Nakomertje zijn :-(

Ik ben een nakomertje: mijn broers en zus zijn 10 jaar ouder dan ik (mijn broers zijn 2 ling en mijn zus iets jonger dan hen) en dat vind ik echt niet leuk.

Vroeger keek ik echt op naar mijn broers en zus en wilde graag bij ze zijn (vooral toen ze het huis uit gingen) en vond het heel leuk als ze weer thuis waren.



Maar nu... of eigenlijk al langer, toen ik wat ouder werd, merkte ik dat ik er altijd buiten val. Wat ik doe, hebben zij al lang ooit eens gedaan, dus dat is niet interessant. Ook deel ik niet de herinneringen die zij wel met elkaar delen. Ik voel me dan echt overbodig.



Ze zijn altijd een stapje verder in hun leven en ik heb het gevoel dat ik daar vanuit hun oogpunt achteraan hobbel. Maar ik ben ook een persoon en ik doe mijn eigen dingen en wellicht anders.



Zeker als we met z'n allen bij m'n ouders zijn en alle kleinkinderen (ze hebben allen kinderen, ik niet) dan is het echt niet leuk. Niemand vraagt je eens wat en als ik wat vertel, dan word er niet echt geluisterd of een van m'n neefjes moet gered worden. Ik (en m'n vriend) kunnen er net zo goed niet zijn.

Een op een gaat het soms nog wel, maar ook dat verwaterd steeds meer. Ik geef aan dat ik het leuk vindt om een keer wat te gaan doen, ook met m'n neefjes erbij etc, maar nee, het komt er nooit van. Maar zij zien elkaar wel een stuk vaker, bij mij komen ze nooit langs.



Zelfs als ze bij mij in de buurt zijn (we wonen allemaal ergens anders in Nederland), komen ze niet eens langs omdat m'n kleine neefje moe is en moet slapen.

Mijn zus komt af en toe wel langs (2x per jaar), omdat ze wel eens in de buurt moet zijn. Met haar kan ik het dan ook 'relatief' het beste vinden, maar dat stelt niet heel veel voor.



Praten met ze heeft weinig zin, doen we ook nooit. Daarom vind ik dat ik verder ook niet moet zeuren als ik er niets aan wil doen, maar vroeg me af of anderen als nakomertje dit nu herkennen?