Relaties
alle pijlers
Even helemaal stuk
zondag 7 augustus 2011 om 00:49
Ik voel me te trots om vrienden op te bellen en even te eenzaam om het allemaal zelf te verwerken.
Ik heb een hele moeizame relatie met de vader van mijn kind. Ongepland zwanger geraakt, hij en ik wilde het kind houden. Hij raakte in een depressie tijdens mijn zwangerschap, gooide zn geld over de balk aan online sex en is een keer vreemd gegaan. Uiteindelijk met 4 maanden zwangerschap relatie over. Hij weigerde te tekenen voor het huis waar we samen zouden gaan wonen voor de breuk dus stond ik op straat. Ik moest terug naar mn moeder, en kreeg ook nog eens te horen dat mn contract niet werd verlengd. Ik kreeg met 6,5 maand zwangerschap gelukkig een woning toegewezen doordat mijn broer zou meetekenen. Daarna kreeg ik (zoals standaard) ruzie met mijn broer. Hij werd fysiek (ging overigens nergens om die ruzie maar een uitzending in afghanistan heeft hem geen goed gedaan) en duwde me tegen een deur aan. Mn moeder is bang voor hem in zulke situaties en deed niets. Ik heb mn hond en spullen gepakt nadat hij toch is gaan tekenen ben ik in mn eigen woning gaan zitten. Geen vloer, geen verwarming, geen wasmachine, geen kookplaat, geen koelkast. Niets. Contact met broer en moeder gestaakt. Me door een verbouwing gesleept met bekkeninstabiliteit.
Ik heb met ruim zeven maanden zwangerschap mn hele woning voorzien van laminaat. Verven, verhuizen, alles zelf gedaan. Oud en nieuw hoogzwanger op een slaapzak op een betonvloer doorgebracht. Ik heb een keer een dag niet kunnen eten/drinken omdat ik de trap niet meer afkon doordat mn bekken zo zeer deden van het werken. Vrienden heb ik niet gebeld, te trots. Ik was ooit dat veelbelovende meisje met die grote bek en ik wist dat ik het zelf kon. Mn oom en mn vader hebben me financieel wat geholpen en ik heb met niets een thuis gecreëerd. Vlak voor de bevalling opnieuw met de vader van mn kind in contact gekomen en opnieuw geprobeerd. De bevalling was een hel. Ik heb een drie weken niet kunnen lopen en pas na vijf weken daglicht gezien. Godzijdank heb ik dat niet alleen moeten doen. Hij rende zich rot voor ons, alles ging goed. Drie maanden na de geboorte bleek hij helaas weer al zn geld weg te gooien aan online webcamsex (Dan heb ik het over een geheel maandsalaris).
Vijf maanden geen contact gehad. We dachten beiden een beter mens te zijn geworden en zo hebben we het opnieuw geprobeerd. Tegen beter weten in, toen al. Ik trok het ook gewoon niet alleen. Ben 23 mn zoontje is nu 2,5, volg een voltijds rechtenstudie en heb een half jaar terug mn 53 jaar oude vader mogen begraven nadat in april vorig jaar darmkamker was geconstateerd. Hem zien vergaan van de pijn en na zes maanden was hij er ineens niet meer. Ik moest een begrafenis regelen en de week erna had ik tentamens. Twee dagen na het overlijden van mijn vader meldde zijn broer, mijn oom zich ook nog eens met het verhaal dat hij geen toestemming gaf mijn vader te begraven in het familiegraf (door 20 jaar durende ruzie met mijn vader) en heeft zelfs de medewerkers van de begraafplaats gedreigd met rechtzaken. Het is in een roes gegaan. Ondanks alles hard geknokt voor mn studie en alles gehaald dit jaar wat er te halen viel, als beste van de klas geeindigd.
Mn zoontje heeft gelukkig niet veel nadeel hiervan ondervonden. Geen ruzies voor zn ogen of een huilende mama of iets dergelijks. Een vrolijk, leuk, gehoorzaam joch. Ik leunde soms op mijn moeder voor wat oppas om even bij te komen maar ook die heeft inmiddels verregaande hartklachten ontwikkeld en ik durf haar niet meer te belasten.
Ik heb vervolgens heel hard gevochten, gepraat en geruzied om voor eens en voor altijd een degelijke omgang met mn ex te ontwikkelen voor mn zoontje. Na vier maanden overleg een omgangsregeling op papier gezet. Door zijn verleden was er 1 voorwaarde: avond van tevoren niet drinken. Hij heeft hiervoor getekend en vond dit redelijk. Was blij met de uitkomst Hij mocht hem iedere zondag bezoeken (heeft geen eigen woning nog ondanks dat hij 34 is). Vijf weken is het goed gegaan en mn zoontje was helemaal happy. Eindelijk rust in de tent. Goede gesprekken gehad, hij gaf aan dat hij nog veel van me hield en er alles voor zou doen om nu verantwoording te nemen. We konden zelfs weer samen een beetje lachen en doen.
Ik belde hem vanavond op om te melden dat onze zoon ziek was. De kleine had me al bijna twee nachten wakker gehouden en ik zag het niet meer zitten en het mannetje vroeg om zn vader dus ik belde hem op met het idee dat hij misschien even aan de telefoon kon komen voor mn zoontje. Hij nam op, volledig straalbezopen al vloekend en scheldend met een of ander wijf op de achtergrond die zei dat hij vooral moest ophangen omdat ze nog met hem bezig was. Ik herkende hem niet eens. Ze bemoeide zich met het gesprek, zei letterlijk joh dat kind is er morgen ook nog wel nu ben ik aan de beurt. Morgen zou hij hier komen voor omgang. Hij zei dat ik niets te vertellen had over hem of zijn drankgebruik en gooide de hoorn erop. Telefoon uitgezet. Dat was dan de man geworden waar ik ooit zo in geloofde. Waar we zoveel moeite voor hadden gedaan om eindelijk een degelijke regeling samen te stellen.
Mn zoontje slaapt nu inmiddels maar na bijna 3 jaar knokken voor mn zoontje, mijn relatie, mijn toekomst, de vroegtijdige dood van mijn vader en het eenzame bestaan als alleenstaande moeder waarbij de muren op me afkomen doordat ik als 23 jarige mn jonge jaren aan me voorbij zie trekken, ben ik emotioneel leeggezogen. Ik heb geld zat, kan kopen wat ik wil, een huis van alle gemakken voorzien, een auto, een motor, een prachtig kind, een rechtenstudie die zeer voorspoedig verloopt maar ik kán niet meer.
Ik weet dat ik mn zoontje nooit kan geven wat hij echt verdiend, een vader die er voor hem is. Die hem niet in de steek laat. Die net als ik naast zn bedje zit als hij ziek is. Ik doe hem meer kwaad dan goed door deze man steeds in zijn leven te laten en weet wat me te doen staat maar jezus, wat is het leven soms ongelofelijk HARD.
Ik heb een hele moeizame relatie met de vader van mijn kind. Ongepland zwanger geraakt, hij en ik wilde het kind houden. Hij raakte in een depressie tijdens mijn zwangerschap, gooide zn geld over de balk aan online sex en is een keer vreemd gegaan. Uiteindelijk met 4 maanden zwangerschap relatie over. Hij weigerde te tekenen voor het huis waar we samen zouden gaan wonen voor de breuk dus stond ik op straat. Ik moest terug naar mn moeder, en kreeg ook nog eens te horen dat mn contract niet werd verlengd. Ik kreeg met 6,5 maand zwangerschap gelukkig een woning toegewezen doordat mijn broer zou meetekenen. Daarna kreeg ik (zoals standaard) ruzie met mijn broer. Hij werd fysiek (ging overigens nergens om die ruzie maar een uitzending in afghanistan heeft hem geen goed gedaan) en duwde me tegen een deur aan. Mn moeder is bang voor hem in zulke situaties en deed niets. Ik heb mn hond en spullen gepakt nadat hij toch is gaan tekenen ben ik in mn eigen woning gaan zitten. Geen vloer, geen verwarming, geen wasmachine, geen kookplaat, geen koelkast. Niets. Contact met broer en moeder gestaakt. Me door een verbouwing gesleept met bekkeninstabiliteit.
Ik heb met ruim zeven maanden zwangerschap mn hele woning voorzien van laminaat. Verven, verhuizen, alles zelf gedaan. Oud en nieuw hoogzwanger op een slaapzak op een betonvloer doorgebracht. Ik heb een keer een dag niet kunnen eten/drinken omdat ik de trap niet meer afkon doordat mn bekken zo zeer deden van het werken. Vrienden heb ik niet gebeld, te trots. Ik was ooit dat veelbelovende meisje met die grote bek en ik wist dat ik het zelf kon. Mn oom en mn vader hebben me financieel wat geholpen en ik heb met niets een thuis gecreëerd. Vlak voor de bevalling opnieuw met de vader van mn kind in contact gekomen en opnieuw geprobeerd. De bevalling was een hel. Ik heb een drie weken niet kunnen lopen en pas na vijf weken daglicht gezien. Godzijdank heb ik dat niet alleen moeten doen. Hij rende zich rot voor ons, alles ging goed. Drie maanden na de geboorte bleek hij helaas weer al zn geld weg te gooien aan online webcamsex (Dan heb ik het over een geheel maandsalaris).
Vijf maanden geen contact gehad. We dachten beiden een beter mens te zijn geworden en zo hebben we het opnieuw geprobeerd. Tegen beter weten in, toen al. Ik trok het ook gewoon niet alleen. Ben 23 mn zoontje is nu 2,5, volg een voltijds rechtenstudie en heb een half jaar terug mn 53 jaar oude vader mogen begraven nadat in april vorig jaar darmkamker was geconstateerd. Hem zien vergaan van de pijn en na zes maanden was hij er ineens niet meer. Ik moest een begrafenis regelen en de week erna had ik tentamens. Twee dagen na het overlijden van mijn vader meldde zijn broer, mijn oom zich ook nog eens met het verhaal dat hij geen toestemming gaf mijn vader te begraven in het familiegraf (door 20 jaar durende ruzie met mijn vader) en heeft zelfs de medewerkers van de begraafplaats gedreigd met rechtzaken. Het is in een roes gegaan. Ondanks alles hard geknokt voor mn studie en alles gehaald dit jaar wat er te halen viel, als beste van de klas geeindigd.
Mn zoontje heeft gelukkig niet veel nadeel hiervan ondervonden. Geen ruzies voor zn ogen of een huilende mama of iets dergelijks. Een vrolijk, leuk, gehoorzaam joch. Ik leunde soms op mijn moeder voor wat oppas om even bij te komen maar ook die heeft inmiddels verregaande hartklachten ontwikkeld en ik durf haar niet meer te belasten.
Ik heb vervolgens heel hard gevochten, gepraat en geruzied om voor eens en voor altijd een degelijke omgang met mn ex te ontwikkelen voor mn zoontje. Na vier maanden overleg een omgangsregeling op papier gezet. Door zijn verleden was er 1 voorwaarde: avond van tevoren niet drinken. Hij heeft hiervoor getekend en vond dit redelijk. Was blij met de uitkomst Hij mocht hem iedere zondag bezoeken (heeft geen eigen woning nog ondanks dat hij 34 is). Vijf weken is het goed gegaan en mn zoontje was helemaal happy. Eindelijk rust in de tent. Goede gesprekken gehad, hij gaf aan dat hij nog veel van me hield en er alles voor zou doen om nu verantwoording te nemen. We konden zelfs weer samen een beetje lachen en doen.
Ik belde hem vanavond op om te melden dat onze zoon ziek was. De kleine had me al bijna twee nachten wakker gehouden en ik zag het niet meer zitten en het mannetje vroeg om zn vader dus ik belde hem op met het idee dat hij misschien even aan de telefoon kon komen voor mn zoontje. Hij nam op, volledig straalbezopen al vloekend en scheldend met een of ander wijf op de achtergrond die zei dat hij vooral moest ophangen omdat ze nog met hem bezig was. Ik herkende hem niet eens. Ze bemoeide zich met het gesprek, zei letterlijk joh dat kind is er morgen ook nog wel nu ben ik aan de beurt. Morgen zou hij hier komen voor omgang. Hij zei dat ik niets te vertellen had over hem of zijn drankgebruik en gooide de hoorn erop. Telefoon uitgezet. Dat was dan de man geworden waar ik ooit zo in geloofde. Waar we zoveel moeite voor hadden gedaan om eindelijk een degelijke regeling samen te stellen.
Mn zoontje slaapt nu inmiddels maar na bijna 3 jaar knokken voor mn zoontje, mijn relatie, mijn toekomst, de vroegtijdige dood van mijn vader en het eenzame bestaan als alleenstaande moeder waarbij de muren op me afkomen doordat ik als 23 jarige mn jonge jaren aan me voorbij zie trekken, ben ik emotioneel leeggezogen. Ik heb geld zat, kan kopen wat ik wil, een huis van alle gemakken voorzien, een auto, een motor, een prachtig kind, een rechtenstudie die zeer voorspoedig verloopt maar ik kán niet meer.
Ik weet dat ik mn zoontje nooit kan geven wat hij echt verdiend, een vader die er voor hem is. Die hem niet in de steek laat. Die net als ik naast zn bedje zit als hij ziek is. Ik doe hem meer kwaad dan goed door deze man steeds in zijn leven te laten en weet wat me te doen staat maar jezus, wat is het leven soms ongelofelijk HARD.
zondag 7 augustus 2011 om 08:40
Meid. Wat een ellende. Dat je nog staat.
Jij hebt niet gefaald, je hebt je uiterste best gedaan voor de vader van je kind en het is niet gelukt. Dat is iets anders.
Richt je op jezelf en je kind. Stop met strijden. Ik lees zoveel strijd in je omgeving en daar word je zo moe van. Nu even jij en je kind alleen.
Wat hier al gezegd is: goede vrienden zeggen meestal niet "i told you so" en al zeggen ze het wel, dan kunnen ze nog steeds wel goede vrienden zijn en je steunen.
Jij hebt gedaan wat je moest doen voor je kind en voor jezelf, knokken voor de vader. Dat is goed. Dan hoef je je zelf later niks te verwijten. En nu mag je loslaten.
Jij hebt niet gefaald, je hebt je uiterste best gedaan voor de vader van je kind en het is niet gelukt. Dat is iets anders.
Richt je op jezelf en je kind. Stop met strijden. Ik lees zoveel strijd in je omgeving en daar word je zo moe van. Nu even jij en je kind alleen.
Wat hier al gezegd is: goede vrienden zeggen meestal niet "i told you so" en al zeggen ze het wel, dan kunnen ze nog steeds wel goede vrienden zijn en je steunen.
Jij hebt gedaan wat je moest doen voor je kind en voor jezelf, knokken voor de vader. Dat is goed. Dan hoef je je zelf later niks te verwijten. En nu mag je loslaten.
zondag 7 augustus 2011 om 08:53
Joly
Al lezend zie ik dat je hele goede elementen in je leven hebt.
Een huis /studie/geen geldzorgen/vrienden/moeder/en een geweldig kind!
Iedereen heeft in zijn leven zijn tegenslag en jij hebt het nu.
Heel shit maar je hebt wel met je sterke karakter goede dingen verzamelt die in het leven erg belangrijk zijn.
En op die leeftijd TOP!
Wat betreft de vader van je kind moet je niets van verwachten word je ook niet telleurgesteld.
Houd je aan de bestaande regeling en verder niets.
Het is een lamlul eerste klas gezien zijn gedrag.
Maar vind wel dat je niet voor niets vrienden hebt en die zijn niet voor niets met jou bevriend.
Die moet je gewoon melden/bellen als zij iets voor je kunnen doen
Benut je sociale netwerk dat heb je nodig als alleenstaande moeder.
Wens je alle kracht toe.
Al lezend zie ik dat je hele goede elementen in je leven hebt.
Een huis /studie/geen geldzorgen/vrienden/moeder/en een geweldig kind!
Iedereen heeft in zijn leven zijn tegenslag en jij hebt het nu.
Heel shit maar je hebt wel met je sterke karakter goede dingen verzamelt die in het leven erg belangrijk zijn.
En op die leeftijd TOP!
Wat betreft de vader van je kind moet je niets van verwachten word je ook niet telleurgesteld.
Houd je aan de bestaande regeling en verder niets.
Het is een lamlul eerste klas gezien zijn gedrag.
Maar vind wel dat je niet voor niets vrienden hebt en die zijn niet voor niets met jou bevriend.
Die moet je gewoon melden/bellen als zij iets voor je kunnen doen
Benut je sociale netwerk dat heb je nodig als alleenstaande moeder.
Wens je alle kracht toe.
zondag 7 augustus 2011 om 08:53
quote:Joly78 schreef op 07 augustus 2011 @ 01:27:
Ik weet ergens wel dat al die opmerkingen kloppen en dat mn vrienden me niet zullen veroordelen maar het voelt gewoon als falen. Tot nu toe, overal waar ik hard voor knokte, dat werkte. Examens, rijbewijzen, testen, alles altijd in 1x gehaald. Waar ik hard voor werkte, dat lukte mij. In het zeldzame geval dat het niet lukte, harder werken. En ik ben daar heilig in gaan geloven. In mn eigen kunnen, dat wat iedereen ook zei.
Ik heb hier het hardste voor gewerkt en de grootste offers voor gebracht. Zoveel tijd, moeite, energie en tranen in gestopt, mezelf weggecijferd, boosheid opzijgeschoven, steeds maar weer tegen beter weten in proberen en tóch lukt het niet. En ergens is het gewoon verdomd moeilijk voor mij om dat voor het eerst te moeten accepteren. Zal de leeftijd wel zijn denk ik.
Je hebt in een relatie met een ander persoon te maken en je hebt geen invloed op zijn gedrag. Wat je zelf in de hand hebt, daar heb je controle over en dat kun je in zekere mate beheersen. Je kunt een ander echter niet beheersen.
Laat hem los, creëer wat rust voor jezelf en uiteindelijk komt er misschien ruimte voor een nieuwe relatie en een vader voor je zoon.
Ik weet ergens wel dat al die opmerkingen kloppen en dat mn vrienden me niet zullen veroordelen maar het voelt gewoon als falen. Tot nu toe, overal waar ik hard voor knokte, dat werkte. Examens, rijbewijzen, testen, alles altijd in 1x gehaald. Waar ik hard voor werkte, dat lukte mij. In het zeldzame geval dat het niet lukte, harder werken. En ik ben daar heilig in gaan geloven. In mn eigen kunnen, dat wat iedereen ook zei.
Ik heb hier het hardste voor gewerkt en de grootste offers voor gebracht. Zoveel tijd, moeite, energie en tranen in gestopt, mezelf weggecijferd, boosheid opzijgeschoven, steeds maar weer tegen beter weten in proberen en tóch lukt het niet. En ergens is het gewoon verdomd moeilijk voor mij om dat voor het eerst te moeten accepteren. Zal de leeftijd wel zijn denk ik.
Je hebt in een relatie met een ander persoon te maken en je hebt geen invloed op zijn gedrag. Wat je zelf in de hand hebt, daar heb je controle over en dat kun je in zekere mate beheersen. Je kunt een ander echter niet beheersen.
Laat hem los, creëer wat rust voor jezelf en uiteindelijk komt er misschien ruimte voor een nieuwe relatie en een vader voor je zoon.
zondag 7 augustus 2011 om 10:04
Ik heb je verhaal in 1 adem gelezen en aansluitend ook alle reacties.
Ik geloof niet dat ik nog iets nieuws toe zou kunnen voegen, maar ik kan je wel vertellen dat het inderdaad tijd wordt dat jij gaat GENIETEN van je leven. Alleen, met je zoontje én met je vrienden.
Het is erg mooi, en fijn dat jouw perfectionisme en strijdvaardigheid ervoor heeft gezorgd dat jij je overal in 1 keer keihard doorheen kon slaan. Dit heb je ook echt nodig gehad. Het heeft je met tijden geholpen en het heeft je gevormd.
Nu denk ik dat je deze periode zo veel mogelijk achter je moet proberen te laten!! Probeer het te zien als een boek dat je moet sluiten.
- Neem contact op met je vrienden, onderneem leuke dingen en sta ze ook toe onderdeel te zijn van jouw leven!
- Je hebt inderdaad het geluk dat je financieel geen problemen hebt, regel wat vaker opvang voor je zoontje. Je hoeft dit niet te zien als afschepen of in de steek laten. Zoek desnoods een plek voor je zoontje waar ook andere kids zijn, zodat hij lekker kan spelen en contact heeft met andere mensen.
- Ga leuke dingen doen mét je zoontje! Plan waar mogelijk een vakantie, zodat jullie er even lekker helemaal uit zijn.
- Houdt het contact met zijn echte vader minimaal. Sta hem niet toe een echt onderdeel te zijn van jullie levens want hij heeft keer op keer bewezen dit niet waard te zijn!
Ik denk dat jij een supergeweldig goede moeder bent,
en het laatste wat jij moet doen is je zorgen maken of jij je zoontje wel kunt bieden wat hij verdiend!
Je bent 23!!!!! Je houdt van je zoontje en gaat voor hem door het vuur.
Een eventuele partner (die dus ook je zoontje onvoorwaardelijk accepteert en van hem houdt!) gaat echt echt echt wel komen!
Of zie jij jezelf op je 85e nog alleen op de bank zitten?
Ik wens je heel veel sterkte,
maar vooral heel veel PLEZIER!
Want je moet nu gewoon lekker je leven gaan leiden en gaan genieten!!!!!!
Ik geloof niet dat ik nog iets nieuws toe zou kunnen voegen, maar ik kan je wel vertellen dat het inderdaad tijd wordt dat jij gaat GENIETEN van je leven. Alleen, met je zoontje én met je vrienden.
Het is erg mooi, en fijn dat jouw perfectionisme en strijdvaardigheid ervoor heeft gezorgd dat jij je overal in 1 keer keihard doorheen kon slaan. Dit heb je ook echt nodig gehad. Het heeft je met tijden geholpen en het heeft je gevormd.
Nu denk ik dat je deze periode zo veel mogelijk achter je moet proberen te laten!! Probeer het te zien als een boek dat je moet sluiten.
- Neem contact op met je vrienden, onderneem leuke dingen en sta ze ook toe onderdeel te zijn van jouw leven!
- Je hebt inderdaad het geluk dat je financieel geen problemen hebt, regel wat vaker opvang voor je zoontje. Je hoeft dit niet te zien als afschepen of in de steek laten. Zoek desnoods een plek voor je zoontje waar ook andere kids zijn, zodat hij lekker kan spelen en contact heeft met andere mensen.
- Ga leuke dingen doen mét je zoontje! Plan waar mogelijk een vakantie, zodat jullie er even lekker helemaal uit zijn.
- Houdt het contact met zijn echte vader minimaal. Sta hem niet toe een echt onderdeel te zijn van jullie levens want hij heeft keer op keer bewezen dit niet waard te zijn!
Ik denk dat jij een supergeweldig goede moeder bent,
en het laatste wat jij moet doen is je zorgen maken of jij je zoontje wel kunt bieden wat hij verdiend!
Je bent 23!!!!! Je houdt van je zoontje en gaat voor hem door het vuur.
Een eventuele partner (die dus ook je zoontje onvoorwaardelijk accepteert en van hem houdt!) gaat echt echt echt wel komen!
Of zie jij jezelf op je 85e nog alleen op de bank zitten?
Ik wens je heel veel sterkte,
maar vooral heel veel PLEZIER!
Want je moet nu gewoon lekker je leven gaan leiden en gaan genieten!!!!!!
zondag 7 augustus 2011 om 13:12
Tja het is een harde les om te merken dat je bepaalde dingen niet zelf in de hand hebt. Ook niet als je er voor vecht, voor knokt, geld voor betaald e.d.
Jij ervaart het nu. Andere mensen kunnen er tegenaan lopen als blijkt dat ze ziek zijn of dat ze bijv graag een kind willen maar het niet kunnen krijgen (zomaar voorbeelden).
Het leven is niet geheel maakbaar.
Jij ervaart het nu. Andere mensen kunnen er tegenaan lopen als blijkt dat ze ziek zijn of dat ze bijv graag een kind willen maar het niet kunnen krijgen (zomaar voorbeelden).
Het leven is niet geheel maakbaar.
zondag 7 augustus 2011 om 15:49
quote:Moonlight82 schreef op 07 augustus 2011 @ 01:19:
[...]
Mwah, mensen met een gebrek aan trots kruipen soms te makkelijk in een slachtofferrol vind ik.
Trots is geen slechte eigenschap, je moet er alleen niet teveel van hebben.Klinkt beter dan zoals ik het zei, nietgoed nagedacht van mij
[...]
Mwah, mensen met een gebrek aan trots kruipen soms te makkelijk in een slachtofferrol vind ik.
Trots is geen slechte eigenschap, je moet er alleen niet teveel van hebben.Klinkt beter dan zoals ik het zei, nietgoed nagedacht van mij
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 7 augustus 2011 om 21:20
The day after. Ex is niet komen opdagen. Geen telefoontje, geen berichtje hoe het met de kleine gaat, niets.
Heb alles verwijderd aan contactgegevens wat ik van hem had om weerstand te bieden tegen dat gevoel dat ik hem moet bellen om te vragen waarom hij zo met ons omgaat maar ik doe het niet. Niet meer. Het is niet eens trekken aan een dood paard het dier is al in verregaande staat van ontbinding alleen aan de andere kant van het touw was dat enkel vertraagd waar te nemen.
Heb een vriend gebeld vandaag. In oktober gaan we een weekend weg. Kan ik me weer even 23 voelen, uitslapen, stappen, even opladen. Midweekje geboekt in een bungalowpark samen met mn zoontje. Me ingeschreven voor een extra thuisstudie om bezig te blijven en geld weggezet voor extra opvang zodat ik weer kan gaan sporten.
Voel me gelijk een stuk beter. Het blijft heel erg pijnlijk en doe mn best maar niet te gaan malen, er niet over na te denken maar ik weet ergens wel dat dit de enige juiste manier is. Dank in ieder geval voor het aanhoren van mijn gezeur.
Heb alles verwijderd aan contactgegevens wat ik van hem had om weerstand te bieden tegen dat gevoel dat ik hem moet bellen om te vragen waarom hij zo met ons omgaat maar ik doe het niet. Niet meer. Het is niet eens trekken aan een dood paard het dier is al in verregaande staat van ontbinding alleen aan de andere kant van het touw was dat enkel vertraagd waar te nemen.
Heb een vriend gebeld vandaag. In oktober gaan we een weekend weg. Kan ik me weer even 23 voelen, uitslapen, stappen, even opladen. Midweekje geboekt in een bungalowpark samen met mn zoontje. Me ingeschreven voor een extra thuisstudie om bezig te blijven en geld weggezet voor extra opvang zodat ik weer kan gaan sporten.
Voel me gelijk een stuk beter. Het blijft heel erg pijnlijk en doe mn best maar niet te gaan malen, er niet over na te denken maar ik weet ergens wel dat dit de enige juiste manier is. Dank in ieder geval voor het aanhoren van mijn gezeur
.
maandag 8 augustus 2011 om 01:11
Wat klink jij volwassen voor de 23 jaren die je bent. Ik lees een warme lieve moeder die het beste wil voor jullie kind. Ondanks dat je het even niet zag zitten las ik in je woorden kracht en doorzettingsvermogen . Jouw zoon mag heel blij zijn met jou Als moeder. En eens met voorgangers klets maar aan hier het kan opluchten.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 8 augustus 2011 om 19:55
ik vind jou ook een hele sterke jonge vrouw (ik had t niet gekunnen op die leeftijd)
maar laat inderdaad je vriend los je zal problemen blijven houden ,en dan jij straks een goede baan en hij je geld op maken trap er niet in .je bent nu al zo ver dan kan je nu het laatste stukje ook verder .er zal heus een lieve man voor jou en je zoontje zijn als de tijd daar voor is .kop op meid je kan het oja wat ik nog wil zeggen over je vrienden sorry maar ik vind dat zij zelf naar jou toe moeten komen om je te helpen ,en niet dat je het moet vragen (ook ik deed dat niet) succes ik wens jou en je kindje alle geluk van de wereld toe dat heb je wel verdiend
maar laat inderdaad je vriend los je zal problemen blijven houden ,en dan jij straks een goede baan en hij je geld op maken trap er niet in .je bent nu al zo ver dan kan je nu het laatste stukje ook verder .er zal heus een lieve man voor jou en je zoontje zijn als de tijd daar voor is .kop op meid je kan het oja wat ik nog wil zeggen over je vrienden sorry maar ik vind dat zij zelf naar jou toe moeten komen om je te helpen ,en niet dat je het moet vragen (ook ik deed dat niet) succes ik wens jou en je kindje alle geluk van de wereld toe dat heb je wel verdiend
