Relaties
alle pijlers
En wat nu..
zaterdag 30 juli 2011 om 14:48
Ik ben nu op een punt in mijn leven gekomen dat ik over van alles ga twijfelen.
Is mijn baan wel wat ik wil, wil ik geen studie erbij gaan doen, blijven we hier wonen of zelfs, blijven we wel bij elkaar?
Mijn man en ik zijn nu 10 jaar bij elkaar waarvan een aantal getrouwd. Jonge kindjes, huisje boompje beestje,
helaas ook een enorme schuld, wat het leven niet makkelijker maakt.
De relatie ook niet. Mijn man heeft ernstige psychische problemen waarvoor hij een intensieve therapie 'behoort' te volgen. Maar door financieen kan dit niet.
Zijn houding heeft een enorme impact op ons gezin. De zorg voor het huis, boodschappen, kinderen, financieen komt allemaal op mij neer. Hij werkt en komt thuis, gaat even met de kinderen spelen en relaxen. Thats it.
we gaan niet weg, nooit. Dus doe ik dat alleen met de kinderen. Naar het zwembad, de speeltuin enz. Hij weet niet eens waar de kinderen in de klas zitten en wie hun leraar-lerares is...
Dit doet mij zoveel pijn. Iedere keer als ik het toch vraag, stelt hij me weer teleur. En dat weet hij, maar hij veranderd er niets aan..
Ik weet het niet meer. Voel me zo ontzettend alleen...
\Herkent iemand dit?
Is mijn baan wel wat ik wil, wil ik geen studie erbij gaan doen, blijven we hier wonen of zelfs, blijven we wel bij elkaar?
Mijn man en ik zijn nu 10 jaar bij elkaar waarvan een aantal getrouwd. Jonge kindjes, huisje boompje beestje,
helaas ook een enorme schuld, wat het leven niet makkelijker maakt.
De relatie ook niet. Mijn man heeft ernstige psychische problemen waarvoor hij een intensieve therapie 'behoort' te volgen. Maar door financieen kan dit niet.
Zijn houding heeft een enorme impact op ons gezin. De zorg voor het huis, boodschappen, kinderen, financieen komt allemaal op mij neer. Hij werkt en komt thuis, gaat even met de kinderen spelen en relaxen. Thats it.
we gaan niet weg, nooit. Dus doe ik dat alleen met de kinderen. Naar het zwembad, de speeltuin enz. Hij weet niet eens waar de kinderen in de klas zitten en wie hun leraar-lerares is...
Dit doet mij zoveel pijn. Iedere keer als ik het toch vraag, stelt hij me weer teleur. En dat weet hij, maar hij veranderd er niets aan..
Ik weet het niet meer. Voel me zo ontzettend alleen...
\Herkent iemand dit?
zaterdag 30 juli 2011 om 14:59
Zijn behandelaar wil hem niet verder behandelen als hij niet zijn advies opvolgt.. En hij heeft het nodig.
de bom is hier een 2 maanden terug gebarsten, ik heb hem gezegd dat hij kon gaan. Ik kan nergens terecht met de kidneren, hij heeft genoeg plek waar hij evt heen kan. Al is het maar om de rust hier terug te krijgen.
de bom is hier een 2 maanden terug gebarsten, ik heb hem gezegd dat hij kon gaan. Ik kan nergens terecht met de kidneren, hij heeft genoeg plek waar hij evt heen kan. Al is het maar om de rust hier terug te krijgen.
zaterdag 30 juli 2011 om 15:01
Mijn man heeft ernstige psychische problemen waarvoor hij een intensieve therapie 'behoort' te volgen. Maar door financieen kan dit niet.
Zijn houding heeft een enorme impact op ons gezin. De zorg voor het huis, boodschappen, kinderen, financieen komt allemaal op mij neer. Hij werkt en komt thuis, gaat even met de kinderen spelen en relaxen. Thats it.
we gaan niet weg, nooit. Dus doe ik dat alleen met de kinderen. Naar het zwembad, de speeltuin enz. Hij weet niet eens waar de kinderen in de klas zitten en wie hun leraar-lerares is...
Dit doet mij zoveel pijn. Iedere keer als ik het toch vraag, stelt hij me weer teleur. En dat weet hij, maar hij veranderd er niets aan..
Hij heeft ernstige psychische problemen, er is geen geld voor de behandeling en dan neem je hem kwalijk dat hij weinig kan doen en dat als je hem dingen vraagt hij je teleurstelt?
Zijn houding heeft een enorme impact op ons gezin. De zorg voor het huis, boodschappen, kinderen, financieen komt allemaal op mij neer. Hij werkt en komt thuis, gaat even met de kinderen spelen en relaxen. Thats it.
we gaan niet weg, nooit. Dus doe ik dat alleen met de kinderen. Naar het zwembad, de speeltuin enz. Hij weet niet eens waar de kinderen in de klas zitten en wie hun leraar-lerares is...
Dit doet mij zoveel pijn. Iedere keer als ik het toch vraag, stelt hij me weer teleur. En dat weet hij, maar hij veranderd er niets aan..
Hij heeft ernstige psychische problemen, er is geen geld voor de behandeling en dan neem je hem kwalijk dat hij weinig kan doen en dat als je hem dingen vraagt hij je teleurstelt?
zaterdag 30 juli 2011 om 15:02
zaterdag 30 juli 2011 om 15:10
Ik kan me voorstellen dat het een keer ophoudt. Ik kan me voorstellen dat je een ander leven had gewild. Ik kan me voorstellen dat je van alles baalt.
Soms is het nou eenmaal niet anders. Je hebt wel een bepaalde verantwoording: kinderen en een schuld.
Ik vraag me wel af of je man een diagnose heeft, is er iets concreets aan de hand. Soms geeft dit wel handvatten.
Probeer je hem te betrekken in het leven van je kinderen? Werk je zelf ook? Veel vragen roept deze post op.
Soms is het nou eenmaal niet anders. Je hebt wel een bepaalde verantwoording: kinderen en een schuld.
Ik vraag me wel af of je man een diagnose heeft, is er iets concreets aan de hand. Soms geeft dit wel handvatten.
Probeer je hem te betrekken in het leven van je kinderen? Werk je zelf ook? Veel vragen roept deze post op.
zaterdag 30 juli 2011 om 15:12
Geen herkenning, maar het lijkt me verdomd eenzaam om zo te moeten leven. Is er geen familie/vrienden op wie je kunt terugvallen? Of desnoods een maatschappelijkwerker/werkster die je wellicht wat kan helpen met het een en ander.
En dat hij zo is zoals hij is, komt dat niet ook omdat hij zich niet kan laten behandelen? Het zal voor hem toch ook niet makkelijk zijn om zo in de knoop te zitten met zichzelf.
En dat hij zo is zoals hij is, komt dat niet ook omdat hij zich niet kan laten behandelen? Het zal voor hem toch ook niet makkelijk zijn om zo in de knoop te zitten met zichzelf.
zaterdag 30 juli 2011 om 15:18
Schulden komen voort door verkoop huis met verlies.
ik werk voor zover de gezondheid van 1 vd kinderen dat toelaat, dwz dat zodra mijn man thuis is,. ik werk.
Hij heeft al een aantal jaar deze problematiek wat zich uit in waanideeen, paranoide, achtervolgingswaanzin. Dit is de ene keer erger dan de andere keer.
ik betrek hem absoluut in het leven van de kinderen en mij. Ik vertel hem alles en de kinderen ook.
Het toppunt was voor mij een ziekenhuisopname van 1 vd kindjes en ik heb daar 24-7 in mijn eentje gezeten, 4 dagen lang. Hij heeft me niet afgelost, het niet eens voorgesteld. Is niet op bezoek gekomen oid. Dat heeft me erg veel pijn gedaan.
En ik vind het kwetsend om te lezen dat er zo laconiek op mijn OP wordt geageerd, oa over de vraag schulden en kinderen.
Vraag of lees even verder, je kunt pas een goed oordeel vellen als je het verhaal kent.
ik werk voor zover de gezondheid van 1 vd kinderen dat toelaat, dwz dat zodra mijn man thuis is,. ik werk.
Hij heeft al een aantal jaar deze problematiek wat zich uit in waanideeen, paranoide, achtervolgingswaanzin. Dit is de ene keer erger dan de andere keer.
ik betrek hem absoluut in het leven van de kinderen en mij. Ik vertel hem alles en de kinderen ook.
Het toppunt was voor mij een ziekenhuisopname van 1 vd kindjes en ik heb daar 24-7 in mijn eentje gezeten, 4 dagen lang. Hij heeft me niet afgelost, het niet eens voorgesteld. Is niet op bezoek gekomen oid. Dat heeft me erg veel pijn gedaan.
En ik vind het kwetsend om te lezen dat er zo laconiek op mijn OP wordt geageerd, oa over de vraag schulden en kinderen.
Vraag of lees even verder, je kunt pas een goed oordeel vellen als je het verhaal kent.
zaterdag 30 juli 2011 om 15:24
zaterdag 30 juli 2011 om 15:29
quote:elffs3 schreef op 30 juli 2011 @ 15:22:
Hij doet ook geen moeite om ergens in behandeling te gaan. Hij heeft dat gedaan, er is een intensief behandelplan voorgesteld en hij is na een aantal keer gewoon niet meer geweest. Punt. Dat was het. Dan vind ik dat moeilijk te verkroppen.
Dus jij hebt dagelijks last van zijn onwil om behandeld te worden. vind jij het verstandig dat hij niet kiest om beter te worden? Dat hij dat niet kiest, ondanks jou en de kinderen?
Ik vind dat je zoiets niet zomaar kan accepteren van je partner. Het is immers een partnerschap, waarin je steun aan elkaar behoort te hebben... en het lijkt me dat hij daar niet aan kan voldoen.
Ga eens voor jezelf praten met een maatschappelijk werker. Waarschijnlijk zijn er best dingen te regelen, maar je man klinkt niet gemotiveerd voor behandeling. Wat past bij zijn vermoedelijke ziektebeeld.. maar zo doorgaan lijkt me slopend voor jezelf en je kinderen.
Hij doet ook geen moeite om ergens in behandeling te gaan. Hij heeft dat gedaan, er is een intensief behandelplan voorgesteld en hij is na een aantal keer gewoon niet meer geweest. Punt. Dat was het. Dan vind ik dat moeilijk te verkroppen.
Dus jij hebt dagelijks last van zijn onwil om behandeld te worden. vind jij het verstandig dat hij niet kiest om beter te worden? Dat hij dat niet kiest, ondanks jou en de kinderen?
Ik vind dat je zoiets niet zomaar kan accepteren van je partner. Het is immers een partnerschap, waarin je steun aan elkaar behoort te hebben... en het lijkt me dat hij daar niet aan kan voldoen.
Ga eens voor jezelf praten met een maatschappelijk werker. Waarschijnlijk zijn er best dingen te regelen, maar je man klinkt niet gemotiveerd voor behandeling. Wat past bij zijn vermoedelijke ziektebeeld.. maar zo doorgaan lijkt me slopend voor jezelf en je kinderen.
zaterdag 30 juli 2011 om 15:30
Nog niet zo heftig, maar wel aanwezig. Tja.
Ik vind de situatie heel vervelend voor je, daar niet van, maar paranoia e.d. zijn ernstige klachten die indien onbehandeld alleen maar erger worden.
Als ik het goed begrijp is hij kort in behandeling geweest maar is er geen officiele diagnose? En er zijn geen medicijnen die hij zou kunnen nemen (als hij dat al zou willen)?
Ik vind de situatie heel vervelend voor je, daar niet van, maar paranoia e.d. zijn ernstige klachten die indien onbehandeld alleen maar erger worden.
Als ik het goed begrijp is hij kort in behandeling geweest maar is er geen officiele diagnose? En er zijn geen medicijnen die hij zou kunnen nemen (als hij dat al zou willen)?
