ding kan doen en vrij ben. Een paar jaar terug heb ik een tijdje een etage gedeeld met iemand (geen relatie), maar als ik daar achteraf op terugkijk, was me dat behoorlijk benauwend. Nu moet ik er ook echt niet aan denken om weer samen te gaan wonen. Ik heb nog nooit een echte relatie gehad, maar samenwonen met je geliefde zal sowieso wel anders zijn en misschien minder moeilijk.
Nu ik eind twintig ben, maak ik me eerlijk gezegd hierover wel zorgen. Als ik ooit een man en kinderen wil, zal ik toch moeten samenwonen. Maar ik snak echt snel naar tijd voor mezelf en als ik al denk aan de drukte die een gezin met zich meebrengt, ben ik echt bang dat ik dat nooit vol ga houden. Ik vraag me weleens af of dit normaal is waar ik last van heb, of ben ik misschien overdreven introvert ofzo...?
Zijn er hier mede-forummers die dit herkennen? En zijn er onder julllie mensen die wel samenwonen? Hoe ga je hiermee om?
Ik hoop op wat reacties, want ik ben wel benieuwd of er mensen zijn die zich herkennen in mijn 'probleem'.
Ik wil even m'n verhaal kwijt en misschien zijn er mensen die hier meelezen, die zich herkennen in mijn verhaal.
Altijd ben ik voor mijn gevoel al een soort einzelganger geweest. Het liefst eigenlijk ben ik alleen, hoewel ik een dagje / avondje met vrienden / familie ook erg leuk en gezellig vind.
Maar het valt mij op dat sociale activiteiten / momenten niet te lang moeten duren voor mij, anders word ik chagarijnig en heb ik tijd voor mezelf nodig. Langere vakanties (waarbij ik samen ben met anderen) trek ik slecht, omdat je eigenlijk coninue met anderen bent. Na een paar dagen heb ik dan ook niks meer te melden. Ik ben zelf dan meer van de weekendjes en dagjes weg. Na een dag werken heb ik ook 's avonds ook niet echt de behoefte aan mensen om me heen, omdat ik die de hele dag al om me heen gehad heb. M'n baan is ook behoorlijk druk (wel erg leuk trouwens, echt mijn ding), maar doordat ik fulltime werk, is mijn eigen tijd beperkt. Vaak trek ik me in het weekend ook terug en heb ook af en toe hoofdpijn als ik bijv. op een verjaardag zit en er veel mensen aan het praten zijn.
Sinds een tijdje woon ik alleen en dit bevalt me super, omdat ik echt m'n eigen ding kan doen en vrij ben. Een paar jaar terug heb ik een tijdje een etage gedeeld met iemand (geen relatie), maar als ik daar achteraf op terugkijk, was me dat behoorlijk benauwend. Nu moet ik er ook echt niet aan denken om weer samen te gaan wonen. Ik heb nog nooit een echte relatie gehad, maar samenwonen met je geliefde zal sowieso wel anders zijn en misschien minder moeilijk.
Nu ik eind twintig ben, maak ik me eerlijk gezegd hierover wel zorgen. Als ik ooit een man en kinderen wil, zal ik toch moeten samenwonen. Maar ik snak echt snel naar tijd voor mezelf en als ik al denk aan de drukte die een gezin met zich meebrengt, ben ik echt bang dat ik dat nooit vol ga houden. Ik vraag me weleens af of dit normaal is waar ik last van heb, of ben ik misschien overdreven introvert ofzo...?
Zijn er hier mede-forummers die dit herkennen? En zijn er onder julllie mensen die wel samenwonen? Hoe ga je hiermee om?
Ik hoop op wat reacties, want ik ben wel benieuwd of er mensen zijn die zich herkennen in mijn 'probleem'.
vrijdag 29 juli 2011 om 22:28
Wat een verademing hier mee te lezen op dit topic! Ik ben er ook zo 1 die graag alleen winkelt, naar de film gaat, alleen de kroeg in kan duiken. Personeelsbijeenkomsten vind ik heel naar. Voel me vaak alleen in een groep en het voelt vaak alsof iedereen met gemak aan het socializen is en ik op een eilandje sta en er niet bij hoor. Heb eerder gewerkt bij een acteursbureau en daar was iedereen heel erg van het samen doen en er fijn op uit om te sparren over het beleid etc. Standaard migraine had ik na die dagen. Trek dat gewoon niet. In mn weekend kan ik ook niet te veel plannen omdat mn energie dan gewoon op is. 1 dag iets afspreken en de andere dag voor mezelf werkt het beste. Verder doordeweeks amper zin in bezoek 's avonds, ik moet dan echt bijkomen van de dag. Ik voel me al anders sinds ik heel klein was. Mijn vriend heeft gelukkig hetzelfde dus dat is heel fijn.
vrijdag 29 juli 2011 om 22:49
Speciaal voor dit topic heb ik ingelogd om te reageren...
Ik ben ook heel graag alleen en onderneem heel veel alleen. Ik werk 40 uur per week en in het weekend trek ik me lekker terug in mijn huis. Lekker dvd's kijken, internetten, muziek luisteren, lezen, koken en schoonmaken etc.
Ik ga om de zoveel weken naar mijn ouders en doe wel eens wat met mijn broer, maar dat is het. Verder heb ik geen vriendinnen en heb ik er geen behoefte (meer) aan. Echt een feest van herkenning binnen dit topic! Leuk!
Ik heb geen relatie en ook niet op zoek. Verder heb ik nooit samengewoond en ik weet niet of ik dat zou kunnen. Ik heb erg veel behoefte aan vrijheid/eigen ruimte en ik moet mezelf kunnen zijn.
Ik ben ook heel graag alleen en onderneem heel veel alleen. Ik werk 40 uur per week en in het weekend trek ik me lekker terug in mijn huis. Lekker dvd's kijken, internetten, muziek luisteren, lezen, koken en schoonmaken etc.
Ik ga om de zoveel weken naar mijn ouders en doe wel eens wat met mijn broer, maar dat is het. Verder heb ik geen vriendinnen en heb ik er geen behoefte (meer) aan. Echt een feest van herkenning binnen dit topic! Leuk!
Ik heb geen relatie en ook niet op zoek. Verder heb ik nooit samengewoond en ik weet niet of ik dat zou kunnen. Ik heb erg veel behoefte aan vrijheid/eigen ruimte en ik moet mezelf kunnen zijn.
vrijdag 29 juli 2011 om 22:57
vrijdag 29 juli 2011 om 23:22
Haha. Begint zo wel een "einzelgangers-verenigt-u" topic te lijken nogal een grappige tegenstrijdigheid. Ik vind het ergens ook wel een bepaalde kracht hebben dat je prima op jezelf kunt zijn. Ik kan me er weinig bij voorstellen dat iemand altijd maar druk is, altijd mensen om zich heen moet hebben en elke vrije minuut heeft volgepland.
offtopic
En Twitter vind ik sowieso behoorlijk overrated. Zoveel Nederlanders twitteren er helemaal niet. Het zijn vooral BN-ers terwijl in de media het beeld wordt geschept dat iedereen de hele dag door twittert. Hoorde laatst op het journaal een item waarbij buurtbewoners door de politie waren geïnformeerd via Twitter. M'n broek zak er van af. Waarom niet gewoon ook ouderwetsch via teletekst o.i.d.? "Ja mevrouw, u had het kunnen weten.. twittert u niet dan?"
offtopic
En Twitter vind ik sowieso behoorlijk overrated. Zoveel Nederlanders twitteren er helemaal niet. Het zijn vooral BN-ers terwijl in de media het beeld wordt geschept dat iedereen de hele dag door twittert. Hoorde laatst op het journaal een item waarbij buurtbewoners door de politie waren geïnformeerd via Twitter. M'n broek zak er van af. Waarom niet gewoon ook ouderwetsch via teletekst o.i.d.? "Ja mevrouw, u had het kunnen weten.. twittert u niet dan?"
zaterdag 30 juli 2011 om 07:30
quote:mayhem schreef op 29 juli 2011 @ 22:16:
Ja Feder dat is eigenlijk ook gewoon zo. Heb gewoon vaak moeite met nee zeggen, ook een soort schuldgevoel denk ik. Al lukt het de laatste tijden steeds beter. Heb toen gezegd dat ik zo graag wilde lezen omdat ik dat mezelf inderdaad had beloofd die dag.
Precies, en wat ik ook weleens doe.. Heel flauw, is afspraken afzeggen omdat ik er gewoon geen zin in heb. Twee of drie dagen van te voren, meestal zeg ik dan dat ik ziek begin te worden en dat we het beter kunnen uitstellen. Alleen het vooruitzicht van het niet hebben van een afspraak in het weekend kan al zoveel rust geven.
Ja Feder dat is eigenlijk ook gewoon zo. Heb gewoon vaak moeite met nee zeggen, ook een soort schuldgevoel denk ik. Al lukt het de laatste tijden steeds beter. Heb toen gezegd dat ik zo graag wilde lezen omdat ik dat mezelf inderdaad had beloofd die dag.
Precies, en wat ik ook weleens doe.. Heel flauw, is afspraken afzeggen omdat ik er gewoon geen zin in heb. Twee of drie dagen van te voren, meestal zeg ik dan dat ik ziek begin te worden en dat we het beter kunnen uitstellen. Alleen het vooruitzicht van het niet hebben van een afspraak in het weekend kan al zoveel rust geven.
zaterdag 30 juli 2011 om 08:04
Hier ook een en al herkenning!
Ik kan soms zo verlangen naar rust. Na een lange werkdag alleen eten, boekje lezen, dan relaxed onder de douche en naar bed. En op een vrije dag ben ik het liefst alleen om een beetje bij te tanken. Door collega's wordt dit vaak niet begrepen, maar daar heb ik tegenwoordig schijt aan, haha.
Leuk trouwens om te lezen dat ik niet de enige freak ben
. Dat doet me goed.
Ik kan soms zo verlangen naar rust. Na een lange werkdag alleen eten, boekje lezen, dan relaxed onder de douche en naar bed. En op een vrije dag ben ik het liefst alleen om een beetje bij te tanken. Door collega's wordt dit vaak niet begrepen, maar daar heb ik tegenwoordig schijt aan, haha.
Leuk trouwens om te lezen dat ik niet de enige freak ben
. Dat doet me goed.
zaterdag 30 juli 2011 om 09:53
Wauw, ook bij mij ontzettend veel herkenning hier.
Meen altijd dat ik 'vreemd' ben en wordt vaak ook als zodanig bekeken als ik er voor uit kom graag alleen te zijn.
Maar vanaf nu ga ik proberen me daar dus niks meer van aan te trekken. Ik lees hier dingen waar ik dus never nooit niet voor uit durf(de) te komen en waarbij ik gewoon maar meedeed met de rest
Wat een fijn topic. Vanaf nu durf ik meer mezelf te zijn.
Om nog even terug naar 'vroeger' te gaan (jaren '70)
Er werd dan standaard een verjaardagsfeestje voor mij georganiseerd en ik meende dat ik dat leuk moest vinden (maar voelde het niet zo). Dus zodra de eindtijd (bv 16.00 uur) bereikt was wilde ik ook onmiddelijk iedereen het huis uit hebben. Haha.
Meen altijd dat ik 'vreemd' ben en wordt vaak ook als zodanig bekeken als ik er voor uit kom graag alleen te zijn.
Maar vanaf nu ga ik proberen me daar dus niks meer van aan te trekken. Ik lees hier dingen waar ik dus never nooit niet voor uit durf(de) te komen en waarbij ik gewoon maar meedeed met de rest
Wat een fijn topic. Vanaf nu durf ik meer mezelf te zijn.
Om nog even terug naar 'vroeger' te gaan (jaren '70)
Er werd dan standaard een verjaardagsfeestje voor mij georganiseerd en ik meende dat ik dat leuk moest vinden (maar voelde het niet zo). Dus zodra de eindtijd (bv 16.00 uur) bereikt was wilde ik ook onmiddelijk iedereen het huis uit hebben. Haha.
zaterdag 30 juli 2011 om 09:59
Herken me er ook in.
Destijds toen ik nog getrouwd was vond ik de drie weken zomervakantie die ex thuis was altijd verschrikkelijk, was blij dat hij na 3 weken weer aan de slag ging.
Overigens kan ik mijn kinderen altijd om me heen verdragen, dat vind ik dan weer prima als die er zijn.
Nu woon ik alleen, kinderen studeren dus zijn er vaak in het weekend, en ik geniet echt.
Overdag werken, savonds lekker voor mezelf, wel eens wat afspreken maar zeker niet meer dan 2 avonden achter elkaar.
In het weekend spreek ik ook vaak af met vrienden, maar ook niet de hele dag.
Dit weekend niks afgesproken, en heerlijk, om de tijd aan mezelf te hebben.
Samenwonen zou ik echt nooit meer doen, latten is het hoogst haalbare, en dan ook nog niet iemand die hier elke avond op de bank zit hoor, brrr nee, 1 of 2 keer per week afspreken is voldoende
Destijds toen ik nog getrouwd was vond ik de drie weken zomervakantie die ex thuis was altijd verschrikkelijk, was blij dat hij na 3 weken weer aan de slag ging.
Overigens kan ik mijn kinderen altijd om me heen verdragen, dat vind ik dan weer prima als die er zijn.
Nu woon ik alleen, kinderen studeren dus zijn er vaak in het weekend, en ik geniet echt.
Overdag werken, savonds lekker voor mezelf, wel eens wat afspreken maar zeker niet meer dan 2 avonden achter elkaar.
In het weekend spreek ik ook vaak af met vrienden, maar ook niet de hele dag.
Dit weekend niks afgesproken, en heerlijk, om de tijd aan mezelf te hebben.
Samenwonen zou ik echt nooit meer doen, latten is het hoogst haalbare, en dan ook nog niet iemand die hier elke avond op de bank zit hoor, brrr nee, 1 of 2 keer per week afspreken is voldoende
zaterdag 30 juli 2011 om 10:11
Op zich niet heel verwonderlijk dat er op een forum veel Einzelgängers zijn. Zie ook wat Starshine daar over schrijft.
Personeelsuitjes heb ik nog niet. Wel begin september een excursie als start van het studiejaar. Heb er zo geen zin in. Heb niks met studiegenoten en ze wonen ook nog eens bijna allemaal in het noorden (en ik dus niet), dus ik zie ze anders ook nooit. Een hele dag in een bus met ze... Dat eindigt in tenenkrommende sociaal-wenselijke gesprekken: Waar heb jij je bachelor gedaan dan? En welke vakken ga jij volgen dit jaar?
Zal blij zijn als ik aan het eind van de dag weer, hopelijk alleen, in de trein terug naar huis zit.
Personeelsuitjes heb ik nog niet. Wel begin september een excursie als start van het studiejaar. Heb er zo geen zin in. Heb niks met studiegenoten en ze wonen ook nog eens bijna allemaal in het noorden (en ik dus niet), dus ik zie ze anders ook nooit. Een hele dag in een bus met ze... Dat eindigt in tenenkrommende sociaal-wenselijke gesprekken: Waar heb jij je bachelor gedaan dan? En welke vakken ga jij volgen dit jaar?
Zal blij zijn als ik aan het eind van de dag weer, hopelijk alleen, in de trein terug naar huis zit.
zaterdag 30 juli 2011 om 10:16
Ik herken je verhaal heel erg. Mijn oplossing... ik ben een man tegengekomen die ook zo is en dat werkt heel goed samen. We hebben één zoon en dat is qua drukte te behappen. Zijn vriendjes mogen altijd komen spelen, maar omdat het niet meer dan een paar uurtjes is, vind ik het prima.
Gek genoeg (of juist niet?) is mijn zoon ook graag op zichzelf. Hij vindt hartstikke leuk om bij vrienden te spelen, buiten te spelen of vrienden uit te nodigen. Maar aan het einde van de dag, wanneer de vriendjes weg zijn, gaat hij heerlijk rustig in zijn uppie in zijn kamer spelen.
Gek genoeg (of juist niet?) is mijn zoon ook graag op zichzelf. Hij vindt hartstikke leuk om bij vrienden te spelen, buiten te spelen of vrienden uit te nodigen. Maar aan het einde van de dag, wanneer de vriendjes weg zijn, gaat hij heerlijk rustig in zijn uppie in zijn kamer spelen.
zaterdag 30 juli 2011 om 10:17
quote:lechatnoir schreef op 29 juli 2011 @ 21:55:
[...]
Je vraagt of ik me dan ook alleen voel in de groep: ja, soms wel. Al vanaf kinds af aan eigenlijk. Ik hoor ook niet bij een groep, op de basisschool al niet. Ik zweef overal een beetje tussen, kan me bij veel mensen met een beetje aanpassingsvermogen wel aansluiten tijdelijk. Maar op grote feesten, bruiloften etc. voelt het wel zo. Inmiddels heb ik me er bij neergelegd dat ik niet zo iemand ben van veel mensen.
Onzeker voel ik me ook wel eens. Soms bekruipt het gevoel me dat ik sommige sociale codes niet snap, op het moment dat ik geen echt contact krijg of grappen niet snap. Ik ben nu wel zo ver om me te realiseren dat het geen probleem is, als ik het niet als zodanig ervaar. Ik bedoel, ik had vaak het gevoel sociaal te moeten zijn, van feestjes/grote groepen te moeten houden, 'want dat vindt iedereen toch leuk'. Niet dus, en als ik het zo prima vind is het dus ook geen probleem voor mij.
Ook herkenbaar.
Ik ben vrij goed in het op gang brengen van een gesprek, mensen op hun gemak stellen.
Dat heb ik geleerd door mijn werk, en dat lukt prima.
Maar langere tijd in een groepje praten, mijn interesse verflauwd dan......
En ellenlange verhalen met problemen van mensen die ik amper ken boeien me ook niet, ik hoor het aan voor de beleefdheid, meer niet
Ik hoorde ook eigenlijk nooit ergens bij vroeger, zweefde ook overal tussen in.
Kon het met iedereen wel redelijk vinden dus.
Ons jaarlijkse personeelsuitje vind ik dan weer wel heel leuk, ik kan immers gaan en komen als ik wil?
Maar ook hier organiseren ze op kantoor etentjes en borrels na werktijd. Ik ga nooit mee, heb daar echt geen behoefte aan.
De meesten accepteren dat, maar er is er eentje die dat niet snapt: Ja maar het is echt zo gezellig met zijn allen..
Zij kan zich absoluut niet inleven dat iemand anders daar anders over denkt.
Met mijn ex had ik daar vaak ruzie over, die wierp me altijd voor de voeten dat ik saai en niet gezellig was. Ook iemand die zich niet in een ander kan inleven.
[...]
Je vraagt of ik me dan ook alleen voel in de groep: ja, soms wel. Al vanaf kinds af aan eigenlijk. Ik hoor ook niet bij een groep, op de basisschool al niet. Ik zweef overal een beetje tussen, kan me bij veel mensen met een beetje aanpassingsvermogen wel aansluiten tijdelijk. Maar op grote feesten, bruiloften etc. voelt het wel zo. Inmiddels heb ik me er bij neergelegd dat ik niet zo iemand ben van veel mensen.
Onzeker voel ik me ook wel eens. Soms bekruipt het gevoel me dat ik sommige sociale codes niet snap, op het moment dat ik geen echt contact krijg of grappen niet snap. Ik ben nu wel zo ver om me te realiseren dat het geen probleem is, als ik het niet als zodanig ervaar. Ik bedoel, ik had vaak het gevoel sociaal te moeten zijn, van feestjes/grote groepen te moeten houden, 'want dat vindt iedereen toch leuk'. Niet dus, en als ik het zo prima vind is het dus ook geen probleem voor mij.
Ook herkenbaar.
Ik ben vrij goed in het op gang brengen van een gesprek, mensen op hun gemak stellen.
Dat heb ik geleerd door mijn werk, en dat lukt prima.
Maar langere tijd in een groepje praten, mijn interesse verflauwd dan......
En ellenlange verhalen met problemen van mensen die ik amper ken boeien me ook niet, ik hoor het aan voor de beleefdheid, meer niet
Ik hoorde ook eigenlijk nooit ergens bij vroeger, zweefde ook overal tussen in.
Kon het met iedereen wel redelijk vinden dus.
Ons jaarlijkse personeelsuitje vind ik dan weer wel heel leuk, ik kan immers gaan en komen als ik wil?
Maar ook hier organiseren ze op kantoor etentjes en borrels na werktijd. Ik ga nooit mee, heb daar echt geen behoefte aan.
De meesten accepteren dat, maar er is er eentje die dat niet snapt: Ja maar het is echt zo gezellig met zijn allen..
Zij kan zich absoluut niet inleven dat iemand anders daar anders over denkt.
Met mijn ex had ik daar vaak ruzie over, die wierp me altijd voor de voeten dat ik saai en niet gezellig was. Ook iemand die zich niet in een ander kan inleven.
zaterdag 30 juli 2011 om 10:30
Wat een herkenning! Ik ben blij dat je dit topic hebt geopend!
Ik ben ook graag alleen en ik doe ook graag dingen alleen.
Ik ga graag alleen naar de film, een paar dagen alleen met vakantie of gewoon heerlijk thuis zitten met mijn katten, beetje internetten, lezen, dutje doen, studeren, schoonmaken, filmpje kijken.
Ik kan zó genieten van een avondje alleen op de bank films kijken met een glaasje wijn erbij!
Ik heb weinig vriendinnen ( lees 4 ) en dat vind ik heel fijn want zo hoef ik niet te veel van mijn vrije tijd op te offeren. Met 2 ervan heb ik alleen mailcontact en ik ze 2 keer in het jaar omdat ik niet in Nederland woon. De andere 2 zie ik niet vaak. Ik heb ook niet de behoefte om elk weekend met ze af te spreken. Één keer in de maand afspreken ofzoiets vind ik genoeg.
Personeelsuitjes vind ik ook vreselijk, vooral omdat het bij ons nooit 1 dagje is, nee meteen een heel weekend. Dan ben ik al maanden van te voren nerveus, want dan denk ik steeds. Daar gaat mijn vrije tijd. Het hele weekend met je collega's, vreselijk!
Ik hou er ook niet van om uren aan de telefoon te zitten, want ik ben na een half uur wel uitgepraat als het niet sneller is ha ha.
Relaties gaan bij mij ook nooit goed, want na een tijdje dan gaat het me benauwen en dan maak ik het weer uit.
Wat ik zo jammer vind is dat mensen me zielig vinden of raar dat ik graag alleen dingen doe.
Laat me nu maar gewoon mijn ding doen, denk ik dan. Ik heb niet de behoefte om constant sociale contacten om mij heen te hebben.
Ik ben ook graag alleen en ik doe ook graag dingen alleen.
Ik ga graag alleen naar de film, een paar dagen alleen met vakantie of gewoon heerlijk thuis zitten met mijn katten, beetje internetten, lezen, dutje doen, studeren, schoonmaken, filmpje kijken.
Ik kan zó genieten van een avondje alleen op de bank films kijken met een glaasje wijn erbij!
Ik heb weinig vriendinnen ( lees 4 ) en dat vind ik heel fijn want zo hoef ik niet te veel van mijn vrije tijd op te offeren. Met 2 ervan heb ik alleen mailcontact en ik ze 2 keer in het jaar omdat ik niet in Nederland woon. De andere 2 zie ik niet vaak. Ik heb ook niet de behoefte om elk weekend met ze af te spreken. Één keer in de maand afspreken ofzoiets vind ik genoeg.
Personeelsuitjes vind ik ook vreselijk, vooral omdat het bij ons nooit 1 dagje is, nee meteen een heel weekend. Dan ben ik al maanden van te voren nerveus, want dan denk ik steeds. Daar gaat mijn vrije tijd. Het hele weekend met je collega's, vreselijk!
Ik hou er ook niet van om uren aan de telefoon te zitten, want ik ben na een half uur wel uitgepraat als het niet sneller is ha ha.
Relaties gaan bij mij ook nooit goed, want na een tijdje dan gaat het me benauwen en dan maak ik het weer uit.
Wat ik zo jammer vind is dat mensen me zielig vinden of raar dat ik graag alleen dingen doe.
Laat me nu maar gewoon mijn ding doen, denk ik dan. Ik heb niet de behoefte om constant sociale contacten om mij heen te hebben.
zaterdag 30 juli 2011 om 10:36
Ik vind het bijvoorbeeld best leuk om af en toe iets met collega´s te gaan drinken, maar zolang het maar heel af en toe is en de baas betaald.
Personeeluitjes vind ik verschrikkelijk en ik heb ook besloten om niet meer mee te gaan. Het zijn altijd vreselijke, verplichte weekenden waarbij je weinig slaap krijgt en continue op elkaars lip zit. Ik ben dan ook helemaal niet gezellig en ga vroeg op bed, doe mijn oordoppen in en zorg de volgende dag dat ik weer vroeg uit bed ben, zodat ik in ieder geval in rust kan douchen, etc.
Ik ga ook wel eens alleen op vakantie. Vind het niet erg om alleen te winkelen, ergens iets te eten, etc. Gewoon een boek of tijdschrift mee, heerlijk.
Ik vind het wel leuk om met vriendinnen af te spreken en een dagje weg vind ik ook helemaal niet erg, maar het moet niet ieder weekend zijn. Ik wil gewoon ook een relax dag.
Personeeluitjes vind ik verschrikkelijk en ik heb ook besloten om niet meer mee te gaan. Het zijn altijd vreselijke, verplichte weekenden waarbij je weinig slaap krijgt en continue op elkaars lip zit. Ik ben dan ook helemaal niet gezellig en ga vroeg op bed, doe mijn oordoppen in en zorg de volgende dag dat ik weer vroeg uit bed ben, zodat ik in ieder geval in rust kan douchen, etc.
Ik ga ook wel eens alleen op vakantie. Vind het niet erg om alleen te winkelen, ergens iets te eten, etc. Gewoon een boek of tijdschrift mee, heerlijk.
Ik vind het wel leuk om met vriendinnen af te spreken en een dagje weg vind ik ook helemaal niet erg, maar het moet niet ieder weekend zijn. Ik wil gewoon ook een relax dag.
zaterdag 30 juli 2011 om 10:41
Ook maar even ingelogd voor dit topic!
Feest van herkenning! Goed om te weten dat ik niet de enige ben!
Mijn vriend is heel sociaal en gaat graag op visite. Ik zit liever thuis een beetje "mijn ding" te doen. (hou ook van gordijnen dicht, vriend noemt het bunker) De woorden saai, ongezellig en kluizenaar heb ik dan ook wel eens gehoord... Nu kan hij zich tegenwoordig beter in mij inleven. Ik moet ook zeggen dat toen wij elkaar leerden kennen ik veel meer een feestbeest was. Nu twee kids verder en een drukke baan rijker hou ik gewoon van de rust.
Soms word ik er wel eens onzeker van omdat je op de sociale netwerken altijd ziet dat iedereen het zo gezellig en druk heeft.
Ik heb gewoon niet zo'n bruisend sociaal leven....
Feest van herkenning! Goed om te weten dat ik niet de enige ben!
Mijn vriend is heel sociaal en gaat graag op visite. Ik zit liever thuis een beetje "mijn ding" te doen. (hou ook van gordijnen dicht, vriend noemt het bunker) De woorden saai, ongezellig en kluizenaar heb ik dan ook wel eens gehoord... Nu kan hij zich tegenwoordig beter in mij inleven. Ik moet ook zeggen dat toen wij elkaar leerden kennen ik veel meer een feestbeest was. Nu twee kids verder en een drukke baan rijker hou ik gewoon van de rust.
Soms word ik er wel eens onzeker van omdat je op de sociale netwerken altijd ziet dat iedereen het zo gezellig en druk heeft.
Ik heb gewoon niet zo'n bruisend sociaal leven....
zaterdag 30 juli 2011 om 10:45
quote:feder schreef op 30 juli 2011 @ 07:30:
[...]
Precies, en wat ik ook weleens doe.. Heel flauw, is afspraken afzeggen omdat ik er gewoon geen zin in heb. Twee of drie dagen van te voren, meestal zeg ik dan dat ik ziek begin te worden en dat we het beter kunnen uitstellen. Alleen het vooruitzicht van het niet hebben van een afspraak in het weekend kan al zoveel rust geven.Ook heel herkenbaar!
[...]
Precies, en wat ik ook weleens doe.. Heel flauw, is afspraken afzeggen omdat ik er gewoon geen zin in heb. Twee of drie dagen van te voren, meestal zeg ik dan dat ik ziek begin te worden en dat we het beter kunnen uitstellen. Alleen het vooruitzicht van het niet hebben van een afspraak in het weekend kan al zoveel rust geven.Ook heel herkenbaar!
zaterdag 30 juli 2011 om 10:52
Ik merk bij mezelf dat ik wel meer behoefte heb aan contact met gelijkgestemden. Ik heb één vriendin die hetzelfde in elkaar zit en met haar spreek ik ook het vaakst af. Misschien helpt het dat je van elkaar weet dat er geen spetterend gesprek/afspraak verwacht, dus dat je jezelf kan zijn bij elkaar. En dat we soms gewoon ook korte dates hebben, even één kopje thee en that's it.
Wat ik verder grappig vind om te lezen hier is de hoeveelheid katten die voorbij komt. Ben zelf ook van de katten, heb er alleen nog geen omdat ik er geen ruimte voor heb in mijn studentenwoning van 30m2.
Verder ben ik ook erg gevoelig voor prikkels. Die komen bij mij hard binnen en maken veel indruk, waardoor ik dus ook sneller overvoerd raak en rust nodig heb. Ik werk er nu aan om wat minder ontvankelijk voor prikkels te worden.
Wat ik verder grappig vind om te lezen hier is de hoeveelheid katten die voorbij komt
. Ben zelf ook van de katten, heb er alleen nog geen omdat ik er geen ruimte voor heb in mijn studentenwoning van 30m2. Verder ben ik ook erg gevoelig voor prikkels. Die komen bij mij hard binnen en maken veel indruk, waardoor ik dus ook sneller overvoerd raak en rust nodig heb. Ik werk er nu aan om wat minder ontvankelijk voor prikkels te worden.
zaterdag 30 juli 2011 om 10:58
Herken mijzelf hier ook in. Ik heb leuke vrienden maar ik moet er niet aan denken om elke avond en elk weekend volgepland te hebben met allerlei sociale dingen en ik vind het leuk om dingen te doen maar na een x aantal uur dan vind ik het mooi geweest.
Bij mijn baan idem dito, leuke collega's waar ik goed mee op kan schieten, vaak praatje hier en daar maar ik heb in de lunchpauze vaak zin om even iets alleen te doen maar dat kan niet altijd in zoverre ik ga wel aantal keer in de week met collega's naar buiten omdat ik mezelf niet wil afzonderen maar dat verplichte praten vind ik vaak vermoeiend. Ben al vaak een luisterend oor voor mensen en doe ik zelf en vind ik ook niet erg maar ik ga vaak met een suizend hoofd naar huis en heb dan op zulke dagen als het echt druk en chaotisch is ook vaak geen zin om 's avonds nog iemand te gaan bellen om af te spreken.
Vind mijzelf soms wel een beetje onsociaal ook al ben ik dat niet voor mijn gevoel, ben iemand die waarde hecht aan tijd voor mijzelf en misschien wel meer tijd nodig heb dan anderen om weer op te laden.
Bij mijn baan idem dito, leuke collega's waar ik goed mee op kan schieten, vaak praatje hier en daar maar ik heb in de lunchpauze vaak zin om even iets alleen te doen maar dat kan niet altijd in zoverre ik ga wel aantal keer in de week met collega's naar buiten omdat ik mezelf niet wil afzonderen maar dat verplichte praten vind ik vaak vermoeiend. Ben al vaak een luisterend oor voor mensen en doe ik zelf en vind ik ook niet erg maar ik ga vaak met een suizend hoofd naar huis en heb dan op zulke dagen als het echt druk en chaotisch is ook vaak geen zin om 's avonds nog iemand te gaan bellen om af te spreken.
Vind mijzelf soms wel een beetje onsociaal ook al ben ik dat niet voor mijn gevoel, ben iemand die waarde hecht aan tijd voor mijzelf en misschien wel meer tijd nodig heb dan anderen om weer op te laden.
zaterdag 30 juli 2011 om 11:00
zaterdag 30 juli 2011 om 11:24
quote:feder schreef op 30 juli 2011 @ 07:30:
[...]
Precies, en wat ik ook weleens doe.. Heel flauw, is afspraken afzeggen omdat ik er gewoon geen zin in heb. Twee of drie dagen van te voren, meestal zeg ik dan dat ik ziek begin te worden en dat we het beter kunnen uitstellen. Alleen het vooruitzicht van het niet hebben van een afspraak in het weekend kan al zoveel rust geven.
Vroerger zei ook afspraken af, omdat ik gewoon zo geen zin meer had. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar ik kan er enorm tegenop zien om af te spreken. Vaak genoeg heb ik afgezegd. Als ik tegenwoordig wat afspreek (wat weinig voorkomt), dan plan ik mijn afspraak niet te ver van te voren in.
Ik ben echt gelukkig met hoe ik ben, maar ik stuit vaak op onbegrip. Als iets in andermans oren apart klinkt, dan moet je zoveel uitleggen en jezelf maar verdedigen en ongevraagd advies aanhoren. Sommige mensen doen echt alsof je geestelijk wat mankeert, erg jammer. Ik ben saai genoemd en "oma". Ik vind het belangrijk om in mijn waarde gelaten te worden en helaas gebeurt dat niet altijd. Nogmaals, ik ben heel blij met dit topic!
[...]
Precies, en wat ik ook weleens doe.. Heel flauw, is afspraken afzeggen omdat ik er gewoon geen zin in heb. Twee of drie dagen van te voren, meestal zeg ik dan dat ik ziek begin te worden en dat we het beter kunnen uitstellen. Alleen het vooruitzicht van het niet hebben van een afspraak in het weekend kan al zoveel rust geven.
Vroerger zei ook afspraken af, omdat ik gewoon zo geen zin meer had. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar ik kan er enorm tegenop zien om af te spreken. Vaak genoeg heb ik afgezegd. Als ik tegenwoordig wat afspreek (wat weinig voorkomt), dan plan ik mijn afspraak niet te ver van te voren in.
Ik ben echt gelukkig met hoe ik ben, maar ik stuit vaak op onbegrip. Als iets in andermans oren apart klinkt, dan moet je zoveel uitleggen en jezelf maar verdedigen en ongevraagd advies aanhoren. Sommige mensen doen echt alsof je geestelijk wat mankeert, erg jammer. Ik ben saai genoemd en "oma". Ik vind het belangrijk om in mijn waarde gelaten te worden en helaas gebeurt dat niet altijd. Nogmaals, ik ben heel blij met dit topic!
zaterdag 30 juli 2011 om 11:27
Hier reactie van een mannelijke einzelganger.
Vind het heerlijk om alleen te zijn en heb m'n leven tegenwoordig ook zodanig ingericht dat dat wel altijd zo zal blijven.Ben na veel vallen en opstaan tot de ontdekking gekomen dat dat gewoon het beste bij me past.Ik voel me dan het gelukkigst.En ook belangrijk,ik functioneer dan ook het best .Kan me veel beter concentreren,ben mentaal/fysiek fitter als ik me regelmatig op mezelf kan terugtrekken.
Ik kan me overigens prima in groepen redden.Maar zoek dan wel vaak binnen de groep de 1-op-1 kontakten op.Belangrijk is ook dat het vooral doe-groepen zijn,bv sport.Urenlang kletsen om het kletsen/vergaderen trek ik niet.Dan ben ik weg.
Binnen relaties was het een enkele keer wel eens lastig.Maar ik heb vaak vriendinnen gehad (intuitief gekozen?) die een soortgelijk karakter hadden.En dat werkte meestal prima.
Grappig dat hier ergens ook Facebook genoemd werd.Ik vind het zelfs daar fijn het aantal 'vrienden' beperkt te houden.En dan wel met hen regelmatig even contact te hebben.Moet er niet aan denken 100 vrienden daar te hebben....christusmeziele wat moet je d'r mee
Vind het heerlijk om alleen te zijn en heb m'n leven tegenwoordig ook zodanig ingericht dat dat wel altijd zo zal blijven.Ben na veel vallen en opstaan tot de ontdekking gekomen dat dat gewoon het beste bij me past.Ik voel me dan het gelukkigst.En ook belangrijk,ik functioneer dan ook het best .Kan me veel beter concentreren,ben mentaal/fysiek fitter als ik me regelmatig op mezelf kan terugtrekken.
Ik kan me overigens prima in groepen redden.Maar zoek dan wel vaak binnen de groep de 1-op-1 kontakten op.Belangrijk is ook dat het vooral doe-groepen zijn,bv sport.Urenlang kletsen om het kletsen/vergaderen trek ik niet.Dan ben ik weg.
Binnen relaties was het een enkele keer wel eens lastig.Maar ik heb vaak vriendinnen gehad (intuitief gekozen?) die een soortgelijk karakter hadden.En dat werkte meestal prima.
Grappig dat hier ergens ook Facebook genoemd werd.Ik vind het zelfs daar fijn het aantal 'vrienden' beperkt te houden.En dan wel met hen regelmatig even contact te hebben.Moet er niet aan denken 100 vrienden daar te hebben....christusmeziele wat moet je d'r mee
Hey Lord,don't ask me questions
zaterdag 30 juli 2011 om 11:34
Ik ben een soort einzelganger, al was ik het vroeger veel meer. Toen was ik echt een kluizenaartje. Nu vind ik het steeds leuker om nieuwe mensen te ontmoeten en heb ik wat meer behoefte aan mensen om me heen. Al hou ik ook nog steeds van alleen zijn hoor.
Als klein kind was ik altijd alleen, ik had maar 1 vriendinnetje op school en leefde in mijn eigen wereldje. Nu heb ik eigenlijk geen vriendinnen, maar wel een paar mannelijke vrienden, ik heb ervaren dat die trouwer zijn en dat ik daar meer aan heb dan aan vriendinnen.
Maar deze einzelganger is goed in groepen, ook met onbekende mensen, ik red me prima, ik maak veel grapjes en hou ervan om aandacht te krijgen. Maar na een tijdje begint zo'n groep me te vervelen en word ik er moe van.
Een druk sociaal leven heb ik niet en daar heb ik ook totaal geen behoefte aan, ik vind mijn leven prima zoals het is.
Ik doe mijn eigen ding, ik ben vrij om te gaan en staan waar ik wil en ik ga in augustus weer lekker alleen op vakantie. Heerlijk vind ik dat.
Als klein kind was ik altijd alleen, ik had maar 1 vriendinnetje op school en leefde in mijn eigen wereldje. Nu heb ik eigenlijk geen vriendinnen, maar wel een paar mannelijke vrienden, ik heb ervaren dat die trouwer zijn en dat ik daar meer aan heb dan aan vriendinnen.
Maar deze einzelganger is goed in groepen, ook met onbekende mensen, ik red me prima, ik maak veel grapjes en hou ervan om aandacht te krijgen. Maar na een tijdje begint zo'n groep me te vervelen en word ik er moe van.
Een druk sociaal leven heb ik niet en daar heb ik ook totaal geen behoefte aan, ik vind mijn leven prima zoals het is.
Ik doe mijn eigen ding, ik ben vrij om te gaan en staan waar ik wil en ik ga in augustus weer lekker alleen op vakantie. Heerlijk vind ik dat.
zaterdag 30 juli 2011 om 12:15
Ik heb ook totaal geen behoefte meer om ouderwets te gaan stappen. Komt waarschijnlijk omdat ik ook een dagje ouder word. Uitgaan is voor mij: uit eten en dan wat drinken maar niet meer rondhangen in disco's of kroegen tot laat.. trek ik ook niet meer.
Ik ben niet high sensitive maar ik heb daar wel trekjes van.. zoals slecht tegen lawaai/herrie kunnen, daar raak ik geïrriteerd van. Ik heb ook zelden mijn radio aan, heerlijk de stilte . Drukte in het verkeer, daar kan ik slecht tegen. Drukte in de supermarkt trek ik niet , daarom ga ik ook lekker vroeg boodschappen doen altijd. Maar ik kan wel tegen drukte van mensen op bv een feest of op straat ofzo, raar is dat...
Hoe dan ook, ik wil rust en regelmaat om me heen. Dan functioneer ik gewoon het beste. Wat iemand al eerder schreef, na het werk lekker je huispak aan, koken op je gemak, tv kijken, boekje lezen. Heerlijk... En samenwonen, tja ik denk niet dat dat erin zit...latten zou voor mij het meest haalbare zijn..
Ik ben niet high sensitive maar ik heb daar wel trekjes van.. zoals slecht tegen lawaai/herrie kunnen, daar raak ik geïrriteerd van. Ik heb ook zelden mijn radio aan, heerlijk de stilte . Drukte in het verkeer, daar kan ik slecht tegen. Drukte in de supermarkt trek ik niet , daarom ga ik ook lekker vroeg boodschappen doen altijd. Maar ik kan wel tegen drukte van mensen op bv een feest of op straat ofzo, raar is dat...
Hoe dan ook, ik wil rust en regelmaat om me heen. Dan functioneer ik gewoon het beste. Wat iemand al eerder schreef, na het werk lekker je huispak aan, koken op je gemak, tv kijken, boekje lezen. Heerlijk... En samenwonen, tja ik denk niet dat dat erin zit...latten zou voor mij het meest haalbare zijn..
zaterdag 30 juli 2011 om 12:25
zaterdag 30 juli 2011 om 12:27
Heel erg herkenbaar dit. Ik ben ook graag alleen. Ik ben wel getrouwd en heb kinderen. Mijn man is niet de hele week thuis ivm zijn werk. Veel mensen begrijpen niet dat ik het niet erg vind dat hij zo weinig thuis is. De dagen dat hij er wel is gaan wel goed hoor, maar als hij weer naar zijn werk gaat vind ik het heerlijk dat ik 's avond weer alleen zit en mijn eigen ding kan doen.