Thuis
alle pijlers
Jonge hond plotseling overleden
maandag 1 augustus 2011 om 00:38
Eigenlijk lees ik altijd alleen maar op het forum, maar nu zou graag adviezen en tips willen horen van honden-mensen.
2 jaar geleden heb ik mijn wens, 2 golden retriever pups, in vervulling laten gaan. Hoewel het door iedereen werd afgeraden er 2 tegelijk te nemen, heb ik er nooit een seconde spijt van gehad. Een teefje en een reutje. Laat ik ze hier Sam en Luna noemen. Met beide heb ik alle cursussen gedaan en ze waren helemaal dol op elkaar. Ze zijn hun hele leven nooit verder dan een paar meter bij elkaar uit de buurt geweest. Samen eten, samen slapen, samen spelen, samen rennen etc. etc.
Hoewel Sam altijd iets rustiger was en de Luna wat actiever, nooit iets bijzonders gemerkt. Ook bij de controles bij de dierenarts waren er geen bijzonderheden. Sam was wel allergisch en daarom waren beide honden op een hypo-allergeen dieet.
Als ik naar mijn werk ging (parttime), waren ze samen en werden ze door mijn moeder of broer uitgelaten.
Twee weken geleden sloeg het noodlot toe. Ze waren aan het spelen in het park en plotseling lag Sam op de grond. Roerloos. Dat het echt fouteboel was wist ik direct. Ik heb om hulp geroepen en ben gaan reanimeren. Daarna ging alles razendsnel, veel mensen erbij, zelfs de politie. Sam is in de auto geladen en bij de dierenkliniek werd in de auto al geconstateerd dat hij overleden was.
Binnen is hij onderzocht op de doodsoorzaak. Hij had een blauwe tong en dat duidt op zuurstoftekort, waarschijnlijk na een hartstilstand. Er werd niks gevonden dat lijkt op een ernstig allergische reactie, geen steek van een insect in zijn luchtwegen. Hij had kleur dus een bloeding werd uitgesloten. Zijn wervels waren niet gebroken, dus ook een dwarslaesie door verkeerd neerkomen tijdens het spelen, was niet aan de orde. Een vergiftiging duurt langer en ik heb hem niks zien eten, we waren pas een paar minuten in het park. Dus de conclusie is een hartstilstand door een aangeboren hartafwijking.
Ik wilde niet dat er sectie op hem werd verricht.
Sammy is nog 24 uur thuis geweest, zodat Luna, de katten, mijn familie en ik afscheid van hem konden nemen.
De volgende dag is hij gecremeerd.
Ik ben ontzettend verdrietig en mis Sammy vreselijk.
Maar ik heb ook praktische vragen aan de hondendeskundigen hier, vandaar dit topic.
Mijn honden zijn vanuit hun nest samen geweest. Uitlaten was een paar keer per dag naar weilanden, bos of plas rijden en ze daar samen laten rennen en samen laten spelen. Als ik nu op die plekken kom, dan zoekt mijn hond haar broer. Dus loop ik momenteel veel meer met haar aan de lijn voor wandelingen door de wijk en de polder. Gelukkig laat ze zich goed afleiden en ze is heel goed blijven eten.
In huis waren ze ook altijd aan het dollen met elkaar, potje judo noemde ik dat. Of gewoon met de poten om elkaar heen een beetje ‘babbelen’. Ook slapen deden ze tegen elkaar aan.
Heeft Luna genoeg aan de wandelingen? Het rennen met elkaar gebeurde altijd 3x per dag 3 kwartier. Ze matten elkaar dan behoorlijk af. Nu loop ik 4x per dag met haar, waarvan de langste wandeling ongeveer 1 uur is. De andere wandelingen zijn wat korter. Tijdens de wandelingen mag ze los op open plekken. Soms zijn daar dan ook andere honden om mee te spelen. Is dit genoeg? En spelen met stokken en ballen kent ze ook niet. Dat heb ik in het verleden wel geprobeerd, maar onderweg naar een balletje, ontdekten ze elkaar al weer en speelden ze liever met elkaar dan met een speeltje.
En in huis? Er liggen hier speeltjes, maar ze waren dus gewend met elkaar te spelen en niet zo zeer met een speeltje. Wat doet een hond die alleen is in huis?
Luna is ook nooit alleen geweest. Samen konden ze prima alleen zijn. Op zich gaat het best goed, nu laat ik haar niet zo lang alleen als ze met haar broer kon zijn. Samen waren ze soms 4 of 5 uur alleen. Nu is ze nog niet langer dan 2 uur alleen geweest. Er zijn wel katten in huis, met wie ze ook goed omgaat. Maar ik vind dat toch anders dan een soortgenoot. Hoe lang laten jullie je hond alleen?
En dan de vraag die mij momenteel door iedereen het meest wordt gesteld: neem je er nog eentje bij?
De eerste dagen dacht ik, er is absoluut geen tweede Sammy. De gedachte dat Luna weer zo close wordt met een andere hond leek me vreselijk. We mogen Sammy toch niet zomaar vergeten?
Ik was de eerste dagen ook bang dat Luna het zo slecht zo gaan doen, dat ik tot een tweede ‘gedwongen’ zou worden, om haar op de rit te houden. Dit blijkt niet het geval. Ze eet goed, is uit zichzelf een beetje stil, maar wel vrolijk te maken. Is blij met uitgaan. Ze vindt spelen met andere honden of kinderen heel leuk.
Toch denk ik dat de glans een beetje uit haar leventje is.
Zelf mis ik Sammy als individu, maar ik mis ook het setje van 2 vrolijke honden om me heen die blij zijn met elkaar. Dus overweeg ik er toch weer een pup bij te nemen. Volgens de dierenarts is Luna een lieve, rustige, gehoorzame hond, die ook kan helpen bij de opvoeding van een pup door het goede voorbeeld te geven in zijn leerproces.
Of kies ik voor een herplaatser? Zal dat gaan met een hond van 2 jaar en katten?
Voorlopig is de keuze nog niet aan de orde. Ik heb tijd nodig om het verlies van Sammy te verwerken. Maar het houdt me wel bezig. Wat vinden jullie?
Alvast bedankt voor de reacties!
2 jaar geleden heb ik mijn wens, 2 golden retriever pups, in vervulling laten gaan. Hoewel het door iedereen werd afgeraden er 2 tegelijk te nemen, heb ik er nooit een seconde spijt van gehad. Een teefje en een reutje. Laat ik ze hier Sam en Luna noemen. Met beide heb ik alle cursussen gedaan en ze waren helemaal dol op elkaar. Ze zijn hun hele leven nooit verder dan een paar meter bij elkaar uit de buurt geweest. Samen eten, samen slapen, samen spelen, samen rennen etc. etc.
Hoewel Sam altijd iets rustiger was en de Luna wat actiever, nooit iets bijzonders gemerkt. Ook bij de controles bij de dierenarts waren er geen bijzonderheden. Sam was wel allergisch en daarom waren beide honden op een hypo-allergeen dieet.
Als ik naar mijn werk ging (parttime), waren ze samen en werden ze door mijn moeder of broer uitgelaten.
Twee weken geleden sloeg het noodlot toe. Ze waren aan het spelen in het park en plotseling lag Sam op de grond. Roerloos. Dat het echt fouteboel was wist ik direct. Ik heb om hulp geroepen en ben gaan reanimeren. Daarna ging alles razendsnel, veel mensen erbij, zelfs de politie. Sam is in de auto geladen en bij de dierenkliniek werd in de auto al geconstateerd dat hij overleden was.
Binnen is hij onderzocht op de doodsoorzaak. Hij had een blauwe tong en dat duidt op zuurstoftekort, waarschijnlijk na een hartstilstand. Er werd niks gevonden dat lijkt op een ernstig allergische reactie, geen steek van een insect in zijn luchtwegen. Hij had kleur dus een bloeding werd uitgesloten. Zijn wervels waren niet gebroken, dus ook een dwarslaesie door verkeerd neerkomen tijdens het spelen, was niet aan de orde. Een vergiftiging duurt langer en ik heb hem niks zien eten, we waren pas een paar minuten in het park. Dus de conclusie is een hartstilstand door een aangeboren hartafwijking.
Ik wilde niet dat er sectie op hem werd verricht.
Sammy is nog 24 uur thuis geweest, zodat Luna, de katten, mijn familie en ik afscheid van hem konden nemen.
De volgende dag is hij gecremeerd.
Ik ben ontzettend verdrietig en mis Sammy vreselijk.
Maar ik heb ook praktische vragen aan de hondendeskundigen hier, vandaar dit topic.
Mijn honden zijn vanuit hun nest samen geweest. Uitlaten was een paar keer per dag naar weilanden, bos of plas rijden en ze daar samen laten rennen en samen laten spelen. Als ik nu op die plekken kom, dan zoekt mijn hond haar broer. Dus loop ik momenteel veel meer met haar aan de lijn voor wandelingen door de wijk en de polder. Gelukkig laat ze zich goed afleiden en ze is heel goed blijven eten.
In huis waren ze ook altijd aan het dollen met elkaar, potje judo noemde ik dat. Of gewoon met de poten om elkaar heen een beetje ‘babbelen’. Ook slapen deden ze tegen elkaar aan.
Heeft Luna genoeg aan de wandelingen? Het rennen met elkaar gebeurde altijd 3x per dag 3 kwartier. Ze matten elkaar dan behoorlijk af. Nu loop ik 4x per dag met haar, waarvan de langste wandeling ongeveer 1 uur is. De andere wandelingen zijn wat korter. Tijdens de wandelingen mag ze los op open plekken. Soms zijn daar dan ook andere honden om mee te spelen. Is dit genoeg? En spelen met stokken en ballen kent ze ook niet. Dat heb ik in het verleden wel geprobeerd, maar onderweg naar een balletje, ontdekten ze elkaar al weer en speelden ze liever met elkaar dan met een speeltje.
En in huis? Er liggen hier speeltjes, maar ze waren dus gewend met elkaar te spelen en niet zo zeer met een speeltje. Wat doet een hond die alleen is in huis?
Luna is ook nooit alleen geweest. Samen konden ze prima alleen zijn. Op zich gaat het best goed, nu laat ik haar niet zo lang alleen als ze met haar broer kon zijn. Samen waren ze soms 4 of 5 uur alleen. Nu is ze nog niet langer dan 2 uur alleen geweest. Er zijn wel katten in huis, met wie ze ook goed omgaat. Maar ik vind dat toch anders dan een soortgenoot. Hoe lang laten jullie je hond alleen?
En dan de vraag die mij momenteel door iedereen het meest wordt gesteld: neem je er nog eentje bij?
De eerste dagen dacht ik, er is absoluut geen tweede Sammy. De gedachte dat Luna weer zo close wordt met een andere hond leek me vreselijk. We mogen Sammy toch niet zomaar vergeten?
Ik was de eerste dagen ook bang dat Luna het zo slecht zo gaan doen, dat ik tot een tweede ‘gedwongen’ zou worden, om haar op de rit te houden. Dit blijkt niet het geval. Ze eet goed, is uit zichzelf een beetje stil, maar wel vrolijk te maken. Is blij met uitgaan. Ze vindt spelen met andere honden of kinderen heel leuk.
Toch denk ik dat de glans een beetje uit haar leventje is.
Zelf mis ik Sammy als individu, maar ik mis ook het setje van 2 vrolijke honden om me heen die blij zijn met elkaar. Dus overweeg ik er toch weer een pup bij te nemen. Volgens de dierenarts is Luna een lieve, rustige, gehoorzame hond, die ook kan helpen bij de opvoeding van een pup door het goede voorbeeld te geven in zijn leerproces.
Of kies ik voor een herplaatser? Zal dat gaan met een hond van 2 jaar en katten?
Voorlopig is de keuze nog niet aan de orde. Ik heb tijd nodig om het verlies van Sammy te verwerken. Maar het houdt me wel bezig. Wat vinden jullie?
Alvast bedankt voor de reacties!
maandag 1 augustus 2011 om 00:45
Een pup is veel meer werk, maar als je dat niet erg vindt is dat wel makkelijker erbij dan een volwassen hond, al zitten er in het asiel ook zat honden die erg sociaal naar andere honden en naar katten zijn. Daar moet je dan even over bellen en langsgaan om te zien of er een klik is.
Wel lief truwens dat je niet alleen aan jezelf en je verdriet denkt maar ook aan je andere hond die gezelschap vast heel fijn vindt.
Wel lief truwens dat je niet alleen aan jezelf en je verdriet denkt maar ook aan je andere hond die gezelschap vast heel fijn vindt.
maandag 1 augustus 2011 om 01:09
Sterkte!
In de natuur leven honden in een roedel. Dat betekent dat het van nature gezelschapsdieren zijn, dus ze zijn niet graag alleen, en het betekent ook dat ze er van nature op ingesteld zijn dat er weleens een roedellid wegvalt en dat er weleens eentje bijkomt. Hoewel Luna nu zoekende is, en haar maatje zeker zal missen, wil dat niet zeggen dat ze er niet aan kan wennen om de enige hond in de roedel te zijn. Verveling ligt echter altijd op de loer bij een hond 'alleen' (en katten zijn inderdaad geen gelijkwaardige roedelleden).
Dat kun je oplossen door een nieuwe hond te nemen inderdaad - de vraag of dat beter een pup of een volwassen herplaatser kan zijn kan je eigenlijk alleen beantwoorden als je goed naar Luna kijkt (en naar je eigen situatie). Sommige honden houden niet zo van de drukte van puppies, terwijl andere juist wat meer moeite hebben om een volwassen 'indringer' in hun territorium te tolereren.
Iris zegt hierboven al wijze dingen. Een pup is idd keihard werken en weinig rust krijgen, maar daar weet je alles van na de opvoeding van 2 tegelijk (petje af daarvoor, trouwens). Bij een volwassen herplaatser van bekenden van je (soms komt zoiets op je pad), kan je de tijd nemen om ze aan elkaar te laten wennen voor je besluit om de hond ook daadwerkelijk over te nemen. Een asielhond heeft vaak het een en ander meegemaakt (alleen al het verblijf in het asiel kan aardig traumatiserend zijn), dus ook daarbij is het raadzaam om niet over 1 nacht ijs te gaan. Maar eerst eens rustig een paar keer gaan wandelen met beide honden, ze de tijd geven aan elkaar te wennen etc. voor je echt besluit tot 'adoptie'. In alledrie de gevallen geldt echter dat Luna een enorme hulp en steun in de opvoeding (of heropvoeding) kan zijn, dat is vaak prachtig om te zien.
Maar je kan ook op andere manieren proberen te voorkomen dat Luna inkakt. Heb je er weleens over gedacht om met haar een hondensport te gaan doen? Er is ontzettend veel keuze. Van speuren tot doggy dance tot behendigheid tot flyball en nog veel meer is mogelijk. Honden vinden het geweldig om met hun baasje zo'n cursus te doen en daardoor echt lichamelijk en geestelijk uitgedaagd te worden. En dan komt ze ook weer volop met andere honden in contact.
Persoonlijk zou ik ervoor kiezen om eerst zoiets te proberen, dan kan je ondertussen eens rustig afwachten hoe het de komende tijd gaat en nadenken over de vraag of je er weer een hond bij wilt.
Over het alleen thuis zijn: ik zou het gewoon weer proberen op te bouwen. Als een hond verder genoeg bezigheden en afleiding heeft in de tijden dat 'ie niet alleen thuis is, is 4 a 5 uur voor de meeste honden prima te doen. Als ze lekker moe zijn, en geleerd hebben om alleen te kunnen zijn, dan liggen ze die tijd meestal gewoon lekker te slapen - zelfs als ze met z'n tweeën zijn. Nogmaals: als ze verder maar lekker actief zijn.
In de natuur leven honden in een roedel. Dat betekent dat het van nature gezelschapsdieren zijn, dus ze zijn niet graag alleen, en het betekent ook dat ze er van nature op ingesteld zijn dat er weleens een roedellid wegvalt en dat er weleens eentje bijkomt. Hoewel Luna nu zoekende is, en haar maatje zeker zal missen, wil dat niet zeggen dat ze er niet aan kan wennen om de enige hond in de roedel te zijn. Verveling ligt echter altijd op de loer bij een hond 'alleen' (en katten zijn inderdaad geen gelijkwaardige roedelleden).
Dat kun je oplossen door een nieuwe hond te nemen inderdaad - de vraag of dat beter een pup of een volwassen herplaatser kan zijn kan je eigenlijk alleen beantwoorden als je goed naar Luna kijkt (en naar je eigen situatie). Sommige honden houden niet zo van de drukte van puppies, terwijl andere juist wat meer moeite hebben om een volwassen 'indringer' in hun territorium te tolereren.
Iris zegt hierboven al wijze dingen. Een pup is idd keihard werken en weinig rust krijgen, maar daar weet je alles van na de opvoeding van 2 tegelijk (petje af daarvoor, trouwens). Bij een volwassen herplaatser van bekenden van je (soms komt zoiets op je pad), kan je de tijd nemen om ze aan elkaar te laten wennen voor je besluit om de hond ook daadwerkelijk over te nemen. Een asielhond heeft vaak het een en ander meegemaakt (alleen al het verblijf in het asiel kan aardig traumatiserend zijn), dus ook daarbij is het raadzaam om niet over 1 nacht ijs te gaan. Maar eerst eens rustig een paar keer gaan wandelen met beide honden, ze de tijd geven aan elkaar te wennen etc. voor je echt besluit tot 'adoptie'. In alledrie de gevallen geldt echter dat Luna een enorme hulp en steun in de opvoeding (of heropvoeding) kan zijn, dat is vaak prachtig om te zien.
Maar je kan ook op andere manieren proberen te voorkomen dat Luna inkakt. Heb je er weleens over gedacht om met haar een hondensport te gaan doen? Er is ontzettend veel keuze. Van speuren tot doggy dance tot behendigheid tot flyball en nog veel meer is mogelijk. Honden vinden het geweldig om met hun baasje zo'n cursus te doen en daardoor echt lichamelijk en geestelijk uitgedaagd te worden. En dan komt ze ook weer volop met andere honden in contact.
Persoonlijk zou ik ervoor kiezen om eerst zoiets te proberen, dan kan je ondertussen eens rustig afwachten hoe het de komende tijd gaat en nadenken over de vraag of je er weer een hond bij wilt.
Over het alleen thuis zijn: ik zou het gewoon weer proberen op te bouwen. Als een hond verder genoeg bezigheden en afleiding heeft in de tijden dat 'ie niet alleen thuis is, is 4 a 5 uur voor de meeste honden prima te doen. Als ze lekker moe zijn, en geleerd hebben om alleen te kunnen zijn, dan liggen ze die tijd meestal gewoon lekker te slapen - zelfs als ze met z'n tweeën zijn. Nogmaals: als ze verder maar lekker actief zijn.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
maandag 1 augustus 2011 om 01:13
Roos, ten eerste wat een verlies! Ik ben zelf ook een dieren mens en werk ook al 16 jaar met ze. Wat betreft Luna ook honden hebben een rouwverwerking. Luna mist Sam zeker maar dat gaat ook echt een plaatsje krijgen. Duurt zeker een paar maanden. Een andere hond erbij leidt natuurlijk wel af, maar ook geen vervanging voor Luna. Wat ik mij ook afvraag heb je er over nagedacht om eens een ECG te laten maken van het hart van Luna ter controle? Het kan namelijk een erfelijkheids factor hebben. Ik neem aan dat ook bij Sam nooit een hart ruisje te horen is geweest? Ik hoop dat jullie get snel een plekje kunnen geven.
maandag 1 augustus 2011 om 08:47
Je moet je hond leren spelen met bijvoorbeeld een bal. Niet alle honden apporteren vanzelf, maar dit is wel prima aan te leren. Bij een goede cursus leren ze je ook spelen met je hond.
Voorkomen dat de twee honden zich totaal op elkaar richten is een van de belangrijkste redenen waarom het afgeraden wordt om twee pups tegelijk te nemen. Ik zou er nu geen pup bij nemen, maar je honden-hond leren om een mensen-hond te worden.
Voorkomen dat de twee honden zich totaal op elkaar richten is een van de belangrijkste redenen waarom het afgeraden wordt om twee pups tegelijk te nemen. Ik zou er nu geen pup bij nemen, maar je honden-hond leren om een mensen-hond te worden.
maandag 1 augustus 2011 om 08:50
Ken je die dogwhisperer van tv? die Cesar Millan?
Die zegt dat je nooit een nieuwe hond (pup of volwassen) in een rouwend gezin moet plaatsen. Hij krijgt dan totaal de verkeerde emoties en projecties mee van zowel baasjes als andere huisdieren.
Dit is een heel logische redenatie als je bedenkt dat het ook zo met kinderen werkt. Hoeveel kinderen zijn er niet geboren ter vervanging van hun overleden broertje of zusje?
In het belang van de ontwikkeling en het welzijn van de nieuwe hond zou ik je dus echt aanraden om daar nog even mee te wachten tot jullie leven weer een beetje op zijn plek begint te vallen.
Heel veel sterkte en succes, een verlies als dit is zo heftig!
xx Spruit
Die zegt dat je nooit een nieuwe hond (pup of volwassen) in een rouwend gezin moet plaatsen. Hij krijgt dan totaal de verkeerde emoties en projecties mee van zowel baasjes als andere huisdieren.
Dit is een heel logische redenatie als je bedenkt dat het ook zo met kinderen werkt. Hoeveel kinderen zijn er niet geboren ter vervanging van hun overleden broertje of zusje?
In het belang van de ontwikkeling en het welzijn van de nieuwe hond zou ik je dus echt aanraden om daar nog even mee te wachten tot jullie leven weer een beetje op zijn plek begint te vallen.
Heel veel sterkte en succes, een verlies als dit is zo heftig!
xx Spruit
maandag 1 augustus 2011 om 12:19
Iedereen bedankt voor jullie reacties!
@ Enn, dankjewelJ
@ Iris, inderdaad is een pup veel meer werk. Maar aangezien Luna ook nog jong is, zou dat wel mooi aansluiten. Een aantal jaren wachten, maakt Luna alleen maar ouder (hopelijk). Bij het uitlaten is ze dol op puppies. Aan de andere kant gaat de tijd die ik nu volledig aan Luna kan besteden, dan eerst een hele tijd in de pup geïnvesteerd worden. Deze investering ‘betaalt’ zich hopelijk later dan uit in een fijne nieuwe band.
En tuurlijk heb ik graag voor haar over dat ze lekker in haar velletje zit. Ik heb haar door haar broer ook mee te nemen uit het nest, aangeleerd dat het fijn is een maatje te hebben. Nu wil ik graag alles doen, dat ze goed door deze periode komt. En een blije hond, is ook beter voor mezelf, dan dat ik naast mijn verdriet om Sam me alleen maar zorgen maak om Luna.
@ Dana, inderdaad zijn honden in de natuur ook gewend dat er roedelleden afvallen en bijkomen. Luna (en Sammy trouwens ook) is dol op puppies. Dat maakt haar echt enthousiast. Voor oudere of dominante honden is ze juist een beetje op haar hoede.
Bedankt voor je compliment over het opvoeden van 2 puppies. Ik was 2 jaar geleden een wat langere periode thuis, dus kon veel aandacht aan ze besteden. En op de cursussen die ik met ze gevolgd heb, waren ze niet de gehoorzaamsten, dat heeft allemaal wat langer geduurd. Maar uiteindelijk is alles goed gekomen.
Voor een asielhond zou ik niet zo gauw kiezen. Ik heb wel katten uit het asiel, en ook daaraan kan ik merken dat ze een duidelijk rugzakje hebben tov de katten die hier als kitten zijn binnengekomen.
Voor een herplaatser houd ik de diverse sites in de gaten, maar dat moet zoals je zegt, maar net klikken.
Ik ben zeker van plan eerst met Luna een behendigheidstraining te gaan doen. Eerst wennen aan deze situatie en haar veel afleiding bieden.
Komende 2 weken ben ik thuis en ga dan weer proberen haar langer alleen te laten zijn. En inderdaad laat ik haar alleen alleen als ze moe gemaakt is.
@ Laura, een ECG, dat vind ik een moeilijk punt. De dag dat Sam overleed, had ik Luna het liefst onder een scan gelegd. Nu we een paar weken verder zijn, en ik er langer over na heb kunnen denken, begin ik te twijfelen. Ik heb contact gehad met de fokker en de andere honden uit het nest zijn gezond. Ik heb ook contact gehad met de dierenkliniek die dit nestje ter wereld heeft geholpen en vanaf de geboorte waren er geen bijzonderheden. Ook mijn eigen dierenkliniek heeft nooit iets bijzonders ontdekt. Het eerste jaar, had ik een puppy-begeleidingstraject. Los van de inentingen bij de dierenarts. Kwam ik maandelijks bij de assistentes, om de puppies te leren daar te zijn. Op de tafel, in hun bek kijken, tanden controleren, hartje luisteren, gewichtscurve bijhouden. Beide honden ontwikkelden zich goed. Ook bij zijn castratie waren er geen onregelmatigheden. Achteraf vallen er wel puzzelstukjes op hun plaats. Sam was sneller moe, ging liever met een stok in het bos liggen dan rennen. Hij deed het wel, maar hield eerder op met spelen. Luna is veel actiever. Sam is in het harnas tijdens het spelen gestorven. Doordat er nooit iets is gesignaleerd, heb ik hem nooit een stro breed in de weggelegd in zijn bewegingen. Als nu bij een ECG blijkt dat Luna ook een zwak hart heeft, ga ik haar beknotten in haar vrijheid. Niet meer los, alleen aan de lijn. Opwinding vermijden, noem maar op. Ik heb liever dat ze nog een maand of een jaar relaxt leeft, dan 5 jaar volgens allemaal regeltjes……..
Ik praat veel met de hondenmensen bij het uitlaten over het overlijden van Sam. Een mevrouw vertelde dat ze 10 jaar geleden uit een nest van 14 puppies haar reu heeft uitgezocht. Ze heeft met het hele nest contact gehouden. Met 13 gaat het nog steeds prima. Haar eigen reu heeft ze na 2 jaar in moeten laten slapen ivm zware reuma. Je kan gewoon pech hebben, en dat heb ik met Sam gehad. Luna moet ik proberen vrij te laten en niet te belasten met mijn angst.
Zo denk ik er nu over, maar het kan best zijn dat dat verandert en ik volgende week een afspraak maak voor een ECG.
@Nummerzoveel, Sam heeft pech gehad….. Geniet van je hond!
@Pinks, ik ben inderdaad apporteren aan het leren. In huis lukt dat al wel, maar buiten is ze teveel afgeleid. Ondanks dat Sam en Luna erg op elkaar gericht waren, zijn het wel mensen-honden. Zo worden ze door de trainers als de dierenarts wel beschreven. Ze zijn dol op mijn familie en vrienden. En ook bij het uitlaten, wil Luna graag door vreemden aangehaald worden.
@Spruit, net als Pinks ben ik niet een erg fan van Cesar. Maar dat je niet zwaar rouwend een pup in huis moet nemen, daar kan ik me wel in vinden. Wat ik al zeg, Luna komt niet als zwaar rouwend over. Ze eet goed, ze laat zich goed afleiden, alleen zijn er momenten dat ze zichzelf moet leren te vermaken.
De link met mensen-kinderen vind ik niet opgaan. Ik ken ook mensen die 1 van hun 2 kindjes verloren hebben en dat er juist aangeraden werd een 3e kindje proberen te krijgen, zodat niet alle angst en zorg op het overgebleven kindje werd geprojecteerd…… Het hoeft niet verkeerd te zijn.
Maar de vergelijking tussen honden en kinderen vind ik in deze eigenlijk niet zo gepast.
En ik wacht zeker met een eventuele pup, tot we er aan toe zijn!
@ Enn, dankjewelJ
@ Iris, inderdaad is een pup veel meer werk. Maar aangezien Luna ook nog jong is, zou dat wel mooi aansluiten. Een aantal jaren wachten, maakt Luna alleen maar ouder (hopelijk). Bij het uitlaten is ze dol op puppies. Aan de andere kant gaat de tijd die ik nu volledig aan Luna kan besteden, dan eerst een hele tijd in de pup geïnvesteerd worden. Deze investering ‘betaalt’ zich hopelijk later dan uit in een fijne nieuwe band.
En tuurlijk heb ik graag voor haar over dat ze lekker in haar velletje zit. Ik heb haar door haar broer ook mee te nemen uit het nest, aangeleerd dat het fijn is een maatje te hebben. Nu wil ik graag alles doen, dat ze goed door deze periode komt. En een blije hond, is ook beter voor mezelf, dan dat ik naast mijn verdriet om Sam me alleen maar zorgen maak om Luna.
@ Dana, inderdaad zijn honden in de natuur ook gewend dat er roedelleden afvallen en bijkomen. Luna (en Sammy trouwens ook) is dol op puppies. Dat maakt haar echt enthousiast. Voor oudere of dominante honden is ze juist een beetje op haar hoede.
Bedankt voor je compliment over het opvoeden van 2 puppies. Ik was 2 jaar geleden een wat langere periode thuis, dus kon veel aandacht aan ze besteden. En op de cursussen die ik met ze gevolgd heb, waren ze niet de gehoorzaamsten, dat heeft allemaal wat langer geduurd. Maar uiteindelijk is alles goed gekomen.
Voor een asielhond zou ik niet zo gauw kiezen. Ik heb wel katten uit het asiel, en ook daaraan kan ik merken dat ze een duidelijk rugzakje hebben tov de katten die hier als kitten zijn binnengekomen.
Voor een herplaatser houd ik de diverse sites in de gaten, maar dat moet zoals je zegt, maar net klikken.
Ik ben zeker van plan eerst met Luna een behendigheidstraining te gaan doen. Eerst wennen aan deze situatie en haar veel afleiding bieden.
Komende 2 weken ben ik thuis en ga dan weer proberen haar langer alleen te laten zijn. En inderdaad laat ik haar alleen alleen als ze moe gemaakt is.
@ Laura, een ECG, dat vind ik een moeilijk punt. De dag dat Sam overleed, had ik Luna het liefst onder een scan gelegd. Nu we een paar weken verder zijn, en ik er langer over na heb kunnen denken, begin ik te twijfelen. Ik heb contact gehad met de fokker en de andere honden uit het nest zijn gezond. Ik heb ook contact gehad met de dierenkliniek die dit nestje ter wereld heeft geholpen en vanaf de geboorte waren er geen bijzonderheden. Ook mijn eigen dierenkliniek heeft nooit iets bijzonders ontdekt. Het eerste jaar, had ik een puppy-begeleidingstraject. Los van de inentingen bij de dierenarts. Kwam ik maandelijks bij de assistentes, om de puppies te leren daar te zijn. Op de tafel, in hun bek kijken, tanden controleren, hartje luisteren, gewichtscurve bijhouden. Beide honden ontwikkelden zich goed. Ook bij zijn castratie waren er geen onregelmatigheden. Achteraf vallen er wel puzzelstukjes op hun plaats. Sam was sneller moe, ging liever met een stok in het bos liggen dan rennen. Hij deed het wel, maar hield eerder op met spelen. Luna is veel actiever. Sam is in het harnas tijdens het spelen gestorven. Doordat er nooit iets is gesignaleerd, heb ik hem nooit een stro breed in de weggelegd in zijn bewegingen. Als nu bij een ECG blijkt dat Luna ook een zwak hart heeft, ga ik haar beknotten in haar vrijheid. Niet meer los, alleen aan de lijn. Opwinding vermijden, noem maar op. Ik heb liever dat ze nog een maand of een jaar relaxt leeft, dan 5 jaar volgens allemaal regeltjes……..
Ik praat veel met de hondenmensen bij het uitlaten over het overlijden van Sam. Een mevrouw vertelde dat ze 10 jaar geleden uit een nest van 14 puppies haar reu heeft uitgezocht. Ze heeft met het hele nest contact gehouden. Met 13 gaat het nog steeds prima. Haar eigen reu heeft ze na 2 jaar in moeten laten slapen ivm zware reuma. Je kan gewoon pech hebben, en dat heb ik met Sam gehad. Luna moet ik proberen vrij te laten en niet te belasten met mijn angst.
Zo denk ik er nu over, maar het kan best zijn dat dat verandert en ik volgende week een afspraak maak voor een ECG.
@Nummerzoveel, Sam heeft pech gehad….. Geniet van je hond!
@Pinks, ik ben inderdaad apporteren aan het leren. In huis lukt dat al wel, maar buiten is ze teveel afgeleid. Ondanks dat Sam en Luna erg op elkaar gericht waren, zijn het wel mensen-honden. Zo worden ze door de trainers als de dierenarts wel beschreven. Ze zijn dol op mijn familie en vrienden. En ook bij het uitlaten, wil Luna graag door vreemden aangehaald worden.
@Spruit, net als Pinks ben ik niet een erg fan van Cesar. Maar dat je niet zwaar rouwend een pup in huis moet nemen, daar kan ik me wel in vinden. Wat ik al zeg, Luna komt niet als zwaar rouwend over. Ze eet goed, ze laat zich goed afleiden, alleen zijn er momenten dat ze zichzelf moet leren te vermaken.
De link met mensen-kinderen vind ik niet opgaan. Ik ken ook mensen die 1 van hun 2 kindjes verloren hebben en dat er juist aangeraden werd een 3e kindje proberen te krijgen, zodat niet alle angst en zorg op het overgebleven kindje werd geprojecteerd…… Het hoeft niet verkeerd te zijn.
Maar de vergelijking tussen honden en kinderen vind ik in deze eigenlijk niet zo gepast.
En ik wacht zeker met een eventuele pup, tot we er aan toe zijn!
maandag 1 augustus 2011 om 12:36
Jammer dat je zo'n negatieve kijk hebt op asielhonden, want ik weet uit eigen ervaring (ik ben beheerder van een asiel geweest) dat 80% van de honden die in een asiel komen hier komen vanwege een scheiding, te weinig tijd, het overlijden van het baasje, een "allergie" van de kinderen of omdat het gezin (de kleine kinderen) te druk is en niet omdat er iets mis is met de hond zelf.
Slecht in 20% van de gevallen heeft de hond een gedragsprobleem, dat meestal op te lossen is of waarbij er een speciale plek voor de hond gezocht wordt.
Slecht in 20% van de gevallen heeft de hond een gedragsprobleem, dat meestal op te lossen is of waarbij er een speciale plek voor de hond gezocht wordt.
maandag 1 augustus 2011 om 14:09
quote:pinks schreef op 01 augustus 2011 @ 10:54:
Cesar Millan is full of bull shit. Echt; totale nonsens die het toevallig goed doet op tv.
Niks verkeerds over Millan! Ik vind hem echt geweldig met honden en het is jammer dat er te weinig van hem rondlopen.
Wat betreft herplaatsers, daar heb ik zelf ervaring mee. Goede ervaringen. Eigenlijk net zo positief als met pups. Het nadeel van een pup is echter dat je niet weet hoe deze zich ontwikkelt. Ze hebben namelijk iets eigens, een karakter en dat is iets dat je redelijk kunt beinvloeden maar je kunt de kern nooit veranderen. Bij een herplaatser weet je sneller wat je hebt.
Ik zie echter wel veel narigheid bij rashonden, die als pup gekocht zijn. De meeste komen toch van broodfokkers.
Ik denk dat het een goede oplossing voor je zou zijn, om in een gezelschap met andere mensen met honden te gaan wandelen. Dan krijgt hij toch nog een roedelgevoel, en kan hij toch nog spelen met soortgenoten, zonder dat ze inbreuk maken op zijn leven en rouwproces.
Cesar Millan is full of bull shit. Echt; totale nonsens die het toevallig goed doet op tv.
Niks verkeerds over Millan! Ik vind hem echt geweldig met honden en het is jammer dat er te weinig van hem rondlopen.
Wat betreft herplaatsers, daar heb ik zelf ervaring mee. Goede ervaringen. Eigenlijk net zo positief als met pups. Het nadeel van een pup is echter dat je niet weet hoe deze zich ontwikkelt. Ze hebben namelijk iets eigens, een karakter en dat is iets dat je redelijk kunt beinvloeden maar je kunt de kern nooit veranderen. Bij een herplaatser weet je sneller wat je hebt.
Ik zie echter wel veel narigheid bij rashonden, die als pup gekocht zijn. De meeste komen toch van broodfokkers.
Ik denk dat het een goede oplossing voor je zou zijn, om in een gezelschap met andere mensen met honden te gaan wandelen. Dan krijgt hij toch nog een roedelgevoel, en kan hij toch nog spelen met soortgenoten, zonder dat ze inbreuk maken op zijn leven en rouwproces.
maandag 1 augustus 2011 om 15:37
Wat betreft Millan: ik vind dat hij veel te veel ego heeft gekregen nu hij beroemd is en nu veel meer met zichzelf bezig is dan met de honden die toevallig ook nog eventjes door het beeld lopen.
Wat betreft zijn aanpak: het is niet helemaal mijn aanpak, omdat hij erg van de mens als roedelleider uitgaat, terwijl ik denk dat een mens geen alfamannetje kan zijn omdat het een mens is en geen hond, maar ik ben allang blij dat hij geen echt gekke dingen met honden doet, want veel mensen volgen hem echt blind.
Wat betreft zijn aanpak: het is niet helemaal mijn aanpak, omdat hij erg van de mens als roedelleider uitgaat, terwijl ik denk dat een mens geen alfamannetje kan zijn omdat het een mens is en geen hond, maar ik ben allang blij dat hij geen echt gekke dingen met honden doet, want veel mensen volgen hem echt blind.
dinsdag 2 augustus 2011 om 10:50
@iris, sorry dat het zo overkwam dat ik iets tegen asielhonden zou hebben. Sam en Luna waren mijn eerste honden. Katten heb ik al meer dan 30 jaar, met hen durf ik het dus ook aan om poezen uit het asiel te halen. Ervaring genoeg om de poezen die getraumatiseerd zijn te begeleiden. Mijn honden-ervaring bestaat uit 2 jaar. 2 jaar geleden had ik de tijd om de puppies op te voeden. Daarnaast veel honden-boeken gelezen, puppy-begeleidingstraject bij dierenarts gedaan, alle cursussen op de hondenschool en tot op heden nog contact met de trainster over vragen die ik heb. Nu ontstaat er een situatie, waarin ik en niet zo goed weet wat ik het beste voor Luna kan doen en niet weet waar ik toe in staat ben. En dan heb ik eerder de neiging te kiezen voor een pup, dat heb ik een keer gedaan en weet ik wat me te wachten staat. Ik weet niet of ik bij machte ben een hond te introduceren in een groep van 7 poezen en 1 hond en het voor iedereen leuk te houden…..
@iones, ik houd de herplaatsers-sites wel in de gaten, maar heb in mijn reactie aan iris al aangegeven, dat ik niet weet of dit in mijn geval, voor alle partijen zo’n verstandige keuze zou zijn.
2 jaar geleden had ik niet het idee met een broodfokker te maken te hebben. Inmiddels fokt hij niet meer en is zijn teef met pensioen.
Lopen met andere honden, doe ik momenteel zo veel mogelijk en dat vindt Luna gelukkig heel leuk!
@iones, ik houd de herplaatsers-sites wel in de gaten, maar heb in mijn reactie aan iris al aangegeven, dat ik niet weet of dit in mijn geval, voor alle partijen zo’n verstandige keuze zou zijn.
2 jaar geleden had ik niet het idee met een broodfokker te maken te hebben. Inmiddels fokt hij niet meer en is zijn teef met pensioen.
Lopen met andere honden, doe ik momenteel zo veel mogelijk en dat vindt Luna gelukkig heel leuk!
vrijdag 5 augustus 2011 om 13:17
@Laura en @Flashy
Hoewel ik in de afgelopen jaren nooit gedacht heb dat Luna iets onder de leden zou kunnen hebben, daarvoor was ze veel te actief, was ik in het begin er zeker van, dat ik haar niet zou willen laten onderzoeken. Ook omdat ik natuurlijk bang was voor de uitslag, en de eventuele beperkingen die dat voor haar zou kunnen gaan betekenen. Door het wegvallen van haar maatje, haar rouw, haar nieuwe leventje is ze toch anders dan wat ze was, en zat het me niet lekker. Vanmorgen zijn er uitgebreide hartonderzoeken geweest, w.o. een hartecho en alles ziet er prima uit. Waar Sam wellicht een vernauwing in de aorta heeft gehad, wat soms bij Goldens voorkomt, is Luna’s hart helemaal goed. Alles wordt nog gerapporteerd aan mijn eigen dierenkliniek, maar ik hoef me niet ongerust te maken!
Een hele opluchting!
Neemt natuurlijk niet weg, dat Luna nog niet lekker in haar velletje zit, maar met spel en veel wandelen, probeer ik daar ook aan te werken!
Hoewel ik in de afgelopen jaren nooit gedacht heb dat Luna iets onder de leden zou kunnen hebben, daarvoor was ze veel te actief, was ik in het begin er zeker van, dat ik haar niet zou willen laten onderzoeken. Ook omdat ik natuurlijk bang was voor de uitslag, en de eventuele beperkingen die dat voor haar zou kunnen gaan betekenen. Door het wegvallen van haar maatje, haar rouw, haar nieuwe leventje is ze toch anders dan wat ze was, en zat het me niet lekker. Vanmorgen zijn er uitgebreide hartonderzoeken geweest, w.o. een hartecho en alles ziet er prima uit. Waar Sam wellicht een vernauwing in de aorta heeft gehad, wat soms bij Goldens voorkomt, is Luna’s hart helemaal goed. Alles wordt nog gerapporteerd aan mijn eigen dierenkliniek, maar ik hoef me niet ongerust te maken!
Een hele opluchting!
Neemt natuurlijk niet weg, dat Luna nog niet lekker in haar velletje zit, maar met spel en veel wandelen, probeer ik daar ook aan te werken!
vrijdag 5 augustus 2011 om 19:47
quote:iris1969 schreef op 01 augustus 2011 @ 15:37:
Wat betreft Millan: ik vind dat hij veel te veel ego heeft gekregen nu hij beroemd is en nu veel meer met zichzelf bezig is dan met de honden die toevallig ook nog eventjes door het beeld lopen.
Wat betreft zijn aanpak: het is niet helemaal mijn aanpak, omdat hij erg van de mens als roedelleider uitgaat, terwijl ik denk dat een mens geen alfamannetje kan zijn omdat het een mens is en geen hond, maar ik ben allang blij dat hij geen echt gekke dingen met honden doet, want veel mensen volgen hem echt blind.
Toch vind ik wel dat je als baasje de regels moet kunnen bepalen in huis en buiten. En dan ben je toch snel in de ogen van de hond de leider, alpha dus.
Verder denkt hij heel erg vanuit de hond. Hij gebruikt zijn eigen roedel ook om getraumatiseerde honden weer hond te laten worden. HIj kan dat niet omdat hij een mens is, zegt hij. En dat vind ik heel logisch. Zo is het met paarden ook.
Wat betreft Millan: ik vind dat hij veel te veel ego heeft gekregen nu hij beroemd is en nu veel meer met zichzelf bezig is dan met de honden die toevallig ook nog eventjes door het beeld lopen.
Wat betreft zijn aanpak: het is niet helemaal mijn aanpak, omdat hij erg van de mens als roedelleider uitgaat, terwijl ik denk dat een mens geen alfamannetje kan zijn omdat het een mens is en geen hond, maar ik ben allang blij dat hij geen echt gekke dingen met honden doet, want veel mensen volgen hem echt blind.
Toch vind ik wel dat je als baasje de regels moet kunnen bepalen in huis en buiten. En dan ben je toch snel in de ogen van de hond de leider, alpha dus.
Verder denkt hij heel erg vanuit de hond. Hij gebruikt zijn eigen roedel ook om getraumatiseerde honden weer hond te laten worden. HIj kan dat niet omdat hij een mens is, zegt hij. En dat vind ik heel logisch. Zo is het met paarden ook.
