ADHD en Hoogbegaafd

Zoek passende hulp, je komt heel erg ongelukkig over. Er zijn ook heus psychologen die je wel kunnen begeleiden, wat deden die eerdere psychologen niet goed dan?

Geen ervaring hier.

Maar volgens mij moet jij profesionele hulp gaan zoeken.

Probeer niet al te veel zelfmedelijden te hebben. Daar schiet je niks mee op.

Ik wens je heel veel sterkte.

Zou je ook niet een kamer kunnen huren?



Ik heb ook een tijd bij mijn ouders moeten wonen (was halverwege 20) Nouja... moeten wonen. Heb gewoond.

Ik herken wel dat het veel energie kost om mee te draaien in het gezinsleven. Weet niet of je ouders veel thuis zijn, maar mijn moeder was redelijk vaak thuis en ik heb drie broers die er ook regelmatig waren.



Nu ik weer op mezelf woon zie ik wat voor rust dat geeft.

Ik weet trouwens niet hoe ik je verhaal moet lezen omdat ik het idee hebt dat je hier en daar wat overdrijft.



Als het echt zo is dat je nauwelijks kunt bewegen, waarom heb je dan geen recht op een uitkering?

En zou je dan wel zelfstandig kunnen wonen? Je moet immers wel kunnen koken, schoonmaken e.d.

Is je reumatische aandoening niet aangetoond dan dmv bloedtesten etc.? Dan moet het UWV het toch wel serieus nemen?

1) jezelf een schop onder de kont geven. Van klagen en zelfmedelijden is niemand beter geworden.

2) kijk naar wat kan en mogelijk is in plaats van naar wat onmogelijk is

3) voor 1) uit om professionele hulp te vragen die je kan begeleiden bij 2).



Er zijn gespecialiseerde centra voor ADHD waar passende hulp wordt aangeboden.



Verder is het raar dat instanties je reuma niet serieus nemen. Ik mag toch aannemen dat dit is vastgesteld door een arts. En een verklaring van je reumatoloog zal het UWV toch wel serieus nemen?





Verder kan een psych alleen helpen als jij ervoor open staat.

Voor mij geldt dat op kamers wonen me meer rust geeft dan bij mijn ouders. (Woon nu alleen, maar vroeger op kamers gewoond)



Iedereen loopt binnen bij mijn ouders. Broers, vrienden van broers, tante truus en oom piet, opa op ieder moment van de dag (toen ie nog leefde) de buurman en buurvrouw, de kaasboer...

En dat had ik te accepteren want het was mijn huis niet.

(klinkt allemaal misschien wat cru, ik ben blij dat ik er zo lang mocht blijven hoor)



Je zegt dat een kamer te duur is, maar dat zou wonen via de woningcorporatie dan toch ook zijn?

Dat laatste klopt idd.



Kun je thuis bespreken dat het druk is voor je?

Dat ze bijv niet moeilijk doen als jij een avond op je slaapkamer wilt blijven. Zelf heb ik regelmatig met gehoorbeschermers op gezeten. Ben ook nogal prikkelgevoelig. Mijn moeder heeft slechte oren dus als die de TV aan heeft hoor je t in de kamer daarnaast ook letterlijk.

Bij ons thuis heerst wel de mening dat je 'gezellig' bent als je s avonds in de woonkamer zit maar eigenlijk moet je voor jezelf bepalen of je dat wel wilt.



Misschien kun je met een therapeut nu kijken hoe je in deze situatie rust kunt creëren.



Heb je niet bijv een tante met een rustig huis en een paar kamers over?



Een vriendin van me is ook helemaal uit de running geweest door fibromyalgie maar tegenwoordig is ze weer beter. Het kan dus wel.

Wel heeft zij veel rust gehad toen ze samenwoonde en hele dagen alleen thuis zat. Was voor haar wel goed want ze was daarvoor zo druk met alles.

Toen nog een halfjaar naar een warm land en daarna heb ik haar nooit meer over haar klachten gehoord.

Ik weet wel dat ze echt ziek was hoor, maar er zijn dus gevallen bij wie het minder erg wordt na een tijdje.

M.b.t. UWV wil ik je adviseren lid te worden van 'n vakbond (ben zelf altijd goed geholpen door FNV maar er zijn er natuurlijk meer). Vakbonden zijn er niet alleen voor werkenden, maar ook voor arbeidsongeschikten en mensen die om andere redenen 'n uitkering ontvangen.



FNV heeft mij o.a. begeleid bij het aanvragen van mijn WIA-uitkering en dat is super gegaan. Door hun hulp kon ik goed voorbereid de gesprekken in gaan. Daarnaast helpen zij ook bij onenigheid met UWV, hoe bezwaren in te dienen etc.

Sociale zekerheid is 'n ontzettend complexe materie, daar mag je best hulp bij vragen.



Verder vind ik het toch typisch (<-- ik schrijf dus niet dat ik je niet geloof!) dat UWV niks voor je wil/kan doen als je 'n arbeidsverleden hebt. Dat 'n arts je klachten/aandoening bevestigt is "mooi" maar zegt bij UWV niet zo gek veel. UWV mag feitelijk niet eens vragen naar de naam van hetgeen je mankeert, maar mogen uitsluitend beoordelen aan de hand van je klachten of je werk kunt verrichten en zo ja, wat voor werk dat zou kunnen zijn en of je daarmee in je onderhoud kunt voorzien.



Heb je al eens contact gehad met MEE in je woonplaats? Die kunnen je misschien ook verder helpen.

TO, je geeft aan dat je hooggevoelig bent en alle negative energie uit de omgeving opslorpt. dat kan ik me voorstellen, maar kun je het dan ook niet omdraaien, dat je positieve energie gaat opnemen uit je omgeving? Dat zou toch hetzelfde moeten werken? Of zit je in een omgeving waar alleen maar negativiteit heerst? (Dat kan ik me niet voorstellen). Kun je daar misschien iets mee, dat je regelmatig om op te laden omgevingen opzoekt waar je op kunt laden, zoals in de natuur (dat werkt voor mij) of waar dan ook, misschien laadt jij wel op bij een concert of zo.



Verder raad ik je aan om iets met meditatie en mindfullness te gaan doen. Dat helpt je met je geestelijke balans, met je concentratie en aandacht en waarschijnlijk ook met de destructieve kanten van je perfectionisme, om dat los te kunnen laten. Ik doe zelf aan aikido, wat een soort meditatie in beweging is, maar wat ik jou niet zou aanraden met je reumatische klachten. Meditatie is echt heel leuk om te doen en je hebt er niets voor nodig, behalve een plek om te zitten (hoeft niet op een kussen of in lotushouding), een stoel is ook goed, of een plek om te liggen of om langzaam heen en weer te lopen. Koop een boek of doe een cursus en investeer in jezelf. Succes!

Het spijt me het te zeggen, maar de toon van je post komt op mij wat onprettig over.



Ik snap dat je leven momenteel niet zo fijn loopt en dat je een aantal lichamelijke problemen hebt die het allemaal nog ingewikkelder maken, maar op basis van wat ik lees lijkt het alsof je vooral heel hard in het rond spartelt (figuurlijk dan hé) en roept dat het allemaal niet jouw verantwoordelijkheid is, want tja, je bent hoogbegaafd, hooggevoelig, je wordt omringd door negatieve energie en kunt daardoor niet functioneren en het is allemaal zòò niet eerlijk....



Het idee van een vakbond dat iemand opperde, vind ik wel goed. Zij kunnen je helpen om de uitkeringen/steun/hulp te krijgen waar je recht op hebt. Maar ik denk ook dat je de verantwoordelijkheid voor je eigen leven iets meer bij jezelf zou moeten leggen. je verschuilt je achter hoogbegaafdheid en hooggevoeligheid, maar besef dat die eigenschappen ook grote troeven kunnen zijn, niet alleen maar struikelblokken! Succes en sterkte.

quote:studentevanhetleven schreef op 19 augustus 2011 @ 15:43:

Neee het lijkt alsof ik zelfmedelijden heb, maar dat heb ik echt niet, ben gewoon teleurgesteld. Het is gewoon ontzettend zwaar. En ja ik blijf ook gewoon doorgaan met het zoeken van passende begeleiding!

Ik weet zeker dat er nog goede hulpverleners zijn maar je moet ze maar net treffen, de meeste werken zo standaard en kijken niet echt naar de persoon maar zijn meer bezig met hun lijstjes die ze moeten afwerken!!



Moonlight: Jah mijn moeder is ook bijna altijd thuis en die eist veel aandacht!



Een kamer is geen optie, a is het te duur en b ik heb een eigen ruimte nodig zonder medebewoners!



Ik zeg het met de nodige reserve, maar toen ik je post las, kwam je wel over dat je er negatief in staat. Alles je bij alles wat er gebeurt al zegt: ....ja, maar....daarom kan het niet....daarom lukt het niet....enz. Zo komt het over.

Probeer er toch anders in te gaan staan. Ik weet dat het heel makkelijk gezegd is. Ook omdat je de pech hebt dat fybromialgie en vermoeidheidsklachten lastige ziekten zijn en ik heb het idee dat die ook niet serieus genomen worden door het UWV.



Voorbeelden:

-je schrijft dat je moeder veel aandacht vraagt. Het zal echter voor je moeder ook niet meevallen dat haar dochter weer thuis woont. De extra aandacht, zorg en extra uitgaven zal voor haar ook niet altijd makkelijk zijn.



-je zegt dat je geen kamer kan vinden omdat die te duur zijn. Aan de andere kant zeg je dat de woningcorporatie geen urgentie geeft. Ik weet niet precies wat je budget is. Voordeel van kamer is wel dat dat inclusief is en veel medebewoners overdag naar werk of aan studie zullen zijn. Zolang je thuis woont, kun je ook nog meer sparen.



-je geeft aan dat goede begeleiding vinden lastig is. Dat ze meer aandacht hebben voor de lijst dan voor jou als persoon. Probeer er niet in te staan zo van:.....nou, dit zal ook wel weer niets worden.....Je hebt een lastige combinatie van zaken en een vertrouwensband moet groeien, hoewel er wel een klik moet zijn. Dat is absoluut zo.



Is het anders idee om bijvoorbeeld bij een vereniging van ME- patienten/ ADHD/ hooggevoelig te vragen naar eventueel namen/ gegevens van goede begeleiders? Verder kan je eventueel boeken uit bibliotheek halen m.b.t. hooggevoeligheid. Daarin staan misschien ook tips.



Je komt op me over als dat je door alle teleurstellingen van de afgelopen jaren er helemaal klaar mee bent en gewoon niet meer de andere kant kunt zien. Heel begrijpelijk, maar dat is op de lange duur slecht voor jezelf en ook hoe je overkomt op vrienden en familie.



Nogmaals, het is met de beste intenties geschreven en ook hoe het op mij overkomt.



Sterkte ermee!!! Hopelijk zijn er gauw weer wat lichtpuntjes.

Inderdaad, tijd voor jezelf bij elkaar rapen! Met een "bijstandsuitkering" (bestaat al lange tijd niet meer, is WWB) valt heel goed zelfstandig te wonen. Wellicht niet zo ruim, luxe of ideaal als je zou dromen maar het kán wel degelijk. Vele vele mensen zijn je voorgegaan. Zal ik je eens wat verklappen? Mijn WAO-uitkering is netto ietsjes minder dan een WWB-uitkering horende bij mijn situatie. Gevalletje gewerkt hebben en arbeidsongeschikt raken voor je 23e, financieel niet heel handig. Ik woon alweer ruim 10 jaar zelfstandig met dat inkomen en nooit heb ik hoeven vrezen dat het financieel echt niet meer rond te draaien zou zijn als je kijkt naar de absolute basisbehoeften. Kortom; tijd voor actie! Ga actief zoeken, zet netwerken uit en blijf volharden. Het kan korter of langer duren, maar alleen met eigen inzet zal die woning voorbij gaan komen. Wees realistisch in de verwachtingen, het moet simpelweg bij jouw financiële situatie passen. Eigen ruimte nodig? Kan heel best op een kamer! Zeker als we praten over kamers bij een hospita waar lang niet altijd ook maar iets gedeeld hoeft te worden. Een studentenhuis met 10 man en gehorige muren is wellicht geen ideaal, maar zo zijn er ook kamers waarbij je alleen wc, badkamer en keuken deelt. Een beetje handig zijn in wanneer je die gebruikt (lees; niet tijdens spitstijden) en er zijn mogelijkheden waarbij je je rot schrikt als er eens iemand in diezelfde ruimte is als jij. Per se toch een woning? Wees realistisch in de regio waar je zoekt qua wachtduur en kosten. Met de juiste voorwaarden (eisen, regio, noem het maar op) is het gewoon mogelijk om met een dergelijk inkomen een zelfstandige woonruimte te betrekken.





Je bent alleen teleurgesteld? Ik lees toch een hoop meer. Ik lees eigenlijk een hoop boosheid en verontwaardigheid. Richting UWV, therapeuten, ouders, alles en iedereen. Ik ga niet lopen beweren dat het leven altijd een sprookje is, maar uiteindelijk moeten we er zelf wel wat van maken. Dan zijn er heel zwart-wit 2 opties;

- er bij neer gaan zitten, janken, balen, en klaar.

- uithuilen, kijken of er een oplossing is of niet, doelen stellen, jezelf bij elkaar grijpen en met vallen en opstaan verder.



Optie 1 is geen optie, want dan voelt elk persoon zich alleen maar nóg ellendiger en zwartgalliger. Dus blijft er uiteindelijk maar 1 optie over; optie 2. Is niet altijd leuk, zeker niet altijd makkelijk, maar de enige manier om het leven wat je hebt zo leuk mogelijk in te richten en te ervaren. We hebben niet altijd invloed op dingen die op ons levenspad geflikkerd worden maar we hebben wel invloed op hoe we dat oppakken en er verder mee gaan.



Te druk? Energieslurpers? Het is wat het is, hoe zuur soms ook. Je móet het er mee doen tot het moment dat je daarin andere voorwaarden kunt scheppen. En alleen jij kan daarin een veranderende rol spelen. Jij zult dus je weg moeten vinden in het blocken van dergelijke zaken, moeten leren hoe je je minder laat raken hierdoor etc. etc.





En vooral; wat hier al eerder is gezegd verleg je focus. Soms enorm moeilijk, maar ga bewuster kijken naar wat je wél hebt. Naar wat je wél kunt. Daar ligt de kracht tot verbetering, verhoogd ervaren van levenskwaliteit en het bereikbaar maken en hóuden van doelen. Weinig kunnen bewegen? Nee, je kúnt bewegen. Kijk maar eens heel feitelijk wat dat allemaal is en wat je daar allemaal mee zou kunnen. Je bent vaak moe? Nee, je hébt ook nog energie zoals je zelf al zegt; wat kun je daar allemaal wel niet mee? Er komt niets uit omdat het lichaam niet met het koppie mee wil? Nee, wat is er allemaal wel niet mogelijk omdát je een borrelend koppie hebt?





Makkelijk lullen? Niet zo heel kort samengevat; 11+ jaar terug vanuit het "niets" behoorlijk beperkt geraakt, huidige normale niveau is min. 20 uur/p/d bedlegerig (momenteel 23), lichamelijke situatie progressief maar een kop vol talenten, wil en drang. Sinds 10+ jaar zelfstandig wonend na een anderhalf jaar bivakkerend in de woonkamer van ouders. Het hebben van een aandoening die erg onbekend is in de medische wereld en daardoor veelvuldig blijvende achteruitgang door medisch verkeerd handelen n.a.v. onwetendheid gecombineerd met arrogantie is niet altijd.... peachy. Maar ja, dat zijn mijn feiten. Zal ik het mee moeten doen. Of niet, maar daarvoor vind ik het leven nog vwwl te leuk.



Altijd makkelijk? Neuh. Maar ja, ik heb er niemand anders mee behalve mezelf als ik níet het beste uit mezelf probeer te blijven halen. En dus is het regelmatig weer eens terug naar de basis; wat zijn mijn talenten en wensen en wat zijn mijn mogelijkheden. Hobbies, vrijwilligerswerk, noem het maar op het komt en gaat al naar gelang mijn mogelijkheden. Afscheid nemen is lang niet altijd leuk maar linksom of rechtsom accepteer ik niet minder van mezelf dan dat er nieuwe invulling daarvoor zál komen binnen mijn belastbaarheid. Soms verdomde lastig en dan is het tijd om een coach in te schakelen.



Op dit moment zit ik volop in een situatie die op zijn minst als uitdagend bestempeld mag worden, lichamelijk en emotioneel. Het is makkelijk en verleidelijk maar ik moet voorbij die eerste emoties. Die zal (en ga) ik moeten verwerken, maar ik moet daar voorbij. Ik moet met de huidige feiten verder en kan dan maar beter een wijze vinden waar ik me zo prettig mogelijk bij voel. Veel werk, hard werk maar de moeite meer dan waard.



En weet je? Over de jaren heb ik geleerd dat ik soms wanhoop en oprecht niet weet hoe ik ooit de boel zo weet te draaien dat ik oprecht happy ben met mijn lijf, leven etc. Maar op die momenten heb ik wel de wetenschap dat ik de kracht heb om uiteindelijk de weg daar naar toe te vinden. Dat heb ik al te vaak gedaan, ooit land ik weer op mijn spreekwoordelijke pootjes. En dan kan ik rouwen om verlies van hobby, vrijwilligerswerk, sociale wereld, fysieke mogelijkheden of wat dan ook maar die rouw is net ietsjes minder ruw doordat ik heel diep van binnen ergens de wetenschap voel dat ik weer nieuwe andere invulling zal vinden binnen mijn belastbaarheid en talenten waarmee ik oprecht happy zal zijn.



Blijven hangen draagt niet bij aan emoties of gedachten waarbij wie dan ook zich prettig voelt. Waar nodig; werk aan die emoties. Kun je het niet zelf, schakel dan vooral ondersteuning in. En weet je? Dat hoeven helemaal geen experts te zijn in wat er in jouw leven gaande is. Vaak juist niet. Het hoeven simpelweg maar mensen te zijn waar je een basis klik mee hebt en die jou goed de spiegel voor kunnen houden, de bal kunnen kaatsen en daarmee wat lampjes bij je kunnen doen aangaan. Je kunnen aansporen om te doen als je aarzelt. Waar nodig kun jij ze altijd nog een crash-course gebruiksaanwijzing-van-studentevanhetleven geven, maar de focus ligt daarin op verder komen dan die emoties.



Maak haalbare doelen. Wellicht is iets niet direct haalbaar, maak daar dan geen hoofddoel van! Dan eerst stapje 1, daarna 2 etc. Waarbij je tig keer op je gat valt, en dan is het eerst volgende doel om op te staan. En verdraait, best vaak is het dan bij stap 25830230374 dat je beseft dat ene doel wat ooit niet direct haalbaar was te hebben behaalt. Soms in andere vormen, maar daarom niet per definitie slechter of beter. Hooguit anders. En zoals voor elk mens geld; focus op wat wel is, wat wel kan. Elk mens heeft duizenden dingen die niet kunnen, elk in zijn of haar eigen verzameling. Maar ook het overgrote leeuwendeel van de mensen hebben nog duizenden dingen die wel kunnen. Voor de een zullen daar meer grotere dingen bijzitten dan voor de ander, c'est la vie. Pas als je weet welk gereedschap jíj in jóuw leven hebt, kun je ze gaan gebruiken. Pas dan kun je gaan bouwen i.p.v. slopen.



Succes!

quote:Moonlight82 schreef op 19 augustus 2011 @ 15:39:

En zou je dan wel zelfstandig kunnen wonen? Je moet immers wel kunnen koken, schoonmaken e.d.



Zonder oordeel te vellen over TO's situatie; zelfstandig wonen kan met zeer ernstige lichamelijke beperkingen gewoon. Zéker als alleenstaande is daarin veel mogelijk. Denk hierbij bijv. aan huishoudelijke hulp voor allerlei huishoudelijke zaken. AWBZ-zorg voor allerlei medische zaken voor zover men dit zelf niet kan. Vele aanpassingen vanuit de WMO en AWBZ waardoor je van alles zelf kunt blijven bedienen en controleren zolang als je maar op zijn minst een oog kunt bewegen.



Het is leuk om zelf volledig een huishouden fysiek te kunnen runnen, maar het is zeer verre van een must om zelfstandig te kunnen wonen.

Ja dat was misschien wat ongenuanceeerd.



Maar ik begreep dat er geen erkenning was van haar ziek zijn én nauwelijks geld. En dat het daarom lastig zou zijn.



Maar nu ik jouw post lees: Wat het UWV zegt staat waarschijnlijk los van of TO in aanmerking komt voor hulp in huis. Want dat komt uit een ander potje, waarschijnlijk.



Fijn dat je het uitlegt zonder daarbij aanvallend te worden.

quote:Moonlight82 schreef op 19 augustus 2011 @ 17:05:

Ja dat was misschien wat ongenuanceeerd.



Maar ik begreep dat er geen erkenning was van haar ziek zijn én nauwelijks geld. En dat het daarom lastig zou zijn.



Maar nu ik jouw post lees: Wat het UWV zegt staat waarschijnlijk los van of TO in aanmerking komt voor hulp in huis. Want dat komt uit een ander potje, waarschijnlijk.



Fijn dat je het uitlegt zonder daarbij aanvallend te worden.



Klopt helemaal! Het UWV is een wereld op zichzelf. Zo wordt er niet gekeken naar beperking maar naar inkomensverlies (en zijn er andere pijnpunten die ik maar even niet zal noemen). In de "overige" wereld is het wat realistischer. Het is zeker niet zaligmakend, maar wel realistischer.



Heel simpel gezegd; waar er recht is, kun je dat ook daadwerkelijk krijgen. Soms wat makkelijker en soms wat moeilijker maar het is te krijgen. Bovendien is dat recht een stukje...... meer toegespitst op het echte weerbarstige leven.

Om het nog leuker te maken; je kunt voor het UWV volledig arbeidsgeschikt zijn en voor de WWB kan precies diezelfde persoon op dat exact zelfde moment gedeeltelijk of volledig arbeidsongeschikt zijn.

Met jezelf onder de kont schoppen bedoel ik dat je niet moet zwelgen in medelijden, maar jezelf moet activeren.



Hoe meer je stil zit en kijkt naar de puinhoop om je een, hoe erger die lijkt en hoe erger het zal worden. Bovendien zal alles je overkomen in plaats dat je actie onderneemt.



Dat kan klein beginnen: stel vast wat voor hulp je nodig hebt. Hou jezelf tegen bij het invullen van nietwerkende oplossingen. Want bij het doorstrepen van oplossingen, streep je vaak ook je hulpvraag door.



Wist je trouwens dat zwelgen in medelijden veel voorkomt bij ADHD-erts? Het is ook een vorm van ongeremdheid die erbij komt kijken. Dit gezegd hebbende, is dat natuurlijk geen excuus om ermee door te gaan. Er zijn dingen niet goed gegaan. Daar mag je om treuren/boos/teleurgesteld zijn. Maar het mag geen reden zijn om het er dan maar bij te laten zitten!!

.

Overigens mag je best verdrietig zijn over t feit dat je een paar jaar geleden nog 40 uur kon werken en nu ziek bij je ouders zit, al ben je nog hartstikke jong.

Opvallend trouwens dat je de ADHD en hoogbegaafdheid als eerste noemt. Mij lijkt de reuma het meest vervelend eigenlijk.



Ik bedoel, je moet niet blijven hangen in verdriet. Maar je mag heus verdriet hebben want het is geen leuke situatie.



(En daarna zakdoekje pakken, tranen droog en weer verder)