Relaties
alle pijlers
Droeverig gevoel
woensdag 10 augustus 2011 om 11:55
Hallo allemaal,
Ik ben nieuw hier. Heb mij geregistreerd om mijn verhaal kwijt te kunnen, ik kom er zelf niet uit...eerlijk gezegd word ik moe van mijzelf en mijn gepieker!
Nu iets meer dan een jaar geleden ben ik na 7 jaar weggegaan bij mijn ex. Wij woonden samen en hij is de vader van mijn 2 kinderen, 2 jongens van 2 en 4 jaar oud. Ik zal hier niet teveel over uitwijden, maar de relatie werd gekenmerkt door fysiek- en verbaal geweld. Na een vruchteloze poging tot relatietherapie en uiteindelijk een grens die overschreden werd heb ik de kinderen opgepakt en ben gegaan. Ik sta nog altijd 100% achter deze keuze en ben trots op wat ik in het afgelopen jaar voor elkaar gekregen heb. Ik ben op dit vlak absoluut een gelukkiger en ander mens dan toen.
6 Weken nadat ik bij mijn ex wegging werd ik verliefd op mijn oude schoolmaatje. Hij was er ineens...net een paar maanden gescheiden, 1 zoontje van 4, elkaar 10 jaar niet gezien of gesproken. De gevoelens die ik toen voor hem had, bloeide op en gek genoeg kwamen we er achter dat die gevoelens destijds wederzijds waren. We hebben er toen alletwee nooit iets mee gedaan....maar nu leek het het begin van een mooi sprookje
De eerste maanden zat ik op een roze wolk. Tegen elkaar zeiden we vaak 'dit heeft zo moeten zijn, dat kan niet anders!' Hij is het tegenovergestelde van mijn ex; lief, rustig, zorgzaam, begripvol enz. enz. Na een maand of 3 gingen we voor het eerst iets doen mét de kids erbij. Vanaf het eerste moment klikt het tussen de jongens, vooral tussen de 2 oudste....dikke vrienden zijn het.
Tot zover alles goed....totdat ik begin januari keihard van mijn roze wolk afdonderde...een paar weken daarvoor had zijn ex-vrouw hem meegedeeld dat ze spijt had van de scheiding, dat ze hem miste. Uiteraard maakte ik mij hier zorgen over, want hetgeen dat hij het meest miste én nog steeds is niet zijn ex-vrouw (die hem flink belazerd heeft), maar zijn gezinnetje....daar leefde hij voor. Maar hij verzekerde mij dat ik niets had om mij zorgen over te maken; 'geschiedenis is geschiedenis' zei hij...ik kan het me nog woordelijk herinneren. Helaas, hield hij zichzelf niet aan die woorden, begin januari deelde hij mee dat hij het 'niet meer kon', het 'niet meer wist' en 'tijd' nodig had. Niet eerder heb ik zoveel verdriet gehad om een man. Ik wíst dat het goed was tussen ons, ik had het gevoeld en hij ook, daar was ik van overtuigd, maar ik begreep hem wel....en dus hebben we afstand genomen. 6 Weken lang heb ik het verschrikkelijk moeilijk gehad...en toen, langzaam maar zeker pikten we de draad weer op. Alleen heeft hij zichzelf emotioneel nooit meer zo opengesteld als vóór die ingelaste pauze. Hij houdt terug, laat niet het achterste van zijn tong zien, praat zelden over gevoelens. Ik vind dit moeilijk, het maakt me onzeker, maar ook heb ik er begrip voor....jezelf kwetsbaar opstellen is eng als je eenmaal een keer gekwetst bent, ik doe het zelf ook niet graag!
Inmiddels zijn we 6 maanden verder en is het bijna een jaar geleden dat we zo ontzettend verliefd werden. De eerste verliefdheid is over, wat overblijft is liefde. Ik hou ontzettend veel van deze man. We doen veel leuke dingen samen, maar ook met de kinderen. Maar bij mij knaagt het....constant...
Waar er vóór januari wel over 'de toekomst' gesproken werd, geuit werd hoe fijn het zou zijn om het 'ooit' met z'n allen onder één dak te doen, daar is na januari niet meer over gerept. Ik heb dat onderwerp niet meer aan durven raken. Ja, een aantal weken geleden heb ik terloops gevraagd hoe hij de toekomst ziet. Zijn reactie was voor mij voorspelbaar 'geen idee, ik heb geen glazen bol'. Typisch iets voor hem met zijn nuchterheid....maar daarmee was het onderwerp afgedaan...het is duidelijk iets waar hij nog niet aan toe is, niet over wil praten, laat staan erover na wil denken.
Nu zullen jullie denken 'meid, doe rustig aan!! Het is pas een jaar, er zijn kids in het spel, alletwee nét uit een scheiding en meteen in een nieuwe relatie, niet zo haasten, neem de tijd!' En ik geef jullie helemaal gelijk! Ik zou het NU ook zeker niet willen, niet voor de kids, maar ook niet voor onszelf...hoewel ik zijn aanwezigheid ontzettend mis als hij er niet is....daar heb ik het tot mijn eigen verbazing heel erg moeilijk mee. Ik dacht altijd dat ik iemand was die goed alleen kon zijn, ik ben er nu echter achter gekomen dat dat vooral zo was in mijn relatie met mijn ex, want als hij er niet was, kon hij mij ook niets doen. Ik lieg trouwens...ik zou het WEL willen, maar ik vind het niet verstandig
Wat knaagt bij mij zijn de vragen: wat als hij nou nóóit meer wil gaan samenwonen??? wat als hij áltijd wil blijven latten?? Op z'n minst moet je toch dezelfde toekomst verwachtingen hebben.....of niet?
Wat als ik hier jaren energie in steek met de verwachting dat het ontwikkelt tot een samengesteld gezin, maar hij het wel best vindt zo? Tuurlijk hebben we het nu heel erg leuk, maar ik ben geen type voor latten.....
Ook zoiets...wanneer zeg je tegen iemand 'ik hou van jou'. Na bijna een jaar zijn die woorden nog niet uitgesproken. Zo vaak ligt het op het puntje van mijn tong, maar ik durf niet....stel dat ik het zeg en hij zegt het niet terug? Weer die kwetsbaarheid...in principe doe ik er net zo hard aan mee...
'Joh', zeggen anderen 'geniet van het nu meid! Neem het zoals het komt, leef bij de dag'. Mijn vriend zei ook zoiets: 'ik leef met de dag en dat is al moeilijk genoeg'. Hij heeft echt een norme tik gehad door zijn echtscheiding...gaat hij daar ooit overheen komen vraag ik mij wel eens af...of blijft hij en daardoor ik daar altijd last van houden?
Tuurlijk, ik ben er ook niet ongeschonden uitgekomen, loop nu nog bij een psycholoog, maar ik ben er niet rouwig om dat mijn relatie is stukgelopen, waar mijn vriend dat wél is.
De laatste tijd bekruipt mij vaak het gevoel, als ik weer eens lig te piekeren, 'ik trek dit niet meer! ik stop er mee'. Geen vragen meer, geen onzekerheden, niet die kwetsbaarheid, angst om gekwetst te worden. Maar meteen weet ik dat het het stomste is wat ik kan doen, want we zijn echt een 'dream team' samen en hij maakt me iedere dag weer aan het lachen, hij maakt me gelukkig.
Ik weet niet zo goed wat ik hiermee wil zeggen....of welke reacties ik verwacht....ik wilde het gewoon even kwijt ergens, gedachten ordenen ofzo.
Ik ben nieuw hier. Heb mij geregistreerd om mijn verhaal kwijt te kunnen, ik kom er zelf niet uit...eerlijk gezegd word ik moe van mijzelf en mijn gepieker!
Nu iets meer dan een jaar geleden ben ik na 7 jaar weggegaan bij mijn ex. Wij woonden samen en hij is de vader van mijn 2 kinderen, 2 jongens van 2 en 4 jaar oud. Ik zal hier niet teveel over uitwijden, maar de relatie werd gekenmerkt door fysiek- en verbaal geweld. Na een vruchteloze poging tot relatietherapie en uiteindelijk een grens die overschreden werd heb ik de kinderen opgepakt en ben gegaan. Ik sta nog altijd 100% achter deze keuze en ben trots op wat ik in het afgelopen jaar voor elkaar gekregen heb. Ik ben op dit vlak absoluut een gelukkiger en ander mens dan toen.
6 Weken nadat ik bij mijn ex wegging werd ik verliefd op mijn oude schoolmaatje. Hij was er ineens...net een paar maanden gescheiden, 1 zoontje van 4, elkaar 10 jaar niet gezien of gesproken. De gevoelens die ik toen voor hem had, bloeide op en gek genoeg kwamen we er achter dat die gevoelens destijds wederzijds waren. We hebben er toen alletwee nooit iets mee gedaan....maar nu leek het het begin van een mooi sprookje
De eerste maanden zat ik op een roze wolk. Tegen elkaar zeiden we vaak 'dit heeft zo moeten zijn, dat kan niet anders!' Hij is het tegenovergestelde van mijn ex; lief, rustig, zorgzaam, begripvol enz. enz. Na een maand of 3 gingen we voor het eerst iets doen mét de kids erbij. Vanaf het eerste moment klikt het tussen de jongens, vooral tussen de 2 oudste....dikke vrienden zijn het.
Tot zover alles goed....totdat ik begin januari keihard van mijn roze wolk afdonderde...een paar weken daarvoor had zijn ex-vrouw hem meegedeeld dat ze spijt had van de scheiding, dat ze hem miste. Uiteraard maakte ik mij hier zorgen over, want hetgeen dat hij het meest miste én nog steeds is niet zijn ex-vrouw (die hem flink belazerd heeft), maar zijn gezinnetje....daar leefde hij voor. Maar hij verzekerde mij dat ik niets had om mij zorgen over te maken; 'geschiedenis is geschiedenis' zei hij...ik kan het me nog woordelijk herinneren. Helaas, hield hij zichzelf niet aan die woorden, begin januari deelde hij mee dat hij het 'niet meer kon', het 'niet meer wist' en 'tijd' nodig had. Niet eerder heb ik zoveel verdriet gehad om een man. Ik wíst dat het goed was tussen ons, ik had het gevoeld en hij ook, daar was ik van overtuigd, maar ik begreep hem wel....en dus hebben we afstand genomen. 6 Weken lang heb ik het verschrikkelijk moeilijk gehad...en toen, langzaam maar zeker pikten we de draad weer op. Alleen heeft hij zichzelf emotioneel nooit meer zo opengesteld als vóór die ingelaste pauze. Hij houdt terug, laat niet het achterste van zijn tong zien, praat zelden over gevoelens. Ik vind dit moeilijk, het maakt me onzeker, maar ook heb ik er begrip voor....jezelf kwetsbaar opstellen is eng als je eenmaal een keer gekwetst bent, ik doe het zelf ook niet graag!
Inmiddels zijn we 6 maanden verder en is het bijna een jaar geleden dat we zo ontzettend verliefd werden. De eerste verliefdheid is over, wat overblijft is liefde. Ik hou ontzettend veel van deze man. We doen veel leuke dingen samen, maar ook met de kinderen. Maar bij mij knaagt het....constant...
Waar er vóór januari wel over 'de toekomst' gesproken werd, geuit werd hoe fijn het zou zijn om het 'ooit' met z'n allen onder één dak te doen, daar is na januari niet meer over gerept. Ik heb dat onderwerp niet meer aan durven raken. Ja, een aantal weken geleden heb ik terloops gevraagd hoe hij de toekomst ziet. Zijn reactie was voor mij voorspelbaar 'geen idee, ik heb geen glazen bol'. Typisch iets voor hem met zijn nuchterheid....maar daarmee was het onderwerp afgedaan...het is duidelijk iets waar hij nog niet aan toe is, niet over wil praten, laat staan erover na wil denken.
Nu zullen jullie denken 'meid, doe rustig aan!! Het is pas een jaar, er zijn kids in het spel, alletwee nét uit een scheiding en meteen in een nieuwe relatie, niet zo haasten, neem de tijd!' En ik geef jullie helemaal gelijk! Ik zou het NU ook zeker niet willen, niet voor de kids, maar ook niet voor onszelf...hoewel ik zijn aanwezigheid ontzettend mis als hij er niet is....daar heb ik het tot mijn eigen verbazing heel erg moeilijk mee. Ik dacht altijd dat ik iemand was die goed alleen kon zijn, ik ben er nu echter achter gekomen dat dat vooral zo was in mijn relatie met mijn ex, want als hij er niet was, kon hij mij ook niets doen. Ik lieg trouwens...ik zou het WEL willen, maar ik vind het niet verstandig
Wat knaagt bij mij zijn de vragen: wat als hij nou nóóit meer wil gaan samenwonen??? wat als hij áltijd wil blijven latten?? Op z'n minst moet je toch dezelfde toekomst verwachtingen hebben.....of niet?
Wat als ik hier jaren energie in steek met de verwachting dat het ontwikkelt tot een samengesteld gezin, maar hij het wel best vindt zo? Tuurlijk hebben we het nu heel erg leuk, maar ik ben geen type voor latten.....
Ook zoiets...wanneer zeg je tegen iemand 'ik hou van jou'. Na bijna een jaar zijn die woorden nog niet uitgesproken. Zo vaak ligt het op het puntje van mijn tong, maar ik durf niet....stel dat ik het zeg en hij zegt het niet terug? Weer die kwetsbaarheid...in principe doe ik er net zo hard aan mee...
'Joh', zeggen anderen 'geniet van het nu meid! Neem het zoals het komt, leef bij de dag'. Mijn vriend zei ook zoiets: 'ik leef met de dag en dat is al moeilijk genoeg'. Hij heeft echt een norme tik gehad door zijn echtscheiding...gaat hij daar ooit overheen komen vraag ik mij wel eens af...of blijft hij en daardoor ik daar altijd last van houden?
Tuurlijk, ik ben er ook niet ongeschonden uitgekomen, loop nu nog bij een psycholoog, maar ik ben er niet rouwig om dat mijn relatie is stukgelopen, waar mijn vriend dat wél is.
De laatste tijd bekruipt mij vaak het gevoel, als ik weer eens lig te piekeren, 'ik trek dit niet meer! ik stop er mee'. Geen vragen meer, geen onzekerheden, niet die kwetsbaarheid, angst om gekwetst te worden. Maar meteen weet ik dat het het stomste is wat ik kan doen, want we zijn echt een 'dream team' samen en hij maakt me iedere dag weer aan het lachen, hij maakt me gelukkig.
Ik weet niet zo goed wat ik hiermee wil zeggen....of welke reacties ik verwacht....ik wilde het gewoon even kwijt ergens, gedachten ordenen ofzo.
woensdag 10 augustus 2011 om 12:02
Dus eigenlijk zeg jij...ik hou van je, om hetzelfde terug te verwachten?
Das raar zeg, ik zeg het omdat het een uiting is van mijn gevoel...
En dan nu even terug naar je het werkelijke probleem.
Jij wilt veel te snel, en hij zal er oprecht nog geen antwoord op kunnen geven
Een jaar is ook wel heel snel om een hele toekomst samen uit te stippelen.
En wat als jij inderdaad niet wil samenwonen?
Trek jij de stekker dan uit de relatie, om dat jij het eigenlijk wel wel?
Geloof ik niets van...
Das raar zeg, ik zeg het omdat het een uiting is van mijn gevoel...
En dan nu even terug naar je het werkelijke probleem.
Jij wilt veel te snel, en hij zal er oprecht nog geen antwoord op kunnen geven
Een jaar is ook wel heel snel om een hele toekomst samen uit te stippelen.
En wat als jij inderdaad niet wil samenwonen?
Trek jij de stekker dan uit de relatie, om dat jij het eigenlijk wel wel?
Geloof ik niets van...
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 10 augustus 2011 om 12:11
Hoi Summerdance,
Nee...niet omdat ik dan hetzelfde terug verwacht...zo bedoel ik dat niet echt. Komt puur voort uit mijn eigen onzekerheid. Als hij het niet terug zou zeggen, zou ik piekeren over het feit of hij wel of niet van mij houdt
....Mijn onzekerheid speelt mij vooral parten, of misschien is het beschadigd vertrouwen in mannen...
Nee..ik zou er inderdaad niet de stekker uit trekken...omdat ik daarmee meer zou verliezen dan zou winnen...
Bedankt voor je reactie, vind het fijn iemands nuchtere mening
Nee...niet omdat ik dan hetzelfde terug verwacht...zo bedoel ik dat niet echt. Komt puur voort uit mijn eigen onzekerheid. Als hij het niet terug zou zeggen, zou ik piekeren over het feit of hij wel of niet van mij houdt
....Mijn onzekerheid speelt mij vooral parten, of misschien is het beschadigd vertrouwen in mannen...Nee..ik zou er inderdaad niet de stekker uit trekken...omdat ik daarmee meer zou verliezen dan zou winnen...
Bedankt voor je reactie, vind het fijn iemands nuchtere mening
woensdag 10 augustus 2011 om 12:15
Nogmaals..het is niet dat ik het NU zou willen...of nee..dat ik het NU zou doen, ik zie ook in dat dat te snel is, voor alle betrokkenen..
Ik denk dat ik op zoek ben naar houvast...de toezegging dat het ooit gaat gebeuren. En tegelijkertijd besef ik ook wel dat dat soort toezeggingen niet gedaan kunnen worden, te meer omdat we alletwee hebben ervaren dat niets voor altijd is.
Ik wil het ook zo graag los laten en gewoon genieten...vandaar ook dat ik zeg 'word moe van mijzelf!'
Ik denk dat ik op zoek ben naar houvast...de toezegging dat het ooit gaat gebeuren. En tegelijkertijd besef ik ook wel dat dat soort toezeggingen niet gedaan kunnen worden, te meer omdat we alletwee hebben ervaren dat niets voor altijd is.
Ik wil het ook zo graag los laten en gewoon genieten...vandaar ook dat ik zeg 'word moe van mijzelf!'
woensdag 10 augustus 2011 om 12:18
Hoe lang is het voor hem geleden dat de relatie beeindigd is?
Jij bent na een relatie van 7 jaar na 6 weken (!!!) weer verliefd geworden.
Hij ook, maar misschien ook meer om het verdriet te verwerken.
Het verschil is dat jij bent weggegaan bij je exman. Dus jij hebt er voor gekozen en naar toe gewerkt. Hem is het overkomen en het was iets dat hij niet wilde. Hij heeft langer nodig om dit te verwerken. Hij kan momenteel niet over de toekomst nadenken omdat hij bezig is met zichzelf.
Je moet hem echt die tijd geven om zichzelf weer te vinden en te weten wat hij wil.
Jij bent na een relatie van 7 jaar na 6 weken (!!!) weer verliefd geworden.
Hij ook, maar misschien ook meer om het verdriet te verwerken.
Het verschil is dat jij bent weggegaan bij je exman. Dus jij hebt er voor gekozen en naar toe gewerkt. Hem is het overkomen en het was iets dat hij niet wilde. Hij heeft langer nodig om dit te verwerken. Hij kan momenteel niet over de toekomst nadenken omdat hij bezig is met zichzelf.
Je moet hem echt die tijd geven om zichzelf weer te vinden en te weten wat hij wil.
woensdag 10 augustus 2011 om 12:24
quote:Miekkie schreef op 10 augustus 2011 @ 12:18:
Hoe lang is het voor hem geleden dat de relatie beeindigd is?
Voor hem is het zo'n
anderhalf jaar geleden.
Jij bent na een relatie van 7 jaar na 6 weken (!!!) weer verliefd geworden.
Inderdaad niet iets waar je voor kiest....maar het overkwam ons alletwee.
Hij ook, maar misschien ook meer om het verdriet te verwerken.
Het verschil is dat jij bent weggegaan bij je exman. Dus jij hebt er voor gekozen en naar toe gewerkt. Hem is het overkomen en het was iets dat hij niet wilde. Hij heeft langer nodig om dit te verwerken. Hij kan momenteel niet over de toekomst nadenken omdat hij bezig is met zichzelf.
Klopt helemaal hoor! Ik heb 3 jaar naar de stap die ik genomen heb toegewerkt. Het is hem overkomen. Ik vind het ook allemaal niet meer dan logisch dat hij meer tijd nodig heeft. Ik ben ook bereid hem die tijd te geven, dat is het allemaal niet. Het is ook niet zo dat ik hem lastig val met mijn gepieker Hij heeft hier allemaal geen idee van...juist ook ómdat ik het niet snap van mijzelf.
Je moet hem echt die tijd geven om zichzelf weer te vinden en te weten wat hij wil.Daar heeft hij in die 6 weken in januari over nagedacht, hij is toen tot de conclusie gekomen dat áls hij terug zou gaan naar zijn ex, dat zou zijn om de verkeerde redenen. Niet omdat hij nog van haar houdt, maar omdat hij zijn gezinnetje dan weer compleet zou hebben. Hij heeft toen gekozen om 'ons' een kans te geven, daar staat hij nog steeds achter. Het gaat nu ook goed met hem verder, zit lekker in zijn vel..op de logische moeilijke momenten na, die ook ik nog heb.
Hoe lang is het voor hem geleden dat de relatie beeindigd is?
Voor hem is het zo'n
anderhalf jaar geleden.
Jij bent na een relatie van 7 jaar na 6 weken (!!!) weer verliefd geworden.
Inderdaad niet iets waar je voor kiest....maar het overkwam ons alletwee.
Hij ook, maar misschien ook meer om het verdriet te verwerken.
Het verschil is dat jij bent weggegaan bij je exman. Dus jij hebt er voor gekozen en naar toe gewerkt. Hem is het overkomen en het was iets dat hij niet wilde. Hij heeft langer nodig om dit te verwerken. Hij kan momenteel niet over de toekomst nadenken omdat hij bezig is met zichzelf.
Klopt helemaal hoor! Ik heb 3 jaar naar de stap die ik genomen heb toegewerkt. Het is hem overkomen. Ik vind het ook allemaal niet meer dan logisch dat hij meer tijd nodig heeft. Ik ben ook bereid hem die tijd te geven, dat is het allemaal niet. Het is ook niet zo dat ik hem lastig val met mijn gepieker
Hij heeft hier allemaal geen idee van...juist ook ómdat ik het niet snap van mijzelf. Je moet hem echt die tijd geven om zichzelf weer te vinden en te weten wat hij wil.Daar heeft hij in die 6 weken in januari over nagedacht, hij is toen tot de conclusie gekomen dat áls hij terug zou gaan naar zijn ex, dat zou zijn om de verkeerde redenen. Niet omdat hij nog van haar houdt, maar omdat hij zijn gezinnetje dan weer compleet zou hebben. Hij heeft toen gekozen om 'ons' een kans te geven, daar staat hij nog steeds achter. Het gaat nu ook goed met hem verder, zit lekker in zijn vel..op de logische moeilijke momenten na, die ook ik nog heb.
woensdag 10 augustus 2011 om 12:31
quote:caan31 schreef op 10 augustus 2011 @ 12:15:
Nogmaals..het is niet dat ik het NU zou willen...of nee..dat ik het NU zou doen, ik zie ook in dat dat te snel is, voor alle betrokkenen..
Ik denk dat ik op zoek ben naar houvast...de toezegging dat het ooit gaat gebeuren. En tegelijkertijd besef ik ook wel dat dat soort toezeggingen niet gedaan kunnen worden, te meer omdat we alletwee hebben ervaren dat niets voor altijd is.
Ik wil het ook zo graag los laten en gewoon genieten...van
daar ook
dat ik zeg 'word moe van mijzelf!'Wellicht dat je nog in de laatste rush van adrenaline zit. Je hebt een relatie verbroken, er een gekregen die heel spannend is gebleken doordat hij twijfelde. Nu er duidelijkheid en een bepaalde rust is kan je hiervan niet genieten omdat je wellicht aan een soort van spanning gewend bent geraakt. Dus ga je wederom en opnieuw een probleem bedenken. Een soort van verslaafd zijn aan een bepaald gevoel dus. Als dit zo mocht zijn kan je wellicht eerst erkennen dat je dit ervaart. Dat is in mijn ervaring de eerste stap om te leren los laten.
Nogmaals..het is niet dat ik het NU zou willen...of nee..dat ik het NU zou doen, ik zie ook in dat dat te snel is, voor alle betrokkenen..
Ik denk dat ik op zoek ben naar houvast...de toezegging dat het ooit gaat gebeuren. En tegelijkertijd besef ik ook wel dat dat soort toezeggingen niet gedaan kunnen worden, te meer omdat we alletwee hebben ervaren dat niets voor altijd is.
Ik wil het ook zo graag los laten en gewoon genieten...van
daar ook
dat ik zeg 'word moe van mijzelf!'Wellicht dat je nog in de laatste rush van adrenaline zit. Je hebt een relatie verbroken, er een gekregen die heel spannend is gebleken doordat hij twijfelde. Nu er duidelijkheid en een bepaalde rust is kan je hiervan niet genieten omdat je wellicht aan een soort van spanning gewend bent geraakt. Dus ga je wederom en opnieuw een probleem bedenken. Een soort van verslaafd zijn aan een bepaald gevoel dus. Als dit zo mocht zijn kan je wellicht eerst erkennen dat je dit ervaart. Dat is in mijn ervaring de eerste stap om te leren los laten.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 10 augustus 2011 om 12:38
woensdag 10 augustus 2011 om 12:56
misschien is het een idee om eens met iemand te gaan praten over jezelf? En hoe je zelfverzekerder kan worden, het lijkt me namelijk onzekerheid,als je zelf ook vindt dat je geen toekomst moet plannen nog samen. Je moet ook niet gaan 'hangen' aan zijn aanwezigheid, tuurlijk is het leuk dat je zo blij bent als hij er is in huis maar als je ongelukkig bent zonder hem, jaa dat kan natuurlijk echte liefde zijn ofzo maar ook een soort afhankelijkheid creeeren.
woensdag 10 augustus 2011 om 16:40
quote:Conundrum schreef op 10 augustus 2011 @ 15:11:
Waarom vertel je dat wat je hier geschreven hebt, niet aan hem ?
Laat je kwetsbaarheid zien (scary, i know) en misschien durft hij dit ook weer te laten zien.
Garanties bestaan niet.
En het is erg vroeg dat jullie elkaar tegen zijn gekomen.
De puinhopen van de vorige relaties zijn nauwelijks opgeruimd, van jezelf en van hem verwachten dat dit niet meer mee zou spelen in jullie relatie is een stap te ver.
Ja..dat is precies het hele punt...angst om me kwetsbaar op te stellen...overigens weet ik niet of dat zozeer te maken heeft met mijn vorige relatie hoor...ik ben van nature niet iemand die het fijn vindt om kwetsbaar te zijn....maar ik heb geen keus op dit moment, dat besef ik ook wel. Als ik het niet doe en hij doet het ook niet....dan komt er geen verdieping en ontstaat er uiteindelijk verwijdering.
Dit besef maakt dat ik nog onrustiger wordt, het gevoel dat ik MOET, maar niet goed weet hoe...het legt een soort druk op me.
Dat het te snel was weet ik ook. Op het moment dat we verliefd werden ben ik hier ook door gewaarschuwd, maar dat had natuurlijk geen enkele zin. Ik ben ook absoluut blij dat we elkaar tegen zijn gekomen, dat het zo snel was is niet handig, maar verder niets meer aan te doen nu.
Bedankt voor je reactie
Waarom vertel je dat wat je hier geschreven hebt, niet aan hem ?
Laat je kwetsbaarheid zien (scary, i know) en misschien durft hij dit ook weer te laten zien.
Garanties bestaan niet.
En het is erg vroeg dat jullie elkaar tegen zijn gekomen.
De puinhopen van de vorige relaties zijn nauwelijks opgeruimd, van jezelf en van hem verwachten dat dit niet meer mee zou spelen in jullie relatie is een stap te ver.
Ja..dat is precies het hele punt...angst om me kwetsbaar op te stellen...overigens weet ik niet of dat zozeer te maken heeft met mijn vorige relatie hoor...ik ben van nature niet iemand die het fijn vindt om kwetsbaar te zijn....maar ik heb geen keus op dit moment, dat besef ik ook wel. Als ik het niet doe en hij doet het ook niet....dan komt er geen verdieping en ontstaat er uiteindelijk verwijdering.
Dit besef maakt dat ik nog onrustiger wordt, het gevoel dat ik MOET, maar niet goed weet hoe...het legt een soort druk op me.
Dat het te snel was weet ik ook. Op het moment dat we verliefd werden ben ik hier ook door gewaarschuwd, maar dat had natuurlijk geen enkele zin. Ik ben ook absoluut blij dat we elkaar tegen zijn gekomen, dat het zo snel was is niet handig, maar verder niets meer aan te doen nu.
Bedankt voor je reactie
woensdag 10 augustus 2011 om 18:02
quote:caan31 schreef op 10 augustus 2011 @ 12:15:
Nogmaals..het is niet dat ik het NU zou willen...of nee..dat ik het NU zou doen, ik zie ook in dat dat te snel is, voor alle betrokkenen..
Maar je wil wel NU de garantie dat jullie over 3 jaar, 2 dagen en 4 uur gaan samenwonen?
Ga je niet krijgen, simpelweg omdat niemand in de toekomst kan kijken
De garantie die je zou krijgen als iemand je dat zou zeggen, zou een valse garantie zijn, een belofte van gebakken lucht
Ik denk dat ik op zoek ben naar houvast...de toezegging dat het ooit gaat gebeuren. En tegelijkertijd besef ik ook wel dat dat soort toezeggingen niet gedaan kunnen worden, te meer omdat we alletwee hebben ervaren dat niets voor altijd is
En hier geef je gelukkig geef je ook hier zelf het antwoord
Ik wil het ook zo graag los laten en gewoon genieten...vandaar ook dat ik zeg 'word moe van mijzelf!'En waarom doe je dat dan niet?
Met name ook omdat je weet dat wat je eigenlijk wil niet kan...garantie!
Nogmaals..het is niet dat ik het NU zou willen...of nee..dat ik het NU zou doen, ik zie ook in dat dat te snel is, voor alle betrokkenen..
Maar je wil wel NU de garantie dat jullie over 3 jaar, 2 dagen en 4 uur gaan samenwonen?
Ga je niet krijgen, simpelweg omdat niemand in de toekomst kan kijken
De garantie die je zou krijgen als iemand je dat zou zeggen, zou een valse garantie zijn, een belofte van gebakken lucht
Ik denk dat ik op zoek ben naar houvast...de toezegging dat het ooit gaat gebeuren. En tegelijkertijd besef ik ook wel dat dat soort toezeggingen niet gedaan kunnen worden, te meer omdat we alletwee hebben ervaren dat niets voor altijd is
En hier geef je gelukkig geef je ook hier zelf het antwoord
Ik wil het ook zo graag los laten en gewoon genieten...vandaar ook dat ik zeg 'word moe van mijzelf!'En waarom doe je dat dan niet?
Met name ook omdat je weet dat wat je eigenlijk wil niet kan...garantie!
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 10 augustus 2011 om 23:38
He Concudrum,
Ik denk dat je de spijker op z'n kop slaat. Er is ZEKER iets aan mij veranderd door die periode van 'bezinning' van hem. Het heeft mij heel erg onzeker gemaakt. Het ging zó goed...toen hij tegen mij zei 'ik kan dit niet meer' was dat écht een klap in mijn gezicht, had het absoluut niet verwacht.
We zitten inderdaad in een cirkeltje. Er is een gebied tussen ons in, waar we beiden niet aan durven te komen....hierdoor blijft de relatie wat oppervlakkig.
Heb idd het gevoel dat ik geen lucht meer krijg, mezelf een beetje 'gek' maak.
Ik wil gewoon gelukkig zijn met hem....zonder me overal druk om te maken of me onzeker over te voelen...
Ik denk dat je de spijker op z'n kop slaat. Er is ZEKER iets aan mij veranderd door die periode van 'bezinning' van hem. Het heeft mij heel erg onzeker gemaakt. Het ging zó goed...toen hij tegen mij zei 'ik kan dit niet meer' was dat écht een klap in mijn gezicht, had het absoluut niet verwacht.
We zitten inderdaad in een cirkeltje. Er is een gebied tussen ons in, waar we beiden niet aan durven te komen....hierdoor blijft de relatie wat oppervlakkig.
Heb idd het gevoel dat ik geen lucht meer krijg, mezelf een beetje 'gek' maak.
Ik wil gewoon gelukkig zijn met hem....zonder me overal druk om te maken of me onzeker over te voelen...
