Relaties
alle pijlers
En wat nu..
zaterdag 30 juli 2011 om 14:48
Ik ben nu op een punt in mijn leven gekomen dat ik over van alles ga twijfelen.
Is mijn baan wel wat ik wil, wil ik geen studie erbij gaan doen, blijven we hier wonen of zelfs, blijven we wel bij elkaar?
Mijn man en ik zijn nu 10 jaar bij elkaar waarvan een aantal getrouwd. Jonge kindjes, huisje boompje beestje,
helaas ook een enorme schuld, wat het leven niet makkelijker maakt.
De relatie ook niet. Mijn man heeft ernstige psychische problemen waarvoor hij een intensieve therapie 'behoort' te volgen. Maar door financieen kan dit niet.
Zijn houding heeft een enorme impact op ons gezin. De zorg voor het huis, boodschappen, kinderen, financieen komt allemaal op mij neer. Hij werkt en komt thuis, gaat even met de kinderen spelen en relaxen. Thats it.
we gaan niet weg, nooit. Dus doe ik dat alleen met de kinderen. Naar het zwembad, de speeltuin enz. Hij weet niet eens waar de kinderen in de klas zitten en wie hun leraar-lerares is...
Dit doet mij zoveel pijn. Iedere keer als ik het toch vraag, stelt hij me weer teleur. En dat weet hij, maar hij veranderd er niets aan..
Ik weet het niet meer. Voel me zo ontzettend alleen...
\Herkent iemand dit?
Is mijn baan wel wat ik wil, wil ik geen studie erbij gaan doen, blijven we hier wonen of zelfs, blijven we wel bij elkaar?
Mijn man en ik zijn nu 10 jaar bij elkaar waarvan een aantal getrouwd. Jonge kindjes, huisje boompje beestje,
helaas ook een enorme schuld, wat het leven niet makkelijker maakt.
De relatie ook niet. Mijn man heeft ernstige psychische problemen waarvoor hij een intensieve therapie 'behoort' te volgen. Maar door financieen kan dit niet.
Zijn houding heeft een enorme impact op ons gezin. De zorg voor het huis, boodschappen, kinderen, financieen komt allemaal op mij neer. Hij werkt en komt thuis, gaat even met de kinderen spelen en relaxen. Thats it.
we gaan niet weg, nooit. Dus doe ik dat alleen met de kinderen. Naar het zwembad, de speeltuin enz. Hij weet niet eens waar de kinderen in de klas zitten en wie hun leraar-lerares is...
Dit doet mij zoveel pijn. Iedere keer als ik het toch vraag, stelt hij me weer teleur. En dat weet hij, maar hij veranderd er niets aan..
Ik weet het niet meer. Voel me zo ontzettend alleen...
\Herkent iemand dit?
maandag 1 augustus 2011 om 15:44
Oke, het is duidelijk dat jouw man op dit moment niks kan bijdragen aan het gezin, zowel financieel als emotioneel. Hij is daarvoor gewoon te ziek zeg maar. Jullie zijn in een impasse beland en als dit zo doorgaat ga jij er zelf ook onderdoor en dan zijn de problemen helemaal niet meer te overzien. Als hij consequent blijft weigeren om adequate hulp te zoeken, dan zou ik hem voor het blok zetten. Of hij zoekt hulp of je zet de scheiding in gang.
Het lijkt erop dat een opname op dit moment het beste zou zijn (tenminste, dat concludeer ik uit jouw verhaal). Dat zou voor jullie ook wat rust brengen. Praat verder eens met een sociaal raadsman/ vrouw van de Maatschappelijke Dienst in jullie woonplaats over de financiele situatie om te kijken wat daaraan te doen is.
Het lijkt erop dat een opname op dit moment het beste zou zijn (tenminste, dat concludeer ik uit jouw verhaal). Dat zou voor jullie ook wat rust brengen. Praat verder eens met een sociaal raadsman/ vrouw van de Maatschappelijke Dienst in jullie woonplaats over de financiele situatie om te kijken wat daaraan te doen is.
maandag 1 augustus 2011 om 15:47
maandag 1 augustus 2011 om 15:54
zit in een soortegelijke situatie , ik en mijn man hebben beiden ptss , mijn man heeft er impulsdoorbraken bij, hij heeft in therapie gezeten maar is daarmee gestopt omdat het niet samen ging met zijn werk.
nu zegt hij dat hij het zelf wel kan , maar die loze beloftes trek ik dus niet meer , hij is in de veronderstelling dat hij het zelf wel kan want ik kon het ook zelf , maar ik ben hem niet natuurlijk, en ik heb vroeger ook veel therapie gehad (niet dat dat nou heeft geholpen) EMDR heb ik 2 sessies gehad maar dat liep uit op helemaal niks , ik was daar volgens de psych al te ver voor met verwerken.
ik ben ook bang dat ons huwelijk strand , ik hou ontzettend veel van hem en ik zie hem ook worstelen maar ik ben de loze beloftes en terugkerende impulsdoorbraken beu , ook omdat onze dochter ertussen zit.
ben zelf opgegroeid met een schizofrene moeder, mijn vader had mij daar weg moeten halen uit haar omgeving ook daar heb ik een klap van gehad , nu nog steeds heb ik er een tik aan over gehouden.
nu zegt hij dat hij het zelf wel kan , maar die loze beloftes trek ik dus niet meer , hij is in de veronderstelling dat hij het zelf wel kan want ik kon het ook zelf , maar ik ben hem niet natuurlijk, en ik heb vroeger ook veel therapie gehad (niet dat dat nou heeft geholpen) EMDR heb ik 2 sessies gehad maar dat liep uit op helemaal niks , ik was daar volgens de psych al te ver voor met verwerken.
ik ben ook bang dat ons huwelijk strand , ik hou ontzettend veel van hem en ik zie hem ook worstelen maar ik ben de loze beloftes en terugkerende impulsdoorbraken beu , ook omdat onze dochter ertussen zit.
ben zelf opgegroeid met een schizofrene moeder, mijn vader had mij daar weg moeten halen uit haar omgeving ook daar heb ik een klap van gehad , nu nog steeds heb ik er een tik aan over gehouden.
maandag 1 augustus 2011 om 16:27
roosdezoveelste, wat is het moeilijk he? Lijkt me bij jullie nog een tikkeltje zwaarder omdat jij zelf ook die diagnose hebt gekregen.
Mijn man heeft het overgehouden aan zijn diensttijd. De welbekende veroorzaker.
Ik probeer idd in deze woning te blijven, en als dat niet mogelijk is, ik sta al een jaar of 5 ingeschreven bij de woningbouw.
ik ga hem idd voor het blok zetten. Hij weigert zelfs een dagje vrij te nemen zodat we deze vakantie 1 dag iets leuks als gezin samen kunnen doen. Hij weigert gewoon om mee naar buiten te gaan met ons. Het is idd een impasse waar ik in zit. Er moet nu iets gebeuren.
Hem is geadviseerd om zich op te laten nemen idd, maar dat kan dus financieel gezien niet. Hij kan niet zo lang (onbetaald) verlof krijgen van het werk. En ik breng te weinig binnen om alles draaiende te houden.
Wat een bende zeg.
Mijn man heeft het overgehouden aan zijn diensttijd. De welbekende veroorzaker.
Ik probeer idd in deze woning te blijven, en als dat niet mogelijk is, ik sta al een jaar of 5 ingeschreven bij de woningbouw.
ik ga hem idd voor het blok zetten. Hij weigert zelfs een dagje vrij te nemen zodat we deze vakantie 1 dag iets leuks als gezin samen kunnen doen. Hij weigert gewoon om mee naar buiten te gaan met ons. Het is idd een impasse waar ik in zit. Er moet nu iets gebeuren.
Hem is geadviseerd om zich op te laten nemen idd, maar dat kan dus financieel gezien niet. Hij kan niet zo lang (onbetaald) verlof krijgen van het werk. En ik breng te weinig binnen om alles draaiende te houden.
Wat een bende zeg.
maandag 1 augustus 2011 om 17:13
vervelende rotsituatie zeg ,
daar zit wel een verschil , mijn man doet bijna alles voor onze dochter (ik zeg bijna alles omdat dochter eens in het ziekenhuis lag met 3 mnd , mijn man nieteens had gevraagd of hij naar haar toe mocht, chef heeft hem nadat hij mij was tegengekomen naar zhuis gestuurd)
maar als het zo blijf gaan als nu ben ik snel weg hier, ik denk dat ik me net zo machteloos en alleen voel als jij , jij waarschijnlijk nog meer omdat je echt alles zelf doet, mijn man zorgt met alle liefde voor zn dochter , of doet jouw man dat ook?
daar zit wel een verschil , mijn man doet bijna alles voor onze dochter (ik zeg bijna alles omdat dochter eens in het ziekenhuis lag met 3 mnd , mijn man nieteens had gevraagd of hij naar haar toe mocht, chef heeft hem nadat hij mij was tegengekomen naar zhuis gestuurd)
maar als het zo blijf gaan als nu ben ik snel weg hier, ik denk dat ik me net zo machteloos en alleen voel als jij , jij waarschijnlijk nog meer omdat je echt alles zelf doet, mijn man zorgt met alle liefde voor zn dochter , of doet jouw man dat ook?
maandag 1 augustus 2011 om 17:16
@elffs
Als je ziek bent, dan hoef je geen verlof op te nemen (al dan niet betaald) maar dan meld je je ziek. En dan dient de werkgever gewoon het salaris door te betalen zoals afgesproken is in de arbeidsovereenkomst of CAO. Mocht je partner een tijdelijk contract hebben, dan heeft hij recht op een ziektewetuitkering als hij nog ziek is op het moment dat zijn contract afloopt.
Als je ziek bent, dan hoef je geen verlof op te nemen (al dan niet betaald) maar dan meld je je ziek. En dan dient de werkgever gewoon het salaris door te betalen zoals afgesproken is in de arbeidsovereenkomst of CAO. Mocht je partner een tijdelijk contract hebben, dan heeft hij recht op een ziektewetuitkering als hij nog ziek is op het moment dat zijn contract afloopt.
